>>>ปั่นเที่ยวป่าสนวัดจันทร์และป่ารอยต่อแม่ฮ่องสอน4-9ธค.52<<<

[ลุงแซม]

...ขอบคุณครับ สำหรับภาพและเรื่องราว เส้นทางสะเมิง ผานวัดจันทร์ ปาย เคยไปมาแล้วย ยังเหลือเส้นทางจากบ้านวัดจันทร์ ไปออกแม่ฮ่องสอนเป็นเส้นทางที่ตั้งใจว่าชีวิตนี้จะปั่นผ่านสักครั้ง สมัยเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้วผมไปรับราชการที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน หัวหน้าอุทยานแห่งชาติน้ำตกแม่สุรินทร์ ซึ่งเป็นเพื่อนกันเคยชวนเดินป่า โดยใช้เส้นทางสายนี้ไปตัวน้ำตก แต่ผมไม่ได้ไปด้วย เคยผ่านเหมือนกันแต่นั่ง ฮ. ขึ้นจากสนามบินแม่ฮ่องสอนแค่สิบกว่านาทีก็ผ่านน้ำตกบ้านห้วยปูลิงแล้ว แต่ก่อนผ่านต้องบินวนเพื่อไต่ระดับให้พ้นยอดเขา ถ้าจำไม่ผิดคำว่าปูเลย ก็คือต้นชะพลูที่เป็นเถา ส่วนปูลิง เป็นชื่อต้นไพล ที่เอาหัวมาพอกมาทาแก้อักเสบแก้ปวดเมื่อยได้
...จะติดตามตอนต่อไปไว้เป็นข้อมูลประกอบการเดินทางครับ ขอบคุณครับ

[met]

ก่อนมาเคยได้ยินว่าทางเส้นนี้โหดโดยเฉพาะหน้าฝน มอเตอร์ไซค์ยังไปไม่เป็น เคยได้ยินคนเล่าว่าบางช่วงมอเตอร์ไซค์ยังขึ้นไม่ไหวคนขี่ต้องลงมาเข็นแล้วบิดคันเร่งไปพร้อมกัน
โม้อ๊ะป่าว...

กลับสู่ถนน ก็ไม่รู้ว่าคุณครูท่านขี่มอเตอร์ไซค์เลยทำให้รู้สึกว่าไม่มีเขาหนัก ๆ อีกแล้วหรือเปล่า ปรากฏจากโรงเรียนห้วยปูเลยมันขึ้น ๆ ๆ เขาลูกแรกดูได้ราว1300ม.พอ ๆ กะลูกก่อน ๆ ทำท่าจะลงแต่มองไป เอ๊ะ ! ไม่หมดมันไต่สันเขาไปลูกถัดไปที่สูงกว่าแล้วค่อย ๆ เลาะตีวงอ้อมขึ้นไป ๆ ๆ ....

เอะใจพอหยุดพักก็คุยกัน เฮ้ย เวลาปั่นไปข้างหน้าแล้วมองเห็นเขาไหนสูง ๆ ขวางหน้าหรือสูงกว่านี่ เราข้ามหมดไม่มีพลาดเลยสักลูกตั้งแต่สะเมิงมาแล้วนะ เออจริงแฮะ


รุปนี้จากกล้องผมกลายเป็นโดดเดี่ยวผู้ท้อแท้ไปแล้ว คนเข็นรึจะทันคนปั่น


เข็นตามมาทันที่จุดพักก่อนจะลงจากลูกแรกที่ว่าไต่สันเขาไปลูกที่สูงกว่า


วิวสวย แต่เริ่มต๊อแต๊


พักบ่อยแต่ไม่นานครับ เอาว่ารอพอผมมาสักแป๊บก็โดดขึ้นอานซอยกันต่อ





วิวจากตรงนี้ที่ทำให้ผมต๊อแต๊หนักเข้าไปอีกไหนว่าไม่หนักไงครับครู ตรงนู้นมันทำท่าจะสูงกว่าลูกก่อนแล้วนะ จากตรงที่ถ่ายก็ลงไปสักราว50ม.แล้วหักซ้ายไต่สันเขาไปลูกโน้น ไอ้ตอนหักซ้ายตรงนี้ผมมาคนสุดท้ายจะส่งขึ้นเนินเกือบหลุดโค้งเหมือนกัน

[met]

ผมล้าหลังไปมากพี่สองคนหยุดรอตรงแถวหน้าผาดูวิวรอ พี่วันชัยถึงกับต้องเดินมาช่วยดันท้าย 555 ก็พักกันแป๊บเก็บภาพวิวสักหน่อย ตรงนี้ถึงจะสูงแต่ทางดูจะขึ้นอีกไปอีกเล็กน้อย ตอนนี้เริ่มดูนาฬิกา 5โมงนิด ๆ แล้ว เอ หรือจะได้นอนบนเขา

ครับ... และแล้วทางมันก็ขึ้นไปที่เกือบ1700ม. ขาดไปไม่มาก คือทางน่ะไม่ถึงแต่ยอดเขาที่เหลืออีกนิดน่ะถึงแน่ นึกขอบใจคุณครูเหมือนกันว่าถ้าบอกว่าหนักเราคงนอนกันตรงโรงเรียนแล้วพอบอกไม่หนักเราเลยข้ามมาจนได้

ที่จุดสูงสุดถนน มันหักขวาแล้วเจอทางปูนซึ่งแปลว่าลาดชัน (โคตร) เวลาตอนนี้ราว5โมงครึ่งตรงจุดที่เลี้ยวขวาก่อนลงทางปูนลาดชันทางซ้ายถนนจะมีเนินซึ่งมีที่เหมือนมีคนมากางเต้นท์ถากปรับพื้นไว้ เอ น่าสงสัยใครจะมานอนตรงนี้สูงแล้วน่าจะลมแรง อ๊ะ น่าสงสัย

พี่ตึ๋งเดินขึ้นไปสำรวจเสนอนอนตรงนี้ ผมลังเล ส่วนพี่วันชัยว่าเข้าหมู่บ้านเลยดีกว่าเห็นทางปูนแล้ว (ที่ผ่านมาส่วนใหญ่เจอทางปูนในหมู่บ้าน แต่จากตรงนี้ไปต่างออกไป คือ เจอทางปูนแสดงว่าชันโคตรรรรรร...นัยว่าทำไว้เพื่อกันดินสไลด์และให้รถขึ้นได้) นอนข้างบนจะหนาวอีกอย่างที่ทางมันดูทะแม่ง ๆ ชอบกล (ผมไม่ได้ถามแต่คิดว่าคงหมายถึง...)

