*..สรุปทริป..ปั่นอาบแสงอาทิตย์และแสงจันทร์..*

[ลุงเนตร]

*..ขออภัย..ที่สรุปช้า..

..สืบเนื่องจากกระทู้นี้..http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 7&t=166915

.."ปั่นจักรยานมาราธอน ๒๔ ช.ม.อาบแสงอาทิตย์และแสงจันทร์คืนวันเพ้ญ

..๑๐ โมงเศษ เราพบกันในซอยทางเข้าสถานีรถไฟศาลายา ซึ่งเป็นจุดนัดพบที่เรากำหนดกันไว้ พี่เถร (นายสุพงษ์ กรสวัสดิ์ อายุจะครบ ๗๒ ปี ในอีกเดือนหรือสองเดือนข้างหน้า) ปั่นมาจาก อ.บางบัวทอง จ.ปทุมธานี) ส่วนผม (นายเนตร สงวนสัตย์ อายุจะครบ ๖๗ ปี ในวันที่ ๑ พค.ศกนี้) ปั่นมาจากตรงข้ามกรมสรรพาวุธ ทหารเรือ เขตบางนา กทม.)

..๑๐ โมง ๑๙ นาที เราปั่นจากซอยสู่ถนนเลี้ยวขวาไปตามถนนเลียบทางรถไฟสายใต้ไปทาง อ.นครไชยศรี

..ผ่านสถานีอนามัยศาลายา, ที่ว่าการอำเภอศาลายา และ สภ.อ.ศาลายา ทางด้านขวามือ ซึ่งทางด้านซ้ายมือเป็นอาณาบริเวณของมหาวิทยาลัยมหิดล ศาลายา

..ผ่านแยกไฟเขียว+แดง+เหลือง ที่ถ้าเลี้ยวขวาจะข้ามทางรถไฟ ไปบางภาษี เลยไปถึงตลาดน้ำลำพญา ที่ไกลออกไปประมาณ ๒๐ ก.ม.เศษ ซึ่งชาวจักรยานเคยปั่นไปเที่ยวกันอยู่เนื่อง ๆ มีอาหารคาวหวาน..ผักผลไม้ขาย และปลาสวายน้อยใหญ่มากมาย แหวกว่ายรออาหารจากผู้ใจบุญ

..ถนนได้รับการบูรณะใหม่เอี่ยมกว้างขวางราบเรียบดุจผิวกระจกประตูบานใหญ่ของโรงแรมระดับห้าดาวปานกัน สีเส้นขาว+เหลือง+แดง+ดำ เพิ่งแห้งไปหมาด ๆ นึกชมผู้สั่งการบูรณะในใจ..ทำให้มีอพาตเม๊นท์ใหม่ ๆ ผุดขึ้นหลายแห่งด้วยกัน น่าอยู่จริง

..พอปั่นผ่าน..สถาบันวิชาการทหารชั้นสูงและกรมยุทธศึกษาทหารเรือ ที่ตั้งอยู่ทางด้านซ้าย เราก็ปั่นเลี้ยวซ้ายเข้าสู่ปลายถนนพุทธมณฑล สาย ๕ (ถนนหมายเลข ๓๔๑๔)ที่ผมไม่เคยปั่นเข้ามาก่อน เคยแต่ปั่นผ่านเลยไปจนถึง อ.นครไชยศรี เหตุที่ทำให้ไม่ปั่นตรงไป อ.นครไชยศรี เพราะพี่เถรฯได้ข่าวมาว่า ข้างหน้าถนนกำลังบูรณะใหม่อยู่ ไม่สะดวกในการปั่นนักนั่นเอง

