ท่องโลกกว้าง ตอน สำรวจประเทศสิงคโปร์ 10-18 เมษา 2010 :)

[nonlany]

ทริปนี้ไปค้างบ้านเพื่อนคะ เขายกห้องนอนให้เลย เขาไปนอนห้องรับแขกแทน น่ารักจริงๆ

หมด 1 วัน แล้วคะ

[nonlany]

วันที่ 2 ของทริป ตรงกับวันที่ 11 เมษา

บอกเขาว่าอยากเที่ยวตลาด ก็เลย ไม่ได้ปั่นจักรยานอีก เขาบอกว่า ช่วงนี้ รายการหายอันดับ 1 คือ จักรยาน ถ้าแนนอยากเดินตลาด เราต้องขับรถไปแทน

จักรยานไม่มีที่จอด หรือ ถ้าจอดต้องมีคนเฝ้า ไม่งั้น เหลือ แต่โซ่ แน่ๆ

ไม่น่าเชื่อ ก็ต้องเชื่อ ว่าเมืองปลอดภัยขนาดนั้น ต้องระวังมากกว่าบ้านเรา
คิดว่าอย่างนั้นไหมคะ


มื้อเช้าวันนี้


เขาพาไปสัมผัสบรรยากาศ ร้านโปรดที่แม่และพ่อ เขาชอบ


นั่นคือ ก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นนั้นเอง


ข้าวมันไก่น่ากินมากๆ เลยคะ


แต่เขาสั่งก๋วยเตี๋ยวให้ลองชิม เส้นมันเยอะมากๆ เลยคะ คนที่นี่หนักแป้ง เหมือนชาวญี่ปุ่นเลยแฮะ


ส่วนนี่ก็ร้านกาแฟคะ


มื้อนึงแบบข้างทาง รวมน้ำด้วยก็อยู่ $5 ได้คะ x23 ดูนะคะ

[nonlany]

จากนั้นก็ไปเดินเล่นกันต่อ


เที่ยวตลาดตามที่อยากไป
มาเที่ยวตลาดติดแอร์ก่อน หรือ super market นั่นเอง




คนเยอะมากมายเลยคะ


ปลาเป็นๆ ก็จะอยู่ในตู้ ดูสวยงานน่าเอาไปเลี้ยงมากว่าเนอะ


มีข้าวสารของไทยมากมายหลายยี่ห้อเลยคะ

[nonlany]

ตลาดอีกแบบเขาเรียก ตลาดเปียก wet market ก็ตลาดแบบบ้านเรานี่แหละคะ


แล้วก็มาต่อน้ำแข็งใส ต้องสั่งตาม set เมนูเท่านั้น จะมาเลือกใส่นู่นนี่นั่นตามใจเหมือนบ้านเราไม่ได้เลย


ถามเพื่อนเหมือนกันว่าเลือกได้ไหม เขาบอกว่าไม่ได้ เอ๊ หรือรอเจ้าของร้านไม่อยู่ ลูกน้องอาจจะยอมก็ได้
สรุปแนนก็เลย สั่ง ABC ซะเลย จะได้ใส่ทุกอย่าง จะได้ไม่ต้องเลือกมาก


บรรยากาศเหมือน food center เลยนะคะ แต่ food center เป็นอีกบรรยากาศอะคะ



ลองสังเกตุ แผง เขาดีๆ นะคะ จะมีก๊อกน้ำ เอาไว้เปิดเติมน้ำ เวลาหม้อมันร้อนเกิน หรือต้องการเติมน้ำ ไม่ต้องมีถังใส่น้ำวางข้างๆ เหมือนบ้านเรา
ใครลองแนะนำให้ร้านก๋วยเตี๋ยวแถวบ้านทำดูสิคะ สะดวกดีนะคะ กันน้ำร้อนกระเด็น ลวกด้วยคะ


เป็นไอเดียที่น่าเลียนแบบ ก๊อกน้ำ บนแผง ขายก๋วยเตี๋ยว

[nonlany]

บรรยากาศของอีก Town



คุณพ่อคุณแม่เพื่อน เกิดอยากจะกินทุเรียนขึ้นมา ก็เลย ต้องขับรถตามหาร้านขายทุเรียนคะ

ก็เลยได้โอกาศเก็บภาพตามถนนที่ผ่าน เห็นใครปั่นจักรยาน ก็กลายเป็นจุดสนใจของแนนไปหมด


ที่จริงแล้ว จักรยานใช้เส้นทางนี้ไม่ได้นะคะ เขาเอาไว้ให้คนเดินเท่านั้น จักรยานต้องเป็นพื้นถนนสีดำ

