ฅน ชมรมจักรยานฅนชานเมีองเขตหนองจอก ปันไปกินไปแข่งไป 8/3/52

[s_da]

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
ตาบอดเพราะพิมเสนน้ำ ::

โปรดระวังสำหรับผู้นิยมใช้พิมเสนน้ำ

หรือที่เค้าเรียกกันว่าติดชอบดมชอบทาเอามาแตะนิ้ว

แล้วทาไปเรื่อยเช่นเอามาทาบุหรี่บ้าง ทาขมับทาปลายจมูก

ซึ่งเรามักจะพบเห็นกันได้บ่อย ๆ

พี่ท่านนี้ก้อเหมือนๆคนทั่วไปที่นิยมล่ะครับ
ใช้หรือติดมาเวลาหลายปีล่าสุดก้อเหมือนทุกครั้งก้อใช้ทาที่ปลายจมูกทาที่ขมับ

และสุดท้ายก้อมาทาที่คิ้ว ( ระหว่างคิ้ว )

แต่เผอิญพิมเสนน้ำที่นำมาใช้เพิ่งซื้อมาใหม่ๆ

เพียงแค่แตะปลายนิ้วนิดเดียวก้อจะติดปลายนิ้วมาเป็นน้ำซึ่งจะมากเกินความจำเป็น

เหตุเกิดตอนครั้งสุดท้ายที่ทานี่แหละครับ
พอทาที่หว่างคิ้วน้ำพิมเสนผสมกับน้ำเหงื่อที่จับอยู่ที่ปลายคิ้ว

ไหลย้อยเขาสู่ลูกตาทำให้เกิดอาการเคืองตาทันที

หลังจากนั้นก้อใช้ภูมิปัญญาชาวบ้าน

ที่ติดตัวมาเริ่มขยี้ตาซักพักก้อยิ่งเริ่มแสบ ก้อต่อด้วยการล้างน้ำเปล่า

แต่ก้อยิ่งเริ่มแสบ ในเวลาต่อมาก้อรีบหาน้ำยาหยอดตามาหยอด

ตอนนี้เริ่มมีอาการปวดตามมาด้วยทั้งแสบทั้งปวด
ตานะพร่ามัวตั้งแต่แรกมาแล้วป็น

หลังจากล้างน้ำเปล่าตามด้วยยาหยอดตายิ่งเพิ่มความปวดแสบปวดร้อนมากขึ้น

ตาเริ่มมองไม่เห็นมากขึ้น ในเวลานั้นคิดว่าไม่ได้แล้วต้องไปพบแพทย์แล้ว

หลังจากพบ แพทย์บอกว่าอาการน่าเป็นหว่งมากนัยน์ตาดำ

ตรงกลางกลายเป็นสีเทาออกขาว มองภาพเบลอพร่ามัวตลอด บอดไปประมาณ 70%

ซึ่งคุณหมอบอกว่าที่เป็นเช่นนี้ เพราะว่าพิมเสนน้ำคือน้ำมัน

เมื่อเอายาหยอดตาหรือน้ำหยอดเข้าไปทำให้พิมเสน

กระจายไปทั่วลูกนัยตาและยิ่งทำให้เกิดอาการดังกล่าว

จึงเรียนมาเพื่อเป็นอุทาหรณ์ เอาไว้บอกคนใกล้ตัวท่านหรือคนรู้จัก

ที่ชอบนิยมเอาพิมเสนน้ำมาทาตามที่ต่างๆโดยเฉพาะบนใบหน้าครับ

โปรดระวัง !ที่มา fw mail

[s_da]

ขออภัยบทความนี้มาช้าไปหลายวันเลยค่ะ

แต่มีความหมายดีดีน่ะค่ะ

ใกล้ถึงวันพ่อแล้ว บทความนี้ ผมได้เขียน และผมมิได้ประสงค์สิ่งใด นอกจากให้ผู้ที่ได้อ่าน เรื่องราวนี้ เป็นอุทาหรณ์ เตือนใจ ทุกท่าน ที่พ่อยังอยู่ ไม่ได้จากเราไป พ่อ ซึ่งได้ชื่อว่า เป็นครูคนแรกพร้อมกันกับแม่ของเรา เราทำอะไรให้ท่านภูมิใจบ้างหรือยัง เมื่อท่านยังมีชีวิตอยู่ จงตอบแทนท่าน ทำให้ท่านมีความสุขมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อท่านจากเราไปแล้ว โดยเรายังไม่ได้ทำอะไรให้ภูมิใจซักเท่าไหร่ ตัวเราเองก็มีแต่ ความเศร้าเสียใจ รู้สึกผิดที่ไม่ได้ตอบแทนท่าน อย่างดีที่สุด

