สองคน สี่น่อง ท่องทั่วจำปาสัก

[ชัยhymtb]

...อ่านสนุกจริงๆ ทำให้น่าติดตามตลอดทริป 8 วันที่ผ่านช่างรวดเร็วอะไรปานนั้นนะพี่เปิ้ล-พี่ศรี กลับมาน่าจะเขียนหนังสือขายได้นะพี่เปิ้ล แต่ไม่ต้องกล่าวถึงรสชาดของกาแฟสตาร์ฟัค(star buck)ก็ได้นะครับ...

[Charlie 02]

มาอ่านต่อ...กำลังเพลิน ๆ...

แม่โขงชาแลนท์ 2006 ผมไม่ได้ไปครับ...ผมชอบทัวร์ริ่งมากกว่า...สงสัยไปหน้าร้อนล่ะสิ...ก็เหมือนบ้านเราแหละ...ร้อน ?

[The_exotic]

สวยจังเลยนะคับ
แต่ สงสารกระรอกบิน
T T

[เปิ้ล หาดใหญ่]

...อ่านสนุกจริงๆ ทำให้น่าติดตามตลอดทริป 8 วันที่ผ่านช่างรวดเร็วอะไรปานนั้นนะพี่เปิ้ล-พี่ศรี กลับมาน่าจะเขียนหนังสือขายได้นะพี่เปิ้ล แต่ไม่ต้องกล่าวถึงรสชาดของกาแฟสตาร์ฟัค(star buck)ก็ได้นะครับ...

ถึงกับเขียนหนังสือขายเลยเหรอ ตอนนี้ก็ยังหาทางจบไม่ถูกอยู่เนี่ย.....

[เปิ้ล หาดใหญ่]

มาอ่านต่อ...กำลังเพลิน ๆ...

แม่โขงชาแลนท์ 2006 ผมไม่ได้ไปครับ...ผมชอบทัวร์ริ่งมากกว่า...สงสัยไปหน้าร้อนล่ะสิ...ก็เหมือนบ้านเราแหละ...ร้อน ?

ไประหว่างวันที่ 17 - 24 ตุลา 2009 ค่ะ ปลายฝนต้นหนาว แต่ที่เจอน่ะ เปียกโชกเลย......

[เปิ้ล หาดใหญ่]

สวยจังเลยนะคับ
แต่ สงสารกระรอกบิน
T T

ใช่แต่กระรอกบินนะ มันมีสารพัดสัตว์เลยแหละ ที่เอามาขายข้างทาง

[เปิ้ล หาดใหญ่]

ขออภัย ที่นิยายขาดตอน ด้วยข้อย กำลังขมักเขม้นกับการสอยตั๋วหางแดงราคาโปรโมชั่นเพื่อเอาไว้เที่ยวปีหน้า
กับอีกประการคือ เดือนหน้าจะได้ไปเที่ยว เจียงหนาน ดินแดนแห่ง การเที่ยวชมทิวทัศน์ ของเหล่าจอมยุทธ์ และกวี
เลยกำลังค้นคว้าหาข้อมูล โดยเบียดบังเวลานอน และเวลาทำงาน ซะยิ่งกว่าทำวิจัยอีกแน่ะ....

เรื่องราวที่จะเสนอต่อไปนี้ถือเป็นตอนอวสาน แม้ไม่อยากจะอวสานก็ตาม แต่จะทำอย่างไรได้ งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา
ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านจนจบ ที่แม้จะรู้สึกว่า ผู้น้อยเพ้อเจ้ออยู่บ้าง ก็มิได้ขัดคอแต่ประการใด

ในช่วงสุดท้าย กล้องที่ผ่านสายฝนมาอย่างโชกโชนโดยมิได้ทำการดูแลรักษาเป็นพิเศษเกิดน้อยใจ จอ LCD มืดไปซะดื้อๆ
ทั้งเคาะ ทั้งเขย่า ก็ไม่มีปฎิกริยาตอบสนองแต่อย่างใด ภาพเหตุการณ์ของช่วงนั้น จึงถูกบันทึกเอาไว้ในหัวใจของผู้น้อย อันเป็น
เมมโมรี่การ์ดสำรองแทน แต่ผู้น้อยก็มิรู้วิธีที่จะดาวน์โหลดภาพเหล่านั้นออกมาให้ผู้อื่นเห็นได้ ผู้ใดที่มีทักษะ
เป็นเลิศด้านคอมพิวเตอร์ช่วยแนะนำผู้น้อย ทีเถอะ......

