มาส่งลุงเพียร

[veenono]

เข้ามาขออ่านข้อมูลด้วยคนครับ

[rainbow]

นักจักรยานที่ต้องปราชิก

โดย Rainbow



ลุงเพียรกับผม แตกต่างกันหลายอย่าง ทั้งวัย ที่ห่างกันหลายปี ทั้งพื้นเพแผ่นดินภูมิลำเนา อีกทั้งลักษณะนิสัยใจคอลักษณะต่างๆ

แต่ที่เราเหมือนกันก็คือ เป็นสหายร่วมสมรภูมิเดียวกัน สมรภูมิ Platoon ที่ถูกหัวหน้าภารกิจทรยศ ทอดทิ้งให้แร้งแห่งชะตากรรมจิกตี

ทหารอย่างเราจึงจำใจต้องกลายเป็นโรนิน หักด่านแหกค่าย มุ่งหน้ากลับบ้าน เมื่อมองไม่เห็นคุณค่าใดๆที่จะอุทิศตัวทับถมลงไป

ที่ผ่านมา พวกเราพยายามที่จะปิดหู ปิดตา และปิดปาก ทั้งๆที่หลายกรณีควรจะพูด ควรจะเตือน เพื่อเป้าหมายของขบวนการ
แต่ท่าทีของผู้กุมอำนาจการตัดสินใจ ไม่เอื้ออำนวยให้ เพราะเราเห็นแก่ความต่อเนื่องของภารกิจให้มีอุปสรรคน้อยที่สุด ราบรื่นที่สุด

(ยังมีต่อ)

[rainbow]

(ต่อ)

แต่แล้ว ความโอนอ่อนของเรา ยิ่งทวีความได้ใจจากเขา และรุกเพื่อนๆสมาชิกหนักมือยิ่งขึ้น อย่างไม่เกรงใจผู้อาวุโสสูงวัยแม้แต่น้อย

ภาพที่ลุงเพียรไปยืนกุมมือขอโทษต่อหน้า ในสิ่งที่ลุงเพียรไม่ได้ทำผิด มันบาดตาบาดใจผมยิ่งนัก ศักดิ์ศรีนักจักรยานพัทลุงควรมีค่ามากกว่านี้ แต่ลุงเพียรกลับเป็นผู้ที่ปลอบโยนให้ผมเห็นแก่ความสงบมากกว่าความถูกต้องในยามนี้

ยิ่งนานวันขึ้น ผมยิ่งเห็นท่าทีที่น่าเลื่อมใสและน้ำใจจากสมิงแดนใต้ นักปั่นอาวุโสพัทลุงอย่างเงียบๆ

ชีวิตลุงเพียรบอกผมว่า คนเราจะยิ่งใหญ่มาจากไหนไม่สำคัญ มันอยู่ที่ ณ ปัจจุบันขณะ เขาได้มุ่งหน้าไปสู่ทิศทางใดต่างหาก ในทางที่สูงส่งยิ่งขึ้น ในทางที่เป็นกุศลยิ่งขึ้น ไม่ใช่ในทิศทางที่ต่ำลง!!!


(ยังมีต่อ)

[rainbow]

(ต่อ)

การที่ผมร่วมขี่ปั่นไปเป็นเพื่อน ในการเดินทางกลับบ้านลุงเพียร เพื่อร่วมพิทักษ์ความปลอดภัยเผื่อเกิดความไม่แน่นอนต่างๆขึ้น เป็นเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น อีกครึ่งหนึ่งที่ยังไม่ได้กล่าว คือการแสดงออกอีกเสียงโหวตหนึ่งที่ยืนหยัดในฟากฝั่งของมโนธรรมสำนึก อันมิจำนนต่อความกำมะลอ

(ยังมีต่อ)

[rainbow]

(ต่อ)