แม้ตัวผมเอง ตอนนี้จะเริ่มทำใจกับการเสียคุณพ่อ ได้แล้ว แต่ ณ. เวลานี้ บางทีอยู่คนเดียว ก็คิดถึงพ่อ จนทำให้น้ำตาไหลออกมา ต้องหยิบอัลบั้มรูป ที่มีรูปพ่อ ออกมาดูทั้งน้ำตา เป็นผู้ชายก็จริง แต่ข้าพเจ้าก็อ่อนไหวจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่เหมือนคนอ่อนแอ
เคยหรือไม่ เมากลับมาบ้าน ตอนเช้าตื่นมา พ่อลุกมาทำอาหารมื้อเช้าให้ทาน เคยหรือไม่ เราเคยทำผิด แต่พ่อก็ให้อภัยเสมอมา เคยหรือไม่ ที่ตะคอกใส่พ่อ แต่พ่อไม่เคยถือสา เคยหรือไม่ที่นินทาพ่อแต่พ่อไม่เคย โกรธเคือง
พ่อจะดีใจและภูมิใจทุกครั้งที่ เราได้มีโอกาสได้ทำกับข้าว ทำอาหารให้พ่อทาน สิ่งที่ท่านภูมิใจนอกจาก จบปริญญาได้ใบปริญญา ได้งานทำที่จะเลี้ยงดูตัวเองได้ต่อไปในภายหน้ายามพ่อไม่อยู่ คงไม่เพียงพอ พ่อจะสุขใจทุกครั้ง ยามเมื่อได้กลับไปหาท่าน ที่ต่างจังหวัด

ใครๆ ก็พูดได้ว่า "รักพ่อ" แต่ ได้ทำสิ่งที่ปากบอกว่ารัก ให้ท่านได้เต็มที่ ให้ท่านได้มีความสุข อย่างเต็มที่หรือไม่ ภาพของคนที่เรารัก เวลาเค้ามีความสุข เมื่อเค้าจากไป มันทำให้คิดถึง วันวาน ที่ความเป็นพ่อ ลูก ได้ ผ่านพบประสบมาด้วยกัน วันเวลาที่เลยล่วงมา สุข เศร้า เหงา ทุกข์ ด้วยกันมา ข้าพเจ้าเป็นคนหนึ่ง ที่มิอาจ ตอบแทน บุญคุณ ของท่านได้ เมื่อยามท่านมีชีวิตอยู่ เมื่อท่านจากไป ทำให้คิดได้ว่า เราเป็นลูกที่ไม่ได้เรื่องได้ราวอะไร พ่อเลี้ยงดูเรามา 20 กว่าปีแต่เราไม่อาจเลี้ยงดู ตอบแทนอะไรได้เลย
ก็ขอให้ท่านที่ได้อ่านเรื่องราว เหล่านี้ได้ เก็บไปคิด คงเป็นเครื่องเตือนใจบ้างไม่มากก็น้อย อย่าบอกว่า เดี๋ยวจะตอบแทนท่าน จนเวลาผ่านเลยไป เมื่อมีโอกาส จงทำให้ท่านเถอะก่อนที่ท่านจะไม่อยู่ให้ทำ ไม่อยู่ให้ได้ตอบแทน โดยเฉพาะผู้ที่มีพ่อแม่อยู่ต่างจังหวัด หมั่นไปหาท่านบ้างให้บ่อยๆ เพราะท่านจะดีใจทุกๆครั้ง ที่ลูกกลับมา.....

แด่ทุกคนที่มี "พ่อ" จากผู้ชายคนหนึ่ง ที่รักพ่อ สุดหัวใจ


ข้อมูลจาก Forward mail

[s_da]

ได้รับมาจากเมลล์ อยากแบ่งปันให้เพื่อนๆได้มีโอกาสอ่าน อ่านแล้วรักพ่อ

พ่อของผมเป็นคนดุ เสียงดังและมักจะอารมณ์เสียกับเรื่องต่างๆ อยู่เสมอ เมื่อผมยังเป็นเด็กวัยรุ่น ผมไม่เคยเข้าใจกับคำสั่งของพ่อเลย บางอย่างมันก็เป็นเรื่อง ที่ฝืนความรู้สึกของผมโดยสิ้นเชิง การไปเตะฟุตบอล แล้วกลับบ้านค่ำเหมือนเพื่อนคนอื่น ไม่ถูกต้องนักในสายตาของพ่อ ผมต้องกลับมาช่วยงานที่บ้านทุกวัน บางครั้งผมก็คิดว่าพ่อไม่เคยเข้าใจผมเลย ไม่ได้รักผมเลยแม้แต่นิดเดียว

เดือนธันวาคมของทุกปีโรงเรียนของผมมีการจัดงานวันพ่อ โดยมากจะมีการจัดบอร์ดเกี่ยวกับในหลวง แต่ปีนี้มีอะไรที่พิเศษกว่าอาจารย์ให้พวกเราเขียนการ์ดวันพ่อ การ์ดจะต้องถูกทำขึ้นเองและให้อาจารย์ตรวจก่อนส่งทางไปรษณีย์ไปที่บ้านของแต่ละคน สำหรับผมแล้ว เรื่องการ์ดนี้ไม่ได้มีความสำคัญไปมากกว่าการได้เตะฟุตบอล หรือ ว่าเตะตะกร้อกับเพื่อนเลย มันออกจะเป็นความกระดากอายด้วยซ้ำที่จะต้องเขียนการ์ดอวยพรให้กับพ่อ


