ทำผิดตรงไหน ทำไมไม่ให้เราขึ้นตึก....

[AJNM]

วันนี้ ขี่รถไปทำงานปรกติที่สยามทาว์นเวอร์ แยกปทุมวัน ปรกติขี่ไปอาทิตย์ละวัน(วันอื่นขี่ไปทำงานที่อื่น) ซึ่งก็จะเอารถลงใต้ดินไปขึ้น liftขนของ ขึ้นไปoffice ไม่รบกวนใครอยู่แล้ว พอตอนกลับบ้านยามรีบมาบอกว่า ต่อไปห้ามเอารถขึ้นบน office ให้ผูกจอดด้านล่าง (ผมเอาขึ้นออฟฟิตแบบนี้มาประมาณปีนึงแล้ววันนี้มาห้ามเรา) ซึ่งมันก็ไม่ได้ดูปลอดภัยอะไรมากมายและก็ไม่อยากทิ้งรถสุดรักไว้ห่างสายตา ผมก็ไม่ได้ต่อต้านอะไร เพียงแต่ว่ารู้สึกว่าไม่ได้ไปรบกวนใคร แล้วทำไมต้องห้ามด้วย งงงง จะให้จอดข้างล่างก็ได้แต่ว่า ขอที่จอดดีดีมีกล้องวงจรปิดจะได้มั้ยน้า.... (ขออนุญาตบ่นนะครับ เพราะว่า ตั้งใจมากในความพยายามใช้จักรยานไปทำงาน)

[chettaburit]

เหตุการณ์แบบนี้เหมือนกรณีของผมเลยครับ แต่ก่อนก็เคยทำได้ ไป ๆ มา ๆ งัยกลายเป็นว่าห้ามโน่นห้ามนี่ ออกมาห้ามแต่ไม่มีความชัดเจนเรื่องกฏระเบียบที่เป็นลายลักษณ์อักษรให้เราทราบว่าอันไหนทำได้อันไหนทำไม่ได้ในพื้นที่ของคุณนี่ ที่ตรงไหนจอดได้ บริเวณไหนห้ามจอด สอบถามไปก็ได้รับคำตอบว่าอยู่ระหว่างการดำเนินการครับ

[EOP]

น่าเห็นใจครับ ตอนผมเริ่มปั่นไปทำงานใหม่ๆ กังวลกลัวรถหายจนแทบอยากจะเอาเข้าลิฟท์ขึ้นไปทำงานด้วยไม่ให้ห่างสายตาเหมือนกัน แต่ในความเป็นจริง มันทำบ่ได้ครับ (สับถังเก่าๆ หนักๆ แค่คิดจะจูงเข้าตึก ก็อาจเป็นตัวประหลาดในสายตาคนอื่นแน่ๆ)

ขนาดที่ล็อครถจักรยานให้เป็นที่เป็นทางยังไม่มีเลยครับ ต้องไปล็อคกับรั้วกั้นพื้นที่สำหรับจอดมอเตอร์ไซค์...เกะกะน่าดูชม

ก็เลยปิ๊งไอเดียครับ ในเมื่อเราอยู่เฝ้ามันตลอดเวลาไม่ได้ ก็ให้พี่ รปภ.นี่แหละ เป็นหูเป็นตาให้เราครับ แต่อาจต้องใช้กุศโลบายเล็กน้อย (เขียนถูกมั้ยเนี่ย??) ดังนี้
1. พยายามหาที่ล็อครถ ใกล้ๆจุดตรวจของ รปภ. ครับ (ส่วนใหญ่ลานจอดรถจะมีจุดที่ รปภ. ต้องยืนประจำจุดอยู่แล้ว)
2. พยายามให้พี่ รปภ. เค้าจำเราให้ได้ เทคนิคมีมากมายครับ เช่น เป็นฝ่ายทักทายเค้าก่อน ชวนคุยนู่นนี่ ถามสารทุกข์สุขดิบ เล็กๆน้อยๆ ได้ผลครับ เค้าจะจำเราได้แม่น (อาชีพ รปภ. ไม่ค่อยมีคนให้คุยด้วย มันเหงานะ^^)
3. ข้อนี้สำคัญครับ ข้าวปลาน้ำท่า อย่าให้ขาด (แต่ไม่จำเป็นต้องซื้อเลี้ยงเค้าทุกมื้อนะ อาจเป็นมื้อเช้า มื้อเที่ยง มื้อเย็น แล้วแต่ครับ) ซื้อมาฝากพี่ รปภ. เค้าบ้างก็ดีครับ บางทีน้ำใจเล็กๆน้อยๆ ปราศจากการหวังผล (แต่เราหวังผลนะ^^) สามารถซื้อใจคนได้ดีทีเดียวเจียว หุหุ เสียตังค์ค่าข้าวแค่ 20-30 บาท แลกกับความปลอดภัยของรถจักรยาน ผมว่า คุ้มนะครับ