เอ้า เอาไงเอากันแสงยังพอมีคงจะถึงก่อนมืด พี่วันชัยลงไปก่อน ผมตาม ตรงนี้พี่ตึ๋งหลังสุด มาเล่าให้ฟังว่า "สวนกะมอไซค์ซ้อนสองขึ้นมา คนซ้อนลงมาวิ่งตามส่วนคนขี่ลงมาเข็นบิดคันเร่งย้อนขึ้นมาจะไปห้วยปูเลย"


ตรงหน้าผาที่หยุดพักเครื่องฮี้ท เกือบสุดแล้วแต่ยังมีขึ้นนิดดดดด


พี่ตึ๋งยังแรงดีคงเส้นคงวา มาถึงคนแรก


จากจุดนี้จะเห็นชัดกว่าว่าเราขึ้นเขาลูกข้างหลังโน้น แล้วไต่สันเขามาลูกนี้ที่สูงกว่า


เขาลูกที่กำลังปั่นอยู่นี้น่าจะค่อนข้างใหญ่เพราะเราอ้อมมาไกลมากพอดูกว่าจะถึงจุดที่จะลง


ชมวิว


ดูจากหินเหมือนจะเพิ่งมาไถปรับทางนะครับ ใช่ที่ชาวบ้านระหว่างทางบอกหรือเปล่าไม่รุ้ช่วงนี้


ใจเย็นอย่าเพิ่งโดด เด๋วลงแว้ววว


พี่วันชัยสักรูป น่าจะเพราะแบกน้ำหนักตัวน้อยเลยขึ้นเขาดี


สงสัยกำลังคุยกะพี่ตึ๋ง นี่ไอ้ met มันอยู่เขาลูกโน้นอยู่เลยพี่ 555


ช่วงกำลังรอผมอยู่ครับ


ห่าง ๆ หน้าผาหน่อยก็ได้นะท่าน


5โมงนิด ๆ แสงเริ่มหรี่ลงแล้วแต่เรายังอยู่บนเขาและน่าจะใกล้ยอดเขา


คุณวันชัยช่วยดูซิ นั่น met หรือเปล่า 555


555 จำได้ว่าผมโผเผมากเลย ใครว่าเข็นไม่เหนื่อย แต่พี่สองคนบอกผมเข็นเก่ง (แปลว่าไรวะ) ปั่นขึ้นมาไม่ทันไรผมเข็นตามมาทันแล้ว (ตกลงตูควรจะภูมิใจรึเปล่า)


วันชัย : ไง met ไหวมั้ย


met : แฮ่ก ๆ ๆ น่าจะเห็นสภาพนะ รู้งี้ไม่เอาพุงมาด้วยแต่แรกก็ดี


ใกล้จะถึงลิมิทผมแล้ว ผมเริ่มบอกพี่ตึ๋งเตรียมหาที่นอนก็ดีนะ ข้างหน้าขืนมันขึ้นแบบนี้อีกลูกผมไม่ไหวแล้ว


เอ้า ชมวิวพักเหนื่อยกันก่อน


มันล้า ไม่ได้เพราะปั่นแต่เข็นจนล้า


สังเกตุหน้าเริ่มเซ็งชีวิต เขาข้างหลังนั่นแหละ1300ที่ขึ้นมาแล้วมาต่อลูกที่ยืนอยู่นี่


ตอนนี้เริ่มมองหาทางลง แต่คงไม่ลงข้างทางตรงนี้หรอกนะ


5โมงกว่าแล้ววิวจะสวยไง ก็เริ่มกังวลว่าจะลงจากเขาไม่ทัน


ใจกังวลแต่มือกดรูปไม่หยุด


ไปกันต่อครับ อย่างที่บอกมันยังขึ้นไปอีกเรื่อย ๆ แต่เริ่มชันน้อยลงพอที่ผมจะปั่นได้แล้ว
อากาศบนนี้เริ่มหนาวแล้วใจก็เริ่มคิดนอนไหนดี ๆ เมื่อไรมันจะลง ๆ แล้วเมื่อไรจะได้กิน ... ฟุ้งซ่าน


เริ่มมองหาที่ทางกางเต้นท์เผื่อฉุกเฉินลงเขาไม่ทัน ตรงนี้เหมือนจะเป็นทางแยกเข้าแปลงปลูกป่าครับแต่ยังไม่เข้าทีเท่าไรไปต่อ


ใกล้มืดแล้ว แต่ยังมีใจจอดถ่ายวิว


ผมดูหน้าทุกคนก็อยากพักกันหมดแล้วล่ะ


จะลงยัง (วะ) เนี่ย


ใกล้สูงสุดแล้ว ยกนาฬิกาดู1650ม. เอ่อ ไหนครูบอกผมไม่มีหนักกว่าลูกที่ผ่านมา


ค่อย ๆ ไปแล้วครับตอนนี้เริ่มกลับมาเกาะกลุ่มกันอีก คงเพราะใกล้มืดแล้วเผื่อจะต้องตัดสินใจพักตรงไหน


ไอ้นี่มันเข็นทุกเนินเลยนะนี่ ใครฟระ


แสงสุดท้ายใกล้จะจากเราไปแล้ว


ปั่นต่อไป ผมก็มองหาที่นอนแล้วแต่ไม่เห็นมีไหล่ทางให้กางเต้นท์ได้เลย ผมล้าหลังอีกแล้ว


ถึงจุดสูงสุดแล้วค้าบบบบบบ เจอทางลงแล้ว พี่วันชัยเดินย้อนลงไปดันท้ายให้


บทเรียนของพวกหนีเมียมาเที่ยว เหนื่อยซะให้เข็ด


ตรงทางลง ด้านซ้ายมือมีเนินซึ่งมีการปรับที่3ที่พอดีเหมือนกับมีคนกางเต้นท์นอนตรงเนินปากทางลงช่องนี้ ซึ่งเราลังเลกันจะนอนดีไม่นอนดี สุดท้ายก็ลงดีกว่าข้างบนนี้มันหนาวหาฟืนก่อไฟไม่มี


เนินนี้แหละ มีคนถากปรับพื้นที่มี3ที่ให้กางได้พอดีเลย แต่ก็จะไม่มีที่และฟืนให้ก่อกองไฟ
และลมน่าจะแรง&หนาวววว (ก็สูงตั้งเกือบ1700ม.)


