สองคน สี่น่อง ท่องทั่วจำปาสัก

[เปิ้ล หาดใหญ่]

ที่ดอนโขงข้อยนอนที่"ดอนโขงเกสเฮาส์" ของแม่คำปลิว ยังเล่าเรื่องหมูกับวรรณขณะพักที่นี่
ส่วนอาหารเราไปกินที่บ้านญาติลุงเอง

"ดอนโขงเกสเฮาส์" อยู่ห่างจากเฮือนพักสายคำ ประมาณซัก 15 เมตรเห็นจะได้
แต่ที่ชอบมาก คือแค่ข้ามถนน ก็จะได้นั่งกินข้าว ในศาลาที่สร้างอยู่ริมน้ำ

[เปิ้ล หาดใหญ่]

หึหึ.........ฟันของคนชรา...ก้อ......อย่างนี้แหละ ถ้าเป็นกุ้งเสียบคุณแม่จู้ล่ะ......ก็ว่าไปอย่างใช่ไหม ?

ปูเสื่อ...อยู่หน้าจอแล้ว..........รออ่าน...ตอนต่อไป.........เชิญครับ

กุ้งเสียบแม่จู้ โอ....ทำให้ข้อยนึกถึงน้ำพริกกุ้งเสียบภูเก็ต เอ....ทำไมพักนี้พอนึกเรื่องอาหารก็จะพาดพิงภูเก็ต
ทุกครั้งสงสัยต้องหาเรื่องไปเที่ยวภูเก็ตซะแล้ว

[เปิ้ล หาดใหญ่]

การเดินทางวันที่ ห้า ดอนโขง – น้ำตกคอนพะเพ็ง – ดอนเดด – คอนคอน

วันนี้แล้วซินะ ที่เราจะไปสัมผัส น้ำตก คอนพะเพ็ง อันเป็นจุดหมายที่เป็น ไฮไลท์ ของนักท่องเที่ยวทุกคน น้ำตกที่ได้ชื่อว่าใหญ่ที่สุดในเอเชียอาคเนย์ อดตื่นเต้นไม่ได้เลยตื่นซะสายโด่ง (มันตื่นเต้นประสาอะไรของมัน) แล้วค่อยๆนั่ง ละเลียด กาแฟลาว กับข้าวจี่ ริมน้ำโขง ชื่นชมกับสายน้ำโขงยามเช้าไหลเอื่อย ลัดเลาะไปตามคุ้งโค้ง สายนทีแห่งชีวิตของลาว มันช่างเหมือนกับการดำรงชีวิตของคนลาวที่ สมถะ พอเพียง และเนิบช้า ....โอ.....ข้อยช่างเพ้อเจ้อ เหลวไหลนัก....

IMG_0840_resize.jpg (39.7 KiB) เข้าดูแล้ว 377 ครั้ง

เมื่อวาน ตอนเข้าดอนโขง โดนค่าเรือเข้าไปคนละ สิบห้าพัน วันนี้ต้องเอาคืนซะหน่อย จากข้อมูลที่ได้จากการสำรวจเมื่อวาน มีเรือเฟอรี่ (เฟอรี่จริงๆนา) วิ่งระหว่าง ดอนโขง (ท่าเรือบ้านนา) ไปยังบ้านหาด ราคาคนละสามพันกีบ (สิบห้าพัน กับ สามพัน เฮอะ...อย่างนี้ไม่เรียกว่าโดนฟัน แล้วจะเรียกว่าอะไร) ปั่นจักรยานไปถึงท่าเรือบ้านนา ระหว่างรอเรือเฟอรี่ มีเรือหางยาวมาชักชวนให้ข้ามฟาก ในราคาคนละ ห้าพัน เลยใจอ่อน ตกลงใช้บริการ

[เปิ้ล หาดใหญ่]