4. ข้อสุดท้าย อย่าไปโกรธอะไรเค้าเลยครับ เค้าอาจทำตามหน้าที่ โดนสั่งมา หรือเหงา เลยหางานเข้าเล่นๆ ต้องเข้าใจครับ อาชีพรักษาความปลอดภัย อะไรที่มันอาจเกิดความเสี่ยงอันตราย เค้าก็ต้องทักท้วงอ่ะครับ ก็มันอาชีพเค้านินา

ลองดูครับ ผมลองมาแล้ว รถปลอดภัยยิ่งเสียกว่าติดสัญญาณกันขโมยและกล้องวงจรปิดฟูจิโกะซะอิก


แค่นี้ คุณก็จะจอดรถอย่างไร้กังวล จิตใจแจ่มใส ปลอดโปร่ง โล่ง สบายเนื้อ

[Bigmou88]

วันนี้ ขี่รถไปทำงานปรกติที่สยามทาว์นเวอร์ แยกปทุมวัน ปรกติขี่ไปอาทิตย์ละวัน(วันอื่นขี่ไปทำงานที่อื่น) ซึ่งก็จะเอารถลงใต้ดินไปขึ้น liftขนของ ขึ้นไปoffice ไม่รบกวนใครอยู่แล้ว พอตอนกลับบ้านยามรีบมาบอกว่า ต่อไปห้ามเอารถขึ้นบน office ให้ผูกจอดด้านล่าง (ผมเอาขึ้นออฟฟิตแบบนี้มาประมาณปีนึงแล้ววันนี้มาห้ามเรา) ซึ่งมันก็ไม่ได้ดูปลอดภัยอะไรมากมายและก็ไม่อยากทิ้งรถสุดรักไว้ห่างสายตา ผมก็ไม่ได้ต่อต้านอะไร เพียงแต่ว่ารู้สึกว่าไม่ได้ไปรบกวนใคร แล้วทำไมต้องห้ามด้วย งงงง จะให้จอดข้างล่างก็ได้แต่ว่า ขอที่จอดดีดีมีกล้องวงจรปิดจะได้มั้ยน้า.... (ขออนุญาตบ่นนะครับ เพราะว่า ตั้งใจมากในความพยายามใช้จักรยานไปทำงาน)

ขอให้ใช้คำว่า รปภ.ดีกว่าครับ เพราะถ้าเรียกพี่เค้าว่ายามพี่เค้าจะรู้สึกไม่ดีนะ

[noomsis]

น่าเห็นใจครับ ตอนผมเริ่มปั่นไปทำงานใหม่ๆ กังวลกลัวรถหายจนแทบอยากจะเอาเข้าลิฟท์ขึ้นไปทำงานด้วยไม่ให้ห่างสายตาเหมือนกัน แต่ในความเป็นจริง มันทำบ่ได้ครับ (สับถังเก่าๆ หนักๆ แค่คิดจะจูงเข้าตึก ก็อาจเป็นตัวประหลาดในสายตาคนอื่นแน่ๆ)

ขนาดที่ล็อครถจักรยานให้เป็นที่เป็นทางยังไม่มีเลยครับ ต้องไปล็อคกับรั้วกั้นพื้นที่สำหรับจอดมอเตอร์ไซค์...เกะกะน่าดูชม