..รถไม่ค่อยมี เราปั่นคุยกันไปเรื่อย ๆ ตามสบาย จนถึงถนนพุทธมณฑลขวางอยู่ เราจูงจักรยานข้ามไปฝั่งตรงข้าม ปั่นไปตามถนนพุทธมณฑล สาย ๕ ประมาณ ๕ ก.ม. เลี้ยวขวาเข้าซอยไม่มีชื่อและไม่มีหมายเลข เพิ่งบูรณะเสร็จใหม่ ๆ ด้วยยางแอสฟัล สีขาวขอบทางยังไม่ได้ทา จนถึงถนนทรงคนอง (หมายเลข ๓๓๑๖) ตรงวัดดอนหวาย ซึ่งกำลังโด่งดังด้วยตลาดน้ำ ที่มีพ่อค้าแม่ค้าและสินค้าขายในวันเสาร์และอาทิตย์มากมาย รวมถึงประชาชนทุกสารทิศที่ไปท่องเที่ยวจับจ่ายซื้อของมากมายกว่าหลายสิบเท่าด้วย ขนาดสนามฟุตบอลใหญ่ ๆ ยังไม่พอให้รถยนต์จอดนั่นเทียว

..เราปั่นเลี้ยวซ้ายไปตามถนนทรงคนอง สักพักก็ถึง โชว์รูปของ หจก.เอสดีแอล เอาท์เลท หรือ ศาลายาดีไซด์ นั่นเอง แวะเยือนและคารวะคุณอนุพล วงศ์ทิพนาถ (เฮียนุ) คุยกันอยู่ครู่หนึ่งจึงลาจากไปตามทางที่คิดไว้..

(ตั้งแต่ต้นมา ผมถ่ายภาพไว้ภาพเดียวคือภาพนี้..)

[ลุงเนตร]

..วันนี้ เสาร์ที่ ๓ เมษายน ๒๕๕๓ เป็นวันหยุดของลูกชายและลูกสะใภ้ เขาพาลูก ๆ ไปข้างนอก แม่บ้านไปตลาด ผมเข้าเนทอยู่บ้านคนเดียว เพื่อให้เกิดอารมย์สุนทรีและไม่เบื่อกับการสรุปทริป จึงเปิดเครื่องเสียงกระหึ่มอยู่ด้วยเพลง "ทูไนท์" ของคณะ CCR ซึ่งถ้าเป็นวันธรรมดา จะไม่มีโอกาสได้ฟังเพลงดังกระหึ่มสะใจโจ๋วัยดึกเช่นนี้เลย เพราะหลานคนเล็กสี่เดือนกว่า แค่ได้ยินเสียงไอหรือรถเครื่องข้างบ้านสตาร์ทก็สะดุ้งตกใจแล้ว

[ลุงเนตร]

..ท่ามกลางเสียงเพลงของคณะ CCR ดังกระหึ่มอยู่เช่นเดิม ไม่ทราบชื่อเพลิง แต่นักร้องกำลังร้องว่า some day .... แล้วครวญครางในลำคอผ่อนแผวจนจบ

..เพลงใหม่เริ่มขึ้นดังกระหึ่มเช่นเดิม เพราะผมยังมีความต้องการให้ความดังของเสียงคงที่อยู่เช่นนั้น ในขณะที่เราปั่นผ่านหน้าวัดไร่ขิง ที่กำลังมีงานประจำปี มีร้านสินค้าต่าง ๆ ตั้งอยู่เต็มภายในวัดและข้างถนน ผมนำปั่นผ่านไม่ได้แวะโดยภาวนาคารวะหลวงพ่อวัดไร่ขิงในใจและยกมือขวาขึ้นแตะขอบหมวกกันน๊อคยี่ห้อ SPECIALIZED ของบริษัท สปอร์ทไบค์ซิเคิล จำกัด ให้สปอนด์เซอร์มาใช้ในการดำเนินโครงการปั่นจักรยาน ๗๓ จังหวัด ๑๗๙ วัน ๘,๖๖๖ ก.ม."ฉันรักประเทศไทย" เฉลิมพระเกียรติ ฯ ซึ่งใช้งานมา ๖ เดือนเต็ม ๆ แล้วยังใช้งานได้ดี ฟองน้ำบุภายในยังไม่ชำรุด ภายนอกยังใหม่เกือบเหมือนเดิม มีที่ปรับเล็ก-ใหญ่ทำให้กระชับศีรษะพร้อมด้วยสายรัดคางที่มั่นคงดีมาก..

