...ใครบ้างเคยคิด...ว่าจะมีวันนี้...วันที่ได้จับจักรยาน
แล้วปั่นไปในจุดที่เคยอยู่...จุดที่เคยมีอดีต...จุดที่เคยวาดฝัน
ถึงอนาคตอันหลากหลาย...ในช่วงชีวิตที่กำลังไขว่คว้า...
...ใครบ้างเคยคิด...มีใครบ้างที่เดินทางกลับมาถึงนะจุดหนึ่ง
แล้วครวญเพลงเก่าๆบนหลังอานจักรยาน...ดังได้ดมดอมกลิ่นหอม
ของดอกปาริชาติ...ชวนให้รำลึก...ภาพในอดีตย้อนเข้ามาในห้วง
คำนึง...แห่งความคิด...
...เป็นเรื่องที่...ไม่น่าเป็นไปได้...เพราะในอดีตไม่เคยคิดว่าจะทำ
ไม่เคยแม้แต่จะสนใจ...
...50 ฝน 50 หนาว เดินทางผ่านกาลเวลา มีทุกข์ มีสุข มีสุข
แล้วมีทุกข์ คละเคล้าวนเวียน...
...จึงไม่ใช่เรื่องแปลก...หากมีคนบ้าสามคนอยากปั่นไปถวายพระพร
ด้วยเงื่อนเวลาที่จำกัดกับการงาน...จึงไม่ใช่เรื่องแปลก...หากมีคนบ้าอีก
หลายคนที่เห็นด้วย...แต่ขัดแย้ง...ว่าบ้ารึเปล่า 3 วันปั่นถึง...
...มันไม่แปลกเลยจริงๆ เมื่อได้ร่วมทีม...
...เพราะเรื่องแปลก...เพราะเรื่องบ้า ที่คิดว่าไม่น่าเป็นไปได้...
...เพราะแบบนี้...จึงทำให้เรามีโอกาส...มีผู้นำชักจูงเกิดแรงกระตุ้น
ให้ทำได้...ในสิ่งที่ไม่เคยคิดจะทำ...
...ในยามที่เหนื่อยล้าแสนสาหัส...มีความสุขเกิดขึ้นอย่างประหลาด
...แม้นแต่ยามนอน...ยังละเมอคิดถึงสิ่งที่รัก...ทั้งแม่ เมีย ลูก
ญาติพี่น้องประดามี...เสียงครวญครางของใครบางคนจึงปรากฏในค่ำคืน
ของการหลับนอน...พร้อมเสียงกรนสนั่นกับฝันอย่างเพลิดเพลินของ
ใครอีกหลายคน...
...พรุ่งนี้ มีเรื่องเล่า...และเหล้า ของอีกหลายคน...หากกลัว...
อย่าเฉียดกรายเข้าไกล้...รับมุกไม่ทันคุณจะกลายเป็น...
"บ้านน๊อก...บ้านนอก" ของพี่ ซีดี้ สีดำๆ...
