Adventure SAPA : เวียดนามเหนือกับเสือเมืองเดช

[Sea Falcon Pattaya]

ลูกเจ้าของโรงแรม

[Sea Falcon Pattaya]

มีร้านอาหารค้วย

[Sea Falcon Pattaya]

ชาฮานอย คลายเมื่อย และ หลับสะบาย เอหัวหน้าเห็นรินชาทีไรมีฟองทุกทีชาเสียรึเปล่า

[Sea Falcon Pattaya]

เช้าแล้วเตรียมตัว

[Sea Falcon Pattaya]

จากถนนสายหลักมีถนนเล็กแยกขึ้นไปนิดจะมีตลาดเล็กๆ มีร้านอาหาร และชาวบ้านเอาของสดมาขาย

[Sea Falcon Pattaya]

กินเฝอ ซื้อขนม ซื้อน้ำ เรียบร้อยเดินทางกันต่อไปถึงเขตภูเขาอีกลูกไต่ขึ้นไปเจอโรงเรียน

[Sea Falcon Pattaya]

ตรงนี้ถนนวนเกือบรอบหมู่บ้านที่เป็นเนินขึ้นไปและมีบ้านชาวเขาหลังเล็กๆกระจายอยู่ทั่วเกาะดูสวยงามมาก

[Sea Falcon Pattaya]

ปั่นต่อขึ้นไปพักบนเนินเขาหันกลับไปมองทางที่ผ่านมา

[Sea Falcon Pattaya]

Promotion พิเศษคงเห็นว่า พวกเราไต่ขึ้นมามากแล้ว เลยลดให้เหลือแค่นี้

[Sea Falcon Pattaya]

ช่วงนี้ผู้ใหญ่มะห์หายไปเลยมาเจออีกทีบนยอดเขาขึ้นมาเตรียมอาหาร แถมแวะซื้อข้าวโพดต้ม และมะละกอจากหมู่บ้านชาวเขาเมื่อกี้นี้ขึ้นมาฝากด้วย พวกเราเลยกินอาหารกลางวันกันที่นี่

[Sea Falcon Pattaya]

ได้พักขาหน่อย ดิ่งลงเนินไปเห็นเมืองใหญ่อยู่ข้างหน้า มองลงไปเห็นกำลังสร้างถนนใหม่กว้างขวาง ถึงแล้ว....เมือง Lai Chau

[Sea Falcon Pattaya]

Memoryเต็มแล้วขอไปหาร้านเพื่อถ่ายข้อมูลออกก่อนครับ

[เมืองเดช]

มีกล้องกันไปทุกคน....ใช้ได้แค่ของพี่หมายเป็นภาพนิ่ง ของบังมะห์ภาพ VDO
กล้องพี่ขุนหาญเจ๊งตั้งแต่อยู่เดียนเบียนฟู ถ่ายได้แต่ตอนกลางคืน จะถ่ายทำไมตอนกลางคืนไม่ค่อยมีกิจกรรมซะหน่อย 555
กล้องของผมก็ปัญญาอ่อน ความจำก็น้อย ตั้ง Land scap ไว้ พอมาดูมันเป็นเบลอยังไงก็ไม่รู้.

[khunhan]

Promotion พิเศษคงเห็นว่า พวกเราไต่ขึ้นมามากแล้ว เลยลดให้เหลือแค่นี้

เห็น Promotion ลดให้ 1 % ก็ดี๊ด๊า ดีใจแล้ว มีอย่างที่ไหน พ้นโค้งทีไร เจอป้ายขึ้น 10 % ทุกที เหมือนกำลังปั่นอยู่ทีเดิม ขืนขึ้น 10 % ไปเรื่อย ๆ มิใช้ตอนนี้ตีลังกากลับหัวไปแล้ว ? กำลังกายอาจดูอ่อนลง แต่ก็แปลกกำลังใจกลับยิ่งพองฟูมากขึ้น

