กิตติพงษ์ กองแก้ว ชายหนุ่มจักรยานและการเดินทางชีวิตในทิเบต

[don1970]

สุดยอด เป็นกำลังใจให้ครับ

[โอ๊ตนนท์]

สุดยอด เป็นกำลังใจให้ครับ

ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะครับ...ปวดตาหน่อยนะครับ ย่อหน้าแล้ว แต่เวลาโพสต์มันไม่ตรงตามที่พิมพ์ไว้ครับ


ก้าวแรก สู่สังคมอาสา...
ปกติแล้ว ทุกวันหยุดตรงกับวันอาทิตย์ กลุ่มรวมมิตรมักจะมีทริปกันบ่อยๆ ซึ่งผมก็ไปปั่นร่วมทริปเสมอ.....ซึ่งแล้วแต่โอกาสว่าวันนี้อยากปั่นกับกลุ่มไหน สามารถเลือกได้ตามใจชอบ บางครั้งก็ไปตามกลุ่มขาแรง บางครั้งก็ปั่นลงมาปิดท้ายกับอาสมพิศ จักรยานของผมเริ่มมีตะแกรงหลัง และกระเป๋าทัวริ่งไว้ใส่เครื่องมือซ่อมจักรยาน อะไหล่จักรยาน แม้กระทั่ง...เชือก... ไว้ลากจักรยานด้วยกันสำหรับคนปั่นไม่ไหว หมดแรงจริง...
ผมชอบอยู่ปิดท้ายกับอาสมพิศบ่อยๆ แต่ว่ามันจะช่วยการซ้อมจักรยานไปแข่งได้อย่างไรหล่ะ..... ถ้าอยากปั่นเร็วปั่นเก่งก็ต้องไปปั่นกับกลุ่มขาแรงสิ...... และนั่นก็คือเคล็ดลับผม คือใส่ยางใหญ่ๆ 2.3 นิ้ว แบกกระเป๋าทั่วริ่ง ใส่เครื่องมือเต็มไปหมด เพิ่มน้ำหนักให้รถ และหัดเล่นรอบขา.... ซึ่งบางครั้งอยู่ช่วยซ่อมรถให้เพื่อนในกลุ่ม หรือว่า ลากเพื่อน ที่หมดแรงในกลุ่มก็ตาม.... ผมก็ถือว่าเป็นการฝึกแรงไปในตัวด้วย.......
มีอยู่ทริปนึง ขณะเราร่วมปั่นทริปกัน เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น..... มีสิบล้อหักหลบรถกระบะที่ขับออกมาจากซอยแล้วกวาดเอา สมาชิกในกลุ่มจักรยานแตกกลุ่มออกไป มีสมาชิกคนนึง ที่หลบไม่ทัน โดนล้อหลังทับที่เท้า ลงไปนั่งหน้าแบบเจ็บปวดสุดๆ เมื่อผมปั่นปิดท้ายตามมา ก็เห็นเหตุการณ์ถึงกับตะลึง เหตุการณ์แบบนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน...ไม่น่าเกิดขึ้นเลย ผมจอดรถจักรยานแล้วรีบไปดู... แล้วผมต้องทำอย่างไร..?? หัวผมได้แต่ตกใจในเหตุการณ์นั้น ผู้ประสบเหตุเป็นน้าทอมเสื้อแดง นั่นเอง.... ผมเห็นข้อเท้าเริ่มมีอาการอักเสบปูดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด.....
รออยู่ราวๆ ยี่สิบนาที รถกู้ภัยก็มารับไปส่งโรงพยาบาล ศาลายา ผมก็รีบช่วยเอาจักรยานของ น้าทอมเสื้อแดง ขึ้นรถตำรวจแล้วก็ เอาพวกไฟท้าย ดิจิตอลไมล์ออก เพราะเอาไปโรงพักเดี๋ยวหาย หลังจาก ทุกอย่างเริ่มสงบ ก็ปั่นตามกันไป ที่โรงพยาบาล ไปดูอาการ และผมก็เอา ดิจิตอลไมล์กับไฟท้าย คืนให้กับน้าทอม.....
หลังจากนั้นทริปจักรยานก็ดำเนินต่อ....... วันนั้น ผมกลับมาบ้าน และนึกถึงเหตุการณ์อุบัติเหตุในครั้งนั้น จะทำไงดีหนอถ้าหากครั้งหน้ามีเหตุการณ์ครั้งนี้อีก แล้วถ้าเพื่อน รถล้ม ตะคริวกินหรือ อะไรก็ตาม จะทำไงหนอ??
อยากศึกษาเรื่องปฐมพยาบาลบ้างจัง.........ผมได้แต่คิด...ด ไว้อยู่ในหัวตลอด... มาหลายอาทิตย์......
จนคืนหนึ่ง หลังเลิกงาน ผมก็ปั่นจักรยานกลับบ้านโดยปั่นอ้อมไปไกลๆ เพิ่มระยะทาง ไปสะพานพุทธฝั่งธน แล้ว
ย้อนกลับมาสะพานพระปิ่นเกล้า.....
ระหว่างปั่นบนถนนพระอาทิตย์ ก็ไปเห็นจักรยานประหลาด มีไฟเต็มคันเลย....ก็เลยขี่เข้าไปประกบว่าเป็นชาวจักรยานชมรมหรือกลุ่มไหน.....
หันไปทักทายก็เห็นเป็นเด็กหนุ่มใส่ชุดขาว..ก็เลยชวนคุยว่า ปั่นอยู่กลุ่มไหนเหรอครับ น้องคนนั้นก็บอกปาวครับผมทำอาสา
ระหว่างทางก็ถามโน่นถามนี้ ด้วยความสงสัย...เลยหาที่นั่งคุยกันดีกว่า...ก็เลยแวะกินผัดไทกัน แยกเทเวศน์
และก็ทราบเรื่องราวว่า....น้องเขายังเรียนหนังสืออยู่ ยามดึกก็มาทำอาสา หน่วยแพทย์กู้ชีวิต วชิระ ผมเริ่มมีความสนใจขึ้นมา
และก็เดินไปดูรถน้องเขา สายไฟเต็มไปหมด และความซนของผม ก็ไปกดปุ่มไซเรนดังลั่น แยกเทเวศน์ น้องเขาววิ่งมาปิด ผมก็ได้แต่ขอโทษ จากนั้นก็บอกว่า ขอผมดูงานได้ไหม แบบว่าเลิกงานมาจะขอไปดูอาสาทำงาน น้องปาวก็ยินดี บอกว่าไปเจอน้องได้แถวผ่านพิภพ พร้อมให้เบอร์โทรศัพท์....
หลังจากนั้นหลังเลิกงานวันไหนกะดึก ผมก็จะไปปั่นตามน้องปาว และศีกษางานไว้ และน้องปาวก็เลยชวนเข้าทำอาสาด้วยเลย หลังจากนั้นผมก็เลยได้ทำอาสาเต็มตัว.......แต่....มีอะไรบ้างน๊า..า งานอาสาเนี่ยะ เดี๋ยวจะมาแผ่ออกมาให้หมด... ในโพสต์หน้า หวังว่าเพื่อนได้รับฟังแล้วเป็นกลางด้วยแล้วกันนะครับ

