จิตวิญญาณในชีวิตความเป็นนักกีฬา ..กับการแข่งขันคัดตัวภาค 5

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ย้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้นก่อนการสร้างศูนย์ฝึกในฝันเมื่อหลายปีก่อน....ในสมัยที่ข้าพเจ้าห่างหายวงการไปนานนับสิบปีและมีโอกาสพาเด็กไปแข่งจักรยาน โลกของเยาวชนกับจักรยานที่ค้นพบในช่วงนั้น เป็นโลกที่พัฒนาไปไกลจนสุดโต่งต่างกันราวกับฟ้าและดิน เมื่อเทียบกับยุคที่ตนเองเคยเหยียบย่ำ สมบูรณ์แบบด้วยเทคโนโลยี อุปกรณ์การฝึกซ้อมล้ำสมัย ตรงข้ามกับเด็กน้อยบ้านนอกที่ขี่ล้อซี่ลวดตัวถังเกรอะกรังด้วยสนิม และก็เป็นไปดังที่ทุกท่านคาดการณ์ คือตำแหน่งสุดท้ายในบรรดานักปั่นฝีเท้าดี ข้าพเจ้ารู้สึกตื่นตาตื่นใจและยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้เห็นพัฒนาการทางการกีฬา ไปสู่จุดการเปลี่ยแปลงแบบก้าวกระโดด เพราะสิ่งที่พบเห็นในการแข่งขันนั้นก้าวล้ำมาก ทั้งผู้ฝึกสอน ทั้งผู้รู้ ทั้งรูปแบบการจัด ข้าพเจ้าเกิดความปิติเป็นอย่างยิ่งที่เห็นการพัฒนาเช่นนั้น....

แต่ว่ามีสิ่งหนึ่งที่ติดค้างอยู่ในใจ กับภาพการโห่ฮากึกก้องของเด็กและผู้ฝึกสอนที่สำแดงออกต่อการมีอำนาจเหนือคู่แข่งขัน....

ภาพนั้นเป็นคำถามที่ติดค้างอยู่ในจิตตนตลอดว่าเราที่อยู่ในสถานะปัจเจกชน ผู้ปกครองคน ผู้รู้ ครู ผู้ฝึกสอน และเยาวชน จะช่วยกันสร้างสิ่งทรงภูมิได้อย่างไร สร้างภูมิปัญญาให้เดินเคียงข้างเทคโนโลยีพร้อมกันได้อย่างไร เพราะการสื่อสะท้อนที่เห็นภาพเช่นนั้นทำให้เข้าใจได้ว่า การพัฒนายุวชน เยาวชนเป็นได้แค่เพียงการพัฒนาที่เปลือกนอกกับภาพสัญลักษณ์ให้เป็นเครื่องลวงจิตเด็กน้อยตลอดกาล.....

[เนิ่ม ชมภูศรี]

การเดินทางกลับเมืองพระพิษณุโลกในครานั้น เป็นการเดินทางกลับไปยังจุดเปลี่ยนฐานทางการคิดที่ไปสู่รากแห่งการเริ่มต้นใหม่ ด้วยใจที่ตีบตัน ด้วยความรู้สึกที่สะเทือนเลือนลั่นอยู่ในจิตตนเอง....

ข้าพเจ้าเกิดศรัทธาอย่างแรงกล้า...และความเชื่ออย่างแนบแน่นสนิทใจว่าปัจเจกชนเช่นผม จะลุกขึ้นมาเรียกร้องในเรื่องดังกล่าวร่วมกับพี่น้องทุกท่านได้ ด้วยการกระทำการอย่างฉับพลันทันใด ไม่ต้องรอเงินก้อนกองทุนอันใดมาส่งเสริม ขอเพียงแต่เราเดินทางเคลื่อนที่ไปด้วยกันด้วยจิตอันสวยงาม จิตที่ว่าด้วยความรัก ความรักเช่นนี้จะช่วยส่งเสริมเด็กและเยาวชนให้สมบูรณ์พร้อมได้ ก้าวทันเทคโนโลยีได้ โดยมิลืมรากเหง้าทางจิตวิญญาณที่ถูกถีบทิ้งไว้แต่เบื้องหลัง วิ่งหนีความล้าสมัยด้วยการเยาะเย้ยถากถาง ดูหมิ่นดูแคลน เราท่านมาช่วยกันดึงจิตที่ตกในคูคลองเข้ามาสวมกอดโอบรัดเป็นการเติมพลังเชื้อเพลิงทางใจให้กับเด็ก ๆ ร่วมกันใหม่ ด้วยความสดชื่นทางใจตน.....

