"เหนือเขื่อนภูมิพล" โสมง-หินลาดนาไฮ-สันป่าป๋วย-ห้วยริน-นาอีเปย

[ฟาก]

ของเขาดีจริงครับ ของดีต้องไม่มีตัวช่วย รอดอีกวัน
ขั้นตอน 1 น้ำในแม่นำ้แม่ตื่น
2 ขุดบ่อทรายเอาน้ำ
3 เติมน้ำในถุงก่อนกรอง
4 ในขวดโค้กน้ำที่กรองแล้ว
เครื่องมือmet
วิธีการ วันชัย
ผม ดื่ม

[met]

555 แล้วพี่จะถ่ายผมฉี่ทำไมครับ

IMG_3798.JPG (80.12 KiB) เข้าดูแล้ว 905 ครั้ง

รอดตายเพราะ Platypus Gravity work เลย
ของแท้ ใช้งานได้จริง กรองแม้กระทั่งน้ำขุ่นคลั่กฉุกเฉินได้ถึง 6-8ลิตรก่อนลาโลก 555

[met]

ของเขาดีจริงครับ ของดีต้องไม่มีตัวช่วย รอดอีกวัน
ขั้นตอน 1 น้ำในแม่นำ้แม่ตื่น
2 ขุดบ่อทรายเอาน้ำ
3 เติมน้ำในถุงก่อนกรอง
4 ในขวดโค้กน้ำที่กรองแล้ว
เครื่องมือmet
วิธีการ วันชัย
ผม ดื่ม

แล้วคืนแรกไม่ยักกะขุดบ่อทราย ตักจากแม่ตื่นกรองพรวด
พี่ตึ๋ง : ของมันดี ต้องกรองได้สิน่า กรองเลยทั้งขุ่น ๆ

[met]

เห็นกระบะคันนี้แล้วนึกถึง HILUX ในรายการ TOP GEAR
โมเดลเดียวกันเลย กระบะผีสิง ฆ่าไม่ตาย

i045661.jpg (69.16 KiB) เข้าดูแล้ว 903 ครั้ง

images.jpg (7.91 KiB) เข้าดูแล้ว 903 ครั้ง

untitled.png (93.06 KiB) เข้าดูแล้ว 903 ครั้ง

untitled1.png (77.03 KiB) เข้าดูแล้ว 903 ครั้ง

เชื่อว่าคันสีขาวนี้ ถ้าได้ช่างมาปรับแต่งนิดหน่อยก็ยังฟื้นได้เช่นกัน

เหนือเขื่อนภูมิพล00172.JPG (180.41 KiB) เข้าดูแล้ว 903 ครั้ง

[met]

เช้าวันที่2 กับการตัดขาดจากโลกภายนอก ไม่มีสัญญาน ไม่มีwifi ไม่มีกาแฟอเมซอน
เช้านี้เรากินข้าวกันง่าย ๆ กาแฟอีกคนละถ้วย หม้อใบเดิมยังใช้ได้ดีมา10ปีเข้าไปแล้ว ต้มรวมกันแล้วมาเทแบ่งใส่ชาม อิ่ม

เหนือเขื่อนภูมิพล00232.JPG (149.04 KiB) เข้าดูแล้ว 901 ครั้ง

เช้า ๆ ก็ยังปั่นสบายกันครับ วิวสวย ป่าร่มรื่น แต่แปลกตาน้อยลงเพราะเป็นการซ้ำทางเดิม เดาคร่าว ๆ สันป่าป๋วยน่าจะประมาณ20โลได้

[met]

มีการเปิดทางใหม่หลายช่วง ในรูปทางเก่าอยู่ข้างล่างต้องข้ามห้วย ทางใหม่ไถขึ้นเขามาเลย

เหนือเขื่อนภูมิพล00236.JPG (132.96 KiB) เข้าดูแล้ว 901 ครั้ง

เจอชาวบ้านบอกว่าหน้าฝนน้ำตัดทางขาด เลยต้องเปลี่ยนทาง

[met]

