เมื่อวานนี้อย่างกับปาฎิหารย์ ผมเฝ้ามองท้องฟ้าที่มีแต่เมฆดำปี๋ ตลอดเย็น ไปทางทิศเหนือ (มองทางฝั่งบ้านผมยิ่งไม่ต้องพูดถึง เห็นสีดำของเมฆเชื่อมต่อกับพื้นหลังคาบ้านคนเลยด้วยซ้ำ) แต่ก้อมั่นใจว่าคืนนี้จะต้องได้ปั่นจักรยานกันอย่างเมามันส์แน่ๆ แล้วก้อเป็นเช่นนั้นจริง แม้ขนาดตอนขับรถผ่านทางด่วนมาจากด่านประชาชื่น เมฆก้อมืดตื๊ดตื๋อ แต่เห็นแสงสีส้มฉาบก้อนเมฆ ตรงฟากโน้น ก้อเลยพอมีความหวัง แล้วก้อวาดมโนภาพมาตลอดทางว่าขี่บี้กับพีเปี๊ยก จนลิ้นห้อย

(วันนี้แกขี่ท๊อปจริงๆ ยิงกระจายส์!

) ทั้งสามรอบ เหตุการณ์มันใกล้เคียงกับมโนภาพก่อนหน้านั้นมาก..
ผมเชื่อว่าความคิดมันมีแรงดึงดูดนะครับ ถ้าเราวาดภาพในใจไว้ก่อนหน้านั้นว่าเราจะได้ปั่น พี่ๆทุกท่านหากคิดไว้ล่วงหน้าแบบเดียวกันว่าจะได้ปั่น โดยไม่มีน้ำฝนมากวนใจ เราก้อจะได้ปั่นกันสมใจอยากจริงๆ แค่บอกกับตัวเราเองก่อนหน้านั้นไว้ว่า"เรารู้สึก ว่าเราไปปั่นมาแล้ว" เเค่เนี้ยแหละครับ (เอาวิธีมาจากหนังสือ ของนายแพทย์ สม ครับ)
เมื่อวานก้อเห็นกลุ่มบี ขี่เกาะกลุ่มกันดีมากเลยครับ ทำความเร็วได้ต่อเนื่องใกล้เคียงกันมากขึ้นหลายคันเลย อีกหน่อยก้อคงลองปั่นข้ามสะพานยาวกันได้แล้วมั้งครับ(อาจจะเพิ่มสักรอบเดียวก้อพอ ประมาณนี้)