ดูเขาตากผ้าสิคะ บ้านเรามีใครตากแบบนี้ไหมเนี่ย ยื่นไม้ตรงๆ ออกมา แปลกตาดีจังคะ

[nonlany]

เจอแล้วคะ ร้านขายทุเรียน ถามคนขายแล้วเขาบอกเป็นทุเรียนมาเลคะ


มีขายกล้วยด้วยคะ แต่ลูกใหญ่ๆ เขาบอกว่าซื้อไว้ไปชุบแป้งทอด ท่าจะเหมือนกล้วยแขกบ้านเราประมาณนั้น


นี่ก็เงาะ อีกแบบ


ดูสิคะ เละ จะแย่ละ ยังขายได้เลย


เขากินกันแบบสุก มากๆ เลย เขาบอกว่ามันหอมหวานดี


ต้องมากินที่เมืองไทย และจะลืม ทุเรียนมาเล ไปเลย แนนบอกเขาอย่างนั้น

[nonlany]

ส่วนนี่ก็ศูนย์กีฬาประจำ town แบบว่า หลังเลิกเรียน เด็กๆ ก็จะมาเล่นที่นี่ มีมากมายหลาย กิจกรรม ให้เลือกสรรค์ ส่วนใหญ่เป็นกีฬาทั้งนั้น เขาสอนให้เป็นหลักการ
ทั้ง บาสเก๊ตบอล, ลอเลอร์เบรค, เทควันโด้ ฯลฯ



ดูสนามเด็กเล่นสิคะ พื้นสีๆ ที่เห็นนุ่มมากเลยนะ เหยียบแล้วรู้สึกยุบลงไป เขาบอกว่ากันเด็กล้ม จะได้ไม่เป็นแผล


ลานเด็กเล่นพื้นซีเมนต์ แข็งๆ แบบบ้านเรา น่าจะเปลี่ยนเป็นพื้นนิ่มแบบนี้ก็ดีนะคะ

[nonlany]

บรรยากาศ การจอดจักรยาน สามารถเห็นได้ทั่วไป


แต่ว่าค่าจอดรถนี่สิคะ ชั่วโมงละ $1 ถ้าไม่งั้นก็จ่ายรายเดือน $3,000 จะได้จอดในเขตเส้นสีแดง

[nonlany]

วันนี้เป็นวันที่ต้องไปหาหมอ รับ วัคซีน กันพิษสุนัขบ้า เข็มที่ 3 ก็เลยไปคลินิคดู

อยู่ในห้างใก้ลบ้าน ปรากฏว่าพักกลางวัน ซะงั้น



พอได้เวลาเปิดก็มาหาอีกที สรุปแล้วต้องไปที่ รพ ก็เลยต้องเข้าไปกลางเมือง หาที่ รพ. Raffle

โดนค่าวัคซีนไป $166 จากปกติฉีดที่ รพ.คริสเตียนอยู่ประมาณเกือบ 1000 บาท เกือบ 4 เท่าตัวเลยคะ

ปกติแล้ว คนที่นั่นเขาหา รพ รัฐบาลเหมือนกัน แต่ว่าก็รอคิวนาน รพ นี้คงเหมือนสำหรับชาวต่างชาติ เพราะเท่าที่เห็นมีแต่ต่างชาติทั้งนั้นเลยคะ

[nonlany]

อ๋อ ทางจอดรถของ รพ นะ เวลารถวิ่งจะมีเสียงด้วย เอี๊ยดอ๊าดๆ เขาบอกว่าเป็นวัสดุ อีกแบบสำหรับกันลื่น จะใช้กับพื้นที่จอดรถ รพ

จากนั้นก็กลับบ้านแถวบ้าน มาเดินสำรวจดูว่าคนที่นี่เขาทำอะไรกัน

มุงกันเต็มเลย


โอ้โห รางวัลตั้ง $5,540,000 แหนะ


แถวยาวออกมานอกร้านเลยคะ เบอร์ละ $1 ได้ลุ้นตั้งล้าน ใครไม่สนละเนี่ย

[nonlany]

ว้า ได้เวลากลับบ้านแล้วคะ พี่สาวโทรมาบอกว่าให้รีบกลับนะแนน เอาไว้ พรุ่งนี้มาอ่านต่อนะคะ

[chewchew]

เอาลูกชิวไปเลี้ยงสักสัปดาห์ไหมครับ จะได้รู้จักนิสัยเด็ก ๆ หน่ะ

ชิว...