ยิ่งสายก็ยิ่งร้อน อบอ้าวเพราะฝนทำท่าจะตกแต่ไม่ยอมตก
อย่างที่ชาวบ้านบอก ฝนฮึ่ม ๆ มาแต่ไม่ยอมตก อุตุบอกฝนตกแถวตาก แต่น้ำไม่เข้าเขื่อนเพราะมันไม่ยอมมาตกเหนือเขื่อน

แล้วเย็นนี้น้ำก็เข้าเขื่อน 555

[met]

เส้นทางมีการไถปรับให้เรียบขึ้น กว้างขึ้น
ต่างจาก5ปีก่อนที่เหมือนปั่นอยู่ในป่าจริง ๆ ไหลไปตามไลน์ ตามแทรค

ทุกอย่างก็มีการเปลี่ยนแปลง เวลาเดินหน้าไปไม่หยุด วันนี้เราก็ต้องเดินหน้าเพราะถ้าหยุด
"จะเอาน้ำที่ไหนกิน 555"
เราแวะเติมโปรตีนกันอีกหน่อยเพราะใกล้เที่ยงแล้ว ก่อไฟย่างกุนเชียงง่าย ๆ คนละไม้สองไม้

[met]

มาถึงสามแยกเข้าโสมงที่ขึ้นเรือมา ก็น่าจะบ่ายแล้ว
ช่วงนี้เริ่มร้อน และน้ำใกล้หมดกันทุกคน

ผีเสื้อป่าเริ่มเยอะขึ้น ๆ เรื่อย ๆ มันบินเป็นสายไปทิศทางเดียวกับที่เราปั่นไป
มันสวยมาก และผมเสียดายเหลือเกินที่ไม่สามารถบันทึกภาพขี่จักรยานไปกับสายของผีเสื้อที่บินตามตอนเราปั่น
มันเป็นสายจริง ๆ ครับ รูปที่ถ่ายได้มาจากการจอดแล้วถ่าย น่าเสียดายที่ผมไม่สามารถอัดวีดีโอได้ ตั้งกล้องอัดก็ยึดไม่แน่นกล้องแหงนขึ้นไม่ได้ภาพ
ขอบอกว่า ภาพที่ได้มาแค่20-30%จริง ๆ

ที่เหลือป่าขอคืน ภาพสวย ๆ ทั้งตอนปั่น ตอนดาวน์ฮิลล

[met]

มาถึงสันป่าป๋วยเมื่อเที่ยงพอดี น้ำหมดไปนานแล้ว
เรากรากเข้าไปที่ร้านค้าแรกที่ได้เจอ ที่นี่จะมีร้านค้า2ร้าน หัวกะท้ายหมู่บ้าน(เท่าที่เห็น)

คราวนี้โชคดี เรามาจังหวะร้านก๋วยเตี๋ยวเปิด เอ้า รออัลไลล่ะ "หิวววว"
รูปตอนกินไม่มีนะครับ ไม่มีใครถ่าย สงสัยหิวจนหน้ามืด
แหม่ มีน้ำแข็งไสเสียด้วย กินลืมเบาหวานเลยเชียว แหม่ก็คอแห้งจะเป็นผงแล้วเนี่ย

[met]

หลังจากเติมพลังใส่ท้อง ก็เติมเสบียงสำหรับมื้อเย็น
เราคุยกันว่าจะปั่นไปกางเต้นท์แถวชายน้ำตรงหาดทราย
พี่วันชัยได้ปลาสดมาตัวนึงจากร้านค้า งานนี้มีไอเดียห่อใบตอง ขุดดินกลบแล้วก่อไฟเผา อร่อยริมน้ำ วิวสวย

เราขี่ไปที่ศาลาปากทางลงหาดทราย ยังร้อนเกินไปที่จะลงไป
แล้วก็เลยไปนั่งรอใต้ต้นพุทรา พงหนามที่วัวหลบแดด ขี้วัวเยอะดี

