โดนมาสดๆร้อนๆครับเมื่อประมาณ 4 โมง 20 นาทีแถวในชอยลาดพล้าว 101 ผมเพิ่งกลับจากร้านนครไทยมุ่งหน้าไปออกเรียบทางด่วนเพื่อกลับบ้านแถวรามอินทรากิโล2 มีรถวีออสสีดำเปิดไฟฉุกเฉินขับเบียดซ้ายและชะลอความเร็วจนเกือบหยุด(คล้ายจะจอด) ผมเลยตบขวาวิ่งห่างจากเส้นประกลางถนนเล็กน้อยซึ่งถ้าผมขี่ตรงไปเรื่อยๆผมน่าจะมีช่องว่างด้านข้างจากรถคันนั้นประมาณเมตรเศษทันใดนั้นนรกนรกแตกครับพี่น้อง
วีออสเจ้ากรรมเลี้ยวขวาเบี่ยงหัวออก หน้ารถกินเลนในไปประมาณ ¼ โอ้แม่เจ้าผมกำเบรกหลัง+หน้าอย่างแรง ล้อหลังลากซิครับแต่ไม่อยู่ ความหวังอยู่ที่ล้อหน้าอย่างเดียวครับพี่น้อง “เพิ่มแรงเบรกหน้าเข้าไปอิก” ทันใดนั้นล้อหลังลอยจากพื้นคาดว่าน่าจะทำมุมเกิน45 องศาจากพื้นถนน 
เหมือนกับเสียงในโลกเงียบไปชั่วขณะ มือของผมกำแฮนไว้แน่น จากนั้นตามด้วยเสียงตึ่ง...... ล้อหลังร่วงลงกระแทรกพื้น ไม่ชนแฮะ...ไม่แม้แต่รอยถาก ล้อหน้าห่างจากประตูคนขับไมถึงครึ่งไม้บรรทัด... คนขับเปิดประตูออกมาว่าแล้วต้องเป็นผู้หญิง อย่างนี้ต้องต่อว่ากันหน่อยถึงเป็นผู้หญิงก็ต้องมีความรับผิดชอบต่อส่วนรวมและผลการกระทำของตน ผมใช้เสียงแข็งแบบว่าเหมือนดุเด็กประถมซ่าว่า “คุณทำอย่างนี้ได้ยังไง” เท่านั้นละครับเธองัดไม้ตายเล่มเกวียนที่ 108 ชิงโวยด่าเสียงดังลันให้คนหันมามอง หาว่าเค้าเปิดไฟกระพริบแล้วผมเป็นผ่ายผิดเพราะผมไม่ให้ทางจะให้ขอโทษ แล้วยังตามด้วยข้อกล่าวหาว่าขับจี้ เสียงดังมักมักเธอคนนี้
คงคิดว่าผมจะหลบลี้หนีหน้าไปให้ว่อง แต่เปล่าครับพี่น้องครับ ผมยังคงยืนหยัดอยู่ตรงนั้นทำใจนิ่งและเลกเชอร์เธอด้วยเสียงที่ดังกว่าว่าไอ้ไฟกระพริบของเธอเป็นสัญญาณฉุกเฉินใช้ก็ต่อเมื่อรถเสียเพื่อให้ผู้ใช้รถใช้ถนนทราบว่ารถของคุณมีสภาพหยุดนิ่งเพื่อป้องกันการเกิดอุบัติเหตุไม่ใช่ไฟขอทางหรือไฟให้ทางอย่างที่เข้าใจ ละไอ้เรื่องจี้ท้ายนะผมไม่ได้จี้เค้านั้นหละขับรถตัดหน้า-เห็นไหม้หน้ารถล้ำเส้นกลางมามากขนาดนี้แล้วนะ (ตามลักษณะการขับตีวงเลียวอย่างนี้เธอคงต้องการกลับรถมากกว่า) เดาซิครับว่าเธอยอมรับผิดด้วยเหตุผลทั้งปวงหรือเปล่า ไม่ครับไม่แม้แต่น้อยแถมฉอดๆไมเลิก