[ณัฐ สุ1000]

สุดยอดเลยครับ

[โอ๊ตนนท์]

สุดยอดเลยครับ

ยอดไหนจีะ ยอดหญ้าเปล่า ฮ่าๆๆๆ ขอบคุณที่ติดตามมาชม อย่าลืมนะ สัญญาจะให้โช๊คหน้าเรามาใส่จามิสพี่นะฮ่าๆๆๆๆๆ เดี๋ยวจะปั่นไปรับถึงสุพรรณเลยเชียว

สังคมอีกสังคมหนึ่ง ที่ไม่ใช่สังคมจักรยาน แต่มีจักรยานเกี่ยวข้อง
ผมเริ่มเข้ามา เรียนรู้กับน้องปาว..ทุกๆวันที่เขากะดึก หลังเลิกงาน ผมก็จะปั่นซ้อมเหมือนเดิม เส้นทางเดิมแล้วมาหยุดพัก ที่แยก ผ่านพิภพ เพื่อรอน้องปาวมารับไปปั่นด้วย บางวันน้องปาวก็ มารอผมที่ผ่านพิภพก่อนก็มี..... ซึ่งผมปั่นคู่น้องปาว ในตอนนั้นยังไม่ได้ทำอาสา ยังได้สมัครเป็นอาสาเลย แต่เพียงปั่น ไปช่วยหยิบ ยา หรือผ้าก็อตให้เท่านั้น แล้วดูการทำงานของปาวไปด้วย จนมีวันนึง ขณะ อยู่ที่ผ่านพิภพ และได้ยินเสียง ว ว่ามีอุบัติเหตุที่ถนน พระรามหกตัดกับถนนเพชรบุรี อาคารศรีจุลทรัพย์ อาสาคนอื่นตะโกนบอกผมว่า ให้ผมเอาจักรยานผมล็อกคู่กับเสาไฟฟ้า แล้วก็ขึ้นรถอาสาไปที่เกิดเหตุทันที เป็นครั้งแรกที่ผมได้ไปกับรถอาสา ขับเร็วมากๆ และทุกคนในรถจะหมอบลงต่ำและหาที่เกาะกัน เพียงแค่ ห้า หก นาทีก็ถึงที่เกิดเหตุ ....
ที่เกิดเหตุ มีรถเก๋งชนกับมอเตอร์ไซด์ โดยมีคนขับติดอยู่ในรถเก๋ง ยังลุกไม่ไหว แล้วก็คนขี่มอเตอร์ไซด์อาการแย่กว่าเพื่อน เลือดเต็มหน้าเลยแต่ยังมีสติ นอนอยู่กับพื้นริมฟุตบาท หลังจากนั้น อาสาคนนึงบอกว่าคนนี้อาการแย่ เอาเปลตัก พาไปส่งโรงพยาบาลก่อน แต่ว่า อาสาอีกสักกัด ที่มาด้วยมอเตอร์ไซด์ ก็บอกว่า ไม่ได้ เรียกรถโรงพยาบาลแล้ว ก็เลยเอาเปลตักเก็บ ผมมองดู อาสา สองสังกัด ทะเลาะกัน อีกคนนึงก็ว่า กู้ชีพ อีกคนนึงก็บอกว่ากู้ภัย ผมยืนงง เพราะไม่เคยเอาสาทะเลาะกัน ครั้งแรกเนี่ยะแหล่ะ... ส่วนเพื่อนๆอาสา คนอื่นก็ไปดูคนที่ติดอยู่ในรถ ซึ่งมีควันออกมาจากฝากระโปง เลยเอารถกระบะไปรับเขาออกมาจากตัวรถก่อน กลัวว่ารถไฟไหม แล้วก็ช่วยกัน เปิดฝากระโปรงรถยนต์ดึงขั่วสายแบ็ตเตอรี่ออก....
และแล้ว เหตุการณ์ก็เริ่มดุเดือดขึ้น.... เมื่ออาสาสักกัดที่ทะเลาะกัด อาสาวชิระ มาสมทบเพิ่ม แล้วก็เริ่มมีการล้อมรถ ที่ผมยืนอยู่บนกระบะหลัง เหมือนจะเอาเรื่อง.... ผมก็เริ่มทำตัวไม่ถูก มันเรื่องอะไรกันเนี่ยะทำไมไม่ช่วยคนเจ็บกันก่อน??
ส่วนอาสาอีกฝ่าย เป็นผู้หญิง โบกไล่รถแบบท่าทางนักเลง มีตะโกนด่าด้วย?? ผมเลยคิดไรกันเนี่ยะ อาสาทำกันแบบนี้เหรอ??...ส่วนอาสาวชิระ ก็เอารถไปจอด อีกฝั่งถนน รอรถพยาบาลมารับคนเจ็บบนรถกระบะของวชิระ.. แล้วก็พากันกลับฐาน..... ระหว่างที่พากันขึ้นรถ อยู่นั้น....
อาสาหญิง ของ อาสาอีกฝ่ายก็มาดึงกระชาก อาสาหญิงฝ่ายวชิระ?? ผมได้กลิ่นเหล้าหึ่งจากผู้หญิงคนนั้น เริ่มรู้ว่า ผู้หญิงคนนี้ดื่มมา เยอะ และเมาแน่ๆ แล้ว...ว ทำไมมาทำอาสา
ระหว่างที่ดึงพี่อาสาหญิงผมก็ดึงแขนอาสาอีกฝ่ายออก แล้วก็ดันพี่อาสาหญิงไปอยู่กลางรถแล้วก็กันไว้ ส่วนอาสาพี่ๆ เขาก็ไปช่วยกันออกจากรถ แล้วก็อาสา อีกฝ่าย ก็มาดึงตัวผู้หญิงคนนั้นกลับ ผู้หญิงคนนั้นตะโกนด่าว่า พี่ผู้หญิงอาสาคนนั้น ด่าเขาตอนที่เขาเดินผ่าน แถวๆ ผ่านพิภพ..?? อาการงง เริ่มออกกันใหญ่ อ้าว.. พี่ผู้หญิงคนนี้เพิ่งจะมาเข้าทำอาสาเองนะ..... และเรื่องราวก็จบ โดยเรียกกันไปนัดคุยกัน มาคุยกันปกติ....เหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น