ใช้เวลาเดินทางก็ 2 ชั่วโมง 40 นาที ไปถึงนู่ก็บ่าย 3 พอดี งง ไหมเอ่ย

ที่มันบ่าย 3 เพราะบ้านเขาเร็วกว่าเรา 1 ชั่วโมงไง หายสงสัย แล้วใช่ไหมคะ

ก็ไปแบบไม่รีบ ลันลา เย็นๆ เฉื่อยๆ มีลานเลื่อน ในสนามบิน ก็ไม่ใช้ แบบว่าฉันมาพักผ่อน ไม่รีบร้อนอันใด ใครอยากรีบก็ใช้ไปส่วนแนนจะเดิน

ถึงด่านตรวจคนเข้าเมือง มีแถวให้เลือกเยอะมาก ก็ดันเลือกแถว ที่ช้าที่สุดจนได้ ที่จริงแถวมันก็ไม่ยาวนะ แต่คนอินเดียที่อยู่ก่อนหน้า 4 คน โดนเรียกตรวจ สอบถามอย่างละเอียด แถวที่ต่อไว้เลยไม่ขยับเลย ยังไม่คิดเปลี่ยนแถว เพราะยังใจเย็นๆ ดูคน ดูเด็กๆ ต่างชาติ ว่าเขาเป็นยังไงกัน น่าอิจฉา แทนเด็กไทยคนอื่นๆ จัง ตัวเล็กๆ ก็ได้เดินทาง สำรวจโลกกว้างซะแล้ว ก็มีคนไทยร่วมเดินทางมากับเที่ยวบินนี้เหมือนกันพอสมควรเลย มีทั้งมากันเอง และมากับไกด์ทัวร์ ก็ดูง่ายๆ เขาจะมีเข็มกลัด ติดที่เสื้อไง

พอดีงานที่แนนทำมันเกี่ยวกับเด็ก เลย ชอบสังเกตุ เด็กๆ เป็นนิสัยไปซะแล้ว

[เสือทุ้ย]

รบกวนคุณ nonlany เล่าถึงวิธีการจ่ายค่ารถเมล์สิงคโปร์ในปัจจุบันหน่อยนะครับ

หลายปีที่แล้ว เขาใช้วิธีหยอดเหรียญลงในกล่อง กดราคาตั๋ว แล้วเครื่องจะปริ๊นท์ตั๋ว
ออกมาให้ ซึ่งผมเคยหน้าแตก ไม่มีเหรียญ แต่ยังดีที่คนขับมีให้แลก ไม่ไล่ลง

ต่อมาผมทราบว่า เขาใช้การ์ด แบบการ์ดเติมเงินโทรศัพท์ ซื้อตามร้านเซเว่น
พอขึ้นรถก็กดราคาตั๋ว แล้วรูด เครื่องก็จะปริ๊นท์ตั๋วเหมือนกัน ทั้งสองวิธี ใช้เวลา

เพิ่งทราบจากคุณ nonlany ว่ามีการใช้เครื่องสแกน ผมไม่ทราบวิธีการครับ
เลยต้องขอรบกวนหน่อย เพราะการเดินทางด้วยรถเมล์ใน S/N จะถูกที่สุด

ผมมีเรื่องเล่าอย่างหนึ่ง ที่ผมสังเกตมาหลายครั้ง กับรถเมล์ S/N เราเป็นคนต่างชาติ
ขึ้นรถแล้วก็อยากถามให้ชัวร์ ว่าผ่านที่เราต้องการไหม ? ก็ต้องถามคนขับ
เพราะรถเมล์ S/N ไม่มีทั้งกระปี๋ และกระเป๋า มีคนขับคนเดียว ผมมักถามทุกคัน

แล้วก็ร้อยทั้งร้อย หากเจอคนขับหน้าตี๋ๆ ก็จะใจดี บางทีเขาจะจอดรถอธิบาย
จนเราเกรงใจผู้โดยสารคนอื่น แบบว่าขับไปคุยกันไปก็ได้นะ(คงผิดกฎหมายเขา)

แต่หากเจอพวกแขก(สิงหล) อย่าหวังได้น้ำใจจากพวกนี้ นอกจากไม่บอกแล้ว
ยังชี้โบ๊ชี้เบ๊ ทำเป็นไม่พอใจ บ่นภาษาพวกมัน ฟังไม่รู้เรื่อง ผมได้แต่ส่ายหัว
อย่ามาเมืองไทยนะมึง บางทีผู้โดยสารคนอื่น(คนจีน) เขาสงสาร ก็เลยเรียกเราไป
นั่งข้างๆ แล้วช่วยอธิบายให้

ผมมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับ " น้ำใจ " ที่ S/N เยอะครับ มีทั้งดีและไม่ดี

[nonlany]

ตอนนี้รถเมล์ที่สิงคโปร์ ถ้าใช้เงินสด ก็จะแพงมาก ประมาณว่าเกือบเท่าตัวเลยคะ

แนะนำว่าให้ซื้อ card ดีกว่า การเก็บเงินก็เก็บตามระยะทาง เริ่มจาก 69¢ ถึง $1.50

ถ้ามองให้เห็นภาพ มันก็เหมือนบัตรเติมเงิน ของรถไฟฟ้าบ้านเรานั้นเอง ซื้อบัตรถูกกว่าจ่ายเงินสด

ขึ้นรถไปก็สแกนก่อน 1 ครั้ง เครื่องมันก็จะร้อง ติ๊ด ตอนแรกยังไม่ตัดเงิน แค่จำว่าเราเริ่มจากจุดไหน แล้วจะบอกยอดคงเหลือในบัตร ฉลาดดีเนอะ เครื่องตัวนี้
พอลงก็สแกน อีกครั้ง คราวนี้ละจะตัดเงิน ก็รอมันร้อง ติ๊ด หน้าจอก็จะบอกยอดคงเหลือ ว่าเท่าไร
ถ้าอยากรู้ว่าค่ารถเที่ยวนั้นเท่าไร ก็ต้องทำการ ลบในใจเอาเอง

แต่บัตรเขาดีอย่าง บัตรเดียวใช้ได้หมด ทั้ง รถเมล์ รถไฟฟ้า MRT และ LRT

แนนก็ถามเขาเหมือนกันว่ามันมี 2 บริษัทแล้วจะแบ่งเงินยังไง เขาบอกว่ามีบริษัท ตัวแทนจักการเรื่องการจำหน่ายตั๋ว และ การเงิน ดีแฮะ

ส่วนตั๋วก็ซื้อได้ตามสถานนีใหญ่ๆ หรือ สถานนีรถไฟฟ้า ส่วนป้ายเล็กๆ ก็ไม่มีขาย

อ๋อ ลืมบอกไป ถ้าเงินไม่พอสำหรับการเดินทาง บัตรนั้นก็จะหมดอายุเลยนะคะ ใช้ต่อไม่ได้แล้ว
เพราะฉะนั้น ควรเติมเงินก่อนโดยสาร แล้วก็จะเด่นด้วยคะ เพราะเครื่องจะร้อง อีกเสีย แล้ว คนขับก็จะไม่เคลื่อนรถออกจากป้าย

ค่าบัตรใหม่ น่าจะ $20 นะ แต่มีมูลค่าแค่ 15 แล้วเขาก็ไม่คืนเงินให้ด้วยนะ ถือว่าเป็นค่าบัตรไปเลย มันก็เหมาะกับคนที่นั่นมากกว่านักท่องเที่ยวอย่างเรา หรือไม่ก็ต้องไปบ่อยๆ หน่อย

อ๋อ ที่จริงแล้วเขามีบัตร ขึ้นรถอีกราคา สำหรับ นักท่องเที่ยวด้วยนะคะ ว้า.........วันนั้นที่ไปก็ปลอมตัวเป็นชาวสิงคโปร์ซะเนียนเลย ก็เลยใช้บัตรโดยสารปกติ

ถ้าอยากได้ข้อมูลอีก บอกนะคะ จะถามเพื่อนให้

ถ้าบ้านเรามีบัตรเดียวขึ้นได้ทุกรถโดยสารบ้าง ก็คงสะดวกดีนะคะ

[nonlany]

วิธีการเติมเงิน ก็แปลกดีนะ

เพราะว่าต้องใช้บัตร เดบิต หรือ เงินสด บัตรเครดิต ใช้มะได้

เครื่องมันก็ฉลาดอีกนะ จำได้ว่าครั้งที่แล้วเคยเติมเท่าไรด้วย

ครั้งแรกก็วางตัวไว้ที่ตัว สแกน แล้วก็เสียบบัตรเดบิต เข้าไป

แล้วก็ดึงบัตรเดบิต ออกมา จากนั้นก็ทำการเติมเงิน

หน้าจอมันจะขึ้นประมาณว่า เหมือนเดิมใช้ไหม แบบว่าเคยเติมที่ละ $10 มันก็จะเติมให้

ไม่ต้องเสียบบัตรค้างไว้ ก็ปลอดภัยดีนะคะ