ปั่นออกจากท่าเรือบ้านหาด จนบรรจบกับทางหลวงหมายเลขสิบสาม เลี้ยวขาวมุ่งตรงไปน้ำตกคอนพะเพ็ง (ระยะทางไม่เกิน 30 กม.) มีป้ายบอกทาง ส่วนหลักกิโลจะเขียนว่า เวิรคาม(ไม่รู้ถูกไม๊) ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดอาณาเขตลาว ทางหลวงหมายเลขสิบสาม จะทะลุทะลวงเข้าไปในเขมร ผ่านสตรึงเตรง กราเช แล้วไปเลือนหาย กลายเป็น ทางหลวงหมายเลขเจ็ด แถวๆภูมิสำโรง ถนนมันจะทะลุไปถึงไหนก็เรื่องของมัน เราเอาแค่คอนพะเพ็งก็แล้วกัน ผู้หญิงตัวน้อยๆ (จริงป่ะ) อย่างเราสองคนมิบังอาจปั่นไปถึงเขมร เฮ้อ......ที่จริงมันก็แค่เอื้อมนะ ดูระยะทางในแผนที่แล้ว ปั่นไป สตรึงเตรงใกล้กว่าไปปากเซซะอีก
ก่อนถึงคอนพะเพ็ง ประมาณ 6 กม. มีรีสอร์ทขนาดใหญ่ ชื่อคอนพะเพ็งรีสอร์ท ภายในประกอบด้วยสนามกอล์ฟ สปอร์ตคลับ สปา (ดูเอาจากป้ายภายนอกมิบังอาจเข้าไปชมภายใน) ในที่สุดก็ถึงคอนพะเพ็งซะที ปั่นเพลินจนเลยด่านขายปี้ เดือดร้อนเจ้าหน้าที่ต้องออกมาโบกไม้โบกมือให้วุ่นด้วยเกรงว่าจะถูกเราสองคนวิ่งราวค่าปี้ ค่าปี้คนละ สิบพันกีบ (40 บาท)

IMG_0826_resize.jpg (26.78 KiB) เข้าดูแล้ว 375 ครั้ง

[เปิ้ล หาดใหญ่]

เมื่อผ่านด่านเก็บปี้ จะมีทางแยกสองทาง ทางหนึ่งนั้นตรงไปบริเวณน้ำตก ส่วนอีกทางเป็นทางที่ไปชมหัวน้ำตก ซึ่งมันก็คือทางน้ำก่อนที่จะไหลไปสู่น้ำตก ดูแล้วบริเวณนี้น่าจะเป็นที่ส่วนบุคคล ก็ตามธรรมเนียม ต้องมีศาลเจ้าอันเป็นที่สถิตสถาพรของสิ่งศักดิ์สิทธิ์บางประการ (ฟังลุงคนเฝ้าบอกแล้วจับใจความไม่ได้) ที่ขาดเสียมิได้คือเจ้าของสถานที่ต้องเตรียมธูปเทียนไว้ให้สักการะบูชา พร้อมทั้งเชิญชวนให้บริจาคเงินทำบุญตามกำลังศัทธา

IMG_0828_resize.jpg (58.93 KiB) เข้าดูแล้ว 370 ครั้ง

IMG_0831_resize.jpg (31.97 KiB) เข้าดูแล้ว 369 ครั้ง

ปั่นออกมาทางเดิม แล้วตรงไปที่ ศาลาชมน้ำตก ซึ่งเป็นมุมที่ถ่ายรูปได้สมบูรณ์ที่สุด ได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวทุกคน เรียกว่าถ้าไม่ได้ถ่ายรูปมุมนี้ มาถึงน้ำตกคอนพะเพ็งนั่นเทียว เราสองคนก็กลัวไม่ถึงเช่นกัน เลยไปยืนเข้าคิวรอถ่ายรูป แต่เอ๊ะ เจ้าจักรยานของเรามันก็มาถึงด้วยนี่หว่าไม่ให้มันถ่ายรูปด้วยมันเสียใจแย่ ว่าแล้วก็ลงไปแบกจักรยานขึ้นมาบนศาลา โอ....เท่ห์ไม่เบา ผู้คนบนศาลาเริ่มให้ความสนใจ หลายคนถึงขนาดเข้ามาชวนคุย ถามว่ามาจากไหน จะไปไหนต่อ ปั่นมาได้กี่กิโลแล้ว.....ฯลฯ เอ.....ไม่ยักรู้ว่าเจ้าจักรยานนี่มันมีเสน่ห์ไม่เบา