หลายวันนั้นผมทำอะไรหลายอย่างกว่าจะได้ทำการ์ดก็เป็นวันสุดท้ายก่อนที่จะส่งการ์ดสีฟ้าทำมาจากกระดาษแข็งที่เหลือมาจากจัดบอร์ดที่โรงเรียน ลายขลิบสีทองข้างๆ ผมก็ได้มาจากหมวกวันปีใหม่เก่าๆ ของน้อง ผมเขียนข้อความลงไปว่า ขอให้พ่อมีความสุขและหายป่วยจากโรคที่เป็นอยู่ ผมคิดว่าถ้าผมเป็นอาจารย์ไอ้การ์ดใบนี้คงได้คะแนนไม่เกินห้าจากเต็มสิบแน่ๆ สองวันต่อมาผมกะว่าการ์ดจะต้องถูกส่งมาถึงที่บ้าน ทุกเย็นเมื่อกลับถึงบ้านผมจะรีบไปที่ตู้ไปรษณีย์เพื่อที่จะเก็บการ์ดของผมก่อน พ่อจะได้รับมัน
หลายวันต่อมาผมก็ไม่เห็นมีการ์ดส่งมาที่บ้านแล้วผมก็ลืมเรื่องนี้ไป


วันหนึ่งพ่อใช้ให้ผมไปหยิบของที่โต๊ะบัญชี เมื่อไขล็อคกุญแจและดึงลิ้นชักออกมา ผมพบการ์ดใบนั้นวางอยู่ ผมไม่รู้ว่าพ่ออ่านมันรึยัง ความรู้สึกของผมตอนนั้นคือ เจ้าการ์ดใบนี้คือสิ่งที่ไม่น่าเก็บไว้ มันไม่ได้ทำมาจากความตั้งใจของผมเลย มันน่าจะหายไป แต่ว่าผมก็ยังไม่อยากจะทิ้งมันไปเลยนำมันซ่อนไว้ในลิ้นชักข้างๆ กัน ต่อมาเมื่อผมเปิดลิ้นชักอีกครั้งก็พบการ์ดใบนี้วางอยู่เสมอ


คราวนี้ทุกครั้งที่ผมเจอมัน ผมจะนำมันไปเก็บไว้ที่อื่นเสมอ และ ไม่ว่ากี่ครั้งที่ผมเปิดลิ้นชักเดิมก็จะพบว่ามันอยู่ที่เดิมเสมอ ครั้งสุดท้ายที่ผมพบมัน ผมเก็บมันไว้ในที่ที่คิดว่าจะไม่เจอมันอีกเลย และ เรื่องนี้พ่อกับผมไม่เคยพูดถึงมันเลย


จากนั้นไม่นานพ่อก็จากไปด้วยโรคประจำตัว


ห้องของพ่อเหมือนกับถูกปิดตาย ไม่มีธุระจำเป็นจริงๆ หรือว่าทำความสะอาด ก็จะไม่มีคนเข้าไปในห้องนั้นเลย ผมเข้ามาเรียนต่อในที่ใหม่ มีเรื่องใหม่ให้พบให้เจอทุกวัน ความทรงจำหลายอย่างเกี่ยวกับพ่อก็จางหายไป....

จนวันหนึ่งผมเจอปัญหา ในหัวของผมมีแต่เรื่องสับสน อยากหนีปัญหาไปไกลๆ ไม่อยากเจอแม้แต่ผู้คน ผมกลับมาที่บ้านไขกุญแจห้องพ่อแล้วเข้าไปในนั้น ที่ห้องของพ่อทุกอย่างยังเหมือนเดิม ข้าวของทุกชิ้นยังอยู่ครบเหมือนครั้งที่พ่อยังอยู่ ในห้องเงียบมากผมได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจของตัวเอง


ผมเดินไปที่โต๊ะบัญชีที่พ่อมักจะนั่งอยู่ที่นั่นเสมอ ตอนนั้นผมคิดว่าถ้าพ่อยังอยู่พ่อจะทำอย่างไร จะแนะนำผมอย่างไร แล้วจะช่วยผมแก้ปัญหาอย่างไร ทันใดนั้นผมคิดถึงเรื่องเก่าๆ เรื่องนึงขึ้นมา ผมรีบเอากุญแจไขลิ้นชักโต๊ะบัญชีด้วยความหวังว่ามันจะยังอยู่ เมื่อเปิดลิ้นชักผมก็พบมัน การ์ดสีฟ้าขลิบทอง ยังดูโดดเด่นอยู่ลิ้นชักของพ่อ มันยังอยู่ที่เดิมเหมือนทุกครั้ง



ถึงตอนนี้ผมรู้แล้วว่าพ่อรักผมมากขนาดไหน ทุกครั้งที่การ์ดใบนี้หายไปพ่อจะหามันแล้วนำมัน มาเก็บไว้ที่เดิม ไม่ว่ามันการ์ดที่ไม่มีราคาค่างวดใดๆและแทบจะหาความสวยงามใดๆไม่ได้เลย พ่อก็เก็บมันไว้เสมอ และ สิ่งที่พ่อสอนผมด้วยการกระทำมันมากกว่าคำพูดทั้งหมด พ่อสอนให้ผมมีความรับผิดชอบกับการกระทำของตนเอง ให้มีความอดทนและไม่ท้อแท้กับปัญหาใดใด เหมือนพ่อเคยเจอเสมอและผ่านมาได้ทุกครั้ง


ผมรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าปัญหาที่ผมเจอตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย กำลังใจจากการ์ดใบนั้นเหมือน จะค่อยๆแผ่ซ่านจากมือเข้ามาสู่หัวใจผม ในใจของผมรู้สึกอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาดเหมือนกับพ่ออยู่ในนั้น


ผมวางการ์ดเก็บไว้ที่ลิ้นชักตามเดิมและออกมาจากห้องของพ่อด้วยความรู้สึกที่แตกต่าง กับเมื่อตอนที่เข้ามา ก่อนประตูจะปิดลงผมบอกออกไปด้วยความรู้สึกที่พ่อก็มีให้ผมมาตลอดว่า "พ่อครับ ผมรักพ่อ"

[s_da]

ขออภัยหากไม่สุภาพ

ตอนที่พระเจ้าสร้างมนุษย์ขึ้นมาใหม่ๆ อวัยวะต่างๆ ในร่างกายก็ทะเลาะกันว่า ใครควรจะเป็นหัวหน้า สมองก็บอกว่า


“ฉันควรจะเป็นหัวหน้า เพราะฉันคิดและตัดสินใจต่างๆนานา” เท้าก็เถียงและบอกว่า


“ฉันต่างหากที่ควรเป็นหัวหน้า เพราะฉันเป็นส่วนที่สำคัญที่สุด และต้องพาพวกแกทั้งหลายเคลื่อนไปยังจุดหมาย” มือก็สวนขึ้นมาทันที
“ฉันต่างหากที่ควรเป็นหัวหน้า เพราะฉันทำงานหาเงิน มาทำให้พวกแกทั้งหลาย มีชีวิตอยู่ได้”


แล้วทั้งอวัยวะทั้งร่างกายก็ต่างยกเหตุผลที่ว่าตัวเองควรเป็นหัวหน้า จนมาถึง “ตูด”
ยังไม่ทันจะเอ่ยเหตุผลของตัวเองทุกอวัยวะก็ขำกลิ้งแล้วพร้อมใจบอกว่า


“ไม่มีทาง พวกเราไม่มีวันให้ตูดเป็นหัวหน้าแน่นอน”

เมื่อเป็นดังนั้น ตูดก็สไตร์ค ไม่ยอมทำงานเพียงไม่นาน อวัยวะต่างๆ ก็ปั่นป่วนไปหมด สมองที่ว่าแน่ๆ ถึงกับสลบเหมือดจนในที่สุดต้องยอมให้ตูดเป็นหัวหน้า



จากนั้น ทุกอวัยวะก็ต้องก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อไป ในขณะที่หัวหน้า ก็มีหน้าที่นั่งเฉย แล้วก็ปล่อยขี้ออกมา


fw mail

[s_da]

สวัสดีตอนเย็นจร้า
วันนี้ออกวอร์มรอบขากับพี่จ่า พี่ศรี แล้วก้อพ่อตัวดี
ได้ระยะทาง60กิโล ก้อพอได้แรงบ้าง นานๆจะได้ปั่นสักที
ปั่นแบบชิวๆ28-29ประมาณนั้น
ปั่น08.15กลับมา11.00น.ได้เวลาทานอาหารกลางวันพอดี
วันนี้มีเจ้ามือเลี้ยงขอบคุณพี่จ่ามากๆค่ะ

[s_da]

อย่าต้องตายเพราะงานที่คุณทำ
กิน นอน ทำงาน กิน นอน แล้วก็ทำงาน...คุณเคยคิดหรือเปล่าว่าทุกวันนี้คุณใช้ชีวิตให้ผ่านๆไปวันๆ ขับรถเดินทางเดิมๆ ทานอาหารเดิมๆ มีกิจกรรมนอกบ้านเดิมๆ พบคนหน้าเดิมๆ แล้วงายที่ทำก็ยังเหมือนเดิม ไม่ได้แตกต่างไปจากวันที่คุณเริ่มงานใหม่ๆ หากใช่ล่ะก็ สักวันคุณต้องตกใจกับเวลาที่ผ่านไปอย่างเปล่าประโยชน์และใบหน้าที่ดำคร่ำเครียดสักวันแน่ๆ ลองส่องกระจกมองดูตัวเองบ้างหรือเปล่า ว่าคุณดูแก่เกินอายุจริงหรือดูอ้วนขึ้นบ้างหรือเปล่า ลองหาวิธีสร้างสุขภาพชีวิตที่ดีให้กับการทำงานบ้างดีไหม สิ่งเหล่านี้จะช่วยให้คุณสดใส มีชีวิตชีวากับวันทำงานมากขึ้น ไม่ว่างานจะมากจะเหนื่อยแค่ไหน คุณก็จะรับไหว



กาแฟถ้วยโปรดของคุณ
หากคุณเป็นคนที่ชอบกาแฟ และหลงใหลรสชาติของกาแฟเป็นชีวิตจิตใจ คุณต้องหักห้าม บังคับใจให้เวลาของการดื่มกาแฟของคุณเหลืองเพียง 2 ถ้วยต่อวัน จำไว้ว่า กาแฟ มีส่วนทำให้ร่างกายของคุณขาดน้ำ ทุกครั้งที่ดื่มกาแฟควรจะดื่มน้ำตามอีก 1 แก้ว