นั่นเป็นเหตุการณ์ หนึ่ง ที่ผมได้รู้ว่า อาสาทำงานกันอย่างไง... ตั้งแต่นั้นมา ผมเลยไม่ค่อยจะอยากนั่งรถติดไปไหน ยกเว้นมีเคสใหญ่ๆ ไกลๆ ถึงจะขึ้นรถเสียมากกว่า....
จนผมมาคลุกคลีกับปาวได้ หลายๆเดือน ปาวก็เลยชวนผม สมัครทำเป็นอาสาด้วยเลย ในตอนนั้นผมเริ่ม หากระเป๋าอุปกรณ์มาใส่จักรยาน กระเป๋ากล้อง ก็เอามาแปลงเป็นกระเป๋ายา สำหรับปฐมพยาบาล ......
โดยปาวช่วย พาไปซื้อยา ร้านยาแถวๆ ศิริราช โดยน้องปาวมีบัตร สามารถลดราคาได้ ผมเริ่มปั่นทำอาสากับน้องปาว อย่างเต็มตัว ในช่วงนั้น คอยปั่นไประวังเหตุตามซอยต่างที่มืดและเปลี่ยว
.... ในช่วงนั้น มีหลายกระแส ที่บอกว่า เราๆ นะบ้า ปั่นจักรยานอะไรก็ไม่รู้ แต่เราก็ได้พิสูจน์กัน ให้คนได้เห็น... ถึงแม้ว่า จักรยาน ทางโล่ง ตรงจะวิ่งช้าแต่ทางซอกเล็ก หรือทางที่มอเตอร์ไซดไปไม่ได้ แต่จักรยานไปได้.....
....แต่ก็ยังมีคนมาว่า ทำไมไม่ซื้อมอเตอร์ไซด์ไปเลยหล่ะ ขี่จักรยาน จะปั่นไปถึงไหมนั่น....จากหลายๆเสียง ก็ยังไม่หยุดความคิดผมกับปาว... ที่จะปั่นจักรยานต่อ...โดยไม่ฟังเสียงรอบข้างมากนัก... ผมกับปาว เลยแบ่งหน้าที่กัน ในเวลามีเคส และทำงานกันเป็นทีม โดยช่วงหลัง มีน้องศร อีกคน มาร่วมทำทีมจักรยานอาสา นี้ด้วย... ซึ่งทำให้การทำงาน สะดวก กว่าเดิมเพราะว่า ผมไม่ได้ออก ทำอาสา อาทิตย์เว้นอาทิตย์ เพราะขึ้นอยู่ว่าวันไหนเข้ากะงานดึกถึงจะทำ..
....พวกเราเลยวางแผน งานกัน ทุกๆครั้งที่มีเคส ผมจะปั่นนำไปก่อน ซึ่งผมสามารถอัดความเร็วสามสิบห้า สี่สิบ ได้อย่างไม่ยากนัก ส่วนรถปาวหนักกว่า จะค่อยตามมา โดยผมจะคล่องเรื่องคุมรถมาก จึงไปถึงที่เกิดเหตุก่อน และหลังจากนั้น ผมจะแจ้งทางวิทยุ ทันที ว่าเจอเหตุ จริงหรือไม่ เพราะว่าบางครั้ง มีการแจ้งเหตุ โกหกกันด้วย.. และช่วยให้ปาวรู้ตัวไม่ต้องปั่นเหนื่อย.. กว่าจะมาถึงที่เกิดเหตุ.....
..... ข้อดีของจักรยานอาสา เท่าที่ผมสังเกตุนั้น หาได้เยอะพอควร แต่ถ้าได้มีสมาชิกมาทำเยอะกว่านี้ จะครอบคลุมพื้นที่ ได้เยอะ และสะดวกมากๆ สำหรับการทำงานเป็นทีม เสียดายที่ ช่วงนั้น มีจักรยานอาสาเพียงสามคันเท่านั้น......
......ผมคิดข้อดี มีหลายอย่าง เหมาะสำหรับ ปั่นระวังป้องกันเหตุร้าย ตามตรอกซอย เปลี่ยวๆ ซึ่งการปั่น ก็เงียบ ไม่รบกวนชาวบ้านที่หลับนอนแถม สามารถไปได้ทุกเส้นทาง แคบๆ ซึ่งมอเตอร์ไซด์ เข้าไม่ได้ ...
อย่ามีเคสนึง ขณะที่ผมกับน้องปาว ปั่นป้องกันเหตุตามซอยต่าง ขณะที่ผ่านไปคลองหลอด เจอผู้หญิงทำร้ายและกำลังโดนชุดเข้าข้างทางผมก็เปิดสปอร์ตไลท์สองไปตรงนั้นแล้วก็รีบปั่น จนคนร้ายวิ่งหนี ปีนข้ามรั้วไป และก็ไปช่วยผู้หญิงคนนั้นซึ่งโดนชกบริเวณท้องน้อยยังอยู่ในอาการจุก...เลยพากันไปนั่งพักก่อนแล้วก็แจ้งวิทยุ เรียกสายตรวจ มารับไปแจ้งความที่โรงพักเป็นต้น......
บางสถานที่อย่างพื้นที่สนามหลวง ถ้าเป็นรถยนต์หรือ มอเตอร์ไซด์ ต้องไปวิ่งเอาที่ถนนผ่ากลางสนามหลวง แต่สำหรับผมสามารถปั่นกระดกขึ้นฟุตบาทไปได้เลยไม่ว่ามุมไหนของสนามหลวง.... หรือถนนข้าวสารที่มีคนพลุกพล่าน... รถยนต์เข้ายาก มอเตอร์ไซด์ก็ไม่คล่อง แต่จักรยานสามารถแหวกได้กีกว่า...และถ้ามีเคสกลางถนนข้างสาร จักรยานถึงก่อนเสมอ เพราะว่า รู้เส้นทางลัดในพื้นที่ทั้งหมดอยู่ในหัว สามารถเข้าลืบ เล็กๆ ผ่ากลางได้เลย....
