สองคน สี่น่อง ท่องทั่วจำปาสัก

[เปิ้ล หาดใหญ่]

สภาพถนนในดอนเดด ดอนคอน

IMG_0849_resize.jpg (36.01 KiB) เข้าดูแล้ว 407 ครั้ง

การเดินทางวันที่ หก น้ำตกหลี่ผี – ดอนปลาสร้อย – หัวอู่ – ดอนเดด วันนี้เป็นการปั่นเที่ยว ดอนเดด ดอนคอน จุดหมายแรกของเราสองคนวันนี้ คือน้ำตกหลี่ผี อันเป็นจุดหมายของทัวร์ทุกคณะเช่นกัน เนื่องจากเมื่อคืนฝนตกเกือบทั้งคืนทำให้หนทางของเราอยู่ข้างจะเป็นอุปสรรคอยู่บ้าง แต่เมื่อเริ่มปั่นไป ภูมิทัศน์สองข้าทางที่เราพานพบ ทำให้ลืมเรื่องหลุมบ่อบนทางไปเสียสนิท ทั้งนาข้าวเขียวขจี เมื่อปั่นผ่านจะได้กลิ่นใบเตยหอมอบอวล ทั้งป่าไผ่ที่ทิ้งตัวคดโค้งเป็นซุ้มให้เราปั่นลอด มันช่างคุ้มค่าจริงๆที่ได้ปั่นจักรยานมาสัมผัส ระยะทางจากที่พัก ไปน้ำตกหลี่ผี ประมาณ ห้า หกกิโลนับว่าน้อยเกินไป รู้สึกอยากจะให้มันยืดยาวไปไกลกว่านั้นเพื่อให้เราจะได้ใช้เวลาสัมผัสกับธรรมชาติสองข้างทางอย่างไม่รู้จบ

ซุ้มไม้ไผ่มีอยู่ทั่วไป

IMG_0857_resize.jpg (53.27 KiB) เข้าดูแล้ว 412 ครั้ง

[เปิ้ล หาดใหญ่]

หลี่ผี

IMG_0854_resize.jpg (56.75 KiB) เข้าดูแล้ว 404 ครั้ง

น้ำตกหลี่ผี ในวันนั้นมีนักท่องเที่ยวเพียงไม่กี่คน อาจเป็นเพราะฝนตกทำให้เส้นทางที่มาลำบาก หรืออาจเป็นเพราะว่ายังเช้าอยู่ แต่ไม่ว่าเป็นเพราะเหตุใด มันทำให้การชมน้ำตกของเราปลอดโปร่งเป็นอย่างยิ่ง น้ำตกหลี่ผี ก็เป็นเช่นเดียวกับน้ำตกหลายๆแห่งในลาวอันมีที่มาจากสายน้ำโขง ที่มีความกว้าง ไหลผ่านโขดหินที่มีความสูง กระแสน้ำจึงครึกครึ้นรุนแรง ชมความยิ่งใหญ่ได้แต่มิอาจสัมผัส

หลี่ผี

IMG_0853_resize.jpg (54.61 KiB) เข้าดูแล้ว 403 ครั้ง

หลี่ผี

IMG_0856_resize.jpg (52.42 KiB) เข้าดูแล้ว 404 ครั้ง

[เปิ้ล หาดใหญ่]

ดอนปลาสร้อย

IMG_0871_resize.jpg (57.71 KiB) เข้าดูแล้ว 399 ครั้ง

ออกจากน้ำตกหลี่ผี ปั่นจักรยานกลับมาทางเดิม แวะกินข้าวเที่ยงที่ร้านอาหารแสงอาลุน หลังอาหารเที่ยงเจ้าของร้านแนะนำให้ไปเที่ยวน้ำตกดอนปลาสร้อย อยู่ห่างจากที่พักประมาณ ห้า หก กิโลทางไปเปลี่ยวมากตัดเข้าไปในป่า เราไปกันสองคนก็กลัวๆอยู่เหมือนกัน แต่นึกขึ้นมาได้ว่าหน้าตาเราสองคนนั้น หลายๆคนบอกว่ามันเป็นอาวุธได้ดี เลยทำใจดีสู้เสือปั่นไปเรื่อยๆ ซักพัก มีผู้ชายสองคนขับรถมอเตอร์ไซด์ผ่านมา เราจอดรถหันไปยิ้มสยามพร้อมทักทายว่าสบายดี พบว่าเค้าแบกปืนลูกซองมาด้วย ยิ้มนั้นก็เลยหุบแบบไม่รู้ตัว ชายสองคนนั้นก็ยิ้มๆ แล้วขับจักรยานเลยไป เราหันไปมองหน้าเพื่อนพร้อมทำหน้าเป็นเครื่องหมายคำถามโดยไม่มีการเอ่ยปาก เพื่อนก็มองหน้าเราแล้วไม่เอ่ยปากเช่นกัน เรามองหน้ากันและกัน ในความเงียบงันเราสนทนากันทางลมปราณอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเราก็ตกลงใจพร้อมกันว่า เราจะเดินหน้าต่อไป และแล้วเราก็ปั่นต่อไปจนถึงดอนปลาสร้อย