ปากทางลง เป็นการลงที่สนุกที่สุด ตื่นเต้นที่สุด อันตรายที่สุด เหนื่อยที่สุด เมื่อยที่สุด กลัวที่สุด สำหรับผม ...

[met]

หลังจากปั่นชิล ๆ 2วัน วันที่สามของการเดินทางดูเหมือนจะยาวนานไม่สิ้นสุดลงง่าย ๆ
ช่วงเช้าปั่นสบาย ๆ ชมป่าสนวัดจันทร์ แจ่มน้อย กินข้าวเช้าที่วัดจันทร์ ปั่นถึงห้วยตองและห้วยปูเลยแบบพอสมควร

แรกทีเดียวคิดว่าทางปูน เอาล่ะเจอหมู่บ้านแล้วแค่ไหลลงไป ผมนึกในใจเราอาจจะขอชาวบ้านกางเต้นท์ในลานบ้านได้ วันนี้น่าจะหมดแค่นี้

แต่แล้วการลงช่วงนี้ก็ยังสนุกสุดเหวี่ยง (ซะปวดแขน) เพื่อที่คืนนี้รอบกองไฟยังมีเรื่องให้คุยก่อนนอนอีกเยอะ


ดูทางอ้อมลงมาจากทางขวาปาดมาซ้ายดิ่งลงมาเลย มอไซค์ยังเข็น รถยนต์ที่จะขึ้นตรงนี้ต้องส่งทีเดียวถึงยอด หากไม่ถึงพี่ตึ๋งบอกมีวิธีเดียวใส่เกียร์ถอยหลังเชนลงมาตั้งหลักใหม่เพราะแค่เบรคหยุดรถไหลไม่อยู่ (เชนไงฟระเกียร์ถอยหลัง ) เขาลูกนี้สูงที่สุดในเส้นทางตลอดทริปนี้ (ไม่นับดอยปุยที่ไม่ใช่ถนน) ถนนสูงสุด~1650ม.ได้


พี่ตึ๋งตามลงมาคนสุดท้าย


มองย้อนกลับไปทางทีเราลงมา ตรงนี้เป็นสามแยก มีป้ายบอกทางซ้ายมือ คือ ทางไป บ.แม่อีแลบ-บ.แพมบก-ปาย (รู้สึกจะข้ามแม่น้ำปายด้วย เป็นเส้นทางที่น่าสนใจมาก)


สีชมพู คือ ช่วงห้วยปูลิง-แม่อีแลบ-แพมบก-ปาย (เริ่มจากสามแยกที่เราดิ่งลงทางชันเขาลูก1700ม.นั้นมาเจอ) จะสนุก (ซาดิสม์) มากเลยถ้าจัดทริป
-เส้นสีเขียว แต่ย้อนมาจากแม่ฮ่องสอน
-เลี้ยวซ้ายเข้าเส้นสีชมพู ไปปาย
-ต่อเส้นสีแดง ไปเวียงแหง
-ต่อขึ้นไปอ่างขางเลียบชายแดน หรือ ลงมาเชียงดาวเข้าสีเหลืองไปลีซอป่าเกี๊ยะและห้วยน้ำดัง
-เข้าเส้นสีน้ำเงินขึ้นม่อนอังเกตุ มาลงแถวแม่ตะละเลี้ยวซ้ายกลับสะเมิง เชียงใหม่
ใครจัดแบบนี้ไม่ต้องมาชวนนะ

[lotus]

555 เส้นทางแบบนี้ น่าขี่รถเครื่องเที่ยวแบบคนท้องถิ่นมากกว่า เสือภูเขา (เข็น) ครับ 555

[met]

จากสามแยกที่แยกไปปาย ผมรอพี่ตึ๋งลงมาชี้ให้ดูทางที่ลงมาแล้วก็ทางแยกอีกทางที่ไปปาย แต่ตอนนี้พี่วันชัยเลยไปแล้วทางไปปายอย่างน้อยต้องมีอีก70กม.และไม่รุ้ว่าทางเป็นยังไงด้วย (ผ่านไปก่อน)

ช่วงคอนกรีตที่ไหลลงมาจากนี้ไปแนะนำว่าตรงไหนมีคอนกรีตไม่ใช่เพราะเป็นหมู่บ้านนะครับแต่เพราะมันกำลังจะลาดชันสุด ๆ จนเขามาทำทางเพื่อน่าจะกันสไลด์และให้รถขึ้นได้สะดวก ก็ระวังทรายกันหน่อย อีกอย่างระวังรถสวนด้วยเพราะคนขาขึ้นเขาจะส่งกันสุด ๆ ส่วนคนลงควรชิดซ้ายมาก ๆ หน่อยเพราะอาจโดนสวนเข้ามา เวลาลงเร็วมันหักหลบกันยากนะ

ครับวันที่สามความมันส์ยังไม่จบ
บทส่งท้ายจากสามแยกไปปาย คือ ทางลงไปในหุบที่เย็นและชื้น ป่าตรงนี้ทึบมืดไม่น่าอภิรมย์เท่าไร (น่ากลัว) อย่างนึงน่าจะเพราะมีห้วยไหลขนาบทางด้านซ้ายไปด้วย (แต่รกจนมองไม่เห็นได้ยินแต่เสียง)
ที่ว่ามันส์เพราะทางไหลลงและเป็นหินลอยคม ๆ หินลอยจริง ๆ ก้อนเท่ากำปั้นผู้ชายตัวโต ๆ โรยเต็มตลอดทางไม่มีตรงไหนเรียบเลย ไม่ต้องเลือกไลน์ครับ แค่ประคองรถให้ลอยผ่านไปก็พอ นอกจากหินลอยคม ๆ ใหญ่ ๆ แล้วมันยังไหลลงด้วยความเร็วประมาณ30 (เบรคแล้ว) แถก ๆ ๆ บนหินก้อนใหญ่ ๆ เสียวยางแตกดี
ช่วงนี้มันส์จนแขนชารถผมตะเกียบยิ่งสุดยอด

สนุกกับระยะทางราว2-3กม.ที่เข้าไปในป่าทึบทางหิน แต่ไม่ได้เก็บภาพไว้เพราะความตั้งใจจะไปหาที่กางเต้นท์+กับแทนที่จะเจอที่กางเต้นท์ดันเข้าไปในหุบมืด ๆ ก็เลยเร่งกันใหญ่เลย เลยไม่มีใครเก็บรูปครับ (ถึงถ่ายก็คงไม่ได้อะไรนักเพราะในนั้นมืดแล้ว) ด้วยความเร็วที่ไหลลงเพราะไม่มีใครอยากหยุด (แต่ก็ต้องหยุดพักมือและแขน)
แป๊บเดียวเราก็โผล่ออกจากป่าทึบเจอไร่นาชาวบ้านได้ แต่จะนอนไหนล่ะ