Rush Hours
ปกติคุณตื่นนอนกี่โมงนอนมากไป หรือนอนดึกไปหรือเปล่า คุณควรตั้งเวลาตื่นนอนให้เร็วขึ้นจากปกติ 15-30 นาที เพื่อหลีกเลี่ยงเวลาเช้าที่เร่งรีบ ให้ตัวคุณได้มีเวลาอาบน้ำ แต่งตัว มากกว่านี้ อย่าปล่อยให้ทุกเช้าที่คุณมาทำงานนั้นต้องแข่งขันกับเวลา แม้ว่าคุณจะทำแบบนี้มาเป็นปีๆ ก็ขอให้เห็นใจและสงสารร่างกายของคุณบ้าง แค่รถติดตอนเช้าก็ทำให้เราเครียดพอแล้ว หากยังรีบร้อนมาทำงานทุกวัน ความรู้สึกในวันทำงานของคุณก็จะเพิ่มความเครียดมากขึ้นเรื่อยๆและสงผลถึงสภาพจิตใจ และโรคภัยต่างๆ ในอนาคตได้


Lunch Time
ถ้าคุณเป็นประเภทงานเยอะงานยุ่ง และชอบทานอาหารเที่ยงในที่ทำงาน หรือทานอาหารเร่งด่วนจำพวก Fast Food หรืออาหารจานด่วน คุณควรเปลี่ยนนิสัยของคุณตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป อย่าลืมว่าคุณต้องใช้สมองในการทำงาน ร่างกายต้องการสารอาหารที่ครบถ้วน หากเป็นไปได้...คุณน่าจะหาโอกาสทานเที่ยงนอกสถานที่บ้าง ไปที่ร้านนั้นร้านนี้ใครว่าร้านไหนอร่อยก็ไปเถอะ อาหารเที่ยงของคุณจะผสมผสานไปกับเวลาพักผ่อน สมองของคุณจะได้พักผ่อนและพร้อมที่จะรับงานช่วงบ่ายต่อไป ความหน่อยล้าจะรบกวนคุณหลังเลิกงานน้อยกว่าทุกวัน ไม่เชื่อลองทำดูสิ


ปัญหาส่วนตัว


ไม่ควรนำปัญหาส่วนตัว มาทำงานกับคุณด้วย และที่สำคัญไม่มีความจำเป็นต้องบอกกล่าวเรื่องส่วนตัวของคุณกับเพื่อนร่วมงาน หรือเจ้านายเพื่อเป็นข้อแก้ตัวเรื่องงาน เพราะนอกจากจะทำให้คุณย้ำคิดถึง ปัญหาสร้างความหงุดหงิดใจแล้ว เจ้านายของคุณอาจจะมองเห็นว่าคุณแยกแยะเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวไม่ได้อีกด้วย อาจจะมีผลกับงานของคุณก็ได้ เก็บปัญหาแก้เมื่อกลับบ้านดีกว่า



พักสายตาสักนิด

คุณต้องทำงานกับคอมพิวเตอร์ทั้งวันหรือเปล่า ถ้าใช่...คุณควรสร้างนิสัยพักสายตาจากหน้าจอทุกๆ สิบนาที มองไปที่ไหนก็ได้ จะนอกหน้าต่าง คุยโทรศัพท์กับลูกค้า แม้แต่แหงนมองเพดานหาจิ้งจกสักตัว ก็ทำเถอะ เพราะนอกจากจะช่วยให้คุณไม่ปวดศีรษะแล้ว ยังผ่อนคลายความเหนื่อยล้าของดวงตาได้อีกด้วย


ยาสามัญประจำโต๊ะทำงาน

เป็นความคิดที่ดี หากคุณคิดจะมียาสามัญติดไว้บ้าง เช่น ยาแก้ปวดศีรษะ ยาแก้ปวดท้อง เป็นต้น คุณจะทราบล่วงหน้าได้อย่างไรว่าวันไหนคุณจะปวดหัว เป็นไข้ขึ้นมา พกไว้สักนิดคงไม่ทำให้โต๊ะทำงานของคุณรกหรอกนะจ๊ะ


การเมืองในที่ทำงาน

บริษัทฯ ใหญ่ๆ ไม่ว่าจะเป็นบริษัทฯ ในประเทศไทยหรือต่างประเทศ ก็หนีไม่พ้นเรื่องการเมืองในที่ทำงาน ถ้าคุณเป็นคนหนึ่งที่รู้สึกว่ามีบางสิ่งผิดปกติ ไม่ยุติธรรม หรือไม่เห็นด้วยกับเรื่องต่างๆ ในที่ทำงาน คุณควนยกประเด็นเรื่องที่คุณสงสัยนั้น ถามและพูดคุยในห้องประชุม เพื่อความกระจ่างและหาทางแก้ไขให้สมควร อย่าเสียเวลาเม้าท์แตกกับเพื่อนร่วมงานหรือบ่นไปทั่วออฟฟิศเลย มันไม่มีประโยชน์


