ฉันหาความสุขได้จากการปั่นจักรยาน จึงถ่ายทอดความสุขให้ท่านฟัง

[เนิ่ม ชมภูศรี]

หัวข้อนี้. '' ฉันหาความสุขได้จากการปั่นจักรยาน จึงถ่ายทอดความสุขให้ท่านฟัง '' ..
ฟังดูแล้วไม่น่าจะมาอยู่ในหน้ากระดานสรุปทริป คงต้องขออภัยด้วยครับ หากแต่ว่าการปั่นจักรยานในทุก ๆ วันของเรานั้น คือทริปประจำตัวที่ได้ถือว่า เป็นทริปที่พิเศษสุดในแต่ละวัน จึงเลือกที่จะมาขอแทรกอยู่ในหน้าสรุปทริป ครับ
...
ทุกวันนี้ การปั่นจักรยานของตัวเอง เป็นการปั่นไปด้วยจิตที่เบิกบาน มีความสุขอย่างเหลือล้ำ ปั่นไปอย่างไร้ร่องรอยของความเหนื่อยล้า ไร้พันธนาการของความรู้ จนถึงที่สุด ณ ห้วงแห่งเวลาหนึ่ง เวลาภายในจิตใจไม่หลงเหลืออยู่ให้เป็นที่ประจักษ์ การเคลื่อนที่บนอานจักรยาน เป็นการเดินทางไปสัมผัสกับดวงดาว จักรวาล สัมผัสกับสายลมที่สะท้านสะเทือนผิวกายอย่างหาคำเปรียบมิได้ เมื่อการปั่นจักรยานดำเนินมาได้ถึงจุดที่ไร้ตัวตน ไร้ความรู้สึกนึกคิด ไร้ความเป็น ''ฉัน ..'' ไร้ซึ่งความปวดร้าว ไร้ซึ่งกรดและของเสีย ไร้เรื่องการจบสิ้น กาลกับกลายเป็นว่าเกิดปิติอย่างเหลือล้ำที่จะเรียนเชิญท่านเข้าไปสัมผัสด้วยกัน ความสุขนี้ ได้ส่งเป็นพลังให้กับความมีชีวิต ความเป็นมนุษย์ ความสุขนี้ คือความสุขที่เกิดขึ้นบนท่ามกลางความเหน็ดเหนื่อยปวดร้าวแสนสาหัสจ์ ในขณะที่สองขากำลังปั่นอย่างไร้การบงการ บนเทือกภูสูงตระหง่านนี้นั้น คือสันภูที่ทำให้ความเป็น '' ฉัน'' จบสิ้นลง
...
สันภูนี้ บนความเหนื่อยล้านี้ สัมผัสที่ข้าพเจ้าได้รับจากภายใน คือสัมผัสของดวงดาว ของจักรวาล คือความเงียบสงบ คือความหนาวเย็น สายลมที่พัดผ่านผิวกาย ทำให้ความมีตัวตนมลายสิ้น สายลมได้ช่วยพยุงกายใจให้เดินทางเข้าไปสัมผัสกับจักรวาล จักรวาลที่เยือกเย็น สงบ สวยงาม ปิติอย่างสูงส่ง จนความปิติสุขนี้ ได้ส่งผลให้แก่นกายจากภายนอก ส่งรอยยิ้มให้กับผืนดิน ยิ้มให้กับสายลม ยิ้มให้กับผู้ผ่านทางที่ฉงนสงสัย ยิ้มให้กับเสียงนกน้อยที่ไร้ที่มา ยิ้มให้กับทุก ๆ สิ่งที่ผ่านมา ยิ้มให้กับจักรวาล
...
ความสุขนี้ ข้าพเจ้าจึงเดินทางมาบอกกับท่านว่า ''ฉันหาความสุขได้จากการขี่จักรยาน จึงขอถ่ายทอดความสุขให้ท่านฟัง ...''

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ท่ามกลางการค้นหาความรู้อย่างมากมายมหาศาล การค้นหาตำรับตำราการฝึกซ้อม ...ค้นหาเรื่องทุกเรื่องที่เกี่ยวกับร่างกายมนุษย์ เกี่ยวกับจักรยาน
.

