จิตวิญญาณในชีวิตความเป็นนักกีฬา ..กับการแข่งขันคัดตัวภาค 5

[เนิ่ม ชมภูศรี]

เสือพี่...เสือน้อง.....
ถึงบ้านพี่วิวัฒน์ ละมัย พร้อมด้วยคู่ชีวิต พี่อ้อย พยาบาลสาว มาให้การต้อนรับด้วยความเต็มใจให้ทีมจักรยานใช้บริการบ้านเพื่อเป็นที่พักระหว่างการดำเนินกิจกรรมการแข่งขัน กว้านพะเยาเกมส์....
.
เมื่อถึงบ้านถ้ำเสือแล้วครั้นจะไม่กล่าวถึงพ่อเสือตนนี้ก็ดูกระไรอยู่....พี่วิวัฒน์ ละมัย ปัจจุบันรับราชการทหารอยู่ค่ายวิภาวดีรังสิต จังหวัดสุราษฐ์ธานี มีอดีตที่เคยสร้างประวัติศาสตร์บนหน้าหนึ่งของวงการจักรยานเมืองไทยมาแล้วอย่างมากมาย ทั้งเรื่องบู้ เรื่องบุน...พี่ไม่ยำเกรงใครในเส้นทางการแข่งขัน เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางทั่วทั้งสยามประเทศ ข้าพเจ้ายังเคยแข่งกับพี่ท่าน แต่สู้ไม่ได้ ด้วยความเป็นเด็กจากฝากฝั่งบ้านชนบท (เด็กภูธร) จากเมืองภูเก็ต ที่หาญกล้าขึ้นมาทาบรัศมีกับเด็กเมืองกรุงรุ่นเก๋าอย่างพี่สมพงษื คูทวีทรัพย์ ที่เป็นดาวเด่นในสมัยก่อน ผลงานจากการที่ได้เข้าแข่งขันกีฬาเขตสนามแรกของชีวิต (ในสมัยนั้นเรียกเป็นกีฬาเขต แบ่งเป็น 10 เขตทั่วปรเทศไทย) ทำให้เข้าตาอาจารย์เสรีย์ ไตรรัตน์ ซึ่งท่านเป็นปูชนีย์ของวงการจักรยานเมืองไทย และยังได้ทำหน้าที่อันทรงเกียรติกับการเป็นผู้ฝึกสอนจักรยานในกีฬาซีเกมส์ครั้งที่ 13 ณ ประเทศไทย ปี พ.ศ. 2528 ที่กรุงเทพมหานคร......

[เนิ่ม ชมภูศรี]

