เรื่องเล่าเมื่อคราวขี่เรือบินไปปั่นที่หลวงพระบาง

[ลุงแซม]

ตื่นขึ้นมายาดองไม่ส่งผลข้างเคียง ถือว่าสูตรนี้ใช้ได้ มีอาการมึนน้อย ๆ เท่านั้นเอง ถ่ายภาพกับภรรยาเพื่อนๆ สองคนทางขวาเป็นพยาบาล ซึ่งคอยดูแลผมเป็นอย่างดี คนหนึ่งเอาอ๊อกซิเจนละลายน้ำมาให้ดื่ม อีกคนเอาอะไรมาให้ดื่มก็ไม่รู้บอกว่าดื่มแล้วจะสดชื่น พยาบาลให้อะไรมาผมรับหมด ส่วนเพื่อนช้างยังไม่อาบน้ำดีใจที่ยาดองทำให้ผมหยุดร้องเพลง ช้างกินแล้วภาคภูมิใจ ลงได้ 555

[ลุงแซม]

เพื่อนที่มาจากจังหวัดเลย ชวนผมขึ้นรถไปหาอะไรกิน และไปหาเพื่อนอีกคนที่บ้านอยู่ในตัวเมืองขอนแก่น ส่วนถุงกอล์ฟผมฝากที่รถเพื่อนคนหนึ่ง รองเท้าอยู่อีกคันหนึ่ง เป้ใส่เสื้อผ้าอยู่อีกคัน คนโสดมันดีอย่างนี้แหละ 555
...เพื่อนพาไปกินต้มเครื่องใน ร้านชื่อดังแต่จำชื่อร้านไม่ได้ อยู่ใกล้ ๆ ตลาดโต้รุ่ง สั่งตั้งนานกว่าจะได้กิน หิวก็หิวเพราะเมื่อวานยังไม่มีข้าวตกถึงท้อง มีแต่กับ

[ลุงแซม]

นั่งรอต้มเครื่องในอยู่นาน ใจหายวูบเมื่อเห็นเพื่อนคนนี้เดินมา จะไม่ให้ใจหายได้อย่างไร ก็มันเป็นเจ้าหนี้รายใหญ่ เวลามีงานอะไรจะโทรมาบอก อย่างเช่นงานกอล์ฟศิษย์เก่า โทรมาบอกผม ผมก็บอกช่วย 1000 บาทให้ออกไปก่อน เพื่อนเสียชีวิติ ผมก็บอกมึงออกไปก่อน 1000 บาท ที่จำได้ก็สองพันบาทเข้าไปแล้ว ยังมีพ่อเพื่อน แม่เพื่อน อีก ลืมเรื่องอาหารไปชั่วขณะอาการมึนศีรษะเข้ามาแทน พอเพื่อนนั่งโต๊ะผมก็ไม่รอช้าควักกระเป๋าใช้หนี้ไปสองพันบาท ก่อน ส่วนหนี้อื่น ๆ แล้วค่อยคุยกันตอนนี้มึนนึกอะไรไม่ออก 555

[ลุงแซม]

ความจริงเพื่อนผมก็คงไม่อยากทวงผมเท่าไร เพราะเพื่อนเป็นเหรัญญิกรุ่น ส่วนผมเป็นประธานรุ่น เงินที่สำรองจ่ายก็เป็นเงินรุ่นที่ประธานสั่งจ่ายสำรอง แต่ผมถือว่ามีหนี้ไว้เพื่อใช้หนี้ ไม่ใช่มีไว้เพื่อเก็บหนี้ ที่ต้องใช้เงินนี้จ่ายก่อนเพราะผมไม่ได้ทำงานแล้วจึงต้องสำรองจ่ายไปก่อนเจอเมื่อไรจ่ายคืน.... ได้ยินเสียงเพื่อนโทรมาทีไรส่วนมากเป็นข่าวร้ายทั้งนั้น 555
...หลังจากอาหารเช้าเรียบร้อย เราก็เดินทางไปที่อุทยานแห่งชาติภูผาเทิบ จ.มุกดาหาร ผมย้ายรถอีกแล้ว ไปกับเพื่อนที่อยู่ขอนแก่น เพราะเพื่อนก็ไปคนเดียวเหมือนกัน ถึงที่นั่นมีเพื่อน ๆ มาถึงก่อนหลายคน มีเบียร์ลาว และสุราไว้ต้อนรับ ส่วนอาหารเห็นมีเป็นกระปุกใหญ่ ๆ ก็คือ ปลาแดกบอง ข้าวเหนียว เนื้อทุบกาฬสินธุ์ ส้มตำ ไก่ย่าง หมูหัน อะไรทำนองนั้น เพื่อนที่เป็นเจ้าภาพจัดงานเดินมาหา ผมนึกในใจแล้วว่าถึงเวลาควักกระเป๋าอีกแล้ว ค่างานเลี้ยง 1500 บาท ค่าข้ามไปเที่ยวสะหวันนะเขต ที่สปป.ลาว 2000 บาท ไม่เป็นไร ปีละครั้งได้พบเพื่อน ๆ ลูก ๆ หลานๆ ก็คุ้มแล้ว อีกไม่กี่ปีก็ไม่ได้พบกันแล้ว

[ลุงแซม]

คุยกันไปกินกันไปถึงเรื่องเก่า ๆ เหมือนเดิมกี่ปีกี่ปีก็เรื่องเดิม จนกระทั่งตะวันอ่อนลง ผมจึงเดินขึ้นไปชมภูผาเทิบคนเดียว ก่อนที่ตะวันจะลับฟ้า

[ลุงแซม]

กล้องเจ้ากรรมของผมมันไม่ค่อยทำงาน บางทีกดชัตเตอร์ตั้งนานกว่าจะลั่นไก ก็เพื่อน ๆ ที่ซื้อรุ่นเดียวกับผมเจ๊งไปหมดแล้ว แหมเปิดใช้งานทีกว่าเลนส์จะยืดเข้ายืดออกใช้เวลามาก ถ้าจะถ่ายพวกจักรยานก็ต้องไปรออยู่ไกล ๆ สัก กิโล จะได้ถ่ายทัน เห็นมาลิบ ๆ เปิดกล้องกว่าเลนส์จะยืดออกได้ เพื่อน ผ่านไปหมดแล้วเห็นแต่ท้าย งานนี้รูปเลยไม่ค่อยมี สาเหตุเพราะกล้องใกล้พังขออภัย

[ลุงแซม]

ต้นไม้บนลานหินดูแคระแกรน เจ้าต้นนี้คล้าย ๆ ต้นข่อย น่าจะเรียกว่าข่อยหิน กำลังออกดอกสีขาว

[ลุงแซม]

ดูดอกใกล้ ๆ หน่อยดีกว่า

[ลุงแซม]

กลางคืนมีงานเลี้ยงกันอีก พวกเราพยายามใช้เสียงให้น้อยที่สุด เพราะอยู่ในเขตอุทยาน แค่สามทุ่มนิด ๆ เราก็เลิกกันแล้ว
...เห็นขวดยาดองที่ตั้งไว้บนโต๊ะ ผมบอกเพื่อน ๆ ว่า ใช้ได้ดื่มแล้วเช้ามาไม่ปวดหัว แต่เพื่อน ๆ ไม่ค่อยมีใครแตะ ผมเองวันก่อนถ้ามีอย่างอื่นก็คงไม่แตะเหมือนกัน แต่ทำไงได้เหลืออยู่อย่างเดียว ดีกว่ากินน้ำเปล่าหน่อย 555

[ลุงแซม]

เพื่อน ๆ ที่มาเป็นครอบครัวจะนอนกันที่บ้านพัก ซึ่งมีแบ่งเป็นห้อง ๆ ไม่พอก็ไปพักโรงแรมในเมืองซึ่งเจ้าภาพจัดไว้รับรอง ส่วนผมหัวเดียวมาโด่เด่ นอนเต้นท์ที่ทางอุทยานเขากางไว้ให้ กว่าจะนอนก็เกือบสองยาม เพื่อน ๆ ย้ายจากงานเลี้ยง มาตั้งวงคุยกันใกล้ ๆ เต้นท์ ผมหลับไปก่อน ตื่นขึ้นมาตอนตีห้า เห็นเพื่อนที่ชื่อว่าไอ้ปานยังนั่งอยู่ในวงอยู่คนเดียว สอบถามว่าทำไมยังไม่นอน เพื่อนบอกว่า หารองเท้าไม่เจอ จะเดินไปหาเต้นท์ก็ไม่รู้เต๊นท์ไหน เมื่อคืนคุยกับหลาน ๆ ดูซิว่ารุ่นลูกกับรุ่นพ่อใครจะอึดกว่ากัน เพื่อนเล่าให้ฟังว่า พยายามจะสอนพวกลูก ๆ ที่เป็นหนุ่มแล้ว คุยไปคุยมาเรียกพ่อมันลำบากเลยบอกว่า เรียกกูพี่ก็ได้วะ 555 ปรากฎว่าลูกคนสุดท้ายทนไม่ได้หนึไปนอนตอนตีสี่ 555 ต้องเรียกว่าบักอึด

[ลุงแซม]

ของที่ระลึกที่เพื่อนอีสานจัดไว้แจกเป็นที่ระลึก เป็นผ้าห่มผ้าฝ่าย ผืนกำลังเหมาะสำหรับคนเดียว ผ้าขาวม้าอีกคนละผืน

[ลุงแซม]

เช้ามาพวกเราทานข้าวต้มเสร็จแล้ว เตรียมเก็บของขึ้นรถบัสสองชั้น สองคัน เพื่อจะข้ามไปที่แขวงสะหวันนะเขต สปป.ลาว พวกเราจ้าง พนิดาทัวร์ ให้เขาจัดให้ ทั้งเรื่องหนังสือเดินทาง อาหารที่พัก พาหนะ ไกด์ ตกหัวละ 2000 บาท ผมเองเอาพาสปอร์ตไปด้วยแต่ก็ไม่ได้ใช้ เพราะไปเป็นกรุ๊ปทัวร์ มีเหตุขัดข้องนิดหน่อย เพราะมีเด็กเล็ก ๆ ไปด้วย ยังไม่มีบัตรประชาชน แต่ก็ผ่านไปด้วยดี บริษัททัวร์ให้น้องสายทิพย์มาบริการ บริการดี๊ดี ช๊อบชอบ รักนะจู๊บ ๆ 555

[ลุงแซม]

พอถึงด่านผ่านแดนพวกเราก็ลงเดินเพื่อผ่านพิธีการ ฝั่งไทยไม่ลำบาก แต่ข้ามไปฝั่งโน้นแล้ว ไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นให้พวกเราแบกกระเป๋าสัมภาระผ่านทีละคน ดีนะที่ถุงกอล์ฟไม่ต้องเอาลงไม่อย่างนั้นล่ะก็หลังโก่งแน่เลย เราแวะร้านขายสินค้าปลอดภาษีฝั่งลาวเพื่อซื้อเครื่องดื่ม เครื่องดูด ส่วนใหญ่จะซื้อเป็นไวน์กันซะมากกว่า มีอยู่ร้านเดียวของดาวเรือง ก็ซื้อทั้งขาเข้าและออก พอผ่านด่านลาว ไกด์ลาวก็ขึ้นมาทำหน้าที่ สองคันก็สองคน รถคันผมชื่อน้องฝ้าย คุยได้สนุกดีมาก น่ารักนะ จู๊บๆ

[ลุงแซม]

ไกด์บอกจะพาพวกเราไปไหว้พระธาตุอิงฮัง ซึ่งเป็นพระธาตุคู่บ้านคู่เมือง ก่อนเข้าไปควรซื้อหมากเบ่ง ที่ชาวบ้านทำมาขายอยู่ข้างทางเพื่อนำไปสักการะพระธาตุ คู่ละ 10 บาท ผมจ่ายไป 20 ซื้อมาสองคู่ เพื่อนถามมาคนเดียวทำไมซื้อมาสอง ผมบอกว่ากูไม่บอก
...แล้วหมากเบ่ง นี่หน้าตามันเป็นอย่างไร น้องฝ้ายจ๋า บอกอ้ายหน่อยเถอะ ผมถามไกด์....

[ลุงแซม]

น้องฝ้ายบอกว่าลักษณะก็เหมือนบายศรีเมืองไทยและอ้าย นี่ไงหมากเบ่ง สวยเชียว