ลานจามฯ - ชลบุรี - ลานจามฯ

MTB_มือใหม่

nonlany เขียน:ตอนที่ 8 อาหารแนะนำ มันก็งั้นๆ แหละ

ปอจ๋า อย่าโกรธนะ

มันก็งั้นๆ จริงๆ นะ ไม่ได้อร่อยเท่าไรเลย ก๋วยเตี๋ยวเป็ด สู้ ที่ บางกระเจ้าไม่ได้เลย ที่นั่น ทั้งน่ากิน อร่อยกว่า ถูกว่าด้วย

ส่วนก๋วยเดี๋ยวเนื้อที่แนะนำ ไม่มีความคิดเห็นเพราะ ไม่กินเนื้ออะนะ

ชื่อร้านเขาก็บอกอยู่แล้ว "โตเกาเหลาเนื้อหนองมน" ส่วนก๋วยเตี๋ยวเป็ดทางเลือกสำหรับคนไม่ทานเนื้อรสชาติมันเลยงั้นๆๆ

Porjai01

MTB_มือใหม่ เขียน:
nonlany เขียน:ตอนที่ 8 อาหารแนะนำ มันก็งั้นๆ แหละ

ปอจ๋า อย่าโกรธนะ

มันก็งั้นๆ จริงๆ นะ ไม่ได้อร่อยเท่าไรเลย ก๋วยเตี๋ยวเป็ด สู้ ที่ บางกระเจ้าไม่ได้เลย ที่นั่น ทั้งน่ากิน อร่อยกว่า ถูกว่าด้วย

ส่วนก๋วยเดี๋ยวเนื้อที่แนะนำ ไม่มีความคิดเห็นเพราะ ไม่กินเนื้ออะนะ
ชื่อร้านเขาก็บอกอยู่แล้ว "โตเกาเหลาเนื้อหนองมน" ส่วนก๋วยเตี๋ยวเป็ดทางเลือกสำหรับคนไม่ทานเนื้อรสชาติมันเลยงั้นๆๆ

บอกตรงๆว่าก็เคยไปกินครั้งแรกเหมือนกันนะ
เรียนมาสี่ปีไม่เคยมาแตะเลย
แต่ครานี้ เห็นว่าง่ายดีจอดเลย
เสียเครดิตเรื่องอาหารเลย :- ?

แต่ดังจริงๆนะเว้ยยดูลิ้งค์นี่ซะก่อน
http://www.google.co.th/search?imgsz=l& ... a=N&tab=iw

nonlany

ตอนที่ 11 ที่ไหนก็นอนได้

หลังจากไปเที่ยวอ่างเก็บน้ำ เราก็ตกลงกันว่าจะไปดูสัตว์ ที่เขาเขียว

ปั่นมาจนถึงทางขึ้น ขาดอีก 1 กิโล ก็มีสายแจ้งว่า พี่ไนล์ ยางรั่ว รอก่อน

พวกเราก็จอดรอทางแยกพอดี

จอด แล้ว นอนมัน ตรงนั้น เลย

ได้ข่าวว่าปอหลับ กรน ครอก....ฟี้เลยนะ สงสัยจะเหนื่อยมากกับการนำทาง

อั๋น ก็นอนแบบไม่สนใจว่านี้คือถนน เอาหัวโผล่เลยเส้นขาว รถเกือบบดหัวขาดซะแล้ว กว่าจะลุกมาเปลี่ยนท่านอน ก็สัมผัสเส้นยาแดงเรียบร้อย

ส่วน อ. ชาย นอนสบาย บนที่นอนใยต้นสน แถม เอาใยติดตัวกลับบ้านด้วยนะ สงสัยจะชอบมาก

ที่เหลือ ก็นั่งๆ นอนๆ ถ่ายรูป เล่นอยู่แถวนั้น

ทันใดนั้นเอง นู่นๆ พวกเรามาแล้ว มาจากทางลงเขา

ใครกันล่ะนั่น ไม่รู้สิ คนแก่ ที่ไหน อายุรวมกันร่วมร้อย

ปั่นลงมาใก้ลพวกเราอีกนิด หน้าคุ้นๆ แฮะ

ลุมพุ่มนั่นเอง กับเพื่อนอีกคน ที่มาเยี่ยมลุง มาจากกรุงเทพฯ โอโห้

ลุงมีน้ำสำรองไหม มีสิ เอาไหม

หา....นำสำรอง ลุงมีเนี่ยไปงานมาเขาแจกน้ำ สำรอง มาด้วย

ลุง ยื่นน้ำสำรอง น้ำสำรอง จริงๆ นะพี่น้อง

โอ้ว....ไม่คิดว่าน้ำสำรองจะเป็นน้ำจากลูกสำรองจริงๆ สุดยอดเลยลุงเรา

น้ำเปล่าก็มีนะ อ. ชาย บอกว่าเก็บไว้กินเถอะลุง

ยังไม่ทันไร ตี๋ ก็รับมา แล้วตอบว่า ขอบคุณครับลุง กำลังอยากได้น้ำอยู่พอดี

แป๋ว....

