ไปชายเราไปกันสองเสือ ปล่อยให้มันเอ้อระเหยลอยลมชม สาวลาวสูงไปคยเดียว.....
อย่างว่าละครับคนมันอารมณ์ศิลปิล ต้องอินกะธรรมชาติหน่อย.....
ขณะที่กำลังนั่งชมวิวทิวทัศย์ ก็มีอ้ายสองคน ขี่รถจักร รี่เข้ามาหา .......( ข้า..ตกใจเล็กน้อย
) พร้อมกับเอามือล้วงเข้าไปในเสื้อ... เริ่มตกใจมากขึ้นนิดนึง.....แล้วอ้ายก็ควักหระดาษ น้อยๆ ส่งให้ข้า..... ข้ารับมาด้วยความ มึนงง.....อะไวว่ะ
ข้อความในจดหมายน้อย.....
เกรียง ถ้าเมิงมาไม่ไหว ให้หารถนั่งมานะ พวกกรูรออยู่ที่กิ่วกะจำ .......
พร้อมเบอร์โทร อะไรไม่รู้จำไม่ได้....
โทร โทร โทร กรูก็อยากจะโทร แต่โท ละ สับ กรูใช้ไม่ได้......
เอาไงดี.....
)ก็เดินทางถึงหลวงพะบางซะที รูปไปไหนหมดนี่ ตอนแรกยังแปลกใจทำไมมาถึงก่อนผม 1 วัน เจอกันก็ไม่ยอมบอกนะกลัวเสียฟอร์ม อาศัยตัวช่วยนี่เอง 
) ที่ให้บริการเช็ครถ เติมลมยาง พร้อมข้อมูลการเดินทางกับพวกเรา ขอบคุณมากครับ และพี่ยอดยิ่ง อาวุโสสุดในทีมครับ เป็นป๋าของพวกเราเลยบ้านอยู่โคราชเหมือนกันครับ แต่แกทำงานอยู่ที่สระบุรี