ยิ่งในชั่วโมงเร่งด่วน ที่การจราจลคับคลั่ง.. จักรยานมีประโยชน์มากๆ คล่องตัวมากกว่า ในสภาพจราจรแบบนี้...
เคยมีเคส เคสนึง มีคนป่วยไม่สบายเป็นลมอยู่ที่ สนามหลวง ขณะนั้นผมยังอยู่ที่ศูนย์ปฎิบัติการของ โรงพยาบาลกลาง เพิ่งกลับการปั่นรณรงค์ปั่นจักรยานเพื่อเมืองน่าอยู่และรับมอบกระเป๋าหน้าจักรยานไว้ใส่ยาวันแรก จาก ทีซีซี..
เมื่อได้รับแจ้งเหตุ น้องปาวเลยบอกผมว่า พี่โอ๊ตนำไปก่อนเลย หลังจากนั้นรถพยาบาลวิ่งออกไปก่อนแล้วผมก็ตามไปติดพร้อมน้องปาว ปั่นตามมา.....
ถนนย่านแถววรจักร รถติดมากๆ รอไฟแดงก็นาน แต่เนื่องจากผมรถเบาแล้วคล่องมาก สามารถไปได้โดยไม่ติดอะไรเลย และไปทางที่รถเขายนต์วิ่งไม่ได้ หรือทางมอเตอร์ไซด์วิ่งไม่ได้ ผมลัดเลาะไป ออกผ่านหน้า ศาลากลาง กทม ทะลุไปศาลเจ้าพ่อเสือ ออกคลองหลอด และถึง สนามหลวง ภายในไม่ถึงสิบนาที และเริ่มทำการค้นหาผู้ป่วยซึ่งคนเยอะแยะไปหมดอยู่ที่ไหนไม่ทราบ... ปั่นวนๆ ไปจนมีคนวิ่งเข้ามาเรียก ก็เลย เข้าไปเจอป้า..แกเป็นลมชัก ก็เริ่มปฐมพยาบาล และแจ้งทางศูนย์วิทยุว่าเจอผู้ป่วยแล้ว ตำแหน่งอยู่จุดไหนของสนามหลวง หลังจากนั้นสามนาที น้องปาวก็มาช่วยปฐมพยาบาล จัดท่านอนและ เพราะว่าอาการป้าเขาเป็นมากกว่าเป็นลม จำไม่ได้ว่าเป็นโรคอะไรด้วย..เลยต้องให้ออกซิเจน แล้วจากนั้นอีกสิบนาที รถพยาบาลพึ่งจะมาถึง เลยแจ้งทวน พิกัดให้รถพยาบาลทราบอีกครั้ง... และนำผู้ป่วยส่งโรงพยาบาล.....
.... แม้การสังเกตุ สถานที่เกิดเหตุ ซึ่งเราได้ข้อดีจักรยานตรงที่ไม้ช้าเกินไป และไม่เร็วเกินไป เราจึงสามารถ เห็นเหตุได้ง่ายกว่า รถยนต์หรือมอเตอร์ไซด์ ที่ขับ ขี่ผ่านจุดเกิดเหตุ โดยที่ผู้ประสบเหตุเรียกแต่ไม่ทันได้เห็นซึ่ง ผมทำอาสามา จะร้อยล่ะยี่สิบ เคสที่จักรยานพบ ผู้ประสบเหตุก่อนเนื่องจาก จักรยานวิ่งไม่เร็วเกินผู้ประสบเหตุ เรียกได้ อย่างเช่นมีเคสนึง มีอุบัติเหตุ มอเตอร์ไซด์พลิกคว้ำ และมีผู้ประสบเหตุบาดเจ็บ อยู่กับเพื่อนเขา บรรดาอาสาที่ขี่มอเตอร์ไซด์ได้ยินเสียงรายงานทางวิทยุเสร็จ ก็รีบคว้ามอเตอร์ไซด์ไป ที่เกิดเหตุ ตามด้วยผม กับน้องเบล(รุ่นน้องอาสาจักรยานกู้ชีพ) ปั่นตามไปทันที ระหว่างตามมอเตอร์ไซด์ไปนั้น ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนเรียกให้หยุดเราก็หยุด จึงได้เห็น ผู้ประสบเหตุก่อน และเพื่อนผู้บาดเจ็บบอกว่า เมื่อกี้ตะโกนเรียก อาสาที่ขี่มอเตอร์ไซด์ไปเมื่อกี้ ไม่มีใครได้ยินเลย.... ผมก็เลยต้อง เรียกทางวิทยุให้กลับมาทั้งหมด...... แล้วเริ่มทำการปฐมพยาบาลกับน้องเบลร่วงหน้า ก่อนที่อาสาอื่นจะตามมาช่วย และนำส่งโรงพยาบาล..
ณ.เวลานี้ อาสาหน่วยแพทย์กู้ชีวิตจักรยานจะเหลือเพียง สามคน คือ น้องเอ น้องเบล และน้องแมน...
ซึ่งในอนาคต ผมก็ยังกลับไปทำอาสาต่ออยู่อย่างเช่นเคย รวมถึงน้องศร ที่ตอนนี้ขับรถทำอาสาแทน ก็ยังอยากกลับมาทำจักรยานอาสาอยู่เช่นกัน เพียงรองบ จะทำจักรยานใหม่ และรอผมกลับไทย ที่จะไปช่วยแต่งจักรยาน และตัวน้องปาวเอง... ถึงแม้หลังจากประสบอุบัติเหตุ ข้อเท้าแตกปั่นจักรยานได้ไม่ได้เท่าเดิม ก็ยังเอ่ย อยากมาปั่น แต่คงลดสัมภาระหรือไม่ก็ลดเปล่าแทนเหมือนกัน.........
ถึงแม้จักรยานจะคันเล็กๆ วิ่งช้า แต่ก็ได้ทำภาระกิจใหญ่ๆได้เช่นกัน.....