nonlany

ตอนที่ 12 งานเข้าคุณพ่อ

พี่ไนล์ แจ้งว่า ไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวพ่อน้องเฟริน์ จะไปซื้อยาง แล้วขับเอามาให้

พ่อคงบ่นในใจ

ลูกเฟริน์เอ๋ย กลุ่มจักรยานมีตั้งเยอะนะลูก ทำไมไปคบหากลุ่มจามฯ

พ่อต้องเดือนร้อนไปซื้อยางฮราฟ์ หาก็ยาก แถมต้องขับมาให้อีก

(ใส่สีเนื้อหา เพื่อเพิ่มรสชาติ ในการอ่าน)

แล้วก็ไม่ได้เจอน้องเฟริน์ อีกเลย พ่อคงมารับตัวกลับบ้านไปแล้ว

nonlany

ตอนที่ 13 เปลี่ยนใจไปน้ำตกดีกว่า

สวนสัตว์ ถ้าเราไปต้องใช้เวลาเยอะนะ คงไม่พอดูหรอก พวกเราปรึกษากัน

งั้นไปน้ำตกแช่น้ำดีกว่า พี่ตี๋เสนอ

ตกลงเราปั่นไปน้ำตกเที่ยง ลงมาก็น่าจะพอดีกับพี่ไนล์ เปลี่ยนยางเสร็จ

ปั่นไปตามทางขรุขระนิดๆ และแล้ว เส้นทางก็เนียนเรียบเกินบรรยาย ปั่นกันสนุนกสนาน ประทับใจเส้นทางจริงๆ

ปั่นไปจนสุดทาง อ้าว ทางเป็น สีแดงๆ มี ลุยน้ำด้วย สงสัย น้ำตกล้นออกมาก น่าจะใก้ลถึงแล้วล่ะ

ไปปั่นลึกเข้าไปอีก ดูท่าไม่มีแววของน้ำตก

จึงถามชาวบ้านได้ความว่า ก่อนลงเนิน เราต้องเลี้ยวอีกทางนะ

หา ก่อนลงเนินหรอก นั่นมัน 5 กิโล ที่แล้วนิ

กลับหัวรถไปทางที่มา ย้อนกลับไปทางเดิม

nonlany

ตอนที่ 14 turn pro ครั้งที่ 2

ปั่นไปเรื่อยๆ ลงเนิน ขึ้นเนิน สนุกสนาน

และแล้ว มันก็หมดเกียร์ อีกครั้ง

คราวนี้งานเข้า ขานิ่ง ทำไมปั่นไม่ไปเลย

ดีดๆ ทำไมเท้าไม่หลุดจากคลิป

ปั๊ง ลงไปกองข้างทางอีกครั้ง คราวนี้ลงนิ่มๆ บนหญ้า

ขาทั้งสองขา ยังติดอยู่กับจักรยาน พี่ๆ ต้องมาช่วยงัดออกเป็นครั้งที่ 2

เข็นดีกว่านะ คะ คงไม่คิดขึ้นไปปั่นแล้ว ทั้งเสือหมอบ เสือภูเขา ก็เลยกลายเป็นเสือภูเข็นกันไปหมด

เข็นไปถึงข้างบน .....

พี่ตรี บอกว่า พี่ลืม บอกไป ก่อนจะหมดให้ปลดคลิปก่อน เวลาขึ้นเขา

เพราะมันจะนิ่ง จนปั่นไม่ออก คะ คะ จะจำไว้

nonlany

ตอนที่ 15 มาไม่ทันซะแล้ว อีก 1 กิโลเอง

น้ำตกไม่มีน้ำ

งั้นแสดงว่าเรามาผิด ฤดูหรือเนี่ย แล้วทำไม มาติดป้ายเอาตรงนี้ ทำไม ไม่ติดตั้งแต่ตีนเนินไปเลย