[เปิ้ล หาดใหญ่]

ตาดฟาน เป็นน้ำตกอีกแห่งหนึ่งของลาวที่ดูได้ชมได้ แต่สัมผัสไม่ได้ จุดที่ชมตาดฟานได้ชัดเจนที่สุด เป็นที่ตั้งของตาดฟานรีสอร์ทด้วย ในวันที่ไปดูแล้วไม่มีผู้เข้าพักเลย อีกทั้งดูโดยรอบบริเวณแล้วก็ไม่น่าพักสักเท่าไหร่ ตาดผาซ้วมเหนือชั้นกว่าหลายขุม ใกล้รีสอร์ท มีทางเทรคกิ้งลงไปดูน้ำตกที่เห็นอยู่ลิบๆ แต่มีป้ายคำเตือนขวางทางไว้ว่า “อันตราย” โอย.....แล้วอย่างนี้ ข้อยจะลงไปหาเรื่องทำไมกันล่ะ...ก่อนถึงน้ำตกตาดฟานเล็กน้อย มีตลาดเล็กๆ ขายของป่า ประเภทเนื้อกวางตากแห้ง และอีเห็น (บ้านข้อยเรียกมูสังนั่นแหละ) อยู่บ้างประปราย นอกจากนี้ยังมีกาแฟ ทั้งโรบัสต้า และอาราบิก้า เป็นกาแฟคั่วบด เวลาชงต้องชงด้วยเครื่องชงกาแฟ หรือถ้าจะชงแบบอนุรักษ์ ก็ใช้ถุงกาแฟ แบบกาแฟโบราณ ซึ่งกาแฟลาวนี่ข้อยยกนิ้วให้เลยนะ เรื่องความกลมกล่อม นุ่มนวล และโบราณ ใครที่เป็นคอกาแฟ ถ้าได้ลองกาแฟลาวแล้ว เมื่อกลับบ้านแฟสำเร็จรูปจำพวก เนสกาแฟ มอคโคน่า ฯล ที่เคยดริ้งค์อยู่ทุกเช้า ถึงกับกวาดลงถังขยะ เลยนะ ซิบอกไห่.....

[เปิ้ล หาดใหญ่]

หลังจากชมตาดฟาน แล้ว เดิมทีคิดว่าจะไปต่อ ตาดเยื้อง ซึ่งเยื้องไปอีก สองกิโล แต่ดูเวลาแล้ว เป็นเวลาบ่ายสามโมง ด้วยฝีมือปั่นอย่างพวกเราสองคนซึ่งใช้เวลาขึ้นเขาระยะทางสิบกว่ากิโล ไปถึงสองชั่วโมงกว่า ไม่น่าจะรอดไปถึงปากเซก่อนค่ำแน่นอน ก็เลยตกลงใจ ที่จะ “ฝากไว้ก่อนเถอะโอฬาร.....” แล้วปั่นกลับปากเซ ขากลับนั้น สวรรค์ได้ประทานทางลงให้แก่เรา เราใช้ใบจานใหญ่สุด เท่าที่จักรยานมันมีให้เราได้ และใช้เฟืองหลังเล็กสุดเท่าที่จักรยานมันมีให้เราได้ แล้วปั่น...ปั่น....ปั่น.....ดุจล่องลอยไปในอากาศด้วยพรมวิเศษแห่งอะลาดิน ด้วยระยะทาง สี่สิบกิโล ใช้เวลาไปเพียง หนึ่งชั่วโมง สิบห้านาที มันช่างเหลือเชื่อจริงๆ นี่คงเป็นสถิติที่เร็วที่สุดในชีวิตของคนเชื่องช้าอย่างข้อย.....