ก็เลยปิ๊งไอเดียครับ ในเมื่อเราอยู่เฝ้ามันตลอดเวลาไม่ได้ ก็ให้พี่ รปภ.นี่แหละ เป็นหูเป็นตาให้เราครับ แต่อาจต้องใช้กุศโลบายเล็กน้อย (เขียนถูกมั้ยเนี่ย??) ดังนี้
1. พยายามหาที่ล็อครถ ใกล้ๆจุดตรวจของ รปภ. ครับ (ส่วนใหญ่ลานจอดรถจะมีจุดที่ รปภ. ต้องยืนประจำจุดอยู่แล้ว)
2. พยายามให้พี่ รปภ. เค้าจำเราให้ได้ เทคนิคมีมากมายครับ เช่น เป็นฝ่ายทักทายเค้าก่อน ชวนคุยนู่นนี่ ถามสารทุกข์สุขดิบ เล็กๆน้อยๆ ได้ผลครับ เค้าจะจำเราได้แม่น (อาชีพ รปภ. ไม่ค่อยมีคนให้คุยด้วย มันเหงานะ^^)
3. ข้อนี้สำคัญครับ ข้าวปลาน้ำท่า อย่าให้ขาด (แต่ไม่จำเป็นต้องซื้อเลี้ยงเค้าทุกมื้อนะ อาจเป็นมื้อเช้า มื้อเที่ยง มื้อเย็น แล้วแต่ครับ) ซื้อมาฝากพี่ รปภ. เค้าบ้างก็ดีครับ บางทีน้ำใจเล็กๆน้อยๆ ปราศจากการหวังผล (แต่เราหวังผลนะ^^) สามารถซื้อใจคนได้ดีทีเดียวเจียว หุหุ เสียตังค์ค่าข้าวแค่ 20-30 บาท แลกกับความปลอดภัยของรถจักรยาน ผมว่า คุ้มนะครับ

4. ข้อสุดท้าย อย่าไปโกรธอะไรเค้าเลยครับ เค้าอาจทำตามหน้าที่ โดนสั่งมา หรือเหงา เลยหางานเข้าเล่นๆ ต้องเข้าใจครับ อาชีพรักษาความปลอดภัย อะไรที่มันอาจเกิดความเสี่ยงอันตราย เค้าก็ต้องทักท้วงอ่ะครับ ก็มันอาชีพเค้านินา

ลองดูครับ ผมลองมาแล้ว รถปลอดภัยยิ่งเสียกว่าติดสัญญาณกันขโมยและกล้องวงจรปิดฟูจิโกะซะอิก


แค่นี้ คุณก็จะจอดรถอย่างไร้กังวล จิตใจแจ่มใส ปลอดโปร่ง โล่ง สบายเนื้อ

เห็นด้วยกับคุณ EOP อย่างมากครับ
1. ถึงเราจะจอดใกล้พี่ยามแล้ว แต่ต้องมีการล็อคไว้ด้วย กันอีกชั้น
2. เพิ่มเพื่อน ผูกมิตร ไม่แบ่งชั้น วรรณะ
3. คงไม่ต้องถึงข้าวปลาอาหารหรอกครับ(เราไม่ใช่ภรรยาพี่ยามนิครับ) แค่ขนมติดไม้ ติดมือ นิดหน่อยน่าจะพอ
4. สำคัญครับ พี่ยามทำตามหน้าที่ หมายถึง เขาก็รักษาระเบียบไว้ดีแล้ว หากไม่มีระเบียบใครอยากทำอะไรก็เชิญ อาจจะวุ่นวายน่าดู
อันนี้เสริมครับ
5. ถ้าอยากเอารถที่รักของเราขึ้นลิฟท์จริง ๆ ต้องติดต่อทางฝ่ายควบคุมอาคารให้เขาอนุญาติเรา จะได้สบายใจทั้งหมดครับ

ส่วนผมตึกก็ห้ามเหมือนกัน แต่ดีหน่อยที่ บ. มีห้อง ๆ หนึ่งที่ลานจอดรถ ผมก็ขี่ขึ้นตึกชั้น 4 เลย เจอพี่ยามทัก "พี่ปั่นเสือแต่เช้าเลย" ก็ส่งยิ้มให้กัน สบายใจ แยกย้ายกันทำงาน อิอิ

[น้องหนึ่ง]

ของผมถอดล้อ หิ้วขึ้นไปเป็นสัมภาระชิ้นนึงเลยครับ

[Nile]

เป็นผมเบิร์ดกระโหลกไปสักทีึนึง

[สง]

ถอดล้อทั้งหน้า-หลังล็อกไว้กับที่ล็อกมอเตอร์ไซค์ แล้วแบกเฟรมไปเก็บไว้ใกล้ๆตัว
ของผมดีหน่อย ทีแรกก็เอามาจอดไว้หน้าโต๊ะทำงานนี่แหละครับ ตอนหลังคนมากขึ้น ที่เลยแคบลง
แต่พอดีได้ห้องส่วนตัวที่บริษัทจัดไว้ให้พัก(ใกล้ที่ทำงาน)เอาไว้อาบน้ำ เลยแบกขึ้นชั้นสองไปเก็บไว้ ไม่รบกวนใคร

[kwan it]

ผมโชคดีครับ ผมทำงานอยู่ที่พันธุ์ทิพย์งามวงศ์วาน

คนที่ดูแลตรงที่จอดรถ เขาให้เอาขึ้นไปจอดที่ร้านของผมเองได้เลย

เขาบอกว่ารถมันแพง ถ้ามีปัญหาไม่คุ้มเขา แต่ถ้าเป็นจักยานแม่บ้าน เขาให้จอดตรงที่จอดมอ'ไซค์

[error_man]

น่าเห็นใจครับ ตอนผมเริ่มปั่นไปทำงานใหม่ๆ กังวลกลัวรถหายจนแทบอยากจะเอาเข้าลิฟท์ขึ้นไปทำงานด้วยไม่ให้ห่างสายตาเหมือนกัน แต่ในความเป็นจริง มันทำบ่ได้ครับ (สับถังเก่าๆ หนักๆ แค่คิดจะจูงเข้าตึก ก็อาจเป็นตัวประหลาดในสายตาคนอื่นแน่ๆ)

ขนาดที่ล็อครถจักรยานให้เป็นที่เป็นทางยังไม่มีเลยครับ ต้องไปล็อคกับรั้วกั้นพื้นที่สำหรับจอดมอเตอร์ไซค์...เกะกะน่าดูชม

ก็เลยปิ๊งไอเดียครับ ในเมื่อเราอยู่เฝ้ามันตลอดเวลาไม่ได้ ก็ให้พี่ รปภ.นี่แหละ เป็นหูเป็นตาให้เราครับ แต่อาจต้องใช้กุศโลบายเล็กน้อย (เขียนถูกมั้ยเนี่ย??) ดังนี้
1. พยายามหาที่ล็อครถ ใกล้ๆจุดตรวจของ รปภ. ครับ (ส่วนใหญ่ลานจอดรถจะมีจุดที่ รปภ. ต้องยืนประจำจุดอยู่แล้ว)
2. พยายามให้พี่ รปภ. เค้าจำเราให้ได้ เทคนิคมีมากมายครับ เช่น เป็นฝ่ายทักทายเค้าก่อน ชวนคุยนู่นนี่ ถามสารทุกข์สุขดิบ เล็กๆน้อยๆ ได้ผลครับ เค้าจะจำเราได้แม่น (อาชีพ รปภ. ไม่ค่อยมีคนให้คุยด้วย มันเหงานะ^^)
3. ข้อนี้สำคัญครับ ข้าวปลาน้ำท่า อย่าให้ขาด (แต่ไม่จำเป็นต้องซื้อเลี้ยงเค้าทุกมื้อนะ อาจเป็นมื้อเช้า มื้อเที่ยง มื้อเย็น แล้วแต่ครับ) ซื้อมาฝากพี่ รปภ. เค้าบ้างก็ดีครับ บางทีน้ำใจเล็กๆน้อยๆ ปราศจากการหวังผล (แต่เราหวังผลนะ^^) สามารถซื้อใจคนได้ดีทีเดียวเจียว หุหุ เสียตังค์ค่าข้าวแค่ 20-30 บาท แลกกับความปลอดภัยของรถจักรยาน ผมว่า คุ้มนะครับ

4. ข้อสุดท้าย อย่าไปโกรธอะไรเค้าเลยครับ เค้าอาจทำตามหน้าที่ โดนสั่งมา หรือเหงา เลยหางานเข้าเล่นๆ ต้องเข้าใจครับ อาชีพรักษาความปลอดภัย อะไรที่มันอาจเกิดความเสี่ยงอันตราย เค้าก็ต้องทักท้วงอ่ะครับ ก็มันอาชีพเค้านินา

ลองดูครับ ผมลองมาแล้ว รถปลอดภัยยิ่งเสียกว่าติดสัญญาณกันขโมยและกล้องวงจรปิดฟูจิโกะซะอิก


แค่นี้ คุณก็จะจอดรถอย่างไร้กังวล จิตใจแจ่มใส ปลอดโปร่ง โล่ง สบายเนื้อ

เห็นด้วยกับคุณ EOP อย่างมากครับ
1. ถึงเราจะจอดใกล้พี่ยามแล้ว แต่ต้องมีการล็อคไว้ด้วย กันอีกชั้น
2. เพิ่มเพื่อน ผูกมิตร ไม่แบ่งชั้น วรรณะ
3. คงไม่ต้องถึงข้าวปลาอาหารหรอกครับ(เราไม่ใช่ภรรยาพี่ยามนิครับ) แค่ขนมติดไม้ ติดมือ นิดหน่อยน่าจะพอ
4. สำคัญครับ พี่ยามทำตามหน้าที่ หมายถึง เขาก็รักษาระเบียบไว้ดีแล้ว หากไม่มีระเบียบใครอยากทำอะไรก็เชิญ อาจจะวุ่นวายน่าดู
อันนี้เสริมครับ
5. ถ้าอยากเอารถที่รักของเราขึ้นลิฟท์จริง ๆ ต้องติดต่อทางฝ่ายควบคุมอาคารให้เขาอนุญาติเรา จะได้สบายใจทั้งหมดครับ

ส่วนผมตึกก็ห้ามเหมือนกัน แต่ดีหน่อยที่ บ. มีห้อง ๆ หนึ่งที่ลานจอดรถ ผมก็ขี่ขึ้นตึกชั้น 4 เลย เจอพี่ยามทัก "พี่ปั่นเสือแต่เช้าเลย" ก็ส่งยิ้มให้กัน สบายใจ แยกย้ายกันทำงาน อิอิ

+1
งานความปลอดภัยมันต้องเข้าใจครับ ถ้าไม่เข้มงวดรัดกุมเกิดเหตุอะไรขึ้นมา รปภ ก็โดนก่อนเลย แต่ถ้าทำตามกฎเป๊ะ พนักงานแถวนั้นก็จะไม่ชอบหน้า หาว่าเคี่ยวเกิน รปภ โดนอีก

[jlo]

น่าเห็นใจครับ ตอนผมเริ่มปั่นไปทำงานใหม่ๆ กังวลกลัวรถหายจนแทบอยากจะเอาเข้าลิฟท์ขึ้นไปทำงานด้วยไม่ให้ห่างสายตาเหมือนกัน แต่ในความเป็นจริง มันทำบ่ได้ครับ (สับถังเก่าๆ หนักๆ แค่คิดจะจูงเข้าตึก ก็อาจเป็นตัวประหลาดในสายตาคนอื่นแน่ๆ)

ขนาดที่ล็อครถจักรยานให้เป็นที่เป็นทางยังไม่มีเลยครับ ต้องไปล็อคกับรั้วกั้นพื้นที่สำหรับจอดมอเตอร์ไซค์...เกะกะน่าดูชม

ก็เลยปิ๊งไอเดียครับ ในเมื่อเราอยู่เฝ้ามันตลอดเวลาไม่ได้ ก็ให้พี่ รปภ.นี่แหละ เป็นหูเป็นตาให้เราครับ แต่อาจต้องใช้กุศโลบายเล็กน้อย (เขียนถูกมั้ยเนี่ย??) ดังนี้
1. พยายามหาที่ล็อครถ ใกล้ๆจุดตรวจของ รปภ. ครับ (ส่วนใหญ่ลานจอดรถจะมีจุดที่ รปภ. ต้องยืนประจำจุดอยู่แล้ว)
2. พยายามให้พี่ รปภ. เค้าจำเราให้ได้ เทคนิคมีมากมายครับ เช่น เป็นฝ่ายทักทายเค้าก่อน ชวนคุยนู่นนี่ ถามสารทุกข์สุขดิบ เล็กๆน้อยๆ ได้ผลครับ เค้าจะจำเราได้แม่น (อาชีพ รปภ. ไม่ค่อยมีคนให้คุยด้วย มันเหงานะ^^)
3. ข้อนี้สำคัญครับ ข้าวปลาน้ำท่า อย่าให้ขาด (แต่ไม่จำเป็นต้องซื้อเลี้ยงเค้าทุกมื้อนะ อาจเป็นมื้อเช้า มื้อเที่ยง มื้อเย็น แล้วแต่ครับ) ซื้อมาฝากพี่ รปภ. เค้าบ้างก็ดีครับ บางทีน้ำใจเล็กๆน้อยๆ ปราศจากการหวังผล (แต่เราหวังผลนะ^^) สามารถซื้อใจคนได้ดีทีเดียวเจียว หุหุ เสียตังค์ค่าข้าวแค่ 20-30 บาท แลกกับความปลอดภัยของรถจักรยาน ผมว่า คุ้มนะครับ

4. ข้อสุดท้าย อย่าไปโกรธอะไรเค้าเลยครับ เค้าอาจทำตามหน้าที่ โดนสั่งมา หรือเหงา เลยหางานเข้าเล่นๆ ต้องเข้าใจครับ อาชีพรักษาความปลอดภัย อะไรที่มันอาจเกิดความเสี่ยงอันตราย เค้าก็ต้องทักท้วงอ่ะครับ ก็มันอาชีพเค้านินา

ลองดูครับ ผมลองมาแล้ว รถปลอดภัยยิ่งเสียกว่าติดสัญญาณกันขโมยและกล้องวงจรปิดฟูจิโกะซะอิก


แค่นี้ คุณก็จะจอดรถอย่างไร้กังวล จิตใจแจ่มใส ปลอดโปร่ง โล่ง สบายเนื้อ

ขอนำไปใช้บ้างครับ

[tommgirl]

เป็นผมเบิร์ดกระโหลกไปสักทีึนึง

กล้าเหรอ...ตาไนล์

สมัยพี่อยู่ All Seasons ถ.วิทยุ ตึก M Thai ชั้น 11
พี่ตีซี้ยาม เฮฮา ตามประสา จักรยานคนจน
เพราะยามก็ใช้จักรยานเหมียนกัลลลล


เรื่องจริงค่ะ
พี่เอาขึ้นลิฟท์ขนของแล้วเอาเข้าไปห้องตัวเองเลย..

แต่นั่นมัน ปี1999-2003 ค่ะ
ตอนนี้ คงเปลี่ยนไป๋

[Nile]

เป็นผมเบิร์ดกระโหลกไปสักทีึนึง

กล้าเหรอ...ตาไนล์

สมัยพี่อยู่ All Seasons ถ.วิทยุ ตึก M Thai ชั้น 11
พี่ตีซี้ยาม เฮฮา ตามประสา จักรยานคนจน
เพราะยามก็ใช้จักรยานเหมียนกัลลลล


เรื่องจริงค่ะ
พี่เอาขึ้นลิฟท์ขนของแล้วเอาเข้าไปห้องตัวเองเลย..

แต่นั่นมัน ปี1999-2003 ค่ะ
ตอนนี้ คงเปลี่ยนไป๋

ผมแบกขึ้นลิฟท์ตึกยูไนเต็ด สีลม จนเป็นเรื่องปกติครับ เอาไปตั้งไว้พิงโต๊ะทำงานเลยครับ (ห่างตัวไม่ได้ คิดถึง.. )
ก็มีซื้อบุหรี่บ้าง เบียร์กระป๋องบ้าง กระทิงแดงบ้าง ให้พี่ รปภ.

หลังจากนั้นพอเห็นแบกผ่านรีบโค้งคำนับให้ทันใด

[veenono]

ต้องลองเจรจาดูครับ....

[โด่ง]

ผมก็เคยปั่นไปทำงานอยู่พักหนึ่ง เป็นห่วงรถกลัวหาย เราตังค์น้อยรถคันหนึ่งใช้เงินเดือน3เดือน จะจอดใก้ลๆที่ห้องทำงานก็ไม่เป็นระเบียบ สุดท้ายก็ยอมจำนน ไปปั่นตอนเลิกงานแล้วดีกว่า