ไหนๆ ก็ไม่มีน้ำแล้ว อาบน้ำจากน้ำตกแทนแล้วกัน มีพี่ๆ บางคนอาบน้ำตรงนั้นเลย

บางคนก็ถ่ายรูปเล่น กินขนม นอนพัก จนหายเหนื่อย แล้วปั่นลง

ตกลงว่า ขาดอีก 1 กิโล ถึงจะเจอน้ำตกชั้นตาเถร

เราจอดพักกันอยู่แค่ตรงจุดทางเข้า ที่มีขายขนม

งั้นเดี๋ยวเราลงไปทางสวนพี่เสื้อเลยนะ จะได้ไปเจอพวกพี่ไนล์ พี่ๆ ส่วนใหญ่ว่าอย่างนั้น

เราก็ว่าตามเขา เพราะไม่รู้ทาง

อีก 1 กิโลเท่านั้น ตู๊ดตี๋ ตู๊ดตี๋ ตู๊ดตี๋ เสียงโทรศัพท์พี่ตรี ดัง แบบไหนไม่รู้

รู้แต่ว่าพี่ไนล์ บอกว่าขึ้นรถกลับกรุงเทพฯ แล้ว พร้อมพี่โบ้ และ พี่กิจ

nonlany

ตอนที่ 16 ผ่านด่านมาได้ แค่ 11 ท่าน

นับๆ ดูแล้ว ตอนนี้เหลือ 11 คน เองนะ เกาะกันไว้ให้ดี อย่างให้หายล่ะ

ปั่นกันมาเรื่อยๆ ลุงกี้ ก็ยังอยู่ แต่แค่ข้ามสะพานมา เลี้ยวโค้ง แค่นั้นเอง

ลุงกี้...........ยางแตกป่าว หรือว่าหลงทาง หรือ มีอุบัติเหตุ อะไรเกิดขึ้น

นับๆ ดู พี่สัญญา ก็หายไปด้วย รอก่อนดี กว่าเพื่อเป็นไรไปกัน

ว่าแต่ จะติดต่อเขา 2 คน ยังไงเนี่ย โทรศัพท์ ไม่พกกันเลย โทรจิต ส่งไปแล้วกัน

ลุงคงไปทางอื่นแล้วแหละ เพราะตอนที่มาลุงบอกว่า ทางนี้น่าสนใจ มอเตอร์เวย์ บายพาส

มอไซด์ยังไปได้ นับอะไรกับจักรยาน

nonlany

ตอนที่ 19 เติมก่อนกลับดีกว่า

ปั่นกันมาเรื่อยๆ จนถึง 7/11 มองไปตรงข้ามมีตลาดบางพระ

พี่เม เราไปหาอะกินก่อนค่อยกลับดีกว่านะ

ข้ามถนนไปยังไม่ทันไร ยางพี่ซัน ก็แตกซะแล้ว

เราจอดปะ อยู่ที่ตลาด ช่างสงสาร มีแต่คนมุมดู ไม่มีใครช่วย ปล่อยให้พี่ซัน ช่วยตัวเองหารูรั่ว

และแล้วก็หาไม่เจอ พี่ซันตะโกนบอก พี่เม ตกใจกลัวไม่ได้กลับบ้าน เลยยื่นมือเข้าไปช่วย