ในขณะที่ผมมองไปอีกทิศหนึ่ง ที่มีชื่อเสียในด้านความตะกละ เห็นแก่กิน การยักยอกส่วนของเพื่อนสมาชิก เริ่มมีพยานยืนยันออกมาอย่างไม่ขาดสายต่อหัวหน้าภารกิจผู้นี้

เสียงเชียร์จากภายนอก ล้วนแล้วแต่มาจากผู้ที่ยังไม่รู้ทั้งสิ้น ยังไม่เคยเห็นของจริงทั้งนั้น เขาย่อมศรัทธาในภาพที่ถูกจัดฉากขึ้น
พวกเขาเหล่านั้นไม่ผิด ไม่ผิดเพราะเพียงความไม่รู้ เหมือนซึ่งครั้งหนึ่งผมก็ไม่เคยรู้มาก่อนนั่นเอง
ผมขอบอกพวกคุณว่า มันไม่ง่ายนักที่จะบอกกล่าวเรื่องเหล่านี้กับพวกคุณในหน้าเวปสาธารณะ แต่การที่กล่าวอย่างคลุมเครือเช่นนี้
ผมสาบานได้ว่า มันมิได้ลดทอนความถูกต้องลงแต่ประการใด

(ยังมีต่อ)

[rainbow]

(ต่อ)

เพื่อนนักจักรยานที่ประจักษ์ธาตุแท้แล้วว่า “หัวหน้าภารกิจผู้นี้” แท้จริงแล้ว เป็นเช่นไร มีจำนวนไม่น้อย ความเป็นจริงเริ่มแพร่สะพัดหลังไมค์อย่างเงียบๆ
กรณีแล้วกรณีเล่า ทริปแล้วทริปเล่า ตั้งแต่การทอดทิ้งบัดดี้อู้ด ไว้ต่างประเทศ ในทริปยุโรป จนกลับไทยไม่ได้
ต้องดิ้นรนหางานทำซมซานกลับเอง ไปจนถึงกรณีทิ้งลุงพุ่มล่าสุดเมื่อไม่นานมานี้

อีกทั้งบทเรียนทริปจากสามปีที่แล้ว เมนูหูฉลามยอกหัวใจที่หัวหินดังกระฉ่อน

เดี๋ยวนี้ แทนที่จะต้องถามไถ่กันว่าเรื่องเหล่านี้ใครรู้บ้าง กลับกลายมาเป็น ใครที่ไม่รู้บ้าง [i]งามหน้านัก[/i]

(ยังมีต่อ)

[rainbow]

(ต่อ)

ผมแนะนำพวกคุณผู้ที่ยังเชียร์ ยังศรัทธา และยังไม่ทราบเรื่องราวว่า ให้หาโอกาสร่วมทริปกับ “เขา” ดู ในโอกาสข้างหน้า เดี๋ยวจะทราบเอง
อย่าเอาทริปสั้นๆนะ มันจะไม่เห็น เอาแบบยาวๆไกลๆ แล้วอย่าลืมเทคนิคกลวิธีลองใจต่างๆดูด้วย แกล้งจนบ้าง แกล้งบ้อท่าบ้าง ทำให้เนียนด้วยนะ

ใช่หรือไม่ว่า ถ้าเขาดี ดีจะปรากฏ ถ้าเขาเป็นแบบไหน แบบนั้นจะปรากฏ
เห็นกันแบบแฟร์ๆ ของอย่างนี้มันปิดไม่มิดหรอก
นี่กล่าวกันอย่างไม่ต้องเชื่อผม

(ยังมีต่อ)

[rainbow]

(ต่อ)