แสงสุดท้ายกำลังจะจากไป ที่ปากทางลงก่อนพี่ตึ๋งจะลง


รุปจากกล้องพี่ตึ๋งถ่ายทางคอนกรีตก่อนลง ๆ ๆ เสียดายถ่ายตอนลงไม่ได้เลยไม่มีรูปมอไซค์ที่สวนขึ้นไป


ลงมารอพี่ตึ๋ง หันไปโอ้โห โชคดีตูไม่ปั่นย้อนจากแม่ฮ่องสอน-วัดจันทร์


พี่ตึ๋งกำลังสนใจป้ายครับ หรือจะไปปายดีพี่ กะลังฮิตเลย


พี่วันชัยลิ่วลงเขาไปก่อนแล้วไม่หยุดเลย ทางไปปายผ่านไปก่อน จากตรงนี้คงไม่น้อยกว่า70กม.แถมไม่รุ้จักทางด้วย


จากสามแยก ข้างหน้าไปต่อลงหุบทางหินมันส์ ๆ


ผมตามพี่ตึ๋งช่วงนี้กำลังออกจากป่าทึบแล้ว ข้างหน้าเป็นไร่นาชาวบ้าน


อูยถ้าย้อนกลับไปปูเลยขึ้นเขาลูกนี้ตรงนี้ไม่อยากคิดเลย ผมปั่นขึ้นก็ไม่ไหวอยู่แล้วถ้าลงเข็นรองเท้าเดินบนหินก้อนใหญ่ ๆ คงสนุกพิลึกแถมมืด เย็น อีก


โผล่มาเจอไร่นาชาวบ้าน เจอพี่วันชัยแกว่าลองลงไปดูนิดนึงไม่ใช่หมู่บ้านเป็นแค่ห้างเฝ้าไร่นา


ยังตกลงที่นอนกันไม่ได้ 6โมงเย็นแล้ว


จากนามามีเนินนิด ๆ หน่อย ๆ พอให้ผมเสียว จนถึงสามแยกปากทางเข้า บ.ห้วยปูลิง


ครับเข้าหมู่บ้านห้วยปูลิงต้องลงหุบไป5กม. จะดีเหรอเฮีย


ตรงสามแยกเจอน้อง ๆ นักเรียนเดินจะไปโรงเรียน สอบถามได้ความว่าเข้าหมู่บ้านน่ะลงไป5กม. (ลง) ส่วนหมู่บ้านถัดไปที่แกเดินมาน่ะ 2 ดอย ครับชัดเจนดี2ดอย


เอ้า จะมืดแล้วนะจะนอนไหน ตรงสามแยกมีศาลาแต่ก็ทะแม่ง ๆ ไม่ค่อยน่านอนเท่าไรเพราะเป็นทางสามแพร่งยิ่งมืด ๆ ยิ่งชอบกล

[met]

ถึงสามแยกเข้าห้วยปูลิง 18.30 จะมืดแล้ว เจอน้องนักเรียนกำลังเดินไปโรงเรียนซึ่งนักเรียนที่นี่ต้องมาค้างที่โรงเรียนเพราะไปกลับมันไกล ถามได้ความว่าเข้าไปโรงเรียนหรือหมู่บ้านก็ลงไปอีก5โลซึ่งเราไม่แฮ้ปปี้ถ้าเช้าต้องขึ้นกลับมาอีก5โล ส่วนหมู่บ้านต่อไปก็อีก2ดอย (น้องยืนยันไม่ผิด เพราะเราเช็คเช้าวันถัดมาแล้ว 555 )

ได้ลานแห่งหนึ่งเลยสามแยกเข้าไปทางโรงเรียนห้วยปูลิงราว50ม. ถึงตอนนี้ไม่มีสิทธิ์เลือกอีกแล้ว มืดแล้ว แต่ห่างสามแยกทางสามแพร่งหน่อยก็ดี

กางเต้นท์+หาฟืนก่อไฟเร่งด่วน


คืนนี้พ่อครัวหัวป่า (พี่วันชัย) มีน้ำพริกตาแดงพี่วันชัย+หุงข้าว+ยำปลากระป๋องใส่หัวปลี (พี่วันชัยแกไปเก็บมาตอนไหนผมยังงง)+มาม่าซดน้ำซุปอีกหน่อย


คืนนี้เรามีปัญหาตรงน้ำนิดหน่อย คือ มีพอกินข้าวเย็นแต่ไม่พอข้าวเช้า (แม้แต่มาม่า) แปลว่าพรุ่งนี้ตื่นแล้วต้องปั่นจนกว่าจะเจอหมู่บ้านหรือน้ำให้เติม

แม้จะเหนื่อยแต่ดูเหมือนทุกคนจะมีความสุข แค่นี้ก็แหล่มแล้ว

รอบกองไฟคืนนี้คุยกันออกรส

-คุณครูที่ห้วยปูเลยบอกว่าเบาไม่มีหนักเท่าที่ผ่านมา 555 หรือครูเข้าใจผิดว่าเราจะไปวัดจันทร์ไม่ใช่มาแม่ฮ่องสอน โธ่1700ม.แน่ะ หรือไม่ก็หลอกล่อสร้างกำลังใจ
-อย่างหนึ่งที่เรารู้สึกได้ว่าทางเส้นนี้ข้ามเขาทุกลูกที่เห็น ลูกไหนดูสูง ๆ นึกว่าจะอ้อมหลบก็ไม่มีพลาดเลยสักลูก (มองไปข้างหน้าเห็นเขาลูกไหนสูงกว่าหรืออยู่ตรงหน้ารับรองว่าได้ข้ามแน่) นั่นก็ตรงกับแผนที่ที่ลากเส้นค่อนข้างตรงไปแม่ฮ่องสอน และต่อไปจนออกแม่ฮ่องสอนก็ยืนยันตามที่คิดจริง ๆ ครับว่าไม่มีพลาดข้ามหมดทุกลูก... (มิน่าถึงสั้น-ตรง ขนาดนี้)
-มอไซค์ลงเข็น เออเชื่อแล้ว! 555
-เส้นไปปายนั้นน่าสนใจมาก เราทราบจากชาวบ้านว่าจะเจอทางแยกไปปาย ดูแผนที่ทีหลังประกอบเห็นว่าข้ามน้ำปายด้วย แต่ไม่มีข้อมูลว่าน้ำท่าหรือหมู่บ้านจะเป็นอย่างไร
-สุดท้ายตรงปากทางลงเขาที่เหมือนมีถางปรับที่นอน สงสัยใครมานอนบนเขาน่าจะหนาวลมแรงอีก แต่พอนึกถึงตรงที่ลงในหุบมืด ๆ เย็นชื้นและหินลอย เลยคิดว่าคงจะมีคนมานอนจริง ๆ แหละ เพราะตรงสามแยกต้นไม้ที่ไปปายที่ดูน่ากลัวชอบกล ส่วนเลยจากนั้นก็ลงหุบมืดเย็นชื้นและหินลอยใหญ่ ๆ ก็คิดเอาเองว่าอาจจะเป็นคนที่มามืดเอาช่วงนี้พอดีเลยนอนข้างบนดีกว่า