พวกเราก็ได้เดินทางต่อ ตอนนี้เหลือสมาชิกแค่ 9 คน

ปั่นไปเรื่อยๆ ไม่ไหวนะพี่ ผมจะหมด ปอบอก

ความไม่มั่นใจเริ่มมาเยือนอีกครั้ง เนื่องจากล้มไป 2 รอบ

พักกินข้าวดีกว่า

เจอพอดีร้านก๋วยเตี๋ยวปลา

น้องคะ สั่งตามสั่งก็ได้นะคนไม่เยอะ

ก็ได้คะ เอา ก๋วยเตี๋ยวผัดพริกเผากุ้ง

1 นาทีผ่านมา พี่ตี๋ ได้ต้มเลือดหมูมาแล้ว

มองไปข้างๆ พี่ๆ ที่เขาสั่งเย็นตาโฟ ก็ได้แล้ว

กินน้ำวุ้นว่านหางจระเข้ ก่อนสิ อ. ชายบอก

5 นาทีผ่านไป ก๋วยเตี๋ยวที่ พี่ตรีสั่งก็ได้แล้ว

น้ำว่านหางจระเข้ใช้ได้นะ มีวุ้นด้วย แต่ รสชาตินิ่งๆ

7 นาทีผ่านไป พี่ตี๋ก็สั่งขาวเปล่าจานที่ 2

ดูดน้ำให้หมด เทผสมกับน้ำตาลสด กินกับวุ้น อร่อยกว่าเยอะ

10 นาทีผ่านไปทุกคนได้อาหารทีสั่งครบหมดแล้ว

อาหารไม่มาสักที เทน้ำน้ำว่านหางจระเข้ผสมกับน้ำตาลสด มันซะเลย

12 นาที เจ้าขอร้านเดินมาบอกว่า รอหน่อยนะ

15 นาทีผ่านไป แม่ครัวเดินมาบอกว่า เส้นใหญ่หมด เอาเส้นอะไร

กินน้ำซะจนจะอิ่ม พอก่อนดีกว่า เดี๋ยวกินก๋วยเตี๋ยวไม่ไหว

20 นาทีผ่านไป ก๋วยเตี๋ยวผัดพริกเผากุ้ง ที่เปลี่ยนจากเส้นใหญ่ เป็นเส้นหมี่ พอมาเสริฟ กลายเป็นเส้นเล็ก

กินละ ไม่สนใจทั้งนั้น

Porjai01

ตอน 17 - 18 ล่ะครับ

Nile

nonlany เขียน:ตอนที่ 12 งานเข้าคุณพ่อ

พี่ไนล์ แจ้งว่า ไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวพ่อน้องเฟริน์ จะไปซื้อยาง แล้วขับเอามาให้

พ่อคงบ่นในใจ ลูกเฟริน์เอ๋ย กลุ่มจักรยานมีตั้งเยอะนะลูก ทำไมไปคบหากลุ่มจามฯ

พ่อต้องเดือนร้อนไปซื้อยางฮราฟ์ หาก็ยาก แถมต้องขับมาให้อีก

(ใส่สีเนื้อหา เพื่อเพิ่มรสชาติ ในการอ่าน)

แล้วก็ไม่ได้เจอน้องเฟริน์ อีกเลย พ่อคงมารับตัวกลับบ้านไปแล้ว

ตอนรอพ่อน้องเฟิร์นเอายางฮาร์ฟมาให้ พากันนั่งกินส้มตำ, ลาบ, น้ำตก ฯลฯ กันอย่างเมามันส์กันเลยครับ

ดีนะคุณมะนาวหลงมาอยู่กลุ่มปิดท้ายด้วย เลยได้อิ่มหนำสำราญไปพร้อมกัน

nonlany

ตอนที่ 20 ยิงยาวถึงกรุงเทพฯ

หลังจากเติมพลังกันเรียบร้อย คราวนี้ก็ซัดกันยาวๆ กลับกรุงเทพฯ แต่ มันไม่ราบรื่นอย่างที่คิด

ใจไม่เหลือ 95% กับการใส่คริป รถก็ติดแสน หลุดๆๆๆ ไปไม่ทันพี่ๆ เขา พอใส่คริปแล้วไม่กล้ามุด กล้าแซง กล้าแซก กับเขาเลย กลัวปลดไม่ทัน

ทางก็มืด น่ากลัว ก็ น่ากลัว แถมทางก็ไม่รู้จักอีก รถก็เยอะ จะตามพี่ๆ เขาทันไหมเนี่ย เอ้าปั่นไปตรงๆ ไปก่อนแล้วกัน ยังไงก็เดี๋ยวได้เจอกัน

ดีใจที่สุดที่เห็นพี่ตั้ม ขอบคุณมากๆ เลย ที่มาช่วยนำทางให้ จนมาเจอกลุ่มใหญ่

แล้วพี่ตั้มก็กลับไปลากพี่มน ต่อ

เกาะกลุ่มแรกมาได้ จนมาถึงก่อนขึ้นสะพาน ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียง โฮ่.......... ฮิ้ว....... พวกกลุ่มหลังดูดสิบล้อกันมา

แล้วผู้นำของเราก็เร่งสปีดหายไปเลย บอกพี่ตี๋ว่า อยากตามพี่ตรีไปนะ ดูดแบบนั้นไม่ไหวอะ น่ากลัว

อ. ชาย ถอดตัวออกมาแล้ว แล้วก็มาหยุดรอให้ครบทุกคน

ทันใดนั้นเอง การ turn pro ครั้งที่ 3 บนหิน ก็เกิดขึ้น

รู้นะว่าจะจอด แต่ปลดคลิปไม่ออก ไม่รู้จะลงจอดยังไง

ก็เลยลงไปกองข้างๆ คราวนี้ รถลอกกว่าเดิม เพราะข้างทางเป็นหิน

คราวนี้พี่เม เลยหา หกเหลี่ยมมาช่วยขันให้มันหลวมสุดๆ

ลองใส่ดูสิ ดีดก็ไม่ออกเลยอะพี่

หมด ความมั่นใจในการใส่คริป ไม่เหลือ หมดเกลี้ยง

ปั่นแบบช้าสุดๆ เพราะไม่ได้ใส่คริป มาจนถึงปั้ม ระยะทางสั้นๆ ใช้เวลาตั้ง ครึ่งชั่วโมง