ผลเลยถามว่าให้เรียกตำรวจมาอธิบายไหม เธอท้าครับทุกท่านพร้อมทั้งไปเลื่อนรถไม่ให้ทับเส้นประกลางถนนซะด้วย แบบว่าปิดช่องโหว่อะไรประมาณนี้ นั่นทำให้ผมถึงกับตลึงอึ้งทึ่งเกินคำบรรยาย แถมยังลงมาท้าต่อว่า “ไหนละตำรวจ”ผมว่าจะโทรแต่คงใช้เวลานานเลยมองดูก่อนว่ามีตำรวจแถวนี้บ้างเป่า...มีครับมีกำลังเดินมาคนนึง (มีตำรวจโบกรถประจำเป็นระยะๆในชอยลาดพล้าว 101 ช่วงเวลาเร่งด่วน) ผมถามว่าพี่ตำรวจว่าเห็นไหม้ เคาก็บอกว่าเห็นแล้ว อย่างนี้คงไม่ต้องพูดอะไรมากปล่อยให้พี่เค้าคุยเดียวแม่คุณคงจะถึงบางออ้เอง
อิกแล้วครับท่าน ไม่ยอมรับฟัง-ไม่ยอมรับผิดแถมเถียงเปลี่ยนเรื่องว่าเค้าเป็นคนมีสัมมาคาราวะ (ไม่รู้สะกดถูกหรือเปลาขออภัยตกภาษาไทย อิอิ...
) ไม่ได้เป็นคนอย่างนี้ ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะผมไปด่าเค้าก่อน เอาเข้าไปนั่นถ้าคำว่า “คุณทำอย่างนี้ได้ยังไง” เป็นคำด่าก็คงจริงของเค้าละมั้ง...วัยกลางคนเซงเธอเถียงคำไม่ตกฟากได้ซักพักพี่ตำรวจชักเซงเหมือนกันละทีนี้ ไม่เอาแล้วไอ้การอธิบายแบบออมๆให้เธอรู้ตัวว่าผิดแล้วรีบชิ่งซะเปิดช่องให้แล้วกระผมไม่อยากออกใบสั่งรถมันติด
พี่แกเลยหันไปบอกเธอว่า “ตามรูปการแล้วคุณเป็นฝ่ายผิด รถใหญ่ต้องให้ทางและระมัดระวังรถเล็กเสมอ ถ้าตกลงกันไม่ได้จะให้ไปพบร้อยเวน” โอ....เสียงพี่เค้าเหมือนมีพลังทำให้เธอเสียงอ่อยลงได้ จากนั้นเธอฉากขึ้นรถแบบพลิ้วสุดยอดหาที่เปรียบมิได้พร้อมตบท้ายว่าผมเป็นคนผิดเค้าแค่ต้องการคำขอโทษจากผม...และแล้วเธอก็จากไปเร็วเหมือนสายลม
จริงๆแล้วผมแค่อยากจะบอกน้องผู้หญิงคนนั้นว่าถ้าวันนี้ไม่ใช่จักรยานแต่เป็นรถบรรทุกสิบล้อผลที่ออกมาคงต่างกันมากโขอยู่ แล้วถ้าผมชนยังไงซะผมก็ต้องล้มปลิวข้ามฝากระโปรงและถ้าโชคไม่เข้าข้างผมคงโดนรถชนซ้ำอีก
ผมเข้าใจนะครับว่าถ้ากำลังจะตีวงรถแบบนั้นแล้ว ทั้งกระจกข้างและกระจกมองหลังจะมีจุดบอด (Blind Spot) ที่จะมองไม่เห็นและมันจะมากขึ้นตามวงเลี้ยว ผมคงจะโชคร้ายเองนะที่อยู่ตรงนั้นแต่ยังไงก็น่าจะหันมามองอีกรอบเอาชัวร์นะรถตามมาข้างหลังอีกตั้งเพียบ
อยากกระโดดถีบเหมือนกันแต่เดียวเค้าหาว่าแมน อิอิ... 