ดอนปลาสร้อย

IMG_0874_resize.jpg (45.2 KiB) เข้าดูแล้ว 400 ครั้ง

ดอนปลาสร้อย

IMG_0872_resize.jpg (56.71 KiB) เข้าดูแล้ว 398 ครั้ง

[เปิ้ล หาดใหญ่]

จากนั้นเราก็ปั่นกลับออกมาทางเดิม แต่าถ้าปั่นข้ามสะพานดอนปลาสร้อยไปตามทางเรื่อยๆ ก็จะเป็นหัวอู่ ซึ่งเป็นจุด ที่ทหารญิ่ปุ่นใช้ในการลำเลียงอาวุธ ยุทโธปกรณ์ ขึ้นจากเรือ ด้วยรถไฟผ่านทางดอนคอน ข้ามสะพานรถไฟไปดอนเดด แล้วลงเรืออีกครั้งหนึ่งล่องไปปากเซเพื่อขึ้นรถยนต์ เหตุที่ทหารญี่ปุ่นต้องทำอะไรให้ยากลำบากแก่ตนถึงปานนี้ ก็เพราะว่า การลำเลียง ยุทธปัจจัย เพื่อมาใช้ในสมรภูมิอินโดจีน จากประเทศญิ่ปุ่นนั้น มาจากทะเลจีนใต้ ผ่านแม่น้ำโฮ ในเวียดนาม แม่น้ำโขงในกัมพูชา และลาว ไปขึ้นบกที่ปากเซ ตอนที่ผ่านลาวไม่อาจล่องเรือผ่านไปได้ เพราะติดน้ำตก คอนพะเพ็ง และน้ำตกหลี่ผี เพื่อหลบเลี่ยง น้ำตกทั้งสอง จึงต้องยักย้ายถ่ายเท ผ่านดอนคอน ดอนเดด เสียก่อน เป็นปูมประวัติศาสตร์ที่ยังทิ้งพยานวัตถุเอาไว้เป็นรางรถไฟ (ที่ปัจจุบันกลายเป็นทางรถยนต์) พบเห็นได้ทั่วไป ในดอนเดด ดอนคอน และหัวรถจักรสองคัน

[เปิ้ล หาดใหญ่]

หลังจากปั่นออกมาทางเดิม พบทางแยกเขียนว่าทางไปชมปาซา (ปลาโลมาน้ำจืด) เลยปั่นตามไป หลงซะก็หลายครั้ง แบกรถข้ามน้ำก็หลายครา ในที่สุดก็พบหาดทรายขนาดกว้าง ใหญ่ ริมแม่น้ำโขง มีร้านขายอาหารเครื่องดื่มอยู่สอง สามร้าน แต่ยามนี้ร้างไร้นักท่องเที่ยว มีแต่คนเรือนั่งอยู่ไม่กี่คน หนึ่งในคนเรือเริ่มชักชวนให้ลงเรือไปดูปาซา ที่ชายแดนเขมรซึ่งอยู่ห่างจากบริเวณนั้นโดยนั่งเรือไปประมาณครึ่งชั่วโมง เสนอราคา เก้าสิบพันกีบ (320 บาท) ยังไม่ทันจะได้อ้าปากปฎิเสธเลย ลดราคาลงมาเป็น เจ็ดสิบพัน คิดในใจว่า อย่าว่าแต่เจ็ดสิบพันเลยพันเดียวก็ไม่ไป ไปกันแค่ผู้หญิงสองคน แล้วนั่งเรือออกไปถึงชายแดนเขมร ถ้าเสนอหน้าไปไม่เรียกว่ารนหาที่ ก็ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าอะไรแล้ว