พี่วิวัฒน์ ละมัย....ถือกำเนิดมาจากจุดเริ่มต้นดังกล่าว ด้วยความที่เป็นนักกีฬาอันประกอบไปด้วยระเบียบวินัยในตนเองอย่างเด่นชัดที่สุด การเจริญเติบโตบนเส้นทางสายจักรยานเมืองไทย จึงหาใครมาเทียบเคียงได้ยาก โดยเฉพาะประเภทที่พี่ท่านถนัด คือเดี่ยวเปอร์ซูท 4000 เมตร ถือว่าเป็นจ้าวครองตลาดจักรยานสมัยนั้น เมื่อย้อนกลับไปสู่เรื่องการต่อสู้บนเส้นทางสายจักรยาน ในสมัยนั้นมีดาวเด่นที่เป็นทั้งดาวรุ่ง และจ้าวเหรียญทองอยู่หลายท่าน อาทิเช่น พี่ธนากร วัฒนปรีดา พี่สมศักดิ์ พรพรรณ ซึ่งเป็นรุ่นน้องพี่สมพงษ์ คูทวีทรัพย์ (ปัจจุบันประสพอุบัติเหตุจากการฝึกซ้อม แต่พลังใจพี่ยังเข้มแข็ง) ซึ่งถือได้ว่าเป็นนักจักรยานที่เป็นต้นแบบในเรื่องการฝึกซ้อมทุกท่าน....ด้วยการแย่งและแข่งกันซ้อม ตื่นเช้าขึ้นมานี่ ถ้าไม่ขี่จักรยาน เป็นอันได้ว่าเห็นพี่วัฒน์วิ่งแข่งอยู่กับนักวิ่งทีมชาติควบคู่ไปด้วยกันตลอดทุกเช้า ในสนามการกีฬาแห่งประเทศไทย ......
ผลงานที่โดดเด่นที่สุด เห็นจะไม่พ้นการคว้าตำแหน่งที่ 3 ในการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ครั้งที่ 16 ประเทศฟิลิปปินส์ ในประเภททีมเปอร์ซูท 4000 เมตรชาย นักกีฬาประกอบไปด้วย วิวัฒน์ ละมัย ธนากร วัฒนปรีดา สมศักดิ์ พรพรรณ สมพงษ์ คูทวีทรัพย์ ข้าพเจ้าเคยเห็นพี่ ๆ เขาซ้อมจับเวลาที่สนามเวลโรโดรม ก่อนเดินทางไปแข่งขัน มันเหมือนกับการที่ได้เห็นการเคลื่อนที่ ๆ ไม่ใช่แรงงานของมนุษย์ เปรียบได้ดั่งการเคลื่อนไหลไปตามสายลมที่ส่งผ่านความเย็นเข้าสู่พวังภายในใจ เห็นได้ดั่งกลุ่มก้อนเมฆที่ไหลไปตามสายลม สวยงามมาก ประทับใจและชื่นชมนักกีฬาในชุดมือวางอันดับหนึ่งของเมืองไทยในสมัยนั้นอย่างที่สุด ถึงขนาดเชื่อมั่นว่า ทีมจักรยานเมืองไทย จพสามารถคว้าเหรียญทองมาให้ประชาชนชาวไทยได้อย่างสำเร็จแน่นอน......
แต่เป็นที่น่าเสียใจอย่างยิ่ง เมื่อก่อนการเดินทางไปแข่งขัน นักจักรยานในประเภททีมเปอร์ซูททั้งทีม ประสพอุบัติเหตุก่อนการแข่งขันกีฬาซีเกมส์เพียงหนึ่งอาทิย์ก่อนการเดินทาง ข้าพเจ้านั่งดูการซ้อมในวันนั้นได้ และจำภาพติดตาอยู่ในใจมาตลอด ภาพที่นักจักรยานชั้นเลิศของเมืองไทย ที่ทุ่มเทพลังกายพลังใจกับความมุ่งมั่นในการที่จะคว้าเหรียญทองมาชื่นชม ต้องกระเด็นกระดอนล้มกลิ้งคลูดไถลไปกับพื้นกระดาษทรายในวงรอบของเวลโรโดรม ภาพนั้น ....ทำให้ผู้ชมในสนามตกตลึง ....ลุกขึ้นยืนส่งเสียงพรึมในใจ กลายเป็นเสียงสะท้อนสู่ภายนอกที่ดังกึกก้องทั้วทั้งสนามเวลโรโดรม.......

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ภาพนักกีฬาเยาวชนของจังหวัดพิษณุโลก กับบรรยากาศในการเยือนถิ่นเมืองกว้านพะเยา.....

[จ่าเยิ้ม]

....

[เนิ่ม ชมภูศรี]

วันแรกกับการเตรียมรถจักรยานประเภทลู่ก่อนออกซ้อม...

[เนิ่ม ชมภูศรี]

เมื่อแนะนำพ่อเสือที่เคยสร้างผลงานให้กับสยามประเทศ ในสถานะผู้มีพระคุณที่ให้ที่พำนักพักอาศัยอยู่ที่เมืองพะเยาตลอดเกมส์การแข่งขันในรายการนี้ จะเป็นโอกาสอันต่อเนื่องจากเรื่องการเล่าประวัติของผู้ฝึกสอนอีกท่านหนึ่งที่จะขาดเสียมิได้ คือแม่ทัพนำทีมเยาวชนของจังหวัดพิษณุโลกกับฉายาเสือแม่ลูกอ่อน พ.อ.อ.หญิง เฉลิม ชมภูศรี (แช่มชื่น) กับหน้าประวัติศาสตร์วงการจักรยานเมืองไทยเช่นกัน ในการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ครั้งที่ 16 ครั้งเดียวกันนั้น เฉลิม แช่มชื่น....คือนักกีฬาจักรยานของไทยที่คว้าเหรียญทองในการแข่งขันจักรยานประเภทถนนแมทสตร์ท 97.9 กิโลเมตร มาครองได้สำเร็จ จึงเป็นบทสรุปสำคัญต่อความมีพระคุณของจักรยานที่ช่วยพลิกผันชีวิตครอบครัวให้หันคืนกลับนำส่วนที่เป็นผลผลิตจากความดีงามในอดีต มาช่วยกันจรรโลงสร้างสรรค์ศูนย์ฝึกจักรยานกันอย่างจริงใจ....