น่าแปลกใจ ที่พวกเรา “โรนินแตกทัพ” แทบไม่ต้องกล่าวใดๆมากนักต่อการมาถึงพัทลุง เราต่างหากที่ได้รับคำกล่าวจากคนที่นี่
“ผมเตือนคุณแล้ว” บ้าง “เดี๋ยวนี้รู้แล้วซิ” บ้าง “นึกแล้ว” บ้าง
น่าเสียดายนักที่บทเรียนบอกกล่าวเล่ายากจะต้องเรียนเจ็บเรียนจำกันอย่างตัวใครตัวมัน
วงการจักรยานจึงถูกถ่วงโดยพวกต้องปราชิก
และสถานการณ์ถูกซ้ำเติมอีกจากการที่พวกเราไร้สิ้นการสื่อสารระหว่างกัน
ในการสะสมความจัดเจนทางสังคม นี่คือสิ่งที่ประชาคมจักรยานควรหาทางแก้ไข
เพราะอะไรที่ต้องถึงขนาดหาทางแก้ไข ก็เพราะภายหน้ามันก็จะมีอีกน่ะซิ อีกทริป อีกหนึ่งการไปขอ อีกหนึ่งเรี่ยไร
มันมีช่องทางที่จะไปขอฉันทานุมัติจากสังคม
เพื่อประโยชน์ส่วนตน คนรู้แล้วก็รอดตัวไป แต่จะไปเดือดร้อนอะไรเขาคนนี้ ก็คนที่ไม่รู้ยังมีอีกเยอะนี่

(จบเรื่องนักจักรยานที่ต้องปราชิก)

เอ้า........เชิญอัดผมเข้ามาเลย ผมเปิดหน้าแล้ว นายกฤตย์ ทองคง 0896402264 gritrunner@hotmail.com

[jackal2008]

ตอนนี้อาจารย์เดินทางออกจากทางใต้หรือยังครับ

ใจเย็นๆ ครับ เดี๋ยวรอดูกันต่อไปเรื่อยๆ

[rainbow]

ออกจากพัทลุงตั้งแต่วันที่ 21 ต.ค. ตอนนี้ถึงนครสวรรค์บ้านผม เมื่อวาน 6 พ.ย. เรียบร้อยแล้วครับ

[rainbow]

ระหว่างทางขากลับ ครุ่นคิดมาตลอดถึงความเหมาะสมถูกต้องในการโพสต์เข้ามาอย่างนี้หรือไม่?
สรุปแล้วว่า ถูกต้องและเหมาะสมกว่า

ปัญหาหนึ่งของสังคมปัจจุบันคือ การเมินเฉยต่อความไม่ชอบมาพากล การเห็นว่าธุระไม่ใช่ การยอมรับให้ผู้อื่นทำความทำผิดบาป
มันก็จะเป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆผู้ออกมาแม้จะเสี่ยง แต่ผมยอมรับอะไรที่จะเกิดขึ้น แม้จะเปลืองตัว ไม่ได้อะไรกับตัวเอง ก็จะทำ
สรุปว่า "ผมรับผิดชอบ"

คุณ "กำนันถึก" กล่าวว่า "การถอนตัวอย่างเงียบๆ ไม่เกิดผลดีแต่อย่างใด ถ้าได้เปิดเผยให้สังคมภายนอกได้รับทราบบ้างก็ยังดี
เพื่อให้สังคมได้ทราบว่า อะไรคืออะไร ลึกๆแล้วมีอะไรแอบแฝงอยู่มากมาย"

[rainbow]

ที่คุณ Tiger Smile กล่าวว่า
"...ส่วนผลที่เกิดจากบุคคลหรือกลุ่มบุคคล คงไม่เสียถึงวงการของสังคมนั้นๆ..."

เสียซิครับ อนาคตภายหน้า นักจักรยานที่มีโครงการดีๆ มีความตั้งใจจริงไม่แอบแฝง
จะขอสปอนเซอร์ยากขึ้น เพราะสปอนเซอร์เขากำลังเงี่ยหูฟังอยู่ ว่าพวกเราประชาคมจักรยาน
เป็นแบบไหน เป็นแบบแมลงวันไม่ตอมกันเอง หรือช่วยเป็นหูเป็นตา มีผลต่อการยินยอมปล่อย
ความสนับสนุนแน่นอน

ขอคุณ Tiger ไตร่ตรองลึกลงไปอีกเถิด โลกนี้ปราศจากอะไรที่ไม่เกี่ยวพันถึงกันหรอก

[rainbow]