IMG_0838_resize.jpg (45.13 KiB) เข้าดูแล้ว 370 ครั้ง

[เปิ้ล หาดใหญ่]

หลังจากถ่ายรูป และตอบข้อซักถามของบรรดาพ่อยก แม่ยก จนสมควรแก่เวลาที่จะหาอะไรใส่ท้อง ก็แบกจักรยานลงจากศาลา เจอหาบข้าวปุ้นนั่งขายอยู่ใต้ต้นไม้ เราสองคนผู้นิยมของพื้นเมืองอย่างแรงต้องลองซะหน่อย รสชาติก็อร่อยดี (ดีกว่าไม่มีอะไรกิน) สนนราคาถ้วยละ ห้าพันกีบ
ออกจากน้ำตกคอนพะเพ็ง ปั่นกลับไปทางเดิม เพื่อไปท่าเรือข้ามไปดอนเดด ได้ข้อมูลมาว่ามีท่าเรือบ้านท่าม่วง และท่าเรือบ้านนากะสัง ท่าเรือบ้านท่าม่วงค่าเรือจะราคาถูกกว่า ก็เลยลองเสาะหาดู ไปถึงปากทางถามแม่ค้าขายส้มโอ ได้ความว่าท่าเรือบ้านท่าม่วงเลิกไปแล้ว เลยปั่นไปบ้านนากะสัง ซึ่งเป็นทางแยกจากทางหลวงหมายเลขสิบสาม เข้าไปประมาณ สามกิโลเมตร โอ.....พระเจ้ามันช่างเป็นสามกิโลเมตรที่สุดแสนจะทรมาน ทั้งหลุมทั้งบ่อ ในระยะทางสามกิโลนับหลุมได้ประมาณสามหมื่นหลุม บ่ออีกประมาณ สองหมื่นห้าพันสามร้อยบ่อ หลุมแต่ละหลุมขนาดใหญ่พอที่ควายจะลงไปกลิ้งเกลือกให้สบายตัว กว่าจะผ่านไปจนถึงท่าเรือได้ทั้งรถทั้งคนก็แทบจะลงไปเกลือกกลิ้งในหลุมที่ว่านั้นให้สบายตัวแทนควาย.....

ท่าเรือบ้านนากะสัง

IMG_0899_resize.jpg (40.81 KiB) เข้าดูแล้ว 369 ครั้ง

[เปิ้ล หาดใหญ่]