ด้วยการรู้เท่าทันตนและโลกการดำรงชีวิต การพัฒนาและยกระดับชีวิตในความเป็นนักจักรยานที่สมบูรณ์พร้อมจะตอบสนองรับใช้โลกของจักรยาน เมืองแห่งมิตรภาพได้อย่างแท้จริง สมกับพี่น้องที่ก้าวถลำเข้ามาเหยียบย่ำบนถนนสายแห่งรักเช่นนี้ ร่วมกัน.....

[เนิ่ม ชมภูศรี]

สนามปราบเซียน...
.
.
หลังจากการประชุมผู้จัดการทีมเมื่อวันวานที่ผ่านมา เช้าวันนี้จึงเป็นการปฎิบัติในข้อตกลงของที่ประชุม คือเรื่องแรกให้คณะนักกีฬาของทุกภาค ไปเตรียมความพร้อมเพื่อที่จะทำการแข่งขันจักรยานกัน ณ สนามกีฬากลางจังหวัดพะเยา โดยมติของที่ประชุมนั้นคือ รอตรวจสอบสภาพลู่ดินที่จะใช้ทำการลงชิงชัยกันก่อน ถ้าหากฝนไม่ตกลงมาในวันนี้ ถึงจะทำการแข่งกันได้ในสนามลู่ดิน......

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ในครั้งนี้ การแข่งขันจักรยานนั้นมีความแตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมาหลายเรื่องด้วยกัน ตั้งแต่เรื่องการส่งตัวนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันแบบเปิดโอเพ่นท์ และเรื่องต่อมาคือปกติการแข่งขันกีฬาจักรยานนั้น จะจัดให้มีการแข่งขันในประเภทเสือภูเขาก่อนในสองวันแรกของการแข่งขัน จากนั้นจะเป็นการแข่งขันจักรยานประเภทถนน 2 วันคือ เดี่ยวไทม์ไทอัล 30 ก.ม.ชายและหญิง วันต่อมาเป็นการแข่งขันในประเภททีมไทม์ไทอัล 70 ก.ม. ชาย หลังจากจบการแข่งขันทั้งประเภทเสือภูเขาและประเภทถนนเรียงตามลำดับวันแล้ว จะเป็นการแข่งในประเภทลู่อีก 3 วัน ปิดท้ายรายการด้วยรายการสุดท้ายในประเภทถนนอินไรเรส 140 ก.ม.

แต่ในครั้งนี้มีความแตกต่ามไปจากเดิม ในประเภทของการจัดการแข่งขัน ทั้งวันเวลา มีการเปลี่ยนแปลงใหม่หมด .....

[เนิ่ม ชมภูศรี]

เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ผู้ฝึกสอนจะต้องวางเกมส์การแข่งขันให้ลงตัวกับเด็ก ๆ ของตน.....
ทั้งเรื่องการลงแข่งขันในประเภทต่าง ๆ ว่าจะวางตัวอย่างไร เด็กถึงจะยืนแป้นรับเหรียญรางวัล ตีตั๋วเดินทางไปแข่งขันกีฬาเยาวชนที่จังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งเป็นเป้าหมายใหญ่ของทุกทีม....

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ตามที่ประชุมโดยผู้แทนสมาคมจักรยานฟันธงให้มาดูสนามแข่งขันกันในวันนี้ก่อน หากฝนไม่ตกถึงจะทำการแข่งขันกันได้ โดยรอให้ฟ้าเปิดและเลื่อนการแข่งขันในประเภทลู่ขึ้นไปอีกวัน การพบเจอกันในวันนี้ จึงเป็นการเดินทางมาสนามเพื่อดูว่าสภาพลู่ดินนั้นเป็นอย่างไร ....