ยังไม่ค่อยสบายใจกับกับคำกล่าวของคุณ Tiger Smile ที่ว่า ไม่ควรทำตัวแบบว่า
"ข้ายังแน่....แต่ข้าไม่เอาเอ็ง"
อันที่จริงข้าเองจะแน่หรือไม่ ไม่สำคัญ
แต่ลื้อซิ(เจ้าของโครงการ) ไม่แน่จริง เป็นเรื่องที่แน่นอนยิ่งกว่า
อันเป็นประเด็นของเรื่องทั้งหมด

ถ้าลื้อแน่จริง
ไม่ว่าผมจะแน่หรือไม่แน่ ก็ไม่มีอะไรระคายผิวลื้อแน่นอน ใช่หรือเปล่า?

[rainbow]

เขาผ่านมามากทริป ประสบการณ์หนาเตอะ น่าจะหยั่งถึงธรรมจริยาพื้นๆได้ของนักเดินทางจักรยานทัวริ่งที่
"ไม่ทอดทิ้งกัน"
สิ่งนี้เป็นกฎเรียนรู้ข้อที่หนึ่ง ในระดับประถมหนึ่ง ไม่ใช่ระดับมหาวิทยาลัยอย่างเขา
ใครๆแม้ไม่ได้เป็นนักจักรยาน ก็สามารถตระหนักได้ว่า ความหมายที่แท้จริงของจรรยาบรรณข้อนี้มีไว้ทำไม

แต่ปรากฎว่า เขาทิ้งสมาชิก เป็นไปได้อย่างไรกัน ไม่น่าเชื่อว่าระดับมหาลัยจะสอบตก ป.1

ลุงพุ่มวิ่งที่ 20 ก.ม.ต่อช.ม. เป็นระดับที่ต่อเนื่องไปได้
แผนโครงการกำหนดว่า Pace กลุ่มอยู่ที่ 20-25 ก.ม.ต่อช.ม.
แต่ความเป็นจริงความเร็วกลุ่มถูกดันไปที่ 25-27 ก.ม. ได้อย่างไรกัน????

ผมจึงแตกกลุ่มมาดันหลังเป็นเพื่อนลุงพุ่ม
จึงได้ชื่อว่าเป็น "พวกแตกแถว"
"ใครที่แตกแถว จะไม่เอามันไป" นี่หัวหน้าโครงการกล่าวเอง

[rainbow]

ผมเรียกประชุม อนุมานเอาเองว่า หัวหน้าโครงการจะมีการบริหารจัดกลุ่มแบบประชาธิปไตย ฟังเสียงสมาชิก หรือโหวต
ผมบอกว่า เราต้องรอกัน แม้เป้าหมายโครงการมีความสำคัญ แต่สมาชิกมีความสำคัญยิ่งกว่า
ใช่หรือไม่ว่า หากปราศจาก "คน" แล้ว โครงการที่สวยหรูอย่างใดก็ไม่มีทางสำเร็จ
ดังนั้น "คนต้องเป็นตัวตั้ง" นี่ผมกล่าวออกไปอย่างนี้

พูดเสร็จ "เขา" สวนกลับทันควันว่า "ไม่ใช่......โครงการต้องเป็นตัวตั้ง"
นี่เป็นความขัดแย้งในระดับปรัชญาเบื้องหลังที่สำคัญ อันเป็นพื้นฐานของการทำกิจกรรมร่วมกันทุกชนิด
ที่ไม่ว่าจะประนีประนอม โอนอ่อนใดๆ ก็ทำได้อยู่ภายในเงื่อนไขที่จำกัดเพดาน

ไม่มีฟังเสียงสมาชิกเลย พวกเราใครคิดอย่างไร หัวหน้าสรุปเสร็จจะเอางี้ "โครงการเป็นตัวตั้ง"
ทุกอย่างพังพิน สมาชิกท่านอื่นๆเงียบงัน!!!