[เนิ่ม ชมภูศรี]

เหตุแห่งการตกลงปลงใจในการเดินทางเข้ามาพักอาศัยตามคำเชิญของเจ้าบ้าน ให้คณะของเราเดินทางย่ำย้ายออกจากเมืองพิษณุโลกสองแควโดยมีเงื่อนไขที่ทางทีมงานพ่อครัวแม่ครัว ลุงหมงกับป้านาง...รับได้คือเรื่องความสะดวกในการดูแลการทำอาหารให้กับเด็กนักกีฬา พี่ท่านจัดเตรียมความพร้อมให้หมด อีกอย่างหนึ่งคือเรื่องการที่ข้าพเจ้าไม่เกิดความลำบากใจในความปราถนาดีของพี่ที่เสนอให้กับน้อง ด้วยเข้าใจได้กับความรู้สึกที่ต้องการช่วยเหลือกันอย่างเต็มที่ ......
.
.
ถิ่นพำนักพักอาศัยของบ้านพี่วัฒน์ ...เป็นบ้านหลังใหญ่ อบอุ่น สงบเงียบ ซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านตุ้มท่า ไปทางบ้านเหยี่ยน ตั้งพำนักอยู่แนบชิดอิงแอบกับชุมชนที่สวยงามของพี่น้องช่าวบ้านตุ้มท่า ห่างจากเมืองพะเยาไปตามเส้นทางสายวัดนาละโย ซึ่งเป็นสถานที่ใช้แข่งขันจักรยานในประเภทครอสคันทรีย์และเสือภูเขาดาวฮิลล์ และไม่ไกลจากบ้านมากนัก คือสถานที่แข่งขันจักรยานในประเภทถนน ยกเว้นประเภทอินไรเรส ใช้เส้นทางอีกเส้นทางหนึ่งคงค่อยจะกล่าวถึงรายละเอียดกันในวันหลัง.....

[เนิ่ม ชมภูศรี]

เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างเด่นชัดที่สุดเรื่องหนึ่งที่คณะของเราพบเจอ....คือการที่ข้าพเจ้าสังเกตุเห็นเมื่อเราขับรถเคลื่อนไหวผ่านใจกลางหมู่บ้าน คือภาพพ่อเฒ่าแม่แก่ เยาวชนคนหนุ่มสาว ต่างพากันประหลาดใจ ผสมกับความตื่นเต้นแปลกใจที่ไม่เคยเห็นภาพขบวนขนรถจักรยานผ่านมาในหมู่บ้าน การพูดคุยถึงคณะของเราอันเกิดจากความสงสัยในใจของตน มองเห็นได้จากการที่ข้าพเจ้าสื่อสารกับพี่น้องชาวหมู่บ้านที่เราเข้ามาเหยียบย่ำทางสายตาความรู้สึก...เพื่อเป็นการลดช่องว่างให้หายไป การส่งสัญญาณที่เป็นภาษาสากลด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจให้ปรากฎเพื่อตรึงตราใจกายต่อหน้าฐารกำนัลจึงเป็นทางออกที่สื่อสารกันได้ด้วยภาษาแห่งมิตรภาพ กระนั้นแล้ว...ความสงสัยถึงที่มาปรากฎกายของคณะคนแปลกหน้าพลัดถิ่นยังไม่จางคลายลง การขี่รถจักรยาน มอเตอร์ไซค์ลัดเลาะตามมาดูโดยกระจอกข่าวกระบอกเสียงซึ่งเป็นตัวแทนของชุมชน ได้ทำหน้าที่เป็นผู้สื่อข่าวรายงานการเคลื่อนไหว ดั่งขบวนแห่นักกีฬาที่ได้เหรียญทองที่เราเห็นถ่ายทอดสดในทีวีไม่มีผิดเพี้ยนแตกต่างกัน........
.สำหรับข้าพเจ้าแล้ว คงมิใช่ความแปลกใจแต่อย่างใด หากแต่เกิดความรู้สึกถึงการที่เราเป็นคณะที่มิอยากจะเชื่อได้ว่าจะมีการสนใจในเรื่องการเคลื่อนไหวกันมากขนาดนี้ เกิดความตื่นเต้นดีใจกับพี่น้องชาวบ้านด้วยเช่นกัน การที่คณะของเราเดินทางย่างกายปรากฎต่อสายตาฐารกำนัล ย่อมส่งผลกระทบในเรื่องความต้องการรับทราบข่าวความเคลื่อนไหว.....เขามาจากไหน จะไปไหนกัน หรือมาทำอะไร....คงเป็นคำถามที่เกิดขึ้นกับชุมชนบ้านตุ้มท่าอย่างหลีกเลี่ยงมิได้......