จบวันที่สามของการเดินทาง Happy Ending


พี่ตึ๋ง : วันชัยทำไรกินน่ะ
พี่วันชัย : สูตรเด็ดยำปลากระป๋องหัวปลีเพ่


โซโล่กันเลยหิว ๆ งี้อะไรก็หมด


กองไฟและร้านบังตา ฝีมือพี่วันชัย


กินไปคุยกันไปครับ กลางวันจะเหนื่อยแค่ไหนผมชอบบรรยากาศตอนรอบกองไฟล้อมวงกินข้าวที่สุดแม้จะอาหารธรรมดาที่สุดหรือแม้แต่ข้าวไหม้


คืนนี้มีความสุขตามอัตภาพ เอ๊ะ แปลว่าอะไร





พระจันทร์ไปไหนน้อ

[met]

...สุดยอดครับ เส้นทางนี้

น่าสนุกครับลองไปดูนะครับ

มาเที่ยวนี้..ฟิต..ขึ้นเยอะเลย

ไม่น่าตอกย้ำน้ำหนักตัวกันเลยพี่โต้ง 555

ใช่ๆๆ ต้องเปลี่ยนชื่อทริปเจ้าปิง

"กว่า..จะถึงวัดจันทร์"

ดูซูปๆ ไปน่ะเจ้าปิง

พูดแบบนี้แปลว่าไรเจ๊ เค้าเรียกกล้าม (พุง) ใหญ่

ขอจัดเป็นทริปเดินทางด้วยจักรยาน แบบในประเทศ ด้วยตำแหน่ง top 3 เลยครับ เส้นนี้ผมละอยากจะปั่นเหมือนกัน แต่มาคิดแล้วคิดอีกว่าถ้าปั่นด้วยยางตัวนี้ สงสัย
ม้วนเสื่อกลับบ้านแน่ๆ

ลองคิดใหม่นะครับ อย่างไรก็อยู่บนแผ่นดินไทย น้ำใจชาวดอยดีครับไม่น่ากลัวอย่างที่คิด

ชอบจังทางลูกรัง ต้นไม้สูงๆ ไว้หลบร้อน เย็นตาดี เบื่อปั่นทางถนนเรียบๆ และรถเยอะ ไว้ทริปเบาๆ
แล้วต้องการตัวภาระ อย่าลืมเรียกนะครับ อิอิ

ได้คุณบี พักก่อนนะมีทริปไรจะโทรไปชวนอีก

ท่อ......คนฉายหนังหลับเสียแล้ว ท่าทางจะสนุกหากมีโอกาศจะต้องไปสักครั้ง
ขอบคุณที่แนะชี้เส้นทาง และภาพเต็มจองามๆครับ

จำได้กระทู้เก่าลุงก้องเคยปั่นไปขุนวางใช่ไหมครับ แล้วก็ที่ไปถ้ำเชียงดาวด้วยที่ลุงว่าเลยไปอีกหน่อยถึงป่าเกี๊ยะห้วยน้ำดัง ผมก็อยากไปป่าเกี๊ยะเหมือนกันอยู่ในแพลนเลยแต่หมดวันซะก่อน

...ขอบคุณครับ สำหรับภาพและเรื่องราว เส้นทางสะเมิง ผานวัดจันทร์ ปาย เคยไปมาแล้วย ยังเหลือเส้นทางจากบ้านวัดจันทร์ ไปออกแม่ฮ่องสอนเป็นเส้นทางที่ตั้งใจว่าชีวิตนี้จะปั่นผ่านสักครั้ง สมัยเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้วผมไปรับราชการที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน หัวหน้าอุทยานแห่งชาติน้ำตกแม่สุรินทร์ ซึ่งเป็นเพื่อนกันเคยชวนเดินป่า โดยใช้เส้นทางสายนี้ไปตัวน้ำตก แต่ผมไม่ได้ไปด้วย เคยผ่านเหมือนกันแต่นั่ง ฮ. ขึ้นจากสนามบินแม่ฮ่องสอนแค่สิบกว่านาทีก็ผ่านน้ำตกบ้านห้วยปูลิงแล้ว แต่ก่อนผ่านต้องบินวนเพื่อไต่ระดับให้พ้นยอดเขา ถ้าจำไม่ผิดคำว่าปูเลย ก็คือต้นชะพลูที่เป็นเถา ส่วนปูลิง เป็นชื่อต้นไพล ที่เอาหัวมาพอกมาทาแก้อักเสบแก้ปวดเมื่อยได้
...จะติดตามตอนต่อไปไว้เป็นข้อมูลประกอบการเดินทางครับ ขอบคุณครับ

ขอบคุณครับสำหรับเกร็ดเรื่องชื่อหมู่บ้าน คุยกับชาวบ้านเขาบอกว่านี่ทางถือว่าดีแล้วนะ สมัยก่อนมีร้องไห้กันเลยเชียว
อ้อ ที่ว่าบินวนไต่ระดับ ดอยแรกที่ข้ามใช่"ดอยสันฟ้า"หรือเปล่าครับ ถ้าใครปั่นย้อนมาวัดจันทร์ก็จะเจอเขาโหดลูกนี้แหละอยู่ติดแม่ฮ่องสอนเลย "ดอยสันฟ้า" สยอง
อ้อ ดอยปุยด้วยถัดจากดอยสันฟ้ามา

555 เส้นทางแบบนี้ น่าขี่รถเครื่องเที่ยวแบบคนท้องถิ่นมากกว่า เสือภูเขา (เข็น) ครับ 555

