
สุดท้ายนี้ก็ต้องขอขอบคุณพี่ปรีชา หงษ์ทอง เจ้าของร้านอาหารเรือนขวัญ ที่ให้การต้อนรับพวกเราอย่างอบอุ่นและ...อิ่มๆ
ขอบใจเสืออิฐ คนหลังอานที่ชวนพี่มาร่วมหัวจมท้ายกับทริป...บ้าพลัง..ในครั้งนี้
ขอบใจเสือหน่อยที่มาเป็นสีสรรพูดคุยให้ได้ผ่อนคลายตลอดเส้นทาง
ขอบคุณคุณยายกับหลาน...ชาวโลกที่ยังทำให้พวกเราคิดว่า การใส่ชุดปั่นจักรยานยังเป็นเรื่องแปลกสำหรับเด็กและผู้สูงอายุ....
ขอบคุณเจ้าของเวป thaimtb ที่เอื้อเฟื้อพื้นที่สำหรับการเล่าเรื่องราวในครั้งนี้
ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่ติดตามเรื่องราวและเข้ามาทักทาย เที่ยวนี้เสืออิฐมันอู้งาน

ก็เลยต้องตกเป็นหน้าที่ของผม อยากจะสื่อสารความรู้สึกที่เกิดขึ้นตลอดเส้นทางแต่ก็คงได้ไม่ทั้งหมด แต่อย่างน้อยหวังว่าอาจจะไปจุดประกายหรือ...กระตุ้นต่อมบ้าพลัง ของใครบางคนที่คิดอยากจะลองกับเส้นทางนี้...สักครั้งหนึ่ง.........
ชีวิต......
ยังมีความสุขในแบบที่เราไม่เคยรู้จักอีกเยอะแยะ