[เนิ่ม ชมภูศรี]

กระจอกข่าวของชุมชนที่ตามมาก็เข้ามาสอบถามพูดคุยกับเจ้าของบ้าน การพูดคุยกันนั้นสื่อถึงเรื่งความยินดีต้อนรับคณะนักกีฬาจากเมืองพิษณุโลก และข้าพเจ้าเกิดความรู้สึกถึงความปิติกับการยินดีต้อนรับด้วยความเต็มใจของชาวบ้านและชุมชน ที่ไปขยายความบอกเล่าเรื่องราวคณะนักกีฬาที่เข้ามาพำนักพักอาศัย โดยความรู้สึกแล้ว ความเป็นชนบท ใสซื่อ สะอาด บริสุทธิ์จากภายในแก่นแท้อย่างแท้จริง การพูดคุยกันเพียงไม่กี่ประโยคกับพ่อเฒ่าแม่แก่ ได้จับใจความอันทรงเกียรติจากการให้ที่มิได้บอกกล่าวด้วยถ้อยคำหวานหูชื่นใจแต่ประการใดจากพ่อบ้านของชุมชน หากทว่าเป็นการสำนึกรู้ได้ด้วยการแสดงออกที่มาจากจิตอันใสกระจ่างให้ข้าพเจ้าและเด็กจักรยานรับรู้ได้ถึงการให้เกียรติคณะนักกีฬาสูงส่งยิ่งนัก และตรงนี้คือต้นฉบับที่ถือได้ดั่งเป็นครูในเรื่องการนอบน้อมถ่อมตนของพ่อเฒ่าแม่แก่ ด้วยใจที่ใสซื่อ ด้วยภาษาที่ออกมาจากใจ การรับรู้ได้ถึงเกียรติที่ปราศจากคำพูดจึงถูกส่งสื่อสารเดินทางเข้าสู่ในใจคณะของเราได้เป็นอย่างดียิ่ง.......
.
ตรงนี้เป็นสิ่งที่ยืนยันได้ถึงผลกระทบ ที่ส่งต่อให้กับกระบวนการเกิดสังคมอุดมปัญญาได้อย่างชัดเจนที่สุดประการหนึ่ง .....เช่นเดียวกัน หากเราสื่อสารกับเด็กโดยขาดการเรียนรู้มิติที่เป็นจริง เป็นของจริง...ความเย่อหยิ่งผยองลำพองตนย่อมเกิดการแสดงออกและส่งผลต่อการอยู่ร่วมกัน แน่นอนว่าไม่เว้นแม้แต่สังคมที่เราไม่เคยเข้ามาสัมผัสชาวบ้านชนบทที่ใช้ใจในการสื่อสารด้วยความเป็นของจริง....

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ข้าพเจ้าขอทำความเข้าใจกับงานเขียนเรียบเรียงขึ้นมานี้ก่อนนะครับว่า ไม่รีบร้อนให้เสร็จอย่างรวดเร็ว แต่จะเป็นการรายงานที่เชื่อมโยงถึงแนวทางปฎิบัตตนในเรื่องกิจกรรมทางการกีฬาของเด็กศูนย์ฝึกจักรยาน โดยมีทั้งเรื่องที่ดีและเรื่องที่ต้องปรับปรุงแก้ไข เรื่องความประทับใจ หรือเรื่องที่ต้องการสื่อสารนำเสนอ ตลอดจนจะขอแทรกเนื้อหาของการแข่งขัน ที่ใช้เวทีในการเดินทางไปแข่งขันจักรยานที่จังหวัดพะเยา ตลอดจนการฝึกซ้อม เทคนิควิธีการ และเรื่องที่แข่งขันในรูปแบบที่ใช้สมรรถภาพเต็มกำลังความสามารถ
.
.
ขออภัยทุกท่าน หากมีการกระทบกระเทือนทางภาษาคำพูด และขออภัยหากเกิดการล่าช้า ยืดยาวไกลออกไป ขอเพียงแต่ท่านสนใจในกิจกรรม เท่านี้ ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่มากสำหรับข้าพเจ้าแล้วขอรับ
.
.
ขอขอบพระคุณมากครับ

[เสืออิฐ คนหลังอาน]

...สวัสดีครับ เข้ามาติดตามชม อนาคตของชาติครับ

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ขอบพระคุณมากครับ....