พี่ตึ๋งเขาบอกว่า "ทางแบบนี้พวกคุณ3กว่าได้มากันแล้ว ของผมต้อง4กว่าแล้วถึงได้มา"
ก็ไม่รู้แปลว่าไรเหมือนกันครับ โชคดี หรือ โชคร้าย

[met]

----------------------------------------------------------------------------
DAY4 : จุดกางเต้นท์ห้วยปูลิง-บ.หนองไม้ดำ-ยอดดอยปุย (~20กม.)
----------------------------------------------------------------------------

ปวดตาแล้วขออนุญาตพรุ่งนี้ค่อยว่ากันต่อครับ

[met]

วันที่4การเดินทาง ตื่นประมาณตี4มาก่อไฟแก้หนาวและต้มกาแฟพอได้หายงัวเงียแต่น้ำไม่พอต้มมาม่ามื้อเช้า รื้อแค้มป์ออกเดินทาง6.20น.หิ้วท้องไปหาน้ำเติมข้างหน้าก่อน

การเที่ยว&เส้นทางแบบนี้ทำให้ตื่นเต้นและตื่นตัวเนื่องจากไม่รู้ว่าข้างหน้าจะเจออะไร จะเลี้ยวไปทางไหน จะกินจะพักจะนอนตรงไหน เพราะตกลงกันแต่เดิมแล้วว่าแพลนเส้นทางแค่คร่าว ๆ ได้แค่ไหนแค่นั้นไม่รีบร้อน ที่ไหนสวยก็แวะ เกิดอยากออกนอกเส้นทางก็ว่าไงว่าตามกัน
สำคัญมาก "ว่าไงว่าตามกัน"
วันนี้ก็เช่นกัน น้ำหมดทำให้เราได้รับน้ำใจจากชาวบ้านหนองไม้ดำ (บางทีก็ห้วยหนองดำ) และทีแรกคิดว่าคงทะลุออก ทล.108 และไปนอนแม่ฮ่องสอนทัน โดยเหลือระยะทางราว50กว่าโล

สุดท้ายก็ยังไม่ถึงแม่ฮ่องสอน แต่ดันไปโผล่ดอยปุย


ราวตี4 กาแฟในชามมาม่า (กาแฟเผ็ดดี) และเวเฟอร์นิดหน่อยรองท้องมื้อเช้า


รื้อเต้นท์เคาะสนิมเตรียมเดินทาง


ที่สามแยกยังมืดอยู่ครับ ถ่ายป้ายไว้หน่อยเข้าหมู่บ้านห้วยปูลิง 5กม.ลงเขา


จากตรงนี้ถ้าไปวัดจันทร์ ~30กม. / ไปทล.108 ราว50กม.


บรรยากาศยังไม่น่าออกจากเต้นท์เล้ยยย


ดีนะ3คน ถ้ามาคนเดียวผมคงขวัญกระเจิง


ตะคุ่ม ๆ ขึ้นมาแล้ว ผมเองแหละเข็นแต่เนินแรก


น้องนักเรียนเมื่อวานบอกว่า2ดอย ไม่ผิดครับ2ดอยจริง ๆ แต่โชคดีว่าไม่สูงนัก


6โมงในป่ายังมืดอยู่ สนิมยังเกาะขาอยู่เลย เฮ้อ ต้องลุกมาปั่น


แสงเริ่มมา แต่แดดยังไม่พ้นยอดเขา กำลังขึ้นดอยแรกอยู่


ขึ้นก็มีลง โชคดีที่2ดอยนี้ไม่หนักเพราะยังไม่ได้กินข้าวกัน


แต่ก็หนักพอที่ผมจะเข็น และท้องเริ่มร้องจ๊อกกกก แต่พี่ตึ๋งพี่วันชัยยังซอยขึ้นเขาได้ดี
อ้าว พี่วันชัยชุดนอนนี่ หวายไม่อาบน้ำ


ตรงนี้จอดรอกันนิดนึง


แค่ไม่กี่เนินพี่วันชัยก็เริ่มถอดชุดที่โปะ ๆ เข้าไปตอนนอนออก


เห็นแล้วอดท้อใจไม่ได้ แรงไม่แรงดูเอาชันหักศอกขึ้นเฮีย2คนยังอุตส่าห์ยกรถเอาล้อหลังวางไหล่ทางหรือพิงตรงที่มีเนินดินเพื่อจะดันตัวขึ้นเหยียบควงบันไดปั่นขึ้นไปหน้าตาเฉย


ส่วนหมอนี่เข็นทุกเนินที่ชันเกิน0%

[met]

สองดอยเป๊ะก็ถึงหมู่บ้านหนองไม้ดำ มองหาร้านค้าทีแรกคิดว่าไม่มีแล้ว
ที่นี่น่าจะราว20-30หลังคาเรือนได้ ถามชาวบ้านที่กวาดใบไม้อยู่แกชี้ไปบ้านข้าง ๆ ครับ โป๊ะเช้ะ นึกว่าไม่มีร้านค้าซะแล้ว คงยังเช้าอยู่เลยยังไม่เปิด

คงเพราะสุนัขในหมุ่บ้านเริ่มแตกตื่นกลิ่นพวกเรา พี่ผู้ชายโผล่ออกมาจากบนบ้านพอดี เราเลยขอซื้อของได้มาม่า น้ำหวาน ขนม ไข่ ปลาป๋อง ทีแรกจะต้มมาม่ากันริมถนนหน้าบ้าน พี่เขาใจดีเชิญขึ้นบ้านพาเข้าห้องครัวซะเลย มื้อนี้มีมาม่าใส่ปลากระป๋องและไข่ที่ซื้อจากพี่เขา แถมใจดียกข้าวมาให้เพิ่ม+กาน้ำร้อนกินอุ่น ๆ

พี่ตึ๋งบอกเราโชคดีอีกแล้ว ใครจะนึกได้ขึ้นมากินข้าวบนบ้านเขาอย่างนี้ เฮ้อ


พี่วันชัยพ่อครัวหัวป่าก์ลงมือ ส่วนผมน่ะยื่นหน้าเข้าไปรอกิน


พี่ตึ๋ง : มีไรกินบ้างน่ะวันชัย มาม่าปลาป๋องไม่เอานะ


พี่วันชัย : มียำยำใส่ปลาป๋องใส่ไข่ใส่ชาม


แม้เนื้อตัวสกปรกมอมแมม ฟันเหลือง เสื้อผ้าเหม็น อาหารธรรมดา แต่กลับมีความสุขในการใช้ชีวิตไปอีกแบบ


