ก็ที่เราปั่นไปนี่ เราปั่นไปสนามบินไปส่งพี่บุญเลิศ เนื่องจากติดภาระกิจ
ต้องกลับมาทำงานที่คนอื่นไม่สามารถทำแทนได้.....
ผม แปะเม้ง คุณปกรณ์เราส่งพี่บุญเลิศเสร็จเราก็ปั่นกันต่อไปเมืองแบ๊คนิล
ดูให้ดีนะครับ ขนาดทางด่วนเขายังมีทางจักรยานไว้ให้เสร็จ บ้านเราไม่มีให้เห็นแน่นอน
ที่สนามบิน ผมก็มีโอกาสได้เจอกลุ่มคนไทยที่จะเดินทางกลับไทยเป็นคณะใหญ่
และแต่ละคนก็เป็นผู้ใหญ่กันทั้งนั้น ก็ได้พูดคุยทักทายเพราะเราอยู่กันที่สนามบินนานพอสมควร
มีคนหนึ่งถามผมแบบตั้งใจถามจริงจัง "น้องไม่มีเงินค่าตั๋วเครื่องบินหรือจึงต้องปั่นจักรยานมาเที่ยวกัน"
ผมคนหนึ่งครับที่ไม่ยอมให้ใครมาว่าง่ายๆไม่มีเหตุผล ผมสวนกลับไปทันทีโดยไม่เกรงใจเหมือนกัน
"พี่รู้ไหมครับ ค่ารถจักรยานและอุปกรณ์ของผมมันแพงกว่าค่าตั๋วเครื่องบินและค่าทัวร์ของพี่หลายเท่า"
แปะเม้งช่วยเพิ่มให้อีก "ถึงมีเงินแต่ไม่มีแรงกายและใจ เงินไม่สามารถซื้อได้ครับ" ถูกใจผมจริงๆ
ก็แปะแก 62 ปีแล้วครับ....