.jpg (2.63 KiB) เข้าดูแล้ว 365 ครั้ง

ที่ท่าเรือ มีบ่อนขายปี้ เดินเข้าไปถามได้ความว่า ค่าเรือคนละ ซาวพันกีบ (80บาท) ความที่เคยโดนมาแล้วที่ ดอนโขง ทั้งยังได้ข้อมูลมาว่าเรือที่ข้ามฟากเป็นเรือเฟอรี่ (อีกแระ..) เลยคิดว่าจะมีท่าเรือมากกว่าหนึ่งแห่ง เลยเที่ยวเดินถามให้ควั่ก ทุกคนต่างก็ชี้มือมาที่บ่อนขายปี้ทั้งสิ้น ยังไม่หมดความพยายาม เดินเลียบริมโขง ลึกเข้าไปในหมู่บ้าน เห็นท่าเรือเล็กๆลักษณะเหมือนท่าหน้าบ้าน มีเจ้าของเรือคนนึง เสนอราคาไปดอนเดด ในราคาคนละ สิบห้าพันกีบ ก็ตกลง แล้วเดินออกมาเพื่อเข็นรถจักรยานไปลงเรือ เข็นไปได้ครึ่งทาง มีผู้หญิงคนนึง ถือโทรศัพท์มือถืออยู่ในมือ ออกมาโวยวายว่าไปไม่ได้ นายกสมาคมเรือ (ที่นั่งอยู่ที่บ่อนขายปี้) โทรมาสั่งว่าห้ามลงเรือชาวบ้านเด็ดขาด หรือแม้ว่าถ้าเราดึ้อดึงลงเรือ ก็ห้ามเจ้าของเรือคนนั้นออกเรือ นึกในใจว่าเจอมาเฟียเข้าแล้ว พูดไปก็จะเป็นการหาเรื่องใส่ตัว ยอมเดินกลับมาซื้อตั๋วที่บ่อนขายปี้ ที่ท่านนายกสมาคมเรือคุม พอควักเงินออกมาให้ สี่สิบพัน ลูกสมุนของท่านนายก พูดขึ้นมาลอยๆว่าสองคนต้องห้าสิบพัน อ๊ะ....ตอนนี้ของชักเริ่มขึ้น รังสีอำมหิตที่เก็บงำเอาไว้เริ่มแผ่ซ่าน ท่านนายกฯ คงได้รับรังสีแห่งความร้อนนั้น เลยรีบฉีกใบเสร็จให้แล้วรับเงินไปสี่สิบพัน แล้วกวักมือเรียกเรือมาเทียบท่า แล้วบอกให้เราขนจักรยานลงเรือ คนขับเรือก็สุดแสนจะมีน้ำใจ เรายกจักรยานที่บรรทุกสัมภาระเต็มตะแกรงท้ายแสนจะหนัก ไม่มีช่วยเลยทั้งลง ทั้งขึ้น เอาวะ.....เราทำด้ายยยย.......แล้วก็จัดการเกร็งกล้ามอันมีอยู่น้อยนิดยกเอง พอถึงดอนเดด ตอนลงจากเรือ เลยเอาฟันจานเฉาะกราบเรือมันบิ่นไปหน่อยนึง ดู....ดู๊.... ดู...เธอทำ ช่างทำไปด้ายยย.......ถ้าไอ้ที่มันบิ่นไม่ใช่กราบเรือ แต่เป็นฟันจาน แล้วจะหาอะไหล่ ที่ไหนมาเปลี่ยนนะเนี่ย........

[เปิ้ล หาดใหญ่]

IMG_0881_resize.jpg (53.98 KiB) เข้าดูแล้ว 360 ครั้ง

เดิมตั้งใจว่าจะหาที่พักที่ดอนเดด แต่หลังจากปั่นวนดูแล้วไม่พบที่พักถูกใจ เลยปั่นไปดอนคอน ระหว่างดอนเดด กับดอนคอน เชื่อมด้วยสะพานปูนซีเมนต์ดูหรูหรา ผิดที่ผิดทางยังไงไม่รู้ เมื่อลงสะพานเจอด่านเก็บเงิน นัยว่าเป็นนโยบาย ที่จะต้องเก็บเงินจากนักท่องเที่ยวคนละ สิบพัน เป็นค่าเข้าดอนคอน แต่ก็เก็บเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้นระหว่างที่ท่องเที่ยวอยู่ในดอนเดด คอนคอน จะข้ามไป ข้ามมากี่ครั้งก็ได้ พอลงสะพานก็เจอที่พักถูกใจ บังกะโลริมน้ำ มีระเบียง ผูกแปลยวนไว้ให้นอนเล่น มีพัดลม และห้องน้ำในตัว แถมมีกระแสไฟฟ้า 24 ชม. ราคาก็แพงเอาการอยู่ แปดสิบพัน (320 บาท) ต่อคืนสำหรับ เฮือนพักแสงอาลุน มิต้องต่อรองให้เสียเวลารีบตอบตกลงตั้งแต่ยังไม่ทันจะได้ดูห้อง ไสรถเข้าไปหาที่จอด รีบขึ้นเรือน อาบน้ำแต่งตัวแล้วกินอาหารเย็น แกล้มวิว พระอาทิตย์ตกริมฝั่งโขงดีกว่า....โอ.....ถึงเวลาที่รอคอยอีกแย้ววววว.........