ขอให้พี่ตรี สอนปลดคริป ใหม่

มันต้อง ดีด แรงๆ เลยนะ ค่อยๆ แบบแนนไม่หลุดหรอก

งั้น ขอเวลาพี่ๆ สัก 20 นาที ลองปั่นแถวนี้ หัดใส่ และ ปลด อยู่เป็น หลายรอบ ความมั่นใจเริ่มกลับมาอีกครั้ง จึงออกเดินทางต่อ

ขอโทษทุกคนด้วยนะคะ ที่ทำให้เสียเวลา

ปั่นไปทางที่เคยขรุขระหายไปแล้ว ค่อยสบายใจหน่อย แต่ไม่ทันไร ทางขรุขระ ก็กลับมาอีกครั้ง

คราวนี้ใครสักคนยางแตก มันมืดมากอะ น่ากลัว เลยปั่นต่อ เพราะอยู่ไปเราคงช่วยอะไรไม่ได้

มารอกับพวกกลุ่มแรกดีกว่า

ก็มาหยุดอยู่ที่ อีก 40 โล ถึงแยกบางนา

นั่งดิ่มโค้กตากยุงกัน ตอนนั้นก็ประมาณ 3 ทุ่มได้

แล้วจากนั้นก็อัดกันเลย 30-35-40-45 ยาวๆ มาจน ปั้ม ปตท สุวรรณภูมิ

จอดแวะนั่งพัก รอกลุ่มหลัง พอมากันครบ ก็ยิ่งยาวๆ อีกครั้ง ที่ 30 +- จนถึงแยกบางนา เลี้ยวขวามาพักที่ป้ายรถเมล์

เวลานั้นมีอะไรให้กินบ้าง หิวมากๆ น้ำในกระติกก็เหลือ 2 ซม.

พี่ตรีแบ่งโก๋แก่ ให้กิน ทำไมมันช่างอร่อยเช่นนี้ กิน ไป 4 เม็ด หมดซะแล้ว ยังอยากกินต่อเลย

อ้าวเสือทั้งหลาย นอนเป็น ลูกแมว ลูกสุนัข ข้างป้ายรถเมล์กันไปแล้ว

ทำเอาคนเดินผ่านไปมาต้องหลบ ซ้ายหลบขวา สาวบางคนถึงกับปิดจมูกเลยนะ แล้วก็รีบๆ วิ่ง ผ่านพวกเราไป

จากนั้นก็เหลือ ปอ แต่ได้ข่าวว่า แวะกินอยู่ก่อน แยกบางนา เลยทิ้งไว้ตรงนั้น

พวกเราก็ปั่นตรงไป มาเลี้ยวซ้ายเข้าพระราม 4 แล้วก็เริ่ม หลุด แยกไปคนล่ะทิศทางกลับบ้าน ทางใครทางมัน

มาดูไมล์อีกที ตอนติดไฟแดงหน้าลานจามฯ มันบอก 250.50 โอ้ว..... ทำไปได้ไงเนี่ย กับเวลาอยู่บนจักรยานอีก 10 ชั่วโมงกว่า

เป็นครั้งแรกกับทางไกล วันเดียวไปกลับ ยังดีที่ฝึกปั่นกับมินิทริปทุกวัน

คงจะต้องฝึกอีกเยอะ กว่าจะออกทริป 400 กิโล วันเดียว อย่างพี่ๆ เขาได้

ปั่นชิวๆ ของชาวจามฯ กับทริป ชลบุรี ก็จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณพี่ตรี พี่ตี๋ ที่มาส่งบ้าน

ขอบคุณเพื่อนๆ ชาวจามฯ และพี่ๆ จากกลุ่มอื่นๆ ที่มาร่วมแจมทริปที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมทริปกัน สนุกมากสำหรับทริปนี้ ถึงจะไปไม่ถึงเกาะสีชังก็เถอะนะ

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน เรื่องราว 20 ตอนด้วยนะคะ

ท่านมีความอดทนจริงๆ ไม่แพ้กับระยะทางปั่นของเราเลย