[veenono]

หนุ่มปั่นจักรยานดวงกุด ถูก18 ล้อขยี้ร่างดับ!

โดย ผู้จัดการออนไลน์ 12 พฤษภาคม 2549 00:23 น.
http://manager.co.th/Home/ViewNews.aspx ... 0000062364

เกิดอุบัติเหตุรถบรรทุก 18 ล้อ หมายทะเบียน 80-4751 จ.ปัตตานีเฉี่ยวชนทับร่าง นายกิตติพงศ์ ทองแก้ว อายุ 41 ปี อยู่บ้านเลขที่59/5 หมู่ 4 แขวงและเขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร ซึ่งอยู่ในสภาพนอนคว่ำหน้า สวมเสื้อยืดสีน้ำเงิน กางเกงผ้าสีดำ เสียชีวิตอยู่กลางถนนสุขสวัสดิ์ หลังขับขี่จักรยานประสบอุบัติเหตุถูกร (เนื้อข่าวขาดตอน)

นายปรีชา สันตินธรกุล ผู้เห็นเหตุการณ์ทราบว่า ก่อนเกิดเหตุนายปรีชาได้ขับรถเก๋ง มาทานข้าวบริเวณดังกล่าวและได้เห็นผู้ตายขับขี่จักรยานผ่านช่องระหว่างรถเก๋งที่จอดอยู่กับรถพ่วงคันก่อเหตุ ระหว่างที่ผู้ตายขับผ่านช่องอยู่นั้น ได้ถูกรถบรรทุกเฉี่ยวชนจนล้มลงเละทับร่างจนเสียชีวิตดังกล่าว


By : สมพิศ [ 12 พ.ค. 49 - 05:47:38 น. ]

อ่านทีแรกตกใจหมด

[สมพิศ]

.........
มีอยู่ทริปนึง ขณะเราร่วมปั่นทริปกัน เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น..... มีสิบล้อหักหลบรถกระบะที่ขับออกมาจากซอยแล้วกวาดเอา สมาชิกในกลุ่มจักรยานแตกกลุ่มออกไป มีสมาชิกคนนึง ที่หลบไม่ทัน โดนล้อหลังทับที่เท้า ลงไปนั่งหน้าแบบเจ็บปวดสุดๆ เมื่อผมปั่นปิดท้ายตามมา ก็เห็นเหตุการณ์ถึงกับตะลึง เหตุการณ์แบบนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน...ไม่น่าเกิดขึ้นเลย ผมจอดรถจักรยานแล้วรีบไปดู... แล้วผมต้องทำอย่างไร..?? หัวผมได้แต่ตกใจในเหตุการณ์นั้น ผู้ประสบเหตุเป็นน้าทอมเสื้อแดง นั่นเอง.... ผมเห็นข้อเท้าเริ่มมีอาการอักเสบปูดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด.....

ทริปนี้เล่นเอาหัวใจเกือบวาย .... หัวขบวนกับท้ายขบวนห่างกันประมาณ 1 กม. ผมอยู่ท้ายสุด มีมอเตอร์ไซค์แล่นสวนทางมาบอกว่า ข้างหน้ามีสิบล้อชนจักรยาน !!!

น้าทอม เสือแดง ได้รับอุบัติเหตุ
http://www.thaimtb.com/cgi-bin/viewkatoo.pl?id=23093

แทนคำขอบคุณ จากเสี้ยววินาทีระทึกใจ ชีวิต-จักรยาน-มิตรภาพ
http://www.thaimtb.com/cgi-bin/viewkatoo.pl?id=23268

กลุ่มรวมมิตร สรุปทริป ปั่นสองล้อ ชมตลาดน้ำกลางคูเวียง ฯ
http://www.thaimtb.com/cgi-bin/viewkatoo.pl?id=23094

[ณัฐ สุ1000]

สุดยอดเลยครับ

ยอดไหนจีะ ยอดหญ้าเปล่า ฮ่าๆๆๆ ขอบคุณที่ติดตามมาชม อย่าลืมนะ สัญญาจะให้โช๊คหน้าเรามาใส่จามิสพี่นะฮ่าๆๆๆๆๆ เดี๋ยวจะปั่นไปรับถึงสุพรรณเลยเชียว

สังคมอีกสังคมหนึ่ง ที่ไม่ใช่สังคมจักรยาน แต่มีจักรยานเกี่ยวข้อง








ขออภัย กำลังดำเนินการเล่าเรื่อง กรุณาถือเม๊าส์รอสักครู่


ง๊วงง่วงของีบแป๊ปนึงนะครับ...บ

555+ ถ้าเป็นคันเก่าละก็ได้ แต่คันที่ใช้อยู่ขอเก็บไว้ก่อนแล้วกัน

[โอ๊ตนนท์]

หนุ่มปั่นจักรยานดวงกุด ถูก18 ล้อขยี้ร่างดับ!