ออกจากเมือง Lai chou พอพ้นช่วงฝุ่นตลบ มองไปข้างหน้าสุดสายตา ก็เห็นเนินเขาอยู่รายรอบเมือง ปกคลุมด้วยพืชสีเขียว เป็นชั้น ๆ สวยงามมาก ไร่ชา นั่นเอง

แล้วก็มาถึงวงเวียนที่ประดับด้วยดอกไม้พลาสติกสัญลักษณ์แปลกตาแห่งนี้



ยังไม่เรียบร้อยดี




หัวหน้าเมืองเดชกำลังสอบถามเส้นทางเพื่อความชัดเจนอีกครั้ง ด้วยภาษาลาวปนภาษาอังกฤษและภาษามือ



หนุ่ม ๆ ที่ให้ข้อมูลแสดงอาการว่า สวย ๆ ๆ เราก็ตอบรับว่า เออ สวย ...สวยจริง ๆ ฝ่ายเรานั้นอิดออดยังไม่ค่อยอยากไปทำเป็นอู้คุยกับหนุ่ม ๆ ทั้งที่เข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง เพราะมองเห็นแล้ว ข้างหน้าโน่น
แต่ถึงยังไง เราก็ต้องไปต่อ

เราเริ่มเรียนรู้ ว่าเมืองทุกเมืองที่นี่ ระหว่างเมืองต้องผ่านเขาหลายต่อหลายลูก จนกว่าใกล้ถึงเมือง เราจึงไหลลง
เพราะทุก ๆ เมือง อยู่ในหุบเขา

หมดเขตเมือง Lai Chou มีเขาสูงเทียมเมฆตั้งตระหง่านรออยู่ วันนี้ เราต้องข้ามเขาลูกนี้ให้ได้ จึงจะถึงเมืองอีกเมืองหนึ่ง

การข้ามเขาข้างหน้าคือเป้าหมายของเราในวันนี้



บ่ายแก่ ๆ กับการไต่เขาวันนี้ เรารู้สึกร้อน ล้า ความรู้สึกใกล้เคียงกับเมื่อคราวปั่นในทริปตาก-แม่สะเรียง-บ่อน้ำร้อนเทพพนม หากแต่ครั้งนี้ อากาศเย็นสบายกว่า วิวสองข้างทางสวยกว่า เพราะเขาที่สูงกว่า และยังอยู่ในช่วงปลายฝน จึงเท่ากับว่า การซ้อมที่ตาก-แม่สะเรียง ไม่เสียเปล่าเลย

ปั่นไปเรื่อย ๆ อย่างที่ใจไม่ต้องอุทรณ์เลยว่าเมื่อไหร่จะลงซะที เพราะตอบตัวเองไว้แล้วเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแหละ

คุยกันกับพี่หมายว่า ดีจัง ปั่นมาจนถึงที่นี่แล้ว ยังไม่มีซักครั้งที่หมดแรงจนกดบันไดไม่ลง เพราะเขายังไม่ชันพอทั้งที่มีป้ายบอก 10% อยู่ไม่ขาดสาย หรือเพราะเรามีกำลังมากขึ้น หรือเพราะอากาศที่ชื้นเย็นกำลังดี

ยังไม่ได้คำตอบ ก็เริ่มมีช่วงชันดิ๊ก ๆ ๆ จนเกือบจะหมดแรง หัวหน้าเมืองเดชก็ทิ้งห่างไปโน่นแล้ว กัดฟันควงรอบขาเรื่อย ๆ ไปเรียง ๆ

สติเริ่มกลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง พยายามบอกตัวเองอยู่ตลอดเวลา นิ่งไว้ อย่ากลัว ๆ ๆ กำหนดลมหายใจให้หายใจเข้าลึก หายใจออกยาว หายใจเข้า....รู้ หายใจออก....รู้
ไม่นานนัก จิตเราก็เริ่มนิ่ง กลายเป็นความสงบและมีความสุขที่สุด ...ฮ้า... ดีจังเลย

