**ป้าตุ๊BJ ชวนหลานปั่นขึ้นเขาใหญ่ อา.21 มีค.53**

[อาร์]

จิ๊บ จิ๊บ.....
ร้องได้ 2 จิ๊บ....ก็ร่วง.....

[ITT]

จิ๊บ จิ๊บ.....
ร้องได้ 2 จิ๊บ....ก็ร่วง.....

ตามนั้น

[bird_]

ถึงบ้าน 23.45 น. ครับ...ไม่รู้พี่ๆที่นั่งอยู่ที่ร้านหน้าวัดถึงบ้านกันกี่โมง

[++ ลุ๋ยเองครับ ++]

ถึงบ้าน 23.45 น. ครับ...ไม่รู้พี่ๆที่นั่งอยู่ที่ร้านหน้าวัดถึงบ้านกันกี่โมง

- ไม่ทราบเหมือนกันว่าถึงบ้านกันกี่โมง....ออกจากบ้านป้ามาก็สี่ทุ่มครึ่งแล้ว...จะแวะไปส่งไอ้จอย...พอถึงปากซอยมองไปที่หน้าวัดเห็นยังนั่งกันอยู่...เปลี่ยนใจไปทางลัดดีกว่า...ขี้เกียจนั่งแล้ว....ง่วง+เมื่อยมั่กๆ.....
- เมื่อวานเขาใหญ่สามารถ...แต่เขาเขียว..ไม่สามารถ....ฝากเอาไว้ก่อนน๊ะจ๊ะ..แรงดีกว่านี้เมื่อไหร่จะมาเอาคืน

[เอส-เมอร์ริด้า]

เขาเขียวมันเตี้ยเกิ้น

ฮึๆๆๆ พูดอย่างนี้แปลว่าอยากจะพิชิตอินทนนท์ ล่ะซิ....

[เอส-เมอร์ริด้า]

เมื่อวานมีบทเรียน สำหรับผมคือประมาทไม่ซ้อมเลย คิดว่าใช้บุญเก่าที่พิชิตอินทนนท์มาใช้ได้ ก็ห่างไปเดือนหนึ่งเต็มๆ ไม่ได้จับจักรยานมาปั่น ก็มีวิ่งบ้างนิดหน่อย...

พอเริ่มปั่นช่วงแรกๆ ก็ทำได้แค่ประคองไปได้เรื่อยๆ ก่อน แต่จริงๆ ก็ไม่อยากใช้แรงมากๆ ช่วงก่อนถึงน้ำตกเหวนรก...

แต่พอออกมาจากเหวนรกแล้ว เริ่มรู้ว่าปั่นไม่ขึ้นเลย ตอนนั้นก็รู้ตัวแล้วว่า เอาให้รอดเป็นพอ ไม่ต้องไปตามใครเลย มีพี่รัน และลุ๋ยห้องท้ายเท่านั้น แต่เห็นจังหวะพี่รันทิ้งห่างออกไปก็ไม่คิดตามแล้ว จะขึ้นเนินจานสองยังไม่ค่อยได้เลย เหมือนเนินแต่ละเนินมันช่างหนักเหลือเกิน

จนมาถึงทางดิ่งลงท้องช้างเห็นรอถ่ายรูปกัน ไม่กล้าปล่อยลงมาสุดๆ กลัวล้มเลยพยายามแตะเบรกบ้าง ความเร็วแค่ 58 กม.เอง จนพักกินข้าว คุยกับมดเล็กว่าอยากจะไปอุทยานก็ต้องเข้าไปอีก 3 โล อยากจะไปแต่แรงไม่มี ก็เลยกินกันตรงนี้ แต่จริงๆ นัดกันกินตรงนี้แหละ ป้าบอกอย่างนั้น สั่งข้าวไข่เจียว+กระเพราหมู หวานมากคงน้ำตาลเกิน 300 mg/dL แน่นอน

ช่วงจังหวะขึ้นเขาเขียว หวังจะมีแรงก๊อกสอง สาม ปั่นไปได้ช่วงแรกก็รู้ตัวแล้วว่า คงต้องประคองไปให้ถึงยอดให้ได้แค่นั้นจริงๆ ไม่เหมือนมาครั้งที่เป็นทัวร์ริ่ง แบกสัมภาระหนักกว่านี้อีก ยังสบายๆ เลย เห็นแต่ละคนขึ้นจานสอง แล้วนึก ไบร์จอยขึ้นเขาเก่งจัง คิดว่าอยู่ที่การซ้อมกันตลอดนั่นเอง ช่วงหลังผมไม่ได้ปั่นมากนัก ไปสนใจอย่างอื่นๆ ซะมากกว่า ทำให้กิจกรรมน้อยลงมาก จนแทบไม่ได้ปั่นไปไหน หรือออกทริปเลย

ขากลับจากเขาเขียวก็ขอให้พี่โยเย และลูกพี่โยเย ช่วยประคองผมไปได้ ผมไม่อยากให้ทิ้งโดดเดี่ยว เพราะตะคริวจะคอยมาตลอดแล้ว มันขึ้นมาตลอด ดีที่มีจังหวะลงเยอะกว่าขึ้น เลยพาตัวเองมาได้ ต้องขอขอบคุณพี่โยเย และน้องเค้าด้วยครับ มีเพื่อนปั่นกลับมาได้

มีโอกาสต้องมาปั่นบ่อยๆ แล้ว และต้องซ้อมด้วย อันนี้สำคัญมากจริงๆ