โดย ผู้จัดการออนไลน์ 12 พฤษภาคม 2549 00:23 น.
http://manager.co.th/Home/ViewNews.aspx ... 0000062364

เกิดอุบัติเหตุรถบรรทุก 18 ล้อ หมายทะเบียน 80-4751 จ.ปัตตานีเฉี่ยวชนทับร่าง นายกิตติพงศ์ ทองแก้ว อายุ 41 ปี อยู่บ้านเลขที่59/5 หมู่ 4 แขวงและเขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร ซึ่งอยู่ในสภาพนอนคว่ำหน้า สวมเสื้อยืดสีน้ำเงิน กางเกงผ้าสีดำ เสียชีวิตอยู่กลางถนนสุขสวัสดิ์ หลังขับขี่จักรยานประสบอุบัติเหตุถูกร (เนื้อข่าวขาดตอน)

นายปรีชา สันตินธรกุล ผู้เห็นเหตุการณ์ทราบว่า ก่อนเกิดเหตุนายปรีชาได้ขับรถเก๋ง มาทานข้าวบริเวณดังกล่าวและได้เห็นผู้ตายขับขี่จักรยานผ่านช่องระหว่างรถเก๋งที่จอดอยู่กับรถพ่วงคันก่อเหตุ ระหว่างที่ผู้ตายขับผ่านช่องอยู่นั้น ได้ถูกรถบรรทุกเฉี่ยวชนจนล้มลงเละทับร่างจนเสียชีวิตดังกล่าว


By : สมพิศ [ 12 พ.ค. 49 - 05:47:38 น. ]

อ่านทีแรกตกใจหมด

ผมอ่านทีแรกก็ตกใจและเสียใจด้วยครับ สำหรับผู้ประสบเหตุ ตามข่าว......

.........
มีอยู่ทริปนึง ขณะเราร่วมปั่นทริปกัน เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น..... มีสิบล้อหักหลบรถกระบะที่ขับออกมาจากซอยแล้วกวาดเอา สมาชิกในกลุ่มจักรยานแตกกลุ่มออกไป มีสมาชิกคนนึง ที่หลบไม่ทัน โดนล้อหลังทับที่เท้า ลงไปนั่งหน้าแบบเจ็บปวดสุดๆ เมื่อผมปั่นปิดท้ายตามมา ก็เห็นเหตุการณ์ถึงกับตะลึง เหตุการณ์แบบนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน...ไม่น่าเกิดขึ้นเลย ผมจอดรถจักรยานแล้วรีบไปดู... แล้วผมต้องทำอย่างไร..?? หัวผมได้แต่ตกใจในเหตุการณ์นั้น ผู้ประสบเหตุเป็นน้าทอมเสื้อแดง นั่นเอง.... ผมเห็นข้อเท้าเริ่มมีอาการอักเสบปูดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด.....

ทริปนี้เล่นเอาหัวใจเกือบวาย .... หัวขบวนกับท้ายขบวนห่างกันประมาณ 1 กม. ผมอยู่ท้ายสุด มีมอเตอร์ไซค์แล่นสวนทางมาบอกว่า ข้างหน้ามีสิบล้อชนจักรยาน !!!

น้าทอม เสือแดง ได้รับอุบัติเหตุ
http://www.thaimtb.com/cgi-bin/viewkatoo.pl?id=23093

แทนคำขอบคุณ จากเสี้ยววินาทีระทึกใจ ชีวิต-จักรยาน-มิตรภาพ
http://www.thaimtb.com/cgi-bin/viewkatoo.pl?id=23268

กลุ่มรวมมิตร สรุปทริป ปั่นสองล้อ ชมตลาดน้ำกลางคูเวียง ฯ
http://www.thaimtb.com/cgi-bin/viewkatoo.pl?id=23094

อาสมพิศ หากระทู้เก่าเก่งจัง.... แถมจำเหตุการณ์ได้แม่นอีก..หกปีแล้วนะเนี่ยะ แล้วตอนนี้น้าทอมเสือแดงยังปั่นอยู่เปล่าครับ เห็นเงียบๆ นานแล้วครับ..

555+ ถ้าเป็นคันเก่าละก็ได้ แต่คันที่ใช้อยู่ขอเก็บไว้ก่อนแล้วกัน

ยังไงก็ได้ แต่ขอเป็น Foxxxxx....xxx

[oiltrips]

น้าทอมเสือแดงน่ะ ตอนนี้ยังปั่นจักรยานอยู่กับกลุ่มลุงหวัด สิงห์ดอนเมือง ฉันไปเจอพี่ทอมเสือแดงโดยบังเอิญได้ร่วมเล่นมาไม่นานนี้เอง

[มเหศวร]

ยอมรับถึงความแน่วแน่ที่มีต่อจักรยานครับ แม้ว่าจะหายคันแล้วคันเล่า
ความพอเพียง
ความเป็นไปได้
ฝันที่ไม่ไกลเกินฝัน

**ยิ่งอ่านยิ่งเร้าใจ น้อยคนนักที่จะให้ใจใส่ใจต่อจักรยานได้ขนาดนี้**

อิจฉาคุณ กิตติพงษ์ กองแก้ว ได้อยู่กับสิ่งที่ชอบ

ผิดกับเราต้องทำงานกับสิ่งที่ไม่ค่อยปลื้ม เฮ้อ!!คิดดู ทั้งวัน

เมื่อก่อนผมเคยเป็นทุกข์แบบนี้ครับ พออายุมากขึ้นได้เรียนรู้ว่า เราสามารถเติมรัก
และกำลังใจให้ทุกอย่างที่เราจะทำหรือจำเป็นต้องทำ แล้วทุกอย่างที่ทำจะออกมาดี
ทั้งที่ไม่ชอบก็จะกลายเป็นชอบ เพราะเราเป็นผู้ที่มีโอกาสได้ทำสิ่งนี้ แต่อีกหลายๆ
คนที่ฝันอยากทำงานแบบที่เราไม่ชอบกลับไม่ได้ทำ เรามีโอกาสแล้วครับ


แค่เติมใจลงไปเท่านั้นเอง

[ณัฐ สุ1000]