รวมเวลากินข้าวเที่ยง นั่งหลบแดด จนแดดคล้อย4โมงกว่าแล้ว คุยกันได้เวลาลงไปกางเต้นท์ริมหาดทราย
ฝนที่ทำท่าจะตกแต่ไม่ตก คราวนี้ก็มาแบบพายุบุแคม
มันเป็นพายุทรายลูกย่อม ๆ ทั้งลม ฝน ทราย ที่กระหน่ำใส่ตอนเรากำลังกางเต้นท์ ก็ถือว่าน่ากลัวทีเดียว โดยเฉพาะถ้าอยู่ในเรือในอ่างเก็บน้ำ

โชคดีที่เราเก็บเต้นท์ทัน แต่เสาเต้นท์พี่วันชัยหักเรียบร้อย
พายุยังตามไล่หลังมาตอนเราปั่นเข้ามา รร.บ้านสันป่าป๋วย
"คุณครูใจดีทุกคน... เสียงเพลงลอยมาไกล ๆ" ผมเข้าไปขออนุญาตครูผู้หญิงสองท่านที่สอนอยู่
น้ำใจท่านรีบจัดการที่หลับที่นอนให้เรา
"นอนบนบ้านเลย คืนนี้ผอ.ไม่อยู่ นอนในห้องนะ จัดที่นอนไว้เรียบร้อยแล้ว ข้างล่างตะขาบงูเอยะ"
ขอบคุณน้ำใจคุณครู รร.บ้านสันป่าป๋วยมาก ๆ ครับ เย็นนี้ไม่มีรูปเลย เพราะพายุที่กระหน่ำแทบจะเผ่นกลับเข้าหมุ่บ้านแทบไม่ทัน 555

[met]

Day3 : สันป่าป๋วย-ห้วยริน

เป็นทริปที่แปลกอีกอย่าง คือ การบอกระยะทาง บอกเป็นเขากี่ลูก
เมื่อเราถามชาวบ้านถึงระยะทาง ความไกล คำตอบที่เราได้ คือ จำนวนของเขาที่ต้องข้ามไป

เช้านี้แพลนคือดันเขาขึ้นหน่วยฯ บ้านร้าง เทือกดอยสอยมาลัย วันนี้งานหนักแน่

ลุงนักการ รร. ที่มายืนคุยด้วย คุยกันเรื่องมีถนน(จริงๆเรียกว่าทางดีกว่า) ออกไปข้างนอกตรงเขื่อนภูมิพลไหม
แกว่ามี แต่คนไม่ค่อยใช้กัน ไปออกห้วยริน จากห้วยรินก็มีทางออกไปได้อีกหลายทาง

ปะติดปะต่อที่เราถามร้านก๋วยเตี๋ยวตรงวัดชลประทานรังสรรค์ "มีทางเข้าตรงข้าม ผาสามเงา มันข้ามเขาเข้าไปห้วยรินได้"
แผนที่ในความทรงจำผมก็สว่างขึ้นมา "พี่ตึ๋งเราไปห้วยรินกันไหม จากห้วยรินต่อไปบ้านร้างนาอีเปย-ต่อไปดอยหัวโล้น-และสอยมาลัยได้"
ทางขึ้นบ้านร้างตรงสันป่าป๋วยเราเคยผ่านมาแล้วนี่ เปิดทางใหม่ไหม

เอ้า ไม่ทันไรจากหัวเป็นก้อย บ้านร้างสอยมาลัย เปลี่ยนไปห้วยรินแทนซะแล้ว 555

[met]

ถือเป็น รร.ที่สวยงาม แต่กับคนที่อยู่ที่นี่ เรียนที่นี่ ครูที่ต้องมาสอนที่นี่ อาจจะแตกต่างจากที่เราคิด เราเห็น

