แหม...

ก่อนอื่นเลยต้องขอขอบคุณน้องปุ้ยก่อนเลย..ที่เข้ามาช่วยเปิดกระทู้ประจำเดือนใหม่ให้อย่างทันท่วงที..แถม..เปิดได้เข้ากับบรรยากาศงานลอยกระทงที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่ช้าซะด้วย...รวมถึงได้ความรู้ประวัติความเป็นมาอีก..เจ๋งมากๆเลยครับ
พักนี้..ที่กระทู้ของพวกเราค่อนข้างเงียบ..ก็คงเป็นเพราะว่า...ในสภาพเศรษฐกิจอย่างนี้..แต่ละท่าน โดยเฉพาะผู้ที่มีธุรกิจส่วนตัว เป็นของตัวเองทั้งหลายก็คงต้องทำงานหนักขึ้นอีกเป็นหลายเท่า และผู้ที่เป็นลูกจ้างก็ต้องเจอภาวะ..ขยันเพื่อตัวเอง..ให้มากขึ้นไปอีกเพราะที่ทำงานคงจะต้องหาทาง..ลดภาระค่าใช้จ่ายอยู่เช่นกัน ดังนั้นจะทำเรื่อยๆเหมือนเก่าคงไม่เหมาะ..อิอิ

ก็ต้องขยันกันไปถ้วนหน้า...รวมถึงน้าๆเพื่อนๆท่านอื่นๆในทุกสาขาอาชีพ..ผมว่าก็คงเหนื่อยหนักไม่แพ้กันแหละครับ ดังนั้นพอเสร็จจากการงาน ก็แทบจะหลับกันแล้ว ขอเวลาพักผ่อนก่อนเป็นอันดับแรก...(จากที่ได้คุยกับจ่านุ๊กเมื่อเดือนก่อน..ผมล่ะอิจฉาจ่านุ๊กจริงๆกับชีวิตที่เรียบง่ายแบบพอเพียงและอย่างยิ่ง..สังคมในชนบท..ที่เรียบง่ายไม่มีพิธีรีตรองอะไรให้มากความ..) จากเหตุและผลข้างต้น..ทำให้เจ้ากิจกรรมเสริมสุขภาพจิตอันนี้..มันเลยดูเหมือนห่างๆไป..แต่ผมก็รู้อยู่ดีว่า..ในใจของทุกๆท่าน ยังถวิล ยังนึกถึงเจ้าจักรยานคันเก่งอยู่ตลอดเวลา..ในทุกคราที่เดินผ่านก็คงจะเอามือลูบโน้นลูบนี่บ้าง..ประหนึ่งคอยปลอบว่า..อีกไม่นาน..เจ้ากับข้า..ต้องเจอกันแน่ๆ..ไม่นาน

และที่สำคัญ..ยัง..เฝ้ารอเวลาและโอกาสที่จะได้จับเจ้าเสือไปออกรอบกับเพื่อนๆมิตรสหายที่แค่มองตา ก็รู้ใจ ในช่วงจังหวะที่เหมาะสมต่อไป
ว่าแต่...สรุปกันได้หรือยังอ่ะ...ว่าจะประชุมที่ไหน..เวลากี่โมงยาม..

(อย่ารีบนะ..ขอซักผ้าให้เสร็จก่อน..ฮ่าๆๆๆ

)