เมื่อคณะของเราเดินทางไปถึงสนามแข่งขันจักรยานประเภทลู่ ซึ่งจัดการแข่งขันที่สนามกีฬากลางจังหวัดพะเยา ข้าพเจ้านึกในใจเพียงคนเดียวว่าขออย่าให้ฝนตกลงมาเลยในวันนี้ แหงนคอเบิ่งตามองท้องฟ้าแล้วใจคอไม่ดี ขออย่าให้ฝนตกเลย ...การพูดคุยสื่อสารกับตัวเองภายในยังคงดำเนินต่อไป สายตาภายนอกก็สำรวจดินฟ้าอากาศ มองลงไปในลู่ดินแล้วชักจะหดหู่ใจ ด้วยว่าหากฝนไม่ตกสภาพพื้นผิวดินที่เฉอะแฉะไปด้วยดินโคลน คงอีกหลายวันเป็นแน่แท้ กว่าสนามจะแห้ง...

หากพลาดโอกาสในการแข่งขันกันในสนามลู่ดิน ทีมจักรยานจากเมืองพระพิษณุโลกสองแควนั้นเริ่มที่จะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เนื่องจากการลงสนามฝึกซ้อมที่ผ่านมาก่อนการแข่งขัน เราทำการฝึกในสนามลู่ดินที่สนามกองบิน 46 มาโดยตลอด มิได้ออกไปซ้อมทำความเร็วบนถนน เนื่องจากไม่คาดคิดว่าจะมีตัวแปรการแข่งขันคือฝน มาทำให้ไม่สามารถที่จะแข่งขันกันในลู่ดินได้......

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ท่านอาจจะสงสัยว่า การแข่งขันในลู่ดินกับถนนมีความแตกต่างกันอย่างนั้นหรือไร...

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ความแตกต่างนั้นมีให้เห็นกันอย่างชัดเจน ด้วยระยะเวลาที่ลงทำการฝึกซ้อมแต่ในลู่ดินช่วงสุดท้ายของโปรแกรมการแข่งขัน จะกินเวลาร่วมเดือน ซึ่งในช่วงนี้ถ้าหากเรามุ่งเน้นการฝึกแบบเฉพราะเจาะจงแล้ว การเข้าขี่ฝึกซ้อมในลู่จึงเป็นทางเลือกที่จะใช้ในการฝึกให้มากที่สุด เนื่องจากหนึ่ง การแข่งขันในลู่ดินนั้น นักจักรยานต้องอาศัยการฝึกซ้อมเพื่อให้เกิดเทคนิค ทักษะสูงสุด...

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ประการที่สอง...ในลู่ดินเป็นการขี่ที่เป็นวงรอบ โดยปกติสนามทั่วไปความกว้างวัดจากเส้นรอบในสนามแล้วจะได้ระยะ 400 เมตร พอดี เนื่องจากเป็นสนามที่ใช้เล่นกีฬาในทุกแขนงกิจกรรมที่จะเอื้อประโยชน์การใช้ได้ จึงมิได้สร้างมาเพื่อจักรยานใช้สำหรับทำการแข่งขัน ฉนั้น ในลู่ดินแต่ละสนามของแต่ละจังหวัด ความไม่แน่นอนเรื่องสภาพกรวด หิน ดิน ที่ใช้ทำสนามนั้น หากไม่ได้รับการบดอัดและโรยน้ำเกลือเพื่อการประสานกันอย่างเหนียวแน่นของเนื้อดินลูกรังแล้วละก็ ไม่สารมาถรองรับความเร็วของยางจักรยานที่เล็กและดอกไม่มีสำหรับแบบเฉพาะการแข่งขัน

แต่เนื่องจากว่าการแข่งขันกีฬาในการคัดตัวภาคนั้น ส่วนใหญ่ (ส่วนมากที่สุด ) เราไม่มีสนามเวลโรโดรม และมีข้อจำกัดอย่างยิ่งที่จะสร้างเวลโรโดรมได้ทั่วทุกจังหวัด การแข่งขันจักรยานประเภทลู่ในสนามดิน จึงถูกเลือกใช้มานานนับร่วมสมัยตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ถ้าถามว่า ในสนามลู่ดินนั้นได้มารตฐานไหม แน่นอนว่า ความมารตฐานนั้นไม่เป็นเส้นตรง หากแต่ว่า การแข่งขันในแต่ละครั้งจะเป็นมาตรฐานที่การแข่งขันเอง ไม่สามารถนำสถิติมาเทียบเคียงได้กับทั่วทุกจังหวัด...