[ลุงเนตร]

..ผมลุกขึ้นไปหยิบรีโมทย์ฯของเครื่องเล่นแผ่น ซีดี.ยี่ห้อ Pioneer กดปุ่ม Open หยิบแผ่นเพลงของคณะ CCR ออก แล้วเปลี่ยนแผ่นเพลงคันทรีใส่เข้าแทน หยิบรีโมทย์ฯ กดปุ่ม Close แผ่น ซีดี.เลื่อนเข้าภายในเครื่อง ประมาณ ๓๐ วินาที เสียงเพลงดังกระหึ่มขึ้น ค่อนข้างจะไม่กระแทกกระทั้นมากนัก ในสไตร์ของเพลงคันทรี (เพลงอะไรไม่ทราบ ผมเองไม่ค่อยใส่ใจกับชื่อเพลงสักเท่าไร ขอให้จังหวะและเสียงร้องเมื่อโสตรประสาทหูได้รับแล้วจิตคิดว่าเพราะก็ฟังไปเรื่อย ๆ

..ก็พอดีเราปั่นออกมาจากวัดไร่ขิงถึงถนนเพชรเกษม เราปั่นเลี้ยวซ้ายแล้วมองหลังพอรถว่างปั่นเข้าชิดขวาเข้าช่องทางยูเทิร์นผ่านหน้าทางเข้าสวนสามพรานที่เลื่องชื่อลือนามในด้านสถานที่ท่องเที่ยวที่มีการแสดงของสัตว์หลายชนิด เลยไปจนขึ้นสะพานสูงข้ามแม่น้ำนครชัยศรี ลงไปสุดสะพานเลี้ยวซ้ายเข้าซอยแวะเข้าชมวัดหนึ่งที่ไม่เล็กอยู่ริมแม่น้ำ มีแพยาวอยู่หลายแพริมน้ำหน้าวัด ซึ่งพร้อมที่จะทำเป็นตลาดน้ำได้อยู่แล้ว มีชาวบ้านนั่งคุยกันอยู่สี่ห้าคน ริมตลิ่งตรงที่ชาวบ้านนั่งคุยกันอยู่นั้น มีเด็กชายกลุ่มหนึ่งเล่นน้ำส่งเสียงดังลั่นอยู่ด้วย อีกด้านหนึ่งของสะพานลงแพ มีปลาสวายแหวกว่ายส่ายหัวหางหาอาหารกันอยู่ขวักไขว่ ยังไม่มีผู้ใจบุญเลยสักคน คงกำลังหิวกันอยู่กระมัง



(ยืมภาพมาจากโครงการฯ ๗๓ จังหวัด)

[ลุงเนตร]

..ขณะนี้อีก ๑๙ นาที เที่ยง .. อากาศร้อนพอสมควร พัดลมข้างฝาขนาด ๑๖ นิ้ว หมุนติ้ว ลมอุ่นอ่อนพัดโดนแผ่นหลังเปลือยเปล่าพอคลายร้อนได้บ้าง เมื่อค่ำวานวิทยุพยากรณ์อากาศ กทม.บางพื้นที่จะมีฟ้าหลัว อุณหภูมิอยู่ระหว่าง ๓๔ - ๓๗ องศาซี ช่างเถอะผมไม่อนาทรนักหรอก เพราะเคยร้อนมามากกว่านั้นขณะที่ปั่นจักรยานกลางแดดเปรี้ยงในเดือนเมษายนของทุกปี ถึงขนาดต้องอาศัยน้ำในห้องน้ำของปั้มน้ำมันข้างทางราดตัวโดยมิได้ถอดเสื้อผ้าอยู่บ่อย ๆ ก็เคย