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ความประทับใจโดยมิได้บอกกล่าวกับท่านใด....เกิดขึ้นกับตนเมื่อเห็นเด็กจักรยานยกมือไหว้พ่อเฒ่า แม่แก่ ยกมือไหว้ทุกคนที่แวะเวียนเข้ามาสอบถามด้วยความมีไมตรีจิต....เป็นภาพความรู้สึกที่สวยงามต่อความนอบน้อม ความมีสัมมาคาระวะที่เด็ก ๆ ได้ช่วยกันส่งเสริมให้เกิดมิติที่สื่อสารกันได้ด้วยความเมตตาจิต รอยยิ้มที่แสดงการตอบรับการไหว้ของเจ้าบ้าน สื่อถึงความรู้สึกที่ผู้รับการไหว้เป็นผู้ทรงเกียรติ ทรงคุณค่า และเป็นสิ่งที่ข้าพเจ้าได้เพียรพยายามสื่อสารในเรื่องความนอบน้อมถ่อมตน ด้วยการยึดหลักการคิดว่า มิจำเป็นต้องเป็นเลิศ หากแต่ชีวิตในทุกขณะจิตดำรงอยู่ได้ด้วยความใส่ใจ ใส่ใจต่อผลกระทบที่ตนเองก่อ ใส่ใจต่อการกระทำ สำนึกรู้ถึงเรื่องการดำรงชีวิต....กับความเป็นปัจจุบันขณะ...
ความเจียมตนสำนึกรู้ด้วยความรักที่ได้สื่อสารกันมาโดยตลอดนี้ เมื่อเรามอบให้กับท่านผู้หนึ่งผู้ใด ภาพความประทับใจย่อมเป็นหนึ่งและสิงสถิตย์ในใจของผู้รับการถ่ายทอด มิใช่เรื่องที่เกี่ยวเนื่องกับค่าของเงินตรา สิ่งแลกเปลี่ยน หากแต่การก้าวข้ามเรื่องของเงินตรา เรื่องของผลตอบแทนด้วยการเดินทางย่ำเท้าเข้าสู่วิถีแห่งจิตตน วิถีแห่งรักจากภายใน การเกิดความปิติที่ขึ้นเหนือพ้นคุณค่าจากเงินตราย่อมส่งผลกระทบต่อผู้ผ่านทาง ผู้พบเห็นได้ด้วยความรู้สึกสำนึกรู้แห่งตน และชีวิตกับความเป็นเลิศจะดำรงอยู่ด้วยกันในตัวเอง นั่นคือความเป็นหนึ่งในใจตลอดกาล.....

[เนิ่ม ชมภูศรี]

..

[เนิ่ม ชมภูศรี]

จากต้นไม้แห่งความรักที่ได้เฝ้าดูแล ใส่ปุ๋ย รถน้ำพรวนดิน ทำนุบำรุงให้เป็นสายพันธ์ทางการกีฬาใหม่ วันนี้กับภาพประทับใจที่เด็ก ๆ ได้ช่วยกันสำแดงออกให้ร่มเงานี้เขียวสดชื่นเบิกบาน ให้เกิดปิติสุขใจกับผู้พบเห็นจนเกิดเป็นเรื่องที่น่าประทับใจในความสำนึกรู้ร่วมกัน....ด้วยการตระหนักรู้ถึงข้อบกพร่องที่ข้าพเจ้าจะไม่ละเลยก้าวข้ามไป โดยปล่อยให้เป็นเรื่องไม่สำคัญมิได้ คือเรื่องการสื่อสารกันถึงเรื่องความสวยงามจากภายใน สื่อสารให้เกิดความสวยงามจากภายใน สื่อสารให้เกิดความตระหนักรู้ในความมีสัมมาคาระวะต่อทุกสถานะ ในความใส่ใจต่อความนอบน้อมถ่อมตน ไม่เย่อหยิ่งพยองลำพองตน รู้ตัวถึงที่มาที่ไป สำนึกรู้ถึงความที่ตนเองได้ส่งผลกระทบต่อมหาชนท ด้วยการกระทำ หากเราปฏิบัติได้อย่างสมบูรณ์ สภาวะที่เป็นการกระทำอันเป็นของจรองคือสิ่งที่จะเกิดขึ้นดำรงอยู่ด้วยตนเอง โดยที่มิต้องให้ให้ข้าพเจ้ามานั่งบอกว่า ยกมือไหว้สิเด็ก ๆ และนี่คือความประทับใจผสานกับจิตที่ปิติเบิกบาน จากการได้เห็นเด็กจักรยนานของเราเกิดการกระทำอันสวยงามให้เห็นในวันแรกของการเดินทางสู่เวทีโลก ที่เรียกว่าโลกของจักรยาน เมืองแห่งมิตรภาพ ที่ข้าพเจ้าเคยได้รับประโยชน์อย่างเป็นคุณในการตกผลึกทางด้านการคิดนึก......