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ประการที่สอง..สภาพสนามที่เป็นกรวด หิน ดิน ทราย...มีความเสี่ยงที่จะทำให้เกิดการลื่นไถลของนักกีฬาได้เป็นอย่างดี หากไม่มีการซ้อมเพื่อเสริมทักษะ เทคนิค ความสัมพันธ์กันภายในทีม คือนักกีฬาที่จะลงทำการแข่งขันในประเภทลู่ ถ้าจะให้เกิดความชำนาญจริง ๆ ทุก วันต้องเข้าไปสัมผัสกับสภาพสนาม ด้วยการขี่ฝึกฝนร่างกายเพื่อให้เกิดความเคยชิน และการปรับสภาพต่อความเร็วที่อยู่กล่ำกลึ่งระหว่างการจะล้มหรือไม่ล้ม ถ้าเทียบกับระบบการฝึกซ้อมคงเหมือนกับที่เราทำการฝึกซ้อมในระบบ Upper training threshold....[/size]ซึ่งเป็นจุดที่เกิดสภาวะความเป็นกรดและการสลายกรดเกิดขึ้นพร้อม ๆ กัน....เทียบเคียงกันได้กับการฝึกขี่ในประเภทลู่ ที่เราจะต้องซ้อมให้เกิดสภาวะความเคยชินจนถึงจุดที่เข้าโค้งแล้วจะล้มหรือไม่ล้ม แบบจวนเจียนจะไปพอดี แต่ท้ายที่สุด การอาศัยความชำนาญ เทคนิคทักษะที่เฝ้าบ่มเพาะ จะทำให้ร่างกายพัฒนาการภายใน ขี่ได้อย่างเนียนนิ่งที่สุด จนสามารถชนะคู่แข่งได้ด้วยเทคนิคทักษะการฝึกความชำนาญในสิ่งที่กล่าว....ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งที่นอกเหนือจากความแข็งแรง ความเร็ว ที่ต้องพัฒนาควบคู่กัน แต่เมื่อลงแข่งในสนามลู่ดินแล้ว ความเร็วจะไม่ถูกพัฒนาไปสู่จุดสูงสุดได้ เนื่องจากมีปัจจัยจากสภาพสนามที่เสี่ยงต่อการลื่นไหลดังที่ได้กล่าวมา......

[เนิ่ม ชมภูศรี]

โกพ่อน้องบอมม์...จากทีมเชียงใหม่ครับ รักจริงถึงทำได้ หมดเงินหมดทองไปไม่รู้เท่าใดแล้ว กับการทุ่มเทเพื่อให้ลูกชายได้ยืนแป้น เท่านี้ยังไม่พอ การวางแผนหรือกลยุทธที่จะลงชิงชัย จะต้องวางแผนอย่างรอบคอบ รัดกลุม แบบมั่นใจได้ 100 เปอร์เซ็นต์ ถึงจะส่งเด็กเข้าแข่งขันในแต่ละประเภท เนื่องจากถ้าพลาดแล้ว จะเป็นการม้วนเสื่อกลับบ้านกันเลยครับ....

[เนิ่ม ชมภูศรี]

เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว....สนามลู่ดินที่ทำการแข่งขันจักรยานทั่วทั้งประเทศไทย จะมีสมญานามว่าสนามปราบเซียนมาโดยตลอด หากเซียนจริง ๆ หรือนักกีฬาคนนั้นประมาท ไม่ทำการฝึกเทคนิคทักษะแล้วละก็ เป็นต้องมีอันลื่นไถลไปตามสายลม ออกนอกลู่นอกทางบ้างเป็นครั้งคราว หากสายตาไม่จดจ่อและสมาธิแตกในระหว่างการแข่งขัน กองฟางข้างสนามย่อมเป็นที่เบรคให้กับรถจักรยาน โชคดีหน่อยแค่ถลอกปลอกเปิก โชคร้ายมากก็ไหปลาร้าหัก ดั่งน้องบอมม์ที่พลาดท่าในปีที่แล้ว การลื่นไถลส่งผลให้ไหปลาร้าหัก พลาดโอกาสในการเดินทางไปแข่งขันกีฬาเยาวชนปีนั้นครับ...