..เราปั่นออกจากวัดสรรเพชญ เลี้ยวซ้ายไปตามซอยเรื่อย ๆ สายตาได้เห็นสิ่งแปลกใหม่มากมาย เช่น บ้านเรือน ผู้คน ต้นไม้ใบหญ้า ไม้ดอกไม้ประดับในรั้วสองข้างทาง เพราะไม่เคยเข้าซอยนี้มาก่อน เฉียดห่าง อบต.ยายชา เห็นแต่ป้ายทางเข้า ออกสู่ถนนหมายเลข ๓๐๙๘ (แยกจากถนนเพชรเกษมสู่อำเภอสามพรานผ่าน ร.ร.นายร้อยตำรวจสามพราน)

..ขณะที่จอดอยู่ตรงปลายถนนซอยบรรจบกับถนนหมายเลข ๓๐๙๘ นั้น พลันสายตามองไปข้างหน้าเยื้องขวาเล็กน้อย เห็น "มังกรสีเขียวตัวใหญ่ยาวเลื้อยพันตึกสีชมภูอ่อนสูงสัก ๗ ชั้น อยู่ไม่ไกล


..จึงพากันปั่นเข้าไปดูใกล้ ๆ ..

[ลุงเนตร]

..ยังอยู่คนเดียว โอกาสปลอดโปร่ง ลุกไปเปิดเพลง "โบว์รักสีดำ" ร้องโดย "ศิริพร อำไพพงษ์" ที่เคยชอบฟัง จังหวะค่อนข้างเร็ว ดนตรีกระหึ่ม เสียงหวานปนแหบเสน่ห์ ฟังเมื่อไรก็ไม่เบื่อ ต่อด้วยเพลง "สาวไร่ปอ" ...

..เราเข้ามาจอดรถยืนมองสิ่งก่อสร้างตรงหน้าที่ใหญ่โตสูงตระหง่านจนต้องเงยขึ้นสูง แล้วส่ายสายตาไปโดยรอบ มองสิ่งต่าง ๆ ที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน ผมได้ถ่ายภาพในละแวกใกล้ ๆ นั้น มาให้ชมกันด้วยดังต่อไปนี้..





..ระหว่างที่เรายืนดูอยู่นั้น ชีวัยกลางคนผู้หนึ่งอยู่ในฟอร์มสีไม่ขาว..ไม่เหลือง..ไม่ดำ..ไม่แดง..ไม่น้ำเงิน..ไม่ชมภู..สีแก่กว่าสีเลือดหมู คล้ายสีน้ำหมากประมาณนั้น เดินมาหาเราพร้อมกับถามว่า "มาจากไหน? เคยมาหรือไม่?" ผมตอบว่า "มาจากบางนา..ไม่เคยมาที่นี่มาก่อน"

..ผมถามว่า "เดินขึ้นไปชมข้างบนยอดตึกที่หัวมังกรได้หรือไม่?"

.. เขาตอบว่า "เมื่อก่อนที่อาจารย์เจ้าอาวาสอยู่ภายในตัวมังกรจากหางที่พื้นล่างมีทางเดินขึ้นไปชั้นบนถึงปากมังกรได้ แต่ปัจจุบันเจ้าอาวาสไม่อยู่... จึงขาดการดูแล รกรุงรังด้วยมูลนกและหยากไย่ ไม่เปิดให้เดินขึ้นไป แต่ภายในตึกมีบรรไดและลีฟ เป็นห้องพักของพระอาคันตุกะทุกชั้น ปัจจุบันมีพระระดับ ดร.ดูแลแทนเจ้าอาวาสอยู่"

[ลุงเนตร]

..เราปั่นจากวัดเลี้ยวขวาไปเฉียดโรงเรียนนายร้อยตำรวจสามพรานด้านซ้าย..เลยไปจนชิดที่ทำการไปรษณีย์และอำเภอสามพราน ติดใต้สะพานสูงข้ามแม่น้ำนครชัยศรี มีร้านก๊วยเตี๋ยวโบราณริมตลิ่ง เราจอดกินกลางวันกัน

..มีลูกค้าอยู่แล้ว ๒ โต๊ะ หนุ่มโต๊ะ ๒ คน สาวโต๊ะ ๔ คน หนุ่มสาวชาวสามพราน หล่อและสวย