ออกกำลังกาย

ยาที่สามารถทำให้สุขภาพคุณดีที่สุด ก็คือการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอนั้นเอง หาโอกาสเป็นสมาชิกสปอร์ตคลับใกล้ที่ทำงานสักแห่ง และกำหนดวันออกกำลังกายให้ได้อย่างน้อยสัปดาห์ละ 2 ครั้ง และเป็นการเล่นกีฬาหรือการออกกำลังกายประเภทไหนก็ได้ ขอให้ทำอย่างสม่ำเสมอจนเป็นนิสัย หากทำได้ คุณจะค้นพบความมหัศจรรย์ที่เกิดขึ้นกับร่างกายและจิตใจของคุณทันที พอถึงตอนนั้น ถ้าไม่ได้ออกกำลังกายคุณจะรู้สึกเนือยๆ ไม่กระปรี้กระเปร่า หรือถึงกับหงุดหงิดเลยก็ได้ล่ะจ๊ะ


*****************************

[s_da]

ไปเยี่ยมเยียน หมอน้องชายเล่าเรื่องแปลกของคนไข้รายหนึ่งให้ฟัง ซึ่งน่าจะเป็นอุทาหรณ์ให้ผู้คนละบาปได้ดีจึงขอเล่าสู่กันฟังต่อ …….



การสนทนาตอนหนึ่งหมอน้องชายเล่าให้ฟังว่า ตั้งแต่เป็นหมอมาไม่เคยเห็นผู้ป่วยรายใดต้องผ่าตัดทุลักทุเลซ้ำซากอย่างนี้เลย สามปีต้องตัดห้าครั้งและหนักหนายิ่งขึ้นทุกครั้ง ผู้ป่วยรายนี้ชื่อบุญมาครั้งแรกที่เข้าโรงพยาบาลก็เพื่อมาทำแผลที่นิ้วก้อยที่ถูกตะพาบน้ำกัด หมอให้ทายากินยาแก้ปวดแก้อักเสบแล้วกลับบ้านดูแล้วไม่น่าจะมีปัญหาอีก ครึ่งเดือนต่อมาบุญมากลับมาใหม่แผลเก่าอักเสบรุนแรงบวมใหญ่ หมอตรวจพบ! ว่าเชื้อโรคกินเข้ากระดูก จะต้องตัดนิ้วเพื่อไม่ให้เน่าลุกลาม ซึ่งนิ้วเท้านั้นอาจทำให้ถึงแก่ชีวิตได้ หลังจากนั้นครึ่งปีบุญมาไปเที่ยวชายทะเลเขาถูกตะพาบน้ำกัดที่นิ้วเท้าอีก อะไรจะเจาะจงได้ถึงอย่างนั้นนิ้วเท้าของบุญมาที่ถูกตะพาบน้ำกัดครั้งที่สองอักเสบบวมใหญ่ ภายในเวลาสองวัน เมื่อมาฉายเอกซเรย์ที่โรงพยาบาลก็ได้พบอีกว่า เชื้อโรคกินเข้าไปถึงกระดูกหมดจึงต้องตัดนิ้วเท้าของเขาไปอีกหนึ่งนิ้ว เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งปีบุญมากลับมาที่โรงพยาบาลอีก ครั้งนี้แผลเก่าทั้งสองแห่งเกิดอักเสบบวมใหญ่ขึ้นพร้อมกันพอ เอกซเรย์ก็พบว่าแย่แล้ว ! เชื้อโรคแพร่เข้าไปกินกระดูกอย่างรุนแรง เชื้อโรคนั้นกำลังกลายเป็นมะเร็ง จะต้องผ่าตัดฝ่ามือฝ่าเท้าออกให้หมดก่อนที่จะลุกลามขึ้นไปอีก บุญมาต้องนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลถึงยี่สิบกว่าวันด้วยสภาพของ! ผู้ป่วยด้วน วันหนึ่งลูกชายของญาติอุปสมบทบุ ญมาไปช่วยงาน คืนนั้นผู้ร่วมงานบวชนอนค้างที่วัดกันสี่ห้าสิบคน เคราะห์หามยามร้ายของบุญมายังไม่จบสิ้นหนูตัวหนึ่งเจาะจงมา กัดตรงขาด้วนของบุญมาคนเดียว กัดแล้ว ก็หนีไป บุญมาสะดุ้งตื่นด้วยความเจ็บปวดคนที่นอนอยู่ด้วยกันตกใจกับเสียงร้องพากันตื่นหมด แผลที่หนูกัดไม่กว้างไม่ลึกนักมีเลือดซึมออกมาแต่ทุกคนพากันตกใจที่อยู่ดีๆ ทำไมจึงมีหนูมากัดคนนอนหลับเพราะหนูจะกัดกินก็เฉพาะศพเท่านั้น ไม่กัดกินคนเป็นๆบุญมาขวัญเสียถูกเคราะห์กรรมซ้ำเติมจนคิดว่าตนคงจะต้องตายในไม่ช้า มันทารุณจิตใจมากไม่นานต่อมาเกิดอาการเจ็บคันบริเวณแผลเก่าที่มือที่เท้าอีก บุญมารีบมาหาหมอที่โรงพยาบาลโดยเร็ว