วันนี้ ฉันต้องละทิ้งไปเสียแล้ว

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ก่อนหน้านี้ การออกไปปั่นจักรยานในแต่ละวัน ฉันแบกภูเขาของความรู้ติดตัวไปตลอด จนเมื่อความหนักเริ่มทานต้านมากขึ้น ฉันจึงหยุดอยู่ตรงข้างทางนั่นเอง เมื่อแหนงมองเส้นทางที่ผ่านมา

โอ..ยังไปได้ไม่ถึงไหนเลย

[lekbike]

หวัดดีค่ะพี่ชายแสนดี...
ความสุขอยู่ที่ใจ


ชีวิตคนเราเปรียบเสมือนเรือที่ลอยลำอยู่กลางทะเล


คลื่นลมบางครั้งสงบ บางครั้งเต็มไปด้วยคลื่นลมแรง


ฝนกระหน่ำ หรือ


กลายเป็นคลื่นลูกยักษ์ที่พัดโหมเข้าใส่เรือลำน้อยจน

แตกย่อยยับไปทั้งลำเรือ

ทุกย่างก้าวของชีวิตจึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ


ไม่ให้พลาดพล้ำจนเรือลำน้อยหายวับไปกับท้องทะเล

เรือลำน้อยก็เหมือนกับชีวิตคนเราที่พบกับคลื่นลมและ

มรสุม แตกต่างกันไปตามฤดูกาล ฤดูร้อนท้องฟ้าเงียบ

สงบ แดดส่องจ้า ปราศจากเมฆลมฝนและพายุพัดกระ

หน่ำ ให้รู้สึกรุ่มร้อนและเหงื่อโทรมกาย


ฤดูหนาวลมเย็นโหมพัดใส่ให้รู้สึกเหน็บหนาวและอ้างว้าง


ฤดูฝนเกิดเมฆดำ ฝนตกคึกคะนอง


พายุพัดจนเกิดเป็นมรสุมลูกใหญ่ สายฟ้าฟาดจากก้อน

เมฆ น้ำท่วมเจิ่งนองไปทั่ว ให้ความรู้สึกทุกข์ยากลำบาก


ต้องอดทน อย่างแช่งด่าฝนฟ้าที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ

สภาพบรรยากาศตามฤดูกาลก็เหมือนกับปัจจัยภายนอก


ตาดู หูฟัง ปากพูด จมูกได้กลิ่น ลิ้นรับรส กายสัมผัส


ล้วนเป็นเหตุปัจจัยที่กระทบถูกจิตใจทั้งสิ้น


เกิดความคิดปรุงแต่ง ให้เกิดอารมณ์ ความรู้สึกดีใจ


เศร้าเสียใจ ท้อแท้ สิ้นหวัง ยิ่งคิดมากก็ยิ่งปรุงแต่งมาก


ความทุกข์จึงเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ


เหมือนกับหนูถีบจักรที่ไม่มีวันออกจากกรงถีบ

เราลองหลับตานิ่งสักครู่หนึ่ง ในสภาพภายนอกเงียบสงบ


ไม่มีเสียงอึกทึกครึกโครม ทำใจให้สงบ หยุดคิดในเรื่อง

ต่างๆ ไม่คิดฟุ้งซ่าน ปลดปล่อยใจให้เป็นอิสระ


อยู่กับปัจจุบันเท่านั้น


เราจะพบว่าชีวิตนี้ตั้งอยู่บนลมหายใจเข้าหรือออก

เท่านั้น ถ้าหายใจเข้าแต่ไม่หายใจออก


หรือถ้าหายใจออกแต่ไม่หายใจเข้า


เราก็ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ ดังนั้นชีวิตนี้จึงไม่

แน่นอน ร่างกายสามารถเสื่อมโทรม ผุพังไปตาม

กาลเวลา ความแก่เฒ่าชรามาเยือนตามอายุขัย


ชีวิตจึงเป็นสิ่งที่ทนได้ยาก บวกกับปัจจัยภายนอก

ที่เรียกว่า โลกธรรม 8 คือ


เรื่องของโลกซึ่งชีวิตทุกคนต้องประสบในชีวิตและ

สังคมปัจจุบัน มีแปดอย่าง ดังนี้ ได้ลาภ ได้ยศ


ได้รับสรรเสริญ ได้สุข เสียลาภ เสื่อมยศ ถูกนินทา


และ ตกทุกข์ ทั้งเหตุปัจจัยอื่นๆ อีกมากมาย


ทำให้ชีวิตนี้เป็นทุกข์มากมาย เปรียบเสมือนละคร

โรงใหญ่ มีทั้งบทยินดี เศร้าโศก หัวเราะ

เมื่อถึงเวลาลงโรงก็ปิดฉากละครที่ทุกคนเคยเล่นมา

เหลือแต่ความทรงจำในอดีตที่คนรุ่นหลังจะหวนคิดถึง


ถ้ามีความดีมาก ผู้คนจึงสรรเสริญให้เป็นแบบอย่าง

ที่ดีงาม ถ้าสะสมสิ่งชั่วร้าย ทุกคนจะรุมประณาม


สาปแช่งไม่ให้ไปผุดเกิด ตกนรกหมกไหม้


นี่คือสิ่งแตกต่างระหว่างความดีและความชั่ว


เมื่อละครชีวิตใบใหญ่ได้ลาจากโลกนี้ไปแล้ว

ตอนมีชีวิตอยู่ เราจะแสดงบทบาทใดให้ชีวิตนี้มี

ความสุข ชีวิตนี้คล้ายกับนั่งอยู่ในอุ้งปากของเขี้ยวงู

อาจถูกขบกัดได้จากโลกธรรม 8 โดยไม่รู้สึกตัว


จึงต้องมีการฝึกปฏิบัติจิตใจให้เข้มแข็ง นั่งสมาธิให้

แน่วแน่ ไม่หลงใหลไปกับโลกธรรม 8

เพื่อไม่ให้เขี้ยวงูขบกัดเอา เมื่อคราวใดเศร้าโศกเสียใจ

ต้องมีการเรียกสติสัมปชัญญะกลับคืนมา


อย่าปล่อยให้อารมณ์มาอยู่เหนือความคิดและจิตใจ

ที่เรียกว่า อารมณ์ชั่ววูบ รีบด่วนตัดสินใจ


จะยิ่งทำให้ชีวิตทุกข์หนักเข้าไปอีก จึงสมควรเดิน

สายกลาง ไม่เอนเอียงไปทางข้างใดข้างหนึ่ง


ถึงเวลาดีใจ หัวเราะ สนุกสนาน หรือเศร้าเสียใจ


ก็ไม่เป็นเหตุให้สุข หรือทุกข์จนเกินไป


จนกระทั่งขาดสติทำลายชีวิต


หรือกลายเป็นเรือลำน้อยที่ประสบฝนพายุพัดกระหน่ำ

จนล่มจมลงในที่สุด

ดังนั้นทุกชีวิตจึงต้องหมั่นสำรวจจิตใจตนเองว่า

เป็นคนเช่นไร คล้อยตามอารมณ์บ่อยๆ หรือไม่


ความรู้สึกมาก่อนความคิดหรือไม่ เพราะความคิดจะส่งมาที่จิตใจอีกครั้งให้ปฏิบัติตาม

อารมณ์หุนหันพลันแล่นที่ขาดความยั้งคิดนั้น


เช่นเดียวกับเรือลำน้อย


ก่อนออกท้องทะเลต้องคอยเงี่ยหูฟังข่าวอุตุนิยมวิทยา


เบิ่งตามองดูท้องฟ้า


เพื่อให้ทราบสภาพภูมิอากาศในย่านท้องทะเลแห่งนั้น


ไม่เช่นนั้นอาจเป็นอันตรายจนเรือล่มได้


ชีวิตที่เป็นสุขจึงต้องมีสติสัมปชัญญะคอยกำกับ

อยู่เสมอ ไม่ให้จิตใจดำดิ่งไปกับอารมณ์ชั่ววูบนั้น


ให้สมกับคำว่าความสุขอยู่ที่ใจเรานั่นเอง

สู้ๆนะค่ะพี่ชาย..น้องหญิงเล็กเป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ขอบคุณมากครับ ที่ช่วยกันสร้างความสุขให้กับทุกคน...