..มองไปในแม่น้ำ..มีผักตบชวาใบเขียวปี๋กอใหญ่ ลอยเป็นแพอยู่ประปรายทั่วไป น้ำไหลเอื่อย ๆ ใสแจ๋ว คงไกลโรงงานอุตสาหกรรม ไม่มีน้ำเสียระบายออกมา ทำให้น้ำสะอาดใส

..นกกินปลาสีเทาตัวเขื่อง บินโฉบร่อนลงจับปลาตัวน้อยที่เผลอตัวลอยหาอาหารอยู่ผิวน้ำแล้วโผผินบินร่อนขึ้นสู่อากาศ ไปเกาะกินอยู่บนคาคบไม้ใหญ่ใกล้ ๆ นั่นเอง

..ใบลำพู..ปลิวไสว..ด้วยแรงลมแล้งไม่แรงนัก ขณะที่เกษรจากดอกร่วงลงสู่ผิวน้ำเป็นอาหารของปลาบางชนิด

.."เกาเหลา..ข้าวเปล่า..ครับ.." พี่เถร..สั่งเด็กเสริฟ..และสั่งน้ำผลไม้รวมปั่นจากร้านข้าง ๆ มาเล็มรอ.

.."ผมเอา..เล็กแห้ง..เห็นมีชาดำเย็นกับโอเลี้ยงขายด้วย..

..เคยดื่มโอเลี้ยงต่างจังหวัดอร่อย "โอเลี้ยงแก้วนึงด้วยครับ"

..ผมนั่งดูดโอเลี้ยงดำปลอด รถชาติจัดจานหวานอมขม (หวานมากกว่าขม) อร่อยคอดีจัง

..เล็กแห้ง..ลอยมาบนมือขวาของเด็กเสิร์ฟ วางบนโต๊ะเก่าแข็งแรงบึกบึนด้วยไม้พื้นหนาและขาท่อนกลมเท่าน่องสาววัยกำดัด

..เอื้อมมือลีบเล็กเรียวปานนิ้วนางรำ หยิบตะเกียบคู่ยาวกับช้อนแกงสแตนเลชสั้น สองมือช่วยตะล่อมครน (เอ..ครนก๊วยเตี๋ยว เขียนถูกเปล่าหว่า หรือจะเขียนเป็น "คน") ไม่แน่ใจไม่เขียนว่าครนหรือคน ขอเขียนเป็น..

..สองมือซ้ายขวา..ช้อนสั้นกับตะเกียบคู่ยาว..ช่วยกันคลุกเคล้าส่วนประกอบของก๊วยเตี๋ยวในชาม จนเห็นว่าเข้ากันดีแล้ว คีบใส่ปากชิมสามสี่เส้น (ไม่กล้าชิมคำใหญ่เพราะมีอยู่ไม่มากนัก) อื้อ..อร่อย ใช้ได้เลย ไม่ต้องปรุงเพิ่มเติม

..จากที่เห็นก๊วยเตี๋ยวในชามมีอยู่ไม่มากนักนั่นเอง คิดว่า "เท่านี้ไม่อิ่มแน่ตรู" แล้วนึกต่อไปว่า สมัยที่ทำงานเงินเดือนยังไม่มาก เคยกินข้าวสวยกับก๊วยเตี๋ยวแห้ง..

[RUCIFER]

มีภาพช่วงที่ ลุง ผ่านมาเที่ยวบ้านโป่งนิดหน่อยครับ


http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 6&t=169370




สู้ๆ ครับ แข็งแรง กันทั้งคู่เลยครับ

[ลุงเนตร]

..ขอบคุณมาก หลาน "RUCIFER"..