IMG_0882_resize.jpg (53.69 KiB) เข้าดูแล้ว 361 ครั้ง

หมายเหตุ วันนี้ปั่นได้ระยะทาง 80 กม

IMG_0883_resize.jpg (42.48 KiB) เข้าดูแล้ว 361 ครั้ง

[Charlie 02]

มาติดตามอ่าน...อ่านตอนต่อไปติ๊ดนึงก่อนไปทำงาน....แบบว่าให้กำลังใจไง..........คริ ๆ
ดั่งเดิมเราก็อยู่สงขลา...หาดใหญ่ ใกล้กับตลาดกิมหยง ก่อนนี้ที่โรงแรมอินเตอร์เป็นของที่บ้าน ปัจจุบันขายไปแล้ว ยังเหลืออยู่แต่บ้านให้เช่าที่ นิพัทอุทิศ 3 อยู่ 6-7 ห้อง นานๆลงไปที ไปเก็บค่าเช่า และไปเยี่ยมคุณแม่ด้วย ท่านอยู่ภูเก็ต เวลากลับก็อดคิดถึงน้ำพริกกุ้งเสียบไม่ได้..
ปัจจุบันไปทำธุระกิจอยู่เมืองชลได้ประมาณ สิบห้าปีแล้ว....นานๆได้สนทนากับคนถิ่นเดียวกันน่ะ...............

[เมืองเดช]

แวะผ่านมาเยี่ยมชมครับ ผ่านไปผ่านมาทางลาวใต้ครั้งต่อไปอย่าลืมแวะเมืองเดชที่อ.เดชอุดมด้วยเด้อ.

[Charlie 02]

อ่านแล้วเพลินดี ต่างคนต่างมุมมอง สนุกอีกแบบ เก็บรายละเอียดได้ดีจัง....
ไม่ใช่แบบว่า ปั่นทั้งวัน เช้าจรดเย็น ถึงที่พักก็สลบไสล เช้าก็ตื่นแต่ก่อนไก่รีบเช็คเอ้าส์ จะออกสายไปก็กลัวร้อน.....ปั่นไปอย่างเดียว ไม่ค่อยได้เที่ยวหรอก...
จะได้อย่างมากก็เพียงแค่ถ่ายภาพสวยๆ เท่านั้นเอง ไปเรื่อยๆช้าๆ ไม่ต้องรีบ ตรงไหนสวยงาม ถูกใจก็หยุดแวะพักนานๆ ดูจะซึมซับมากกว่า......นี่ล่ะทั่วริ่ง..
ท่องไปด้วยความเป็นอิสระเสรี...................

[เปิ้ล หาดใหญ่]

มาติดตามอ่าน...อ่านตอนต่อไปติ๊ดนึงก่อนไปทำงาน....แบบว่าให้กำลังใจไง..........คริ ๆ
ดั่งเดิมเราก็อยู่สงขลา...หาดใหญ่ ใกล้กับตลาดกิมหยง ก่อนนี้ที่โรงแรมอินเตอร์เป็นของที่บ้าน ปัจจุบันขายไปแล้ว ยังเหลืออยู่แต่บ้านให้เช่าที่ นิพัทอุทิศ 3 อยู่ 6-7 ห้อง นานๆลงไปที ไปเก็บค่าเช่า และไปเยี่ยมคุณแม่ด้วย ท่านอยู่ภูเก็ต เวลากลับก็อดคิดถึงน้ำพริกกุ้งเสียบไม่ได้..
ปัจจุบันไปทำธุระกิจอยู่เมืองชลได้ประมาณ สิบห้าปีแล้ว....นานๆได้สนทนากับคนถิ่นเดียวกันน่ะ...............