ยังไงก็ได้ แต่ขอเป็น Foxxxxx....xxx

ฮ่าๆ งั้นรอของใหม่ดีกว่าครับ พี่น๊อตเขาจะซื้อใหม่ครับ

[สมพิศ]

ช่วง 5 - 6 ปีที่ผ่านมา น้าทอม เสือแดง จะมาปั่นกับกลุ่มรวมมิตรประจำ จึงได้อานิสงส์ลงมติชนรายวันตั้งหลายครั้ง

แล้วก็มารู้ภายหลังว่า บ้านเขาอยู่ถนน 345 ปั่นมาร่วมทริปที่สะพานพระราม 7 ... โห !!! คงเกือบ 50 โลกว่าจะได้ร่วมทริป

เจอกันครั้งสุดท้ายเกือบ 2 ปีมาแล้ว ... ผมไปร้านครกทอง ปทุมธานี ไม่ถูก น้าทอมใจดีช่วยนำทางจนถึงที่หมาย

ปัจจุบันปั่นอยู่กับชมรม ฯ ดอนเมืองครับ แต่ก็ไม่ค่อยมีเวลาเหมือนกับลุงหวัด ประธานชมรม เพราะต่างก็ต้องดูแลลูกเล็ก

[โอ๊ตนนท์]

น้าทอมเสือแดงน่ะ ตอนนี้ยังปั่นจักรยานอยู่กับกลุ่มลุงหวัด สิงห์ดอนเมือง ฉันไปเจอพี่ทอมเสือแดง
โดยบังเอิญได้ร่วมเล่นมาไม่นานนี้เอง

แล้วผมกลับไทยพี่ออยอย่าพลาดทริปรวมมิตรหล่ะ เดี๋ยวผมไม่มีเพื่อนปั่น.....

ยอมรับถึงความแน่วแน่ที่มีต่อจักรยานครับ แม้ว่าจะหายคันแล้วคันเล่า
ความพอเพียง
ความเป็นไปได้
ฝันที่ไม่ไกลเกินฝัน

**ยิ่งอ่านยิ่งเร้าใจ น้อยคนนักที่จะให้ใจใส่ใจต่อจักรยานได้ขนาดนี้**

อิจฉาคุณ กิตติพงษ์ กองแก้ว ได้อยู่กับสิ่งที่ชอบ

ผิดกับเราต้องทำงานกับสิ่งที่ไม่ค่อยปลื้ม เฮ้อ!!คิดดู ทั้งวัน

เมื่อก่อนผมเคยเป็นทุกข์แบบนี้ครับ พออายุมากขึ้นได้เรียนรู้ว่า เราสามารถเติมรัก
และกำลังใจให้ทุกอย่างที่เราจะทำหรือจำเป็นต้องทำ แล้วทุกอย่างที่ทำจะออกมาดี
ทั้งที่ไม่ชอบก็จะกลายเป็นชอบ เพราะเราเป็นผู้ที่มีโอกาสได้ทำสิ่งนี้ แต่อีกหลายๆ
คนที่ฝันอยากทำงานแบบที่เราไม่ชอบกลับไม่ได้ทำ เรามีโอกาสแล้วครับ


แค่เติมใจลงไปเท่านั้นเอง

จะพยายามเล่าไปเรื่อยๆนะครับ กว่าจะจบ สงสัย ปีใหม่พอดี

ยังไงก็ได้ แต่ขอเป็น Foxxxxx....xxx

ฮ่าๆ งั้นรอของใหม่ดีกว่าครับ พี่น๊อตเขาจะซื้อใหม่ครับ

เช๊อะ ไม่เอาก็ได้เดี๋ยวจะไปขนข้าวสาร จากโรงสี สักกระสอบสองกระสอบ ฮ่าๆๆๆ

ช่วง 5 - 6 ปีที่ผ่านมา น้าทอม เสือแดง จะมาปั่นกับกลุ่มรวมมิตรประจำ จึงได้อานิสงส์ลงมติชนรายวันตั้งหลายครั้ง

แล้วก็มารู้ภายหลังว่า บ้านเขาอยู่ถนน 345 ปั่นมาร่วมทริปที่สะพานพระราม 7 ... โห !!! คงเกือบ 50 โลกว่าจะได้ร่วมทริป

เจอกันครั้งสุดท้ายเกือบ 2 ปีมาแล้ว ... ผมไปร้านครกทอง ปทุมธานี ไม่ถูก น้าทอมใจดีช่วยนำทางจนถึงที่หมาย

ปัจจุบันปั่นอยู่กับชมรม ฯ ดอนเมืองครับ แต่ก็ไม่ค่อยมีเวลาเหมือนกับลุงหวัด ประธานชมรม เพราะต่างก็ต้องดูแลลูกเล็ก

ยังไงครั้งนี้ผมกลับไทย จัดทริปบ่อยๆนะครับผม อีกอย่างผมเริ่ม หางานอิสระ คงมีเวลาว่างไปสำรวจทริปครับผม

[โอ๊ตนนท์]