ผลการฉายเอกซเรย์ปรากฏว่าเชื้อมะเร็งกินลึกเข้าไปมาก หมอจำเป็นต้องจัดการตัดแขนขาทั้งท่อนของ บุญมาทิ้งไป หมอน้องชายซึ่งเป็นเจ้า! ของคนไข้แปลกใจในชะตากรรมของบุญมานัก จึงสอบถามประวัติอย่างละเอียดอีกครั้งไว้และได้ความว่า บุญมาชายอายุยี่สิบสามปี อาชีพเกษตรกรรมและรับจ้างก่อสร้าง ชอบดื่มเหล้าเป็นประจำชอบแกล้มเหล้า ด้วยปลาน้ำจืด โดยเฉพาะชอบกินเต่ากินตะพาบ บุญมาเคยได้ยินมาว่าใครกินตะพาบน้ำได้สิบถึงยี่สิบตัวแล้ว ตลอดชีวิตจะไม่เป็นโรคไขข้ออักเสบอีกทั้งยังช่วยบำรุงไต บุญมาจึงเพียรหาตะพาบน้ำมาผัดเผ็ดแกล้มเหล้าขาว บุญมากินตะพาบน้ำมาแล้วเกือบยี่สิบปี นับไม่ได้แล้ว ว่ากินเข้าไปได้กี่ตัว วันหนึ่งบุญมาซื้อตะพาบน้ำตัวใหญ่จากตลาดมา ตะพาบน้ำตัวนี้น้ำหนักตั้งสิบกว่ากิโลกรัมเขาดีใจมาก ตัวใหญ่ขนาดนี้ฆ่ากินทีเดียวไม่หมดจะต้องค่อยๆกิน ที่ บ้านไม่มีตู้เย็นให้แช่เก็บได้จึงต้องกินผ่อนทีละน้อย ตะพาบน้ำเป็นสัตว์อายุยืนอดทนไม่ตายง่ายๆ ไม่ว่าจะ ถูกกักขังอยู่ในสภาพใดก็อดทนมีชีวิตอยู่ได้เป็นปี บุญมาเห็นแก่กินไม่นึกถึึงว่าตะพาบจะต้องทนทุกข์ทรมานนานเพียงไร ต้องเจ็บปวดแสนสาหัสครั้งแล้วครั้งอีก



เขาตัดเฉือนเนื้อตะพาบส่วนต่างๆ ตามความพอใจมาปรุงอาหารทีละชิ้นๆ บาดแผลรอบตัวตะพาบเขาทา ด้วยปูนแดงที่กินกับหมากเพื่อไม่ให้เนื้อตัวตะพาบเน่า ตะพาบตัวนั้นต้องทนทุกข์ทรมานอยู่นานกว่าครึ่งเดือน จากนั้นบุญมาจึงประหารเอามากินเป็นมื้อสุดท้าย บุญมาพอใจกับวิธีที่จะได้กินเนื้อตะพาบสดๆ ทุกวันอย่างนี้ เรื่อยมา ผลสรุปประวัติผู้ป่วยที่โรงพยาบาลบันทึกไว้ในตอนท้ายมีอยู่ประโยคหนึ่งว่า เป็นประวัติที่แสดงให้เห็นกรรมตามสนองอย่างไม่น่าเชื่อที่ไม่มีข้อสรุปชัดเจน ในทางวิทยาศาสตร์การแพทย์ปัจจุบัน



ปล.คุณควรตระหนักถึงการกระทำที่คุณได้ทำอยู่ในทุกวันนี้ ถึงผลดีและผลร้ายที่คุณได้กระทำลงไป มันจะส่งผลกลับมาหาคุณเอง ที่เรียกกันว่า " กรรมตามสนอง " นั้นเอง ขอขอบคุณหนังสือธรรมะทุกเล่มที่ให้ความรู้แก่ผู้คนทั้งหลายเรื่องดีๆ ส่งต่อจักได้บุญ .... มิใช่จดหมายลูกโซ่แต่ประการใด

fw mail

[s_da]

มีคู่รักคู่หนึ่งนั่งรถเมล์ที่กำลังตรงไปในเมืองในหุบเขา มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่ได้ลงกลางทาง หลังจากที่พวกเขาได้ลงแล้ว รถเมล์ก็วิ่งต่อไป แต่เพียงไม่นานก็มีหินก่อนขนาดมหึมาได้ตกลงมาจากที่สูงมาก และทับรถเมล์คันนั้นพังยับเยิน ทุกคนที่อยู่ในรถในเวลานั้นเสียชีวิตทั้งหมด คู่รักคู่นั้นเมื่อได้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็พูดขึ้นว่า ' ถ้าพวกเรายังอยู่ในรถคันนั้นก็ดี น่ะซิ!' คนส่วนใหญ่น่าจะคิดว่า ' ยังดีนะที่เราลงจากรถก่อน!' แต่คู่รักคู่นี้กลับพูดสิ่งที่ต่างจากคน ส่วนใหญ่ คุณคิดว่าเพราะอะไร ??? ตอบมาก่อนนะว่าคิดว่าไง เดี๋ยวจะเฉลยทีหลัง




.

..

…

….

…..

……

…….

……..

………

……….