มาม่าใส่ปลาป๋องใส่ไข่ เติมข้าวอีกหน่อยอร่อยอิ่มทั้งท้องทั้งใจ


กาน้ำอุ่น ๆ น้ำใจจากพี่เขา


จากบนชานระเบียงหน้าบ้าน


เป็นบ้านที่ธรรมดามาก แต่น่าอยู่มาก ๆ พื้นเป็นไม้ไผ่ทั้งต้นเอามาตีแผ่ออกปูพื้น
ผนังบ้านเป็นฟากแบบถักน่าจะลายสอง


8โมงกว่าแล้ว น่าเอนหลังตรงระเบียงนี้มากเลย เฮ้อ

[met]

จากหนองไม้ดำ ออกเดินทางต่อหมุ่บ้านต่อไปห่างไป2ดอย หนักพอสมควร (ที่นี่ดูจะบอกระยะทางเป็นดอยกัน) หนองไม้ขาวคือหมู่บ้านต่อไป ที่นี่มีโรงเรียนซึ่งค่อนข้างกว้างขวางมีโรงเรือนนักเรียนชาย/หญิงแยกกัน ถ้าย้อนปั่นจากแม่ฮ่องสอน-วัดจันทร์สามารถมานอนคืนแรกที่นี่ได้ ซึ่งเท่าที่ประเมินก็น่าจะมาเย็นที่นี่พอดีครับควรจะค้างที่นี่เพราะไปต่อจะหนักขึ้น ๆ และหนักขึ้น (เขาลูกที่เกือบ1700ม.) และหาที่นอนยากแล้ว

เลยหนองไม้ขาวไปก็มีลงมีขึ้น ทางขึ้นชันจนต้องเข็น แต่ก็มีคนปั่นขึ้นไปได้แฮะ


ออกจากหมู่บ้านมองไปข้างหลัง คงจะคิดถึงที่นี่ไปอีกนาน


แต่ข้างหน้าก็ยังต้องเดินหน้าต่อไป


ที่นี่มีค่ายลูกเสือโรงเรียนห้วยปูลิงด้วย


คงจะหนีทางแบบนี้ไปไม่พ้นจริง ๆ แฮะ


บอกแล้วมีคนปั่นขึ้นไปจนได้ ผมล่ะยอม


สงสัยจะรอเจ้าคนหลังสุดตามเคย


แล้วก็มีทางลงต่อให้ชื่นใจก่อนปีนขึ้นไปใหม่


ตรงนี้ลงมาเจอห้วยเล็ก ๆ และไร่ชาวบ้าน แดดกำลังสวยครับ


พี่วันชัยลงไปแล้ว ตรงนี้ก็ชันตามปกติทางปูนครับ อย่าลืมระวังทรายและรถที่จะสวนขึ้นมาเพราะมักกินเลน


ลงมาเจอไร่ชาวบ้านและห้างเฝ้าไร่ โดนดักถ่ายครับ











แดดอุ่น ๆ วิวสวย ๆ


เลยจากไร่ข้างบน ก็ขึ้นหนักต่อ


ตรงนี้เป็นจุดที่เตือนมาว่าอาจหลงกรณีย้อนมาจากแม่ฮ่องสอน มองกลับไปคือต้องเลี้ยวขวาลงห้วยนะครับ (มีสะพาน)


มาถึงก่อน 2คนปั่น 1คนเข็น มันจะทันกันได้ไง


ตรงนี้ขึ้นถึงยอดเนินเป็นทางแยกเข้า บ.ห้วยปมฝาด (ถ้าผมจำไม่ผิดนะ)


พักกันก่อน

.
ก่อนลงทางปูนชัน ๆ ข้างหน้าบ้านหนองไม้ขาว

[juab]

สุดยอดเลยครับทั้ง3เสือ ท่านเสือmetมีกระทู้เก่าๆที่ผ่านเส้นทางลุยป่าแบบนี้ให้ติดตามบ้างไหมครับ เอาlinkมาแปะในกระทู้ให้ได้ติดตามชมบ้างนะครับขอขอบคุณล่วงหน้าครับ เส้นทางแถวท่าสองยาง จ.ตากที่ท่านเสือmetได้ไปลุยมาแล้ว มีกี่ทริปเอามาให้ชมให้หมดเลยครับทริปลุยป่านี่หาชมยากครับ

[met]

ออกจากหนองไม้ดำ ที่จริงทางก็ขึ้นหนัก ๆ ตั้งแต่ไร่ชาวบ้านที่แวะถ่ายรูปแล้ว ผ่านแยกเข้าห้วยปมฝาดทำท่าจะลงแต่ก็ขึ้นอีกหนัก ๆ โผล่ขึ้นมาเจอโรงเรียนหนองไม้ขาว จากนั้นก็จะขึ้นหนัก ๆ อ้อมโรงเรียนขึ้นไปอีก ทางปูนยาวชันมาก (คอนกรีตไม่ใช่ที่นี่ถนนดีนะครับ เขาทำเพื่อกันดินสไลด์และน่าจะให้รถขึ้นได้มากกว่าเพราะชันมาก และหน้าฝนน่าจะพังบ่อยจากน้ำเซาะเห็นบางช่วงคอนกรีตหายเกลี้ยงเหลือเศษเหล็กเส้นโผล่)

แต่ชันไงก็มีคนปั่นขึ้นไป2คน & เข็น1คน

ผ่านทางขึ้นหนัก ๆ ที่หนองไม้ขาวมาจะเจอดอยสูง ๆ ดอยหนึ่ง ทางเริ่มเบามากขึ้นคดเคี้ยวเลียบดอยสูงไปเรื่อย ๆ จนเจอน้ำตกข้างทางเล็ก ๆ ทีแรกว่าจะอาบน้ำแต่คนเยอะไปหน่อย มีชาวบ้านกำลังขนผลิตผลออกจากไร่ข้างทางขึ้นรถ เลยแค่ล้างหน้าล้างตาแล้วไปหาที่พักต้มมาม่าข้างหน้าดีกว่า

พอดีมีชาวบ้านขี่มอไซค์จอดทักทายคุยกัน แล้วก็ถึงบางอ้อ "นี่แหละ ดอยปุย" แต่ถึงตอนนี้ก็ยังไม่เห็นมีไอเดียนอกลู่นอกทางอะไร


ทางชัน ๆ ก่อนถึงหนองไม้ขาว หรือ ห้วยหนองขาว หรือ หนองขาวเหนือ อันนี้ผมก็ไม่แน่ใจเพราะชาวบ้านบอกอย่าง คนนอกบอกอย่าง ป้ายบอกอย่าง


ป้ายบอกหนองขาวเหนือครับ ขึ้นชันยาวก่อนถึงโรงเรียนหนองไม้ขาว


พอมีให้พักหายใจหายคออีกนิดก่อนขึ้น


บอกว่าหายใจหายคอไม่ทันไร ขึ้นอีกแล้วช่วงนี้ลักษณะขึ้นสุดลงสุดไปทีละดอย ๆ ครับแต่เป็นดอยเตี้ย ๆ ขึ้นลงครั้งละราว100-200ม.