ย้อนรอย รำลึก BMX ซื้อมา แทบไม่ได้ขี่...
นึก....กไปลืม จักรยาน..BMXได้ไงกันเนี่ยะ.....จักรยานนี้ไม่ใช่ จักรยานที่ผมซื้อหรือคนอื่นให้มาแล้วโดนขโมยไป....
แต่เป็นจักรยานที่อยู่ในช่วงที่ผม คลั่งไคล้ จักรยานพอควร ..หลายคนคงจะมีโอกาสที่ได้สัมผัส โลกของ BMX มาบ้างนะครับ...
สำหรับผมนั้น... ตั้งแต่มาอ่านนิตยสารจักรยาน มีบางหน้า ที่พูดถึง BMX เล่นท่า Flatland มันช่างเท่ห์ อะไรเช่นนี้
ถ้ามี BMX สักคันก็ดีนะ อีกอย่างเพื่อนผม ก็มี BMX เหมือนกัน แต่ไม่ทราบยี่ห้อเป็นน้ำหนักเบาหวิว เพื่อนกับผมชอบเอาจักรยานมาพ่น ทำสีใหม่บ่อย.... แล้วชอบตั้งยี่ห้อจักรยาน เอาโลโก้ รถยนต์มาใส่ อย่างของเพื่อนผม ก็ใส่ เป็นโลโก้ Dogge Viper ซึ่งเป็นรถที่เขาชอบเพราะอ่านการ์ตูนมากไป ถ้าจำไม่ผิดเรื่อง Gun smit cats
ส่วนผมตอนนั้น ผมมีเสือภเขา proflex ก็ไม่ยอมน้อยหน้า เอาไปร่วมกัน ทำสีใหม่ด้วยเช่นกัน แต่ผมเอาโลโก้ เฟอรารี่.. ช่วงเด็กๆ นี่ ทำอะไรไป โตมาก็น่านึกถึง และมีให้อมยิ้มเสมอ... เพื่อนผมเจ้าชัย ก็ขี่ BMX ส่วนผมขี่ Proflex ไปเที่ยว แถวบ้านบ่อยๆ.. แล้วก็มาลอง ขี่ของเพื่อนผมเจ้าชัยบ้าง...รู้สึกอารมณ์มันคนละแนวจริง แถมอ่านนิตยสาร มีรูปโชว์ BMX เล่นท่า...ยิ่งทำให้ผมอยากได้ BMX มาฝึกเล่นบ้างจัง และประจวบเหมาะ สหายอีกคน ชื่อวิโรจน์ ก็ชอบปั่น BMX บ้านเขามีฐานะพอควร เพราะว่า จักรยาน BMX ของเขาแพงมากๆ (สำหรับความคิดผมนะครับ)ราคาทั้งคัน ปาไป หมื่นห้า ยี่ห้อ Fishbone bigass ทีนี้เพื่อนคนนี้ก็สะสม นิตยสาร รวมทั้งวีดีโอ มาเปิดยั่ว กิเลสผมบ่อยๆ.....
.... ตอนนั้น ที่ท่าน้ำนนท์ ก็จะมีชาว BMX Flatland มาซ้อมมาเล่นบ่อยๆ บางวันผมก็ไปนั่งแอบดูเขาเล่น...อู๊ยอยากได้ อยากได้..... อยากได้มาฝึกเล่นบ้างจังคงจะเทห์ดีไม่น้อย...
และแล้วข่าวดีจากเพื่อนวิโรจน์ ก็มาบอกว่าจะปล่อยขาย จักรยานเขาครึ่งราคา เพราะว่าเขาอยากได้ BMX Haro Racing โมโนค๊อก เลยจะเอาเงินไปซื้อคันใหม่ ผมเลยรีบไปขอซื้อต่อเขาทันที โดยเพื่อนเขายอมให้ผ่อน หลังจากได้มาแล้ว ก็เอาไปปั่นเล่น ลองไปลองมา ชักเริ่มสงสัย แล้วมันเล่นท่ายังไง
เฟรมหนักก็หนัก .... จะเล่นยังไกัน .... ผมเริ่มรู้สึกเหมือนกับว่าผิดหวังขึ้นมานิดหน่อยตรงที่ มันไม่ง่ายอย่างที่คิดเลย เห็นคนอื่นเล่นได้อย่าพริ้วไหว สวยสง่า แต่เรา ทำไม่ได้สักท่า นอกจากปล่อยมือ ปั่นถอยหลัง แค่เนี่ยะ??.... แต่อย่างไงก็ตามกวนผม BMX สามคัน ถึงแม้จะเล่นท่าอะไรไม่ได้ แต่ก็ปั่น ไปเที่ยวไหนต่อไหนกันบ่อยๆ เสมอ.... ได้ความรู้สึกไปอีกแนว..
แต่ผมก็เริ่มชักสงสัยว่า...ทำไมนะ....เรามีจักรยานดีขนาดนี้ แต่จะเล่นFlatland ทำไมทำไม่ได้ ผมเลยเริ่มค้นหาข้อมูลว่า จักรยานผมเนี่ยะ เป็นจักรยานประเภทอะไร.......จนในที่สุดก็ทราบว่า...มันเป็นจักรยานประเภท เดิร์ทจั๊ม ก็ยังสัยอยู่จักรยานอะไรหนักอึ้งขนาดนี้ เฟรมเป็นโคโมลี่...หนักว่า เจ้าLA Spectrum เสียอีก และนั่นก็ทำให้ผมถอดใจ ที่จะอยากลองฝึกขี่ BMX Flatland โดยปริยาย... แต่ยังไงผมก็ยังเอามาขี่เที่ยว แม้แต่ปั่นไปทำงาน 20 กม ก็เคย เวลารถไม่มีใช้จริง และเป็นการฝึกเล่นรอบขาไปในตัวด้วยครับ...........
โอ้ชะตาชีวิตเจ้า Fishbone ก็ตกไปอยู่กับมือพี่ชายผม ไว้ใช้ปั่นไปซื้อของ แบกถึงน้ำแข็ง ผมกลับไปเห็นสภาพ มองไม่ออกเลยว่า เนี่ยะจักรยาน BMX สุดหรูในอดีตของผม... สนิมเขรอะ เชียว.. จนผมคิดว่า ต้องหาเสือภูเขาให้พี่สักคันแล้วเอา Fishbone มาบูรณะใหม่สักรอบสิน่า.... ถ้ามันมีชีวิต อยากจะขอโทษ มันจริงว่า ขอโทษที่ทิ้งมันไป ให้พี่ชาย และขอโทษที่ เคยรักมันมากๆ แล้วหลังจากที่มันไม่ได้เป็นไปตามต้องการแล้วปล่อยมันไป.........เอาน่า เดี๋ยวจะปลุกแกขึ้นมาปั่นกับฉันไหมอีกครั้งแน่ๆ....................

[oiltrips]

โอ๊ตนนท์...นี่ คือ พี่ทอมเสือแดงน่ะ


ที่ฉันไปเจอพี่ทอมเสือแดงในทริป “ปั่นเสือพับลุยเดี่ยวขึ้นเขื่อนขุนด่านปราการชล” เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2552