อ่านแล้วเพลินดี ต่างคนต่างมุมมอง สนุกอีกแบบ เก็บรายละเอียดได้ดีจัง....
ไม่ใช่แบบว่า ปั่นทั้งวัน เช้าจรดเย็น ถึงที่พักก็สลบไสล เช้าก็ตื่นแต่ก่อนไก่รีบเช็คเอ้าส์ จะออกสายไปก็กลัวร้อน.....ปั่นไปอย่างเดียว ไม่ค่อยได้เที่ยวหรอก...
จะได้อย่างมากก็เพียงแค่ถ่ายภาพสวยๆ เท่านั้นเอง ไปเรื่อยๆช้าๆ ไม่ต้องรีบ ตรงไหนสวยงาม ถูกใจก็หยุดแวะพักนานๆ ดูจะซึมซับมากกว่า......นี่ล่ะทั่วริ่ง..
ท่องไปด้วยความเป็นอิสระเสรี...................

สถานการณ์ตอนนี้หาดใหญ่ดูท่าน้ำจะท่วม คนหาดใหญ่ก็วิตกจริตไปตามๆกัน เที่ยวเอารถไปจอดบนที่สูง
ที่นั่นที่นี่ กันวุ่นวาย ทรัพย์สินของท่านอยู่ถนนนิพัทธ์อุทิศ 3 ที่หลายคนเรียกว่าเป็นแอ่งกระทะ (ทองคำ)
ที่รวมของน้ำจากทุกสารทิศ ระวังจะลอยตามน้ำไปเด้อ....

คือว่าที่ข้อยไปได้อย่างช้าๆน่ะ หนึ่งคือรักความสบาย และสอง (อันเป็นสาเหตุสำคัญ) คือชราภาพแล้ว
มองอะไรก็ต้องมองนานๆ กินอะไรก็ต้องกินช้าๆ ไม่อย่างนั้นมันไม่ซีมซับอย่างละเมียดละไม

[เปิ้ล หาดใหญ่]

แวะผ่านมาเยี่ยมชมครับ ผ่านไปผ่านมาทางลาวใต้ครั้งต่อไปอย่าลืมแวะเมืองเดชที่อ.เดชอุดมด้วยเด้อ.

แล้วอย่าลืมคำชวนในเวลาอันสั้นล่ะ ข้อยจำมิรู้ลืมน่ะ..ซิบอกไห่

[ชัยhymtb]

...เพิ่งได้เห้นกระทู้นี้ในวันนี้เอง ขอเข้ามารอชมบรรยากาศนอกบ้าน-นอกเมืองด้วยคนนะพี่เปิ้ล-พี่ศรี ขอชมว่าการบรรยายรายละเอียดถึงเส้นทางทำให้รับรู้ถึงเหมือนกับได้ไปเองเลย แต่ถ้ามีภาพประกอบให้มากขึ้นก็จะดีมาก คิดว่าอาจจะไม่สะดวกที่จะเอากล้องออกมาบันทึกภาพ ลองหาสายคล้องกล้องไว้กับคอซิครับ น่าจะทำให้สะดวกยิ่งขึ้นครับ พี่เปิ้ล...

[เปิ้ล หาดใหญ่]

...เพิ่งได้เห้นกระทู้นี้ในวันนี้เอง ขอเข้ามารอชมบรรยากาศนอกบ้าน-นอกเมืองด้วยคนนะพี่เปิ้ล-พี่ศรี ขอชมว่าการบรรยายรายละเอียดถึงเส้นทางทำให้รับรู้ถึงเหมือนกับได้ไปเองเลย แต่ถ้ามีภาพประกอบให้มากขