คิดว่าเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญมาก ที่อยากจะฝากบอกถึงเพื่อนๆที่ปั่นจักรยานกันช่วงเย็นๆหรือค่ำๆ ซึ่งตอนนี้มันมืดมาก ฤดูหนาวแล้วมืดเร็วด้วย แค่หกโมงกว่าเอง เรื่องอันนี้เพราะเมื่อเย็นวันก่อน ขณะที่ผมนั่งรถบัสรับส่งพนักงานกลับบ้านเหมือนปกติทุกวันจากปลวกแดงกลับศรีราชา ชลบุรี แล้วเมื่อมาถึงช่วงถนนสายใหม่ที่รถบัสต้องวิ่งวนลงรอดใต้สะพานกำลังวนเข้าวงเวียนสามแยกก่อนถึงหน้าเขื่อนอ่างเก็บน้ำหนองค้อ ก็เจอกลุ่มเสือภูเขาเกือบสิบคันปั่นกันอยู่ ในจำนวนนั้นสังเกตุว่า เกือบทุกคันจะมีไฟท้ายติดกันเกือบจะทั้งหมด เอาเป็นว่ามองด้านข้างจะเห็นเป็นฝูงไฟแดงกระพริบๆ ๆ ๆ อยู่ ผมเองก็พยายามมองดูว่ากลุ่มไหน ท่าทางเร็วแรงดีเหลือเกินเป็นที่น่าอิจฉาในใจ จนรถบัสของผมขับตามหลังกลุ่มที่ปั่นไปในทางตรง สิ่งที่ผมอยากจะบอกคือ จักรยานสิบคัน ที่ติดไฟท้ายใต้เบาะรถกันมาเกือบๆทั้งหมดนั้น แต่เมื่ออยู่ในทางตรงแล้ว ขนาดว่าผมตั้งใจมอง มันเหลือให้เห็นกันเพียงไฟท้ายด้วยเล็กๆกระพริบๆ เป็นเหมือนหิ่งห้อยเล็กๆดวงเดียวจริงๆครับ มีเพียงบางจังหวะหรือมุมจะเห็นไฟสว่างมากขึ้นหน่อย อาจจะเป็นแค่สองดวงเอง
สำหรับสาเหตุที่กลุ่มจักรยานมีไฟท้ายมากมาย แต่บนรถยนต์มองเห็นเพียงไฟเล็กดวงเดียวนั้น อันนี้มาจากลักษณะรูปแบบของการปั่นดูดหลังกันนี้เอง ไฟท้ายจึงถูกบังกันเองทั้งหมด จึงอยากฝากบอกเพื่อนขาแรงด้วยกันครับ ติดไฟหรือแถบสะท้อนแสงที่เพิ่มข้อเท้าด้วยดีกว่า น่าจะช่วยให้ปลอดภัยได้ดีขึ้นครับ โดยเฉพาะถ้าปั่นถนนแคบหรือถนนรถสวนกันให้ชิดซ้ายอีกนิดก็ดีครับ ช่วงเวลาเลิกงานกัน รถบัสใหญ่ๆจะเยอะมาก เขาอาจจะหลบเราไม่ทันได้ วันอังคารที่ผมว่านั้นรถบัสของผม เขาก็วิ่งทับเส้นขาวกลางถนนแล้ว แต่ดูด้านซ้ายก็ยังอยู่ห่างจากปลายแฮนด์จักรยานไม่มาก แรงลมตบข้างก็น่ากลัว หัวลากกลุ่มวันนั้นก็ไม่ใช่ใคร ก็กลุ่มพวกเราใกล้ตัวกันเองนี่แหละ ตอนอยู่บนรถบัสผมมองดูแล้วยังรู้สึกกลัวแทนเลย มันเป็นช่องแคบที่รถบัสใหญ่ต้องวิ่งผ่านด้วยความเร็วที่แตกต่าง ระหว่างกลุ่มจักรยานด้านซ้าย กับรถยนต์อะไรต่ออะไรไม่รู้ที่สวนทางมาด้านขวา ปุบปับอะไรเกิดขึ้นไม่กล้าคิด พวกเราก็ต้องระวังตัวกันให้ดีด้วยนะครับ ... ตอนผมปั่นในกลุ่มหรือแอบหนีไปปั่นคนเดียวนี้ไม่รู้หรอก แต่มาเห็นด้วยตาตนเองอย่างนี้แล้วเสียวแทนเลยครับ