แน่ละ ช่วงนั้น เราปั่นได้ช้ามาก..ก บางทีตัวเลขบันห้าปัดไม่โชว์ด้วยซ้ำ

รักษารอบขาให้คงระดับอยู่อย่างนั้นพักใหญ่ ก็ต้องได้ร้องกรี๊ด ๆ ๆ ด้วยความดีใจสุดขีด ผลของความอดทน เป็นอย่างนี้นี่เอง ..เราข้ามจุดสูงสุดมาแล้ว ทุกคนรับรางวัล.... ไหล.....แล้วโว้ย!!!

ช่วงนี้ ไหลยาวมาก หัวหน้าเมืองเดชชอบมากปล่อยให้ไหลอย่างใจ ส่วนเรากำเบรค กำปล่อย ๆ จนมือชาไปหมด พี่หมายยังคงคุมหลังอยู่ตลอดเวลา สงสัยกลัวว่าจะกรี๊ดจนลืมควบคุมรถ ขอบคุณมากนะคะ

น่าแปลก ช่วงไหล ๆ อย่างนี้ พี่บังมะห์ หายไปไหน ?

เราไม่ได้ไหลเร็วมากนัก ด้วยว่าอยากเห็นวิวทิวทัศน์สองข้างทางให้อิ่มตาอิ่มใจ สมกับที่ตะกายขึ้นมาลำบากเหลือเกิน

พอลงถึงทางราบเชิงเขา ถนนแคบ ๆ ราดยางบาง ๆ มีช่วงสะพานที่ยกสูงปูด้วยหินทรายเม็ดกลม ๆ ลื่น ๆ รถก็ยังส่งอยู่อย่างนั้น มีหมอน(เรียกอย่างนี้รึเปล่า?) คั่นถนนอยู่เป็นช่วง ๆ น่าจะเพื่อกันลื่นหรือไม่ก็จำกัดความเร็วสำหรับรถยนต์ขณะไหลลงเขา แต่กับจักรยานอย่างเรา ถึงช่วงนี้ทีไรเป็นอันกระโดดทุกที ต้องคอยระวัง ไม่ให้เสียหลัก มันไปอีกแบบแฮะ

พอเมื่อยจากการกำเบรคและเกร็งกำลังเต็มที่ ก็ถึงเมืองพอดี สายตาสอดส่ายหาป้าย Nha nghi(โรงแรม) ด้วยความชำนาญ

เห็นแล้ว Nha nghi ซ้ายมือ



ออกมายืนรอพี่บังมะห์ ไหลมาเร็ว ๆ กลัวไหลผ่านเลย


พี่หมายระหว่างรอพี่บังมะห์


รอนานเมื่อย สองหนุ่มขอนั่งรอดีกว่า

[khunhan]

ยังไม่มาอีกแฮะ


งั้นเข้าร้านตัดผมก่อนดีกว่า





มาถึงตรงนี้ เราจึงเห็นได้ชัด ว่าหัวหน้าเมืองเดช จอนขาว



พี่บังมะห์มาช้า ๆ อย่างผิดฟอร์ม มีปัญหาอะไรรึเปล่า ? เปล่า ผมแวะคุย แวะถ่ายรูปกับคนข้างทาง และก็หาอาหาร ว่าแล้วเชียว ทำสารคดีนี้เอง

วันนั้น เราออกไปเดินหาร้าอาหาร ซึ่งอยู่เยื้อง ๆ กับโรงแรมที่พักนั่นเอง

พี่บังสนใจบ้องกัญชา เอ้ย! บ้องสูบยาเส้น ไททาเนียมรึเปล่า?



เจ้าของน่ารักอัธยาศัยดี การประกอบอาหารสะอาดที่สำคัญอร่อยและราคาไม่แพง




เราติดต่อ โรงแรมฝั่งซ้าย แต่เราพักฝั่งขวา เจ้าของเดียวกัน