เช้านี้นอกจากที่นอนอันอบอุ่น ปลอดภัย คุณครูยังลุกมาผัดข้าวให้เราอีก3จานใหญ่ ๆ
พวกเราตกลงใจตอบแทนน้ำใจคุณครูเท่าที่เรานักเดินทางที่แค่ผ่านมาแล้วผ่านไป จะสามารถแสดงความขอบคุณได้ดีที่สุด
ไข่ไก่ & ขนมสำหรับเด็ก ๆ ดูจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เราหาได้เวลานั้น

"ขอบคุณครับ รร.บ้านสันป่าป๋วย"

[met]

จะว่าไป 2วันที่ผ่านมา เส้นทางก็ไม่แปลก หรือ ลำบากเท่าไรอาจเพราะเราซ้ำทางเดิมบางส่วน

หลังจากเปลี่ยนแผนนาทีสุดท้ายก่อนล้อหมุน วันนี้ก็โหดมันส์ฮา สมใจอยาก
"ห้วยริน เขา2ลูก" เสียงลุงลอยมา นึกในใจ หน่วยวัดระยะทางแบบนี้น่ากลัวแฮะ สั้นๆแต่จริงๆยาวววว
ประเดิมก็หลงในหมู่บ้านซะเลย หลงไปทางจะขึ้นสอยมาลัยซะงั้นต้องย้อนกลับออกมา ไม่นานทางที่คุ้นเคยก็หายไปเหลือเพียงทางแคบ ๆ แบบคนเดินมอเตอร์ไซค์ผ่าน

อย่างไรก็ตาม ผมขออนุญาตไม่แนะนำสำหรับใครที่คิดจะมาทางนี้ ไม่ได้ดูแคลน หรืออวดว่าตัวเองเก่งอย่างใด
เกรงว่าการที่พวกเราไปปั่นกันได้ จะหมายถึงใครก็เข้าไปได้
คุณอาจจะหลงป่าได้ครับ ! ย้ำเลย หลงป่า เร็ว ๆ นี้หลังเรากลับมามีข่าวชาวบ้านหลงป่าแถวๆบ้านตากทางใต้ห้วยรินลงไป
แกคงหลงป่าและขาดน้ำ เสียชีวิตครับ

"สันป่าป๋วย-ห้วยริน" เป็นแค่ทางคนเดิน และมอเตอร์ไซค์
ซึ่งมีคนใช้ทางน้อย ป่าเปลี่ยนทุกปี ชาวบ้านอาศัยต้นไม้ที่ถากรอยไว้เพื่อจำทาง
หลายครั้งที่เราต้องหยุด มะงุมมะงาหรามองหาต้นไม้ที่ถากสัญลักษณ์ ทางบางช่วงไม่เหลือรอยไว้เลยมันเหมือนกันไปหมด ต้นไม้ต้นหญ้าคลุม

ผมยอมรับอย่างลูกผู้ชายว่า "กลัวครับ"
ถ้าไม่มากะพี่ตึ๋ง พี่วันชัย และเห็นน้ำใจ ฝีมือกันมาแล้วกว่า10ปี ผมก็ไม่มา

[met]

ขณะล้อหมุน พบชาวบ้านคุยกัน ได้ความว่ามาผิดทาง นี่ขึ้นสอยมาลัย
อ้าว เริ่มก็หลงซะแล้ววว

เช้านี้อากาศดี ฝนเมื่อคืนคือฝนแรกของฤดู ฟ้าที่ยังฉ่ำและปิดไปด้วยเมฆที่พร้อมจะตกลงมาช่วยให้แดดไม่ร้อน
หลังพ้นหมู่บ้านแวะถามทางชาวบ้าน โชคดีจริง ๆ ที่เจอคนใจดี แกบอกทางเสร็จ พอเราขี่มาถึงปากทางเจอสัญลักษณ์ลูกศรที่แกทำไว้
และเขียนสำทับว่า "ห้วยริน" ทางนี้นะ สูเจ้าทั้งสาม

โห ปากทางเข้า เหมือนกันไปหมด นี่ถ้าไม่ได้น้าแก มีหลงอีกรอบ 555