[เปิ้ล หาดใหญ่]

เมื่อถึงปากเซ เริ่มมองหาโรงแรม พบว่าที่หลักสอง ด้านตรงกันข้ามกับสนามกีฬา ติดกับสถานีขนส่งไปอุบล ชื่อโรงแรมเมืองเจริญ ราคา 80 พัน (สามร้อยยี่สิบบาท) สะอาดพอใช้ มีทีวี เครื่องทำน้ำร้อน และที่สำคัญมีที่เก็บจักรยานอย่างดี หลังจากใช้เวลาปั่นจักรยานอยู่นอกเมืองซึ่งไม่ค่อยมีรถราอื่นใช้ถนนร่วมกับเราอยู่หลายวัน บางช่วงเราถึงกับลำพองว่าเป็นจ้าวถนน และใช้วิธีปั่นเลื้อยข้ามฟากไปมาบนถนนโดยเสรี อย่างไม่ต้องกลัวว่าจะถูกรถเหยียบตาย แต่เมื่อเข้าเมืองปากเซ เรารู้สึกว่าความลำพองนั้น ถูกทำให้ลีบแบน ด้วยยวดยานที่ขวักไขว่บนท้องถนน อย่างอวดศักดิ์ดา ทำให้เรารู้สึกว่าในเมืองปากเซ มันไม่ใช่ที่ทางแห่งจักรยาน ไม่ใช่ที่ทางที่เราประสงค์ หลังอาบน้ำเสร็จเราจึงจอดเจ้าเสือไว้ที่โรงแรม แล้วเริ่มออกเดินไปเรื่อยๆ แม้ว่าการเดินจะช้ากว่าการปั่นจักรยาน แต่บนไหล่ทางยังพอมีที่แบ่งปันให้คนเดินโดยไม่ปะปนกับยวดยานอื่นบนท้องถนน คืนนั้นเพื่อเป็นการฉลองชัยที่พรุ่งนี้จะต้องกลับบ้าน และเอียนเฝอเต็มที จึงเดินเข้าไปสั่งอาหารที่ร้าน ซินดาด เอเชีย ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่พัก เป็นร้านอาหารประเภทหม้อไฟ รู้สึกแปลกใจมากที่มีอาหารทะเลด้วย..... ราคา และคุณภาพพอรับได้ นั่นคงเป็นนิมิตรหมายถึงความเจริญทางด้านการคมนาคมในประเทศลาว

[เปิ้ล หาดใหญ่]

วันรุ่งขึ้น เราสองคน ก็อำลาประเทศลาว และอำลาการปั่นจักรยานทริปนี้ นั่งรถบัสกลับอุบล ขึ้นรถทัวร์เที่ยวสี่ทุ่มครึ่ง ถึงกรุงเทพตอนเช้า และขึ้นเครื่องกลับหาดใหญ่ตอนเที่ยง เพื่อที่จะกลับไปทำหน้าที่ของแต่ละคน.... เพื่อที่จะรอคอยการปั่นจักรยานทัวร์ริ่งทริปต่อไป..... และเพื่อที่จะทบทวนประสบการณ์ในทริปที่ผ่านมา .......

[ทิวากร]

ขอบคุณครับ สักวันคงได้กลับไปอีกรอบเหมือนกันครับ

[พ่อน้องปาล์ม]

มาติดตามทุกวันครับคุณเปิ้ล อยากตามรอยไปบ้าง

[สพท.]

เล่าเรื่องได้..หรออยยย...เสือเปิ้ลและคู่หูยังเท่ห์เหมือนเดิมนะ...คงมีโอกาสได้ปั่นร่วมกันอีกเน๊าะ

[เปิ้ล หาดใหญ่]

เส้นทางน่าปั่นมากกกกก ค่ะ พี่เสือพันธ์ทาง ซักวันคงได้ปั่นไปชมดอกซากุระบานบ้าง