ขอเฉลยนะครับ
ถ้าพวกเขายังคงอยู่และไม่ได้ลงจากรถ รถเมล์คันดังกล่าวก็จะไม่ต้องหยุดรถเพื่อพวกเขา และจะขับเลยตำแหน่งที่หินถล่มลงมา!!



ในชีวิตของพวกเรานั้น ให้ลองมองด้วยมุมมองที่ต่างจากของตัวเองและพยายามเข้าใจและช่วยเหลือผู้อื่นมากขึ้น อย่าได้ใช้ชีวิตอย่างขาดสติและเฉยเมย ทำเพื่อตัวเองอีกต่อไปเลย คุณตอบปริศนาข้างบนถูกมั้ยครับ? ถ้าคุณตอบถูก(โดยไม่เคยอ่านที่อื่นมาก่อนนะ) แปลว่าผมตาถึง มาก ที่ได้คุณมาเป็นเพื่อน แต่ถ้าคุณตอบผิด ก็ยินดีกับคุณด้วยที่เป็นเหมือนผม และขอให้ช่วยส่งข้อ ความนี้ต่อไปให้กับเพื่อนที่คุณรักด้วย

fw mail

[s_da]

ขำขำก่อนนอนจร้า


ทำงานนอกเหนือคำสั่ง
กาลครั้งหนึ่งนานมากแล้ว มีทหารอยู่กองหนึ่ง หลังจากออกรบอย่างยาวนาน (ก็..ไม่กี่สัปดาห์หรอกนะ) ก็กลับเข้าสู่กรมกอง

ท่านนายพลถามหัวหน้ากองว่า "เป็นไง งานที่ข้าสั่งให้ท่านทำเป็นอย่างไรบ้าง"

หัวหน้ากองรายงานว่า "ข้าพเจ้าได้พาเหล่าทหาร ออกปล้นสะดมภ์ เผาหมู่บ้าน เรียกค่าคุ้มครอง ข่มขืนผู้หญิง ฆ่าตัดหัวทุกคนที่ขัดขืน ตามคำสั่งของท่านทุกประการ"

ท่านนายพลตบมือลงบนโต๊ะด้วยความสะใจ "ดีมาก พวกมันจะได้รู้ฤทธิ์ของพวกเราบ้าง"

หัวหน้ากองรายการต่อว่า "เชื่อว่าพวกมันโดยเฉพาะไอ้พวกทางด้านตะวันออกจะได้เข็ดหลาบสักที"

"ท่านว่าอะไรนะ" นายพลทำท่าตกใจ "พวกเราไม่เคยมีเรื่องกับพวกตะวันออกนี่"

นายกองจึงรายงานว่า "ถ้าเช่นนั้น ณ บัดนี้ก็มีแล้วล่ะขอรับ"

[s_da]

อย่านอนดึกน่ะเดี๋ยวตื่นสายน่ะค่ะ

[giant_tiger]

ไปนอนแหลว. แด่วตื่นฉาย ..

[s_da]

เฮ้อ...อาทิตย์ที่20นี้เหนื่อยอีกแล้ว
ฅน...ชานเมืองออกทริปทางไกลไปบางแสน
เป็นครั้งแรกของฟะฮ์ด้วย....ไม่เป็นไรใจสู้ซะอย่าง...แต่แรงม่ายมีนี่สิ
พ่อตัวดีไปด้วย....คงไม่ทิ้งกันหรอกมั้ง......(ทิ้งกันล่ะนะดู55555)

[sookchat]

สลามครับ อยากให้ช่วยโหวตกันมากๆว่าจะไปใหนกันดี เช้าวันอาทิตย์ผมจะเอาคะแนนเสียงไปให้ที่สวนตอนเช้า

[s_da]

สลามครับ อยากให้ช่วยโหวตกันมากๆว่าจะไปใหนกันดี เช้าวันอาทิตย์ผมจะเอาคะแนนเสียงไปให้ที่สวนตอนเช้า

เห็น อ.สนั่น เรียบเรียงรายชื่อคนโหวตไปบางแสนได้หลายคนแล้วค่ะ เย๊าะมัด
เย๊าะมัดได้รับเกียรติเป็นไกด์นำทางน่ะค่ะ

[s_da]

ช่วยอะไรหมอหน่อยนะครับ http://www.bloggang.com

--------------------------------------------------------------------------------

ที่คลีนิคทันตกรรมแห่งหนึ่ง

ขณะที่ทันตแพทย์กำลังถอนฟันซี่สุดท้ายให้"เอก" ทันตแพทย์ก็ขอร้องเอกบางอย่าง

"คุณเอกครับ เดี๋ยวช่วยอะไรหมอหน่อยนะครับ หลังจากหมอถอนฟันซี่นี้แล้ว คุณเอกร้องดัง ๆ เลยนะครับ

เอาดัง ๆ แบบเจ็บที่สุดเลยน่ะครับ" ทันตแพทย์ขอความร่วมมือ

"ทำไมล่ะครับคุณหมอ คุณหมอมือเบามากเลยครับ ไม่เจ็บเลยนะ" เอกถามด้วยความสงสัย

"คือมีคนไข้รอหมออยู่ข้างนอกนั่นอีกมากเลยนะครับ กว่าจะตรวจเสร็จหมด กลัวว่าหมอจะไม่ทันดูละครน่ะสิ"