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ความสุขนี้ ...
.
เป็นเรื่องราวการมาเยือนดั่งพรพิเศษที่ได้รับมอบมาจากจักรวาล และเป็นเรื่องราวของชายคนหนึ่งที่สติสัมปชัญญะไมสมบูรณ์ตามแบบฉบับของเส้นทางสายวิทยาศาสตร์ เส้นทางสายนี้ เป็นเส้นททางที่ฉันได้เดินทางเข้าไปสู่มิติหนึ่ง ที่ล้ำลึก มิติหนึ่ง ที่เข้าใจได้ว่า กระบวนการค้นหาข้อพิสูจน์พยายามจะค้นหาคำตอบ พยายามจะทำให้เป็นทฤษฎีและข้อสรุป แล้วนำไปเป็นต้นแบบในการถ่ายทอด
.
หากแต่ว่ายิ่งค้นหายิ่งห่างหาย ยิ่งค้นพบยิ่งหลีกหนี เส้นทางแห่งจิตวิญญาณเช่นนี้ คือเส้นทางของพลังที่เป็นพรพิเศษอันติดตัวมากับมนุษย์ แต่การเจริญด้วยสั่งถั่งโถมอย่างมากมายมหาศาล ทำให้เหมือนกับข้าพเจ้าที่ปั่นจักรยานแล้วแบกของหนักอึ้งไปด้วยทุกเส้นทางที่เคลื่อนย้าย ทุกเส้นทางการฝึกซ้อม
.
หนักอึ้งไปด้วยคำถามต่อตัวเอง เราจะปั่นขึ้นเขาได้ไหมเนี่ยะ..เราจะไหวหรือ ล้าขาจริง ๆ เลย วันนี้ไม่ไหวแน่เลย....
.
ด้วยความหนักอึ้งเช่นนี้ ตีนดอยบนเทือกเขาสูง กลับไม่เคยเลยที่จะได้ขึ้นไปสัมผัส เพราะฉันเรียนรู้มาอย่างดีก่อนหน้านี้แล้ว...

[lekbike]

ความสุข ความพึงพอใจของแต่ละคน มีไม่เท่ากัน
ความสุขหาได้จากที่ไหนบ้าง
บางคนมีเงินทองมากมาย
แต่หัวใจไม่มีความสุข..รุ่มร้อน..ทุรนทุราย
แท้ที่จริงแล้วความสุขหาได้จากทุกหนทุกแห่ง
จากดอกไม้เล็กๆข้างทาง
จากสายลมเย็นที่นำมาซึ่งความชุ่มฉ่ำใจ
จากรอยยิ้มจริงใจจากคนรอบข้าง
ความสุขหาได้ง่ายๆ
เพียงแต่เลิกกำหนดตัวเองว่า
อย่างนี้คือสุข อย่างนั้นคือสุข
ความสุขเริ่มต้นเมื่อใจเป็นสุข

[pt]

ยินดี กับ ท่าน เนิ่ม ชมภูศรี ด้วยครับ

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ยินดี กับ ท่าน เนิ่ม ชมภูศรี ด้วยครับ

ขอบพระคุณมากครับ....
.
.
เนื้อหาของบทความเป็นไปในทิศทางที่ต้องการให้มิตรภาพได้เดินทางร่วมกันภายใน ค้นหามิติแห่งความสุขร่วมกัน และก็สามารถถ่ายทอดความสุขนี้ ให้ผสานใจเป็นพลัง
.
.
การขี่จักรยานคือการเดินทางไปพบกับมิติแห่งความสุขล้ำลึก ที่เป็นสิ่งเดียวกับธรรมชาติ ร่วมกับธรรมชาติ เดินทางไปบนเส้นทางของธรรมชาติ แต่สิ่งหนึ่งที่จะค้นหาได้ คือสัมผัสในความเป็นปัจจุบันขณะ อยู่กับความรู้สึกตัวอย่างทั่วพร้อม
.
ขอขอบพระคุณทุกท่านครับ ร่วมเดินทางค้นหาความสุขกันต่อไปร่วมกันขอรับ

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ท่ามกลางความเหน็ดเหนื่อยเมื้อยล้าบนเทือกภูสูงตระหง่านยักษ์ยืนทะนง บนสันภูสูงนี้ คือที่ที่หนึ่งที่จิตของข้าพเจ้าได้สัมผัสกับสายลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านร่างกายของตน ความเย็นสะท้านจากภายในสื่อประสานรองรับกับสัมผัสจากภายนอก ความรู้สึกอันเกิดจากการเจริญสติภวนา ความรู้สึกอันเกิดจากความใส่ใจอย่างทั่วพร้อม ได้เดินทางมาเยี่ยมเยือนเหมือนกับสายลมหนาวเย็นบนสันภูสูงที่สองขากำลังเหยียบย่ำ ที่ที่นี้ ความเย็นยะเยือกหนาวสะท้านผิวกายนี้ ได้เดินทางมาฉุดรั้งให้จิตแห่งตนเหนือพ้นจากความเป็นฉัน ที่แห่งปิติสุขเช่นนี้ สายลมได้พาข้าพเจ้าออกเดินทางไปไกลแสนไกล ประสาทสัมผัสยังคงรับทราบถึงความเงียบ ความเคลื่อนไหวจากสายลม เสียงนกร้อง เสียงใบไม้ที่ต้องลม เสียงทุกสรรพเสียงดังเสียงเพลงของลำนำสวรรค์ บทเพลงของจักรวาล ที่ ๆ ข้าพเจ้าได้เดินทางไปไกลแสนไกล เพียงลำพัง...