หาดทรายริมแม่น้ำโขง

IMG_0861_resize.jpg (38.84 KiB) เข้าดูแล้ว 386 ครั้ง

แม่น้ำโขงไหลไปเขมร

IMG_0860_resize.jpg (42.23 KiB) เข้าดูแล้ว 387 ครั้ง

ทางไปดูปาซา (โลมาน้ำจืด)

IMG_0865_resize.jpg (64.81 KiB) เข้าดูแล้ว 386 ครั้ง

[Charlie 02]

ไม่ได้เข้าเน็ต 2-3 วัน มัวแต่ทำธุระอยู่ ? ขณะนี้ว่างแล้ว เลยมาแอบดูนิดนึง ......ฝากความคิดถึง มายังพี่เสริม ประธานชมรมฯ ณ ที่นี่ ด้วยนะครับ..

[Charlie 02]

คุณเปิ้ล ไปช่วงหน้าฝน...เลยโชคดี ได้เห็นทุ่งนาอันเขียวขจี ถนนบางที่ตามหมู่บ้านก็เป็นหลุมบ่อ ตามสภาพ แม้ตรงหัวรถจักร น้ำก็ยังท่วมถึง
แสดงว่าน้ำเยอะมากๆ
เราไปหน้าร้อน....เห็นแต่ตอซังข้าว ที่เขาเก็บเกี่ยวผลผลิตไปแล้ว เวลารถวิ่งสวนทางกัน...ถนนฝุ่นตลบ...ต้องเตรียมปิดจมูก...น้ำตามเกาะแก่งไม่มาก แต่ใส กระโดดเล่นสบาย......ชอบ...ชอบ

[ชัยhymtb]

...จะเข้ามาติดตามชมภาพสวยๆ คำบรรยายที่เขียนได้เหมือนนักเขียนมืออาชีพตลอดทริปเลยครับ...

ไม่ได้เข้าเน็ต 2-3 วัน มัวแต่ทำธุระอยู่ ? ขณะนี้ว่างแล้ว เลยมาแอบดูนิดนึง ......ฝากความคิดถึง มายังพี่เสริม ประธานชมรมฯ ณ ที่นี่ ด้วยนะครับ..

...สวัสดีครับ พี่Charlie 02 เพิ่งรู้นะเนี้ยว่าดั้งเดิมพี่เคยอยู่หาดใหญ่ หากมีโอกาสได้ลงมาอีก อย่าลืมแวะมาหาบ้างนะครับ.....เรื่องฝากความระลึกถึงพี่เสริม ประธานชมรมฯ ผมขออาสาเองครับ ถ้าฝากพี่เปิ้ล...กว่าจะจบทริป จำปาสัก.....ความคิดถึงคงจืดจางไปมากมายครับ...

[เปิ้ล หาดใหญ่]

...จะเข้ามาติดตามชมภาพสวยๆ คำบรรยายที่เขียนได้เหมือนนักเขียนมืออาชีพตลอดทริปเลยครับ...

ไม่ได้เข้าเน็ต 2-3 วัน มัวแต่ทำธุระอยู่ ? ขณะนี้ว่างแล้ว เลยมาแอบดูนิดนึง ......ฝากความคิดถึง มายังพี่เสริม ประธานชมรมฯ ณ ที่นี่ ด้วยนะครับ..

...สวัสดีครับ พี่Charlie 02 เพิ่งรู้นะเนี้ยว่าดั้งเดิมพี่เคยอยู่หาดใหญ่ หากมีโอกาสได้ลงมาอีก อย่าลืมแวะมาหาบ้างนะครับ.....เรื่องฝากความระลึกถึงพี่เสริม ประธานชมรมฯ ผมขออาสาเองครับ ถ้าฝากพี่เปิ้ล...กว่าจะจบทริป จำปาสัก.....ความคิดถึงคงจืดจางไปมากมายครับ...