ในสนามลู่ดิน ที่จะขาดไม่ได้อย่างเด็ดขาด คือหน่วยปฐมพยาบาล เนื่องจากอันตรายจากการหลุดโค้งมีให้เห็นตลอด ฉนั้น หัวใจและความเด็ดเดี่ยว การตัดสินใจของนักกีฬาจึงมีความสำคัญยิ่ง ใจต้องแกร่งดั่งภูผาหิน แข็งดั่งเหล็กกล้า ไม่สะทกสะเทือนต่อสภาพความกดดัน ต่อสภาวะการแข่งขัน เพราะถ้าคุณสมาธิแตกเมื่อใด การพลาดท่าลงไปกองรอโอกาสหยิบยื่นมาให้ทันที ความเด็ดเดี่ยวแข็งแกร่งดั่งผาหินของจิตใจ จะเป็นกุญแจสำคัญที่จะฝ่าฝันไปถึงวาระสุดท้าย ให้เหลือเพียงหนึ่งเดียวได้ คือบุคคลที่ได้ยืนแป้นพร้อมเคารพธงขอรับ.....

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ขอขั่นรายการสักนิดหนึ่งครับ....
.
.
ขอบพระคุณมากครับ คุณ "รัฐพงศ์ ธนวัฒน์ศิริ" (แน็ท)...เมื่อสักครู่ ผมเพิ่งประชุมกับเด็ก ๆ ศูนย์ฝึกที่พี่ได้มีจิตอันเป็นกุศล ถึงเรื่องความยิ่งใหญ่ภายในใจตน สิ่งที่พี่มอบมาให้นั้นมิใช่เรื่องคุณค่าของทางการเงิน หากแต่เป็นความมีคุณค่าทางจิตใจ ซึ่งข้าพเจ้าไม่คาดคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย จึงทำการเปิดเสวนาพูดคุยกับเด็ก ๆ เพื่อให้เขาได้เกิดความตระหนักรู้อย่างละเอียด ถี่ถ้วน ทางเรื่องจิตสำนึกถึงความเสียสละ เกื้อกูล .......มีมิตรภาพหลายท่านมาก ทั้งกลุ่มจักรยานยามเย็นสนามบินใหม่ กลุ่มจักรยานบ้านคลอง กลุ่มจักรยานการไปฟฟ้า กลุ่มจักรยานเทศบาลนครพิษณุโลก กลุ่มจักรยานเพื่อนอินโดจีน กลุ่มจักรยานแสงดาว และอีกหลายภาคหน่วยงาน ต่างได้ช่วยเหลือกัน ดูแลจิตใจกัน และที่ไม่น่าเชื่ออย่างยิ่ง คือเรื่องการมอบเงินรางวัลที่ท่านได้รับ ถ่ายทอดความดีงามให้ปรากฎชัดบนเส้นทางสายจักรยาน ตลอดจนเชื่อมใจสู่ใจ ให้เกิดความตระหนักรู้ถึงความเป็นกัลยาณมิตรได้อย่างสวยงาม ......คุณค่าที่กล่าวถึงนี้นั้น ข้าพเจ้าขอกราบขอบพระคุณมา ณ ที่นี้ ตลอดจนท่านที่ได้ช่วยเหลือกันโดยมิได้เอ่ยออกนาม และที่เพิ่งรับทานะมาเมื่อวันเสาร์นี้ คือคุณโหน่งศาลายา ได้มอบเงินช่วยเด็กเพิ่มเติมมาให้เป็นเงิน 1300 บาท ดังที่ได้ทำรายงานสรุปไว้ .....
ด้วยใจครับ.....คงไม่สามารถจะหาอะไรตอบแทนได้ ขอคาระวะพี่น้องทุกท่านขอรับ หน้าที่ของผมคือภารโรงที่เก็บกวาดศูนย์ฝึก กวาดความไม่ใส่ใจ ไม่ตระหนักรู้ ให้ออกจากใจเด็ก เดินทางสู่วิถีแห่งเส้นทางใหม่ ร่วมกับทุกท่านขอรับ ขอบพระคุณมากครับ สวัสดีครับ ....[/color

[FRANK เองครับ]

เยี่ยมมากๆครับ

สู้ต่อไประดับนานาชาติรออยู่ครับ............

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ขอบพระคุณมากครับ ที่ติดตามอ่านงานนำเสนอ...มีความหวังว่าจะเป็นประโยชน์ในการศึกษาเรื่องการแข่งขันกีฬาจักยานอีกหนึ่งรูปแบบทางเลือกหนึ่งขอรับ ขอเชิญท่านพบกับเรื่องเล่ากันต่อไป.....