..๑๕.๕๙ น. แม่บ้านกลับมา ผมลุกไปเปลี่ยนแผ่นเพลงอีสานที่แม่บ้านไม่เคยเปิดฟัง แล้วเปิดแผ่น "ร่ำไร-คอนเสิร์ท..อัสนี+วสันต์"

..สวัสดีครับ..ผมชื่อยินดี..ไม่มีปัญหา..ดังกระหึ่มขึ้น ในลิมิตความดังของเครื่องเล่นที่เลข ๒๙

..ผมละสายตาจากชามก๊วยเตี๋ยว ที่มีเส้นอยู่ไม่มากนัก หันหน้าเอียงไปข้างหลังสั่ง "ข้าวเปล่าถ้วยนึงครับ"

..เป๊บเดียว ถ้วยข้าวเปล่าก็ลอยมาวางตรงหน้า อ๊ะ..สมใจ..โก๋แก่

..มือซ้ายวางช้อน หยิบข้าวถ้วยน้อยขึ้นจ่อปาก

(ขอพักสักครู่นะครับ เมื่อยแล้ว..)

[ลุงเนตร]

..เหนือฟ้า..ยังมีฟ้า..เหนือราชา..มีองค์ราชันต์..สู้อดทนบากบั่น..

..เนื้อเพลง "ทรงพระเจริญ" จากเสียงร้องของ แอ๊ด คาราบาว และ อัสนี+วสันต์ จากเครื่องเล่น ดังขึ้นอย่างหนักแน่น..จริงจัง..จริงใจ..

..มือขวานิ้วเรียวแต่ไม่งามเท่านางรำ ขยับตะเกียบให้ส่วนปลายพุ้ยเขี่ยข้าวสวยขาวใสกลิ้งผ่านริมปากที่ขยับอ้ารับส่งสู่การเคี้ยวของฟันที่เหลืออยู่ไม่ครบ ๓๒ ซี่ กลืนผ่านคอไหลลงสู่กะเพาะเป็นลำดับไป เพื่อให้น้ำย่อยทำงานบดไว้เป็นพลังงานสำหรับปั่นต่อไปอีก ๑๘ ชั่วโมง ข้างหน้าตามกำหนดของทริป

.."ข้าวเปล่าอีกถ้วยครับ" .. ผมสั่งเพิ่ม หลังคิดว่าต้องตุ้นพลังไว้มาก ๆ เวลาข้างหน้าอีกยาวนาน

..เพียงไม่ถึง ๓๐ นาที ทุกอย่างย้ายที่ไปอยู่ในท้องจนหมดสิ้น อิ่มแปร้ แทบไม่อยากเลื้อยต่อไป คล้ายงูเหลือมตัวย่อมที่กินไก่หมดเล้าแล้วเลื่อยไปไม่ไหว ต้องนอนรอให้น้ำย่อยทำการย่อยไก่สลายไปหมดก่อนนั่นแล

..แต่ผมไม่ใช่ "งูเหลือม" จึงทำเช่นนั้นไม่ได้ ต้องฝืนใจเบิกตาที่หรี่ให้กว้าง (หนังท้องตึง หนังตาหย่อน เกือบทุกหลังมื้อเที่ยง) ลุกก้าวเดินไปขึ้นคร่อมจักรยานปั่นออกจากที่เลี้ยวขวาขึ้นสะพานข้ามแม่น้ำไปฝั่งตรงข้าม

[ลุงเนตร]

..ทรงพระเจริญ อยู่ยิ่งยืนนาน ทรงพระเกษมสำราญ ตลอดกาล ตลอดไป..

..เนื้อเพลง..ท่อนสุดท้ายของเพลง "ทรงพระเจริญ" ดังผ่อนเบาลงเรื่อย ๆ จนจบ

..เราปั่นผ่านโค้งซ้ายแรก หยุดถามหนุ่มหนึ่งที่นั่งทานอาหารอยู่ในร้านอาหารตามสั่งข้างทางว่า "ผมจะปั่นวนอ้อมไป จ.นครปฐม จะต้องไปผ่านที่ใดบ้าง?"

..วัดนักบุญเปโตร เลี้ยวขวา..วัดเทียนดัด เลี้ยวขวา ขึ้นสะพานข้ามแม่น้ำ..บ้านแผ้ว เลี้ยวขวา ๓๐ ก.ม.ถึง..นครปฐม..