ภาพประกอบน้อยไปเลยจัดให้ตามคำของ เพิ่มอีกนิดดดดดนึง

ขอบคุณที่ช่วยรับฝากความคิดถึงจาก พี่Charlie 02 ไปให้ พี่เสริม
โอ....ถ้าลำพังข้อยนะ ข้อยกลัวทำหล่นง่ะ

[เปิ้ล หาดใหญ่]

ที่ดอนเดด เราเพียรพยายามปั่นดูที่พัก เพราะตามคู่มือบอกว่าควรพักที่ดอนเดด เพราะที่พักดีกว่า และมีให้เลือกเยอะกว่า ดอนคอน เผื่อว่าเมื่อวันวานเพิ่งขึ้นเรือมา อาจจะตาลายมองข้ามไป แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็พบแต่ความซอมซ่อของที่พัก (แต่มีเยอะ) แต่ก็ว่าไม่ได้นะเราไม่ได้ขอดูห้อง ข้างในอาจจะเทียบเท่าโรงแรมห้าดาวก็ได้ (แต่เห็นฝรั่งเข้าไปดูก็ถอยเหมือนกัน)
สำหรับผู้ที่ไม่มียานพาหนะไป ไม่ต้องกลัวว่าจะเที่ยวบนดอนเดด ดอนคอนไม่ได้ วิธีที่หนึ่งมีจักรยานแม่บ้านให้เช่า (ฝรั่งเช่าปั่นกันให้ว่อน) หรือวิธีที่สองเช่าเหมารถยนต์ ซึ่งเป็นรถที่มีที่นั่งเป็นแถวๆ เหมือนรถที่ใช้วิ่งภายในสวนสัตว์ยังไงยังงั้นเลย สนนราคา วันละ หกร้อยบาท
ตกเย็นสถานที่ที่ควรไปเที่ยวของทั้งสองเกาะ ก็ถูกพวกเราไปดู ดม ชม ชิม จนหมด ได้เวลาปั่นกลับที่พัก วันนี้ต้องจัดการล้างเจ้าเสือเป็นการใหญ่ ด้วยเต็มไปด้วยขี้โคลน แม้ว่าจะมีคัมภีร์โบราณของอินเดีย กล่าวอ้างว่า โคลนเป็นโอสถอันวิเศษ แต่เจ้าเสือสองคันมันต่างส่ายหน้า แล้วบอกว่ามันไม่ต้องการ ผู้ใดขับขี่ ผู้นั้นต้องล้างมันให้สะอาด ไม่เช่นนั้นแล้ววันพรุ่ง มันจะไม่ยอมหมุนล้อเป็นอันขาด......

ดอนเดด

IMG_0885_resize.jpg (58.86 KiB) เข้าดูแล้ว 332 ครั้ง

สภาพทาง บนดอนเดด

IMG_0878_resize.jpg (44.94 KiB) เข้าดูแล้ว 332 ครั้ง

ทางไปดูปาซา - ดอนคอน

IMG_0866_resize.jpg (63.13 KiB) เข้าดูแล้ว 332 ครั้ง

[เปิ้ล หาดใหญ่]

การเดินทางวันที่ เจ็ด ดอนคอน – ปากเซ – อุทยานบาเจียง เนื่องจากเส้นทาง จากปากเซ – ดอนคอนนั้นเราได้ปั่นจักรยานผ่านมาแล้ว ดังนั้นขากลับเราจึงตกลงใจที่จะเอาจักรยานขึ้นรถตู้ ไปปากเซ เจ้าเสือสองคัน มันพากันประท้วง ว่าจะเป็นการทำให้มันเสียลุค เสียเซลฟ์ ทั้งยังขาดสง่าราศรีแห่งเสือภูเขา แดนสะตอ แต่เราไม่สนใจ มันก็ได้แต่ยอมจำนนให้เราชำแหละองคาพยพ บางส่วนของมันเอาขึ้นรถตู้ที่ นากะสัง ค่าโดยสารคนละ ห้าสิบพัน (200 บาท) รวมค่าเรือจากดอนเดด ไปนากะสังด้วย

IMG_0870_resize.jpg (49.61 KiB) เข้าดูแล้ว 328 ครั้ง

[เปิ้ล หาดใหญ่]

ถึงปากเซ ประมาณบ่ายสองโมงเราวางแผนปั่นไป อุทยานบาเจียง เพื่อนอนดื่ม ดม ชมธรรมชาติ ที่น้ำตกตาดผาซ้วม ซักคืน ก่อนกลับอุบล เราลงรถที่หลักแปด ก่อนเข้าปากเซ จัดการประกอบล้อของเจ้าเสือ พร้อมติดตั้งกระเป๋าท้ายเรียบร้อย สอดส่ายสายตามองหาอาหาร ก็เจอเฝอ ร้านริมถนน (อีกแระ...) คู่แค้น(เพราะมันไม่เคยอร่อยเลย) อย่างอื่นไม่เห็นมีอะไร เลยจำใจพิงรถไว้หน้าร้าน เข้าไปสั่งมากินคนละถ้วย ก็ไม่อร่อยตามคาดนั่นแหละแต่ไม่เป็นไรทำใจไว้ล่วงหน้าแล้วนี่ อีตอนคิดเงินสิ โอว.....พระเจ้าช่างไม่สมกับรสชาดเลย ถ้วยละซาวพัน (80บาท) ข้อยถูกฟันเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย.....