ที่ถ่ายรูปได้ก็เป็นตอนหมดแรงพักเหนื่อยล่ะครับ


กำลังดีจริง ๆ อ้อ ! กำลังใจด้วยพี่ตึ๋ง นับถือ ๆ


ที่หน้าทางแยกเข้า บ.ห้วยปมฝาด (3กม.) เดี๋ยวลงแล้วขึ้นหนัก ๆ ก่อนหนองไม้ขาว


ลงพร้อมกัน แต่ขึ้นไม่พร้อมกัน ผมยังมาไม่ถึงครับ





ทางชันสุด ๆ ผมปั่นไม่เป็นเลย


ดูเอาครับ นี่แหละทางปูนเจอเมื่อไรแสดงว่าชันมาก


ดูสเต็ปก้าว เข็นจนตัวมาอยู่ที่ล้อหลัง แต่อย่าเชื่อสิ่งที่เห็นผมเห็นกะตาโดดปั่นไม่ทัน
แกเอาล้อหลังพิงราวเหล็กส่งตัวขึ้นนั่งปั่นขึ้นไปเฉย พี่ตึ๋งด้วย


เรากำลังสวนป้ายลง


พี่ตึ๋งที่หน้าโรงเรียนหนองขาวกลาง


โรงเรียนบ้านหนองขาวกลาง


ขึ้นเนินมาเจอโรงเรียนหนองไม้ขาว ในภาพเลยโรงเรียนมาแล้วมุ่งหน้าแม่ฮ่องสอนขึ้นหนัก ๆ ต่ออีกครับ มองย้อนกลับไป


ผมเริ่มปลงเข็นไปทีละ5เมตรได้


ช่วงนี้ขึ้นหนัก ๆ เลยครับ แล้วก็ลงชัน ๆ เพื่อจะปีนขึ้นไปอีก


เข็นอย่างเดียวเลย จริง ๆ นะครับถาม2คนข้างหน้าได้


เรียกว่าพอเจอเนินก็เข็นเลยจนกว่าจะเจอทางลง ส่วนสองคนหน้าก็ปั่นขึ้นไปรอยอดเนินก่อนลงพร้อมกัน สลับไปงี้จนแทบจะออกแม่ฮ่องสอนเลยเชียว


เราปีนย้อนป้ายขึ้นมาครับ แต่คนที่จะย้อนมาจากแม่ฮ่องสอนอย่าคิดว่าจะสบาย
เขาลูกแรกที่คุณจะเจอ "ดอยสันฟ้า" ขึ้น ๆ ลง ๆ หนัก ๆ ไม่ใช่รวดเดียวราว4ดอย ปีนจากระดับ~300-1300กว่าเมตร


ตรงนี้น่าจะยอดเนินแล้วก่อนลงไปเจอน้ำตกริมทาง เห็นป้ายแล้วก็พอได้หายใจหน่อย
น้ำตกแรกที่แวะชาวบ้านกำลังขนพืชผลออกจากไร่เลยไม่ได้ถ่ายรุปอะไร เกรงใจ

[met]

หลังปั่นมาราว3ดอยก็เจอน้ำตกเล็ก ๆ ริมทาง ข้าง ๆ ชาวบ้านกำลังขนพืชผลออกจากไร่ขึ้นรถ เราแวะล้างหน้าล้างตาและคุยสอบถามชาวบ้านนิดนึง ได้ความว่าดอยสูง ๆ ที่ข้างหน้านี่แหละ "ดอยปุย"

พ้นโค้งต่อมาเราเจอน้ำตกริมทางอีกแห่ง เห็นเข้าทีเลยจอดอาบน้ำเต็มที่&ต้มมาม่าสำหรับมื้อเที่ยง ตรงนี้ชาวบ้านคนหนึ่งขี่มอไซค์ผ่านมาบีบแตรทักทายแล้วเลยจอดคุย พี่ตึ๋งสอบถามได้ความว่า "ดอยข้างหน้านี่แหละดอยปุย ทางขึ้นมี2ทาง คือ
-ข้างหน้าอีก2โลก่อนลงเนิน จะมีทางแยกทางขวาขึ้นไป แล้วไปอีกสัก3กม.
-ส่วนอีกทางขึ้นจากหมู่บ้านน่าจะที่ บ.ห้วยฮี้ แต่ไกลกว่าราว6กม.

ถามทางว่าเป็นไงแกว่าถ้ามอไซค์วิบากพอวิ่งได้ เอ๊า ดันไปจุดประกายให้ลูกพี่ผมอี๊กกก
ทีนี้เลยไม่ไปละแม่ฮ่องสอน

แผนเปลี่ยนแม่ฮ่องสอนลอยหายไปอีกวัน


จากน้ำตกแรกมา พ้นโค้งก็เจอพรรคพวกจอด


ผมมาหลังสุดตามฟอร์ม ขอพักอาบน้ำเย็น ๆ ต้มมาม่ากินข้าวเที่ยงก่อนครับ


ชอบตรงนี้แหละคิดจะจอดก็จอด คิดจะออกนอกทางก็ออก เดาใจทริปไม่ออกดี


พม่า เอ้ย พี่ตึ๋ง


ขออนุญาตขัดขี้ไคลก่อนล่ะ


เวลาเปลี่ยน คนเปลี่ยน อารมณ์ก็เปลี่ยน 555 ปั่นอยู่ดี ๆ แก้ผ้าอาบน้ำข้างทางซะงั้น


ประจานตัวเองกันไปเลยค้าบบบ


ทำไมมีแต่รูปตูเนี้ย


น.13 โปรดให้คำแนะนำแก่บุตรหลาน


น้ำเย็นมากครับ แม้จะเที่ยงแต่แช่แป๊บเดียวเปื่อยปากสั่นเลย


สบายตัวแล้ว งัดเสบียงต้มน้ำกันเลย หิวแล้ว