.."ขอบคุณมากครับ" เรากล่าวขอบคุณเกือบพร้อมกัน

..ผมปั่นนำมุ่งสู่วัดนักบุญเปโตร ที่เคยมานานแล้ว จำได้คลับคล้ายคลับคลา

..สักพักใหญ่ เห็นปลายยอดโดมแหลมสูงของวัดนักบุญเปโตร เราปั่นผ่านแล้วเลี้ยวขวา


..เงยหน้าขึ้นมองนาฬิกา ๑๗.๒๙ น. โอ..เย็นอีกแล้วซีนะ ทำไมเร็วจัง นาฬิกาที่บ้านผม ขอพักสรุปไว้เพียงนี้ก่อนนะครับ ต้องไปทำอย่างอื่นบ้างแล้ว..

[ลุงเนตร]

..๐๔.๕๙ น. จี๊บๆกิ๊บๆจู๊จี๋จู้จี้ ... ทุกเช้าเวลาประมาณตีห้า นกกางเขนตัวน้อย จะมาเกาะที่ต้นมะม่วงของข้างบ้านริมรั้วติดกัน ส่งเสียงร้องไพเราะอยู่เป็นพัก ๆ นี่ก็กำลังส่งเสียงร้อยอยู่ จี้จู้จี๋จู๊กิ๊บๆจี๊บๆ..เพราะจัง ทำให้ต้องหยุดคิดว่า ระบบนิเวศวิทยาของอากาศรอบ ๆ บ้านผม ยังดีอยู่เป็นแน่ นกนานาถึงมาส่งเสียงร้องกันเป็นประจำ

.."ไปวัดเทียนดัดหรือ?" "พี่เถร" ปั่นอยู่ห่าง ๓ คันรถถาม

.."ครับ" ผมตอบ โดยไม่หันไปมอง และไม่ลดรอบขา ตามองตรงไปข้างหน้า ซึ่งสามารถเห็นสองข้างทางของซอยขนาดกว้างเพียงรถยนต์สวนกันได้

..หญิงกลางคนร่างท้วมเกือบอ้วน นั่งอยู่ถัดจากกาละมังใบโตที่มีข้าวเหนียวมูลสำหรับกินกับมะม่วงสุกอยู่เกือบครึ่งกาละมัง ถัดจากกาละมังออกมา มะม่วงน้ำดอกไม้ลูกเขื่อง สีทองเหลืองอร่าม กองโต เรียงเป็นระเบียบ สวยงาม หน้าห้องหนึ่งของตึกแถว

[ลุงเนตร]

..รถเข็น..ขายกล้วยแขก..ของชอบ พบที่ไหน ต้องจอดซื้อ ห้อยแฮน หยิบกินพลาง ปั่นพลาง

..ผมจอด..พี่เถร..จอด..มองไปที่ถาดใส่กล้ายแขกที่สุกแล้ว และในกะทะที่กำลังทอด น่ากินจัง ถ้าจะอร่อย

.."กล้วยแขกสิบบาทครับ".. แม่ค้าเงยหน้ามองเราทั้งสอง แล้วยิ้มหวานเจี๊ยบให้ผม (พี่เถรก็คงได้รับด้วย เพราะเรายืนอยู่ใกล้ ๆ กัน)

..ครานี้ ผมมีโอกาสมองหล่อนอย่างถนัดตา..

..แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่า แม่ค้ากล้วยแขกตรงหน้า สาวสวยหมวยอึ๋ม ใส่เสื้อแขนกุด นุ่งกางเกงขากุด(ขากางเกงกุด)ขึ้นสูงจนแทบจะเห็นจมูงลิง ข้อมือซ้ายขวาใส่กำไลหลากสีสวย ๆ ข้างละหลายอัน ตุ้มหูมุกเม็ดโตประดับอยู่ที่ปลายติ่งหูทั้งสองข้าง

..หล่อนหยิบกล้วยแขก ๑๐ ชิ้น ใส่ถุง แล้วส่งให้ผม พร้อมกับยิ้มหวานหยดย้อยให้ผมอีกครั้งหนึ่ง (ผมหัวใจแทบหยุดเต้น) "มาจากไหน..จะไปไหนกันคะ..ป๋า"

..โอ..เรียก "ป๋า" ซะด้วย..(ฟังแล้วรู้สึกดีกว่า "ลุง") แทบไม่อยากละสายตาจากหน้าที่สวยสดของหล่อน และไม่อยากจากไป..

..ผมยิ้มแก่ ๆ ให้เจ้าหล่อนผู้สดสวย แล้วตอบเสียงพร่า ๆ ว่า "ขี่รถวนอ้อมเที่ยวไปนครปฐม"

..หล่อนทำหน้าฉงน (คงนึกในใจว่า ไปนครปฐม ทำไมมาทางนี้หว่า)

.."ไปก่อนนะ" ผมตัดใจบอกหล่อน แล้วปั่นรถออกเดินทางต่อ

[ลุงเนตร]

..ถึง..วัดเทียนดัด..

..วัดอยู่ขวามือ สุดรั้วเป็นสี่แยก ไม่ทราบว่าซ้ายไปไหน ตรงไปไหน ทราบตามที่หาข่าวมาว่า เลี้ยวขวา ไป อ.บ้านแพร้ว จ.นครปฐม

..ผมปั่นนำเลี้ยวขวา สุดกำแพงวัด ขึ้นสะพานข้ามแม่น้ำนครชัยศรี

..ปั่นไปเรื่อย ๆ เสพสุขด้วยสายตาไปพลาง ๆ ด้วยการเห็นทุกสิ่งอย่างที่ผ่าน

..ได้เสพสุขทางจมูก (หลังจากที่ผ่าตัดริดสีดวงจมูกมาเมื่อหลายเดือนก่อน) ได้กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของจังหวัดนครปฐม ที่ไม่ว่าจะย่างเข้าสู่จังหวัดนครปฐมทิศทางใด จะต้องได้กลิ่น ไม่นานปั่นผ่านฟาร์มเลี้ยงหมู อย่างใกล้ ๆ ทั้งด้านซ้ายและขวา มองเห็นหมูหลายขนาดอยู่ในโรงเลี้ยง บางตัวหันจิ๋มส่งยิ้มสวยให้อีกด้วย (หมูขนาดวัยรุ่น)

[ลุงเนตร]

..ช่วงนี้ ปั่นแบบมะงุมมะหงาหลา ไม่รู้จักทาง พบทางสองแพร่ง ใช้ประสบการณ์ไปทางที่ใหญ่กว่า พบสี่แยกมีป้ายบอกเลี้ยวขวาไป อ.บ้านแพ้ว ใจชื้นหน่อย ผม..ปั่นนำเลี้ยวขวา พี่เถร..ปั่นตามมาติด ๆ คงจะกลัวหลง

..แดดจัด ร้อนแรง เหงื่อออกท่วมกาย พลันสายตามองเห็นร้านขาย "หวานเย็น" ผมผ่อนขาจากการปั่นชลอรถแล้วเบรคหยุดตรงหน้าร้าน พี่เถร..หยุด เราจูงรถเข้าแอบข้างทาง

.."ลูกชิด (ความจริงน่าจะเป็นเม็ดลูกตาว แต่ผมและใคร ๆ ก็มักจะเรียกว่า "ลูกชิด") กับหนมปัง..ถ้วยนึง" ผมสั่งแม่ค้า ซึ่งเป็นเด็กวัยรุ่นอายุสัก ๑๓ มีแม่วัยกลางคนเดินดูแลอยู่ใกล้ ๆ หน้าร้านขายของชำ

.."ข้าวโพดกับถั่วแดง" พี่เถร..สั่ง

..เรานั่งทานกันอย่างเอร็ดอร่อย ค่อยคลายร้อนสดชื่นขึ้นหน่อย แล้วปั่นต่อ..