[เปิ้ล หาดใหญ่]

เริ่มปั่นคราวนี้ไม่ได้ใช้ทางหลวงหมายเลข สิบสามที่ใช้มาตลอดทริป แต่เป็นทางย่อยที่แยกจากปากเซ ไปปากซอง และอัตตะปือ ระยะทางจากปากเซ ไป อุทยานบาเจียง 49 กม. เหลือบตาดูนาฬิกาเห็นเป็นเวลาบ่ายสามโมง คิดในใจว่าคงใช้เวลาซักสองชั่วโมง ถึงจุดหมายคงไม่เกิน ห้าโมงเย็น ปั่นสบายๆ นับเป็นเวลาอันพอเหมาะแก่การที่จะกินลมชมธรรมชาติ แต่พอเริ่มปั่นไปได้ซักสิบกิโล ทางเริ่มคดโค้งขึ้นเขา สัมภาระที่บรรทุกมาเริ่มรู้สึกว่ามันหนักเกินจำเป็นไปซะทุกอย่าง อยากจะปลดมันทิ้งซะรถจะได้เบา ชักมองเห็นความบกพร่องของเจ้าเสือที่ใช้มันมาตลอดทริป ว่ามันไม่สมบูรณ์ เลิศเลอ เพอเฟค เหมือนคันที่อยู่ที่บ้าน เอ๊ะ......ดูซิ ตัวเองไร้เรี่ยวแรงเองดันไปโทษเจ้าเสือ

[เปิ้ล หาดใหญ่]

นึกโทษนั่นนี่ไป ตามประสาคนกำลังเหนื่อยยาก ในที่สุดก็ถึงหลักสามสิบเอ็ด อันเป็นทางแยกไปสู่อุทยานบาเจียง โอว....พระเจ้ามันยังเป็นทางขึ้นเหมือนเดิมนี่หว่า.....ระหว่างทาง รถบัสคันโต ขบวนคาราวานรถออฟโรด วิ่งผ่านแซงหน้าไปหลายคัน ชักไม่มั่นใจว่าจะมีที่นอน ที่น้ำตกตาดผาซ้วมในคืนนี้ เพราะได้ข้อมูลมาว่าที่พักมีเพียง สิบแปดหลังเท่านั้น แต่ก็นึกปลอบใจตัวเองว่าพวกที่เข้าไปคงไปเที่ยวน้ำตกแล้วกลับไปนอนปากเซ มากกว่า แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็พยายามเร่งความเร็วขึ้นแต่ยิ่งเร่งก็ยิ่งเหนื่อย และเหมือนจะยิ่งช้า นึกขึ้นมาได้ว่า อ้อ....ก็ที่ทางบริเวณนี้ เค้าเรียกกันว่า “ที่ราบสูง กูละเวร” (The Bolaven Plateau) นี่หว่า.....จะให้มันราบเรียบดุจดั่งทางหลวงหมายเลขสิบสามได้ยังไงกัน อย่างไรก็ตาม สิบกิโลสุดท้าย ก่อนถึงจุดหมาย พระเจ้าได้ประทานทางลงให้ มันเป็นการลง ลง และลง จนถึงอุทยานบาเจียง ในเวลาหกโมงเย็นพอดี

[เฒ่าปราจีน]

ยังนึอิจฉาเปิง หาดใหญ่และคู่หู ที่ใด้นอนโรงแรมถูกกว่า และใด้ตลุยแบบไปเองใด้ล้วนๆ ไม่นึกว่าจะโดนฟันค่าเฝอที่ไม่อร่อย และค่าเรือแบบเอาซึ่งหน้า ของลุงสดวกสบายเรื่องกินรื่องเรือเพราะญาติจัดให้ แต่ค่าอหาร ที่พักโรงแรม อนุซา ที่จำปาสักข้อยถูกฟันเจ็บ