[lekbike]

ฉันเป็นเพียงสายลม...
สายลม....
ฉันเป็นเพียงแค่สายลม....
ที่พัดผ่านมา...แล้วก้อผ่านไป
ไม่ได้เป็นสายลมแห่งฤดูกาล...
ที่มีหน้าที่ประจำการตามฤดู...
เมื่อยามหนาวพัดพาไออุ่นไปสู่เธอ...ผู้ป็นที่รัก
ให้เธอได้คลายหนาว...และร่าเริงกับสายหมอกแห่งเหมันต์

ยามนี้เธอนั่งอยู่ที่ใด...ยามนี้เธอคิดสิ่งใด

ฉันเป็นเพียงสายลม...ที่พัดพาตัวเองให้เฝ้ามองเธอ
พัดพาตัวเองให้เข้าไปสู่วังวนแห่งความรู้สึก...
ได้เพียงแค่เฝ้ามองเธอ...จากที่ไกลแสนไกล...
ฉันไม่กล้าแม้แค่เพียงจะโอบรัดกายเธอไว้ด้วยไออุ่นจากฉัน...
เพราะเธอต้องมีสายลมประจำกายที่จะทำหน้าที่ปกป้องเธอจากความหนาวเหน็บ...

ยามนี้เธอคงไม่เหน็บหนาว...ยามนี้เธอคงไม่รู้รสชาติแห่งความหนาวเหน็บ

ฉันเป็นเพียงสายลม...ที่เดินทางผ่าน..เส้นทางและกาลเวลา
พัดพาตัวเองผ่านหนทางอันยาวไกลอย่างโดดเดี่ยว
ได้แต่เพียงคอยมองหา...ว่าเธออยู่ที่แห่งใด....
ฉันเป็นเพียงสายลมที่พัดพาความรู้สึกที่มีให้เธอ...ทั้งใจ
ฉันได้แค่เพียงพัดไป....ตลอดกาล

[เนิ่ม ชมภูศรี]

เมื่อได้อ่านบทความนี้แล้ว แน่นอนว่า เป็นบทรำพึงของคนบ้า...ความรำพึงรำพันนี้ เป็นสิ่งเดียวที่คนบ้าคนหนึ่งกำลังค้นหาเข้าไปสู่ความหมายของพลังอันไร้ขอบเขต พลังอันไร้กาลเวลา พลังที่อยู่นอกเหนือจากกฎเกณฑ์การจำได้หมายรู้ ....

คนบ้าคนนี้ ...เป็นเพียงร่างทางกายภาพที่ใช้จักรยานเป็นญาณทิพย์ที่ปั่นขึ้นไปค้นหาจักรวาล เฝ้ามองความเคลื่อนไหวทั้งจากภายในและภายนอก เฝ้ามองดูทุกกระบวนการเปลี่ยนแปลงที่สื่อประสานทางการคิด เฝ้ามองดูความเจ็บปวดรวดร้าว เฝ้ามองดูกรดและของเสียที่ถาโถม เมื่อเกิดการเฝ้ามองอย่างทั่วพร้อมทุกสรรพชีวิตแห่งตน พรพิเศษที่ปราศจากกาลเวลาได้เดินทางมาเยี่ยมเยือน ชาคนหนึ่งปั่นจักรยานไปอย่างไร้วันเก่าก่อน ไร้วันที่ยังมาไม่ถึง ไร้แม้กระทั่งอาทิตย์ที่รอคอยอยู่อย่างไม่เป็นความจริง...
.
มันยากนักที่จะสื่อสารกันได้ด้วยภาษาเพียงไม่กี่ประโยค แต่หากจะสอดประสานทางจิตสำนึกได้ สิ่งที่กำลังกล่าวถึงคือสิ่งที่ท่านไม่ควรเชื่อ เพราะว่าเป็นเรื่องการคิดของชายคนบ้าจักรยานคนหนึ่ง ขอเพียงแต่อ่านข้อความด้วยความไม่เชื่อในสิ่งที่เขียน และการเดินทางจะเริ่มต้นกันต่อไป...

[lekbike]

โชคดีวันนี้มีความสุข
สิ่งที่ยังไม่เกิด ความคิดนี่แหละ
ที่บั่นทอนพละกำลังส่วนหนึ่งของความสุขที่ควรจะเกิด ควรจะมี ให้ลดน้อยลงไป
บางขณะ เราน่าจะทำชีวิตให้ดีกว่านั้นได้ง่ายๆ
แต่เพราะความคิด ความกังวล

ทำให้สิ่งที่น่าจะง่าย กลายเป็นสิ่งยุ่งยาก
ถ้าความคิดบางอย่าง ยิ่งคิด ยิ่งเศร้า ยิ่งทำให้กังวล
ยิ่งไม่มีความสุข ยิ่งหวาดกลัววันข้างหน้า ก็อย่าไปคิดมันเลย
แค่ทำวันนี้ให้มีความสุข ทำให้ดีที่สุดกับเวลานี้ที่มีโอกาสนี้...
บางที ใครจะรู้ว่า อะไรๆที่ไปกังวลนั้น อาจจะมาไม่ถึงก็ได้..

ชีวิตอาจไม่ยาวนานถึงขนาดนั้น
ไม่มีใครรู้ว่าพรุ่งนี้ จะตื่นหรือเปล่า
อย่ากังวลกับอะไรที่ยังมาไม่ถึง...
มองวันนี้ ทำวันนี้ มีความสุขกับทุกวินาทีนี้ .....
ที่ยังหายใจอยู่ดีกว่า เวลามีพอเสมอสำหรับความสุข .

ความทุกข์สร้างสิ่งมหัศจรรย์ ชีวิตที่พบความทุกข์ เป็นชีวิตที่แท้...
ไม่มีความทุกข์ก็ไม่มีการเติบโต
ความทุกข์เป็นพลังขับเคลื่อนให้หลายอย่างเกิด
ไม่มีใครไม่มีความทุกข์ เพราะนั่นคือการเป็นชีวิต
ความทุกข์สอนให้แต่ละคนเข้มแข็งในแง่มุมต่างๆ
ถ้าความทุกข์ไม่เข้ามาหา ก็จะไม่รู้ว่า ความสุขที่แท้เป็นอย่างไร
ไม่มีความทุกข์ ก็ไม่รู้จักความสุข......
เพราะความทุกข์พิสูจน์ความเป็นคน อ่อนแอ หรือเข้มแข็ง
ความทุกข์เป็นสิ่งท้าทายความสามารถ.....

ต่างจากความสุข ที่ทำให้อ่อนแอ มองโลกง่ายๆ แคบๆ
ความสุขเหมือนฝนพรำสาย
อ่อนโยน งดงาม บางเบา แต่ว่างเปล่า ไม่มีการเรียนรู้ใดในความสุข.......
เมื่อใดที่มีความทุกข์ ควรยิ้มรับ และคิดว่าโชคดีที่ได้เจอความทุกข์
ได้เรียนรู้การแก้ปัญหา ได้สงบ ได้สติ ได้ความนิ่ง ได้รู้จักโลก รู้จักตัวเอง
รู้จักการเติบโตทุกๆก้าว
ให้กำลังใจตัวเองมากๆ บอกตัวเองว่า

โชคดีที่วันนี้มีความทุกข์
เพราะเมื่อผ่านความทุกข์ ความสุขก็จะรออยู่เบื้องหน้า...
จงใช้ความทุกข์สร้างสิ่งมหัศจรรย์ให้กับชีวิต.

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ขอบคุณมากครับ ที่ได้ช่วยกันสรรสร้างโลกของความสวยงาม โลกนี้ เราผู้เป็นมนุษย์ ควรอย่างยิ่งที่จะเดินทางไปด้วยการมีชีวิตที่เบิกบาน ครับ

[เนิ่ม ชมภูศรี]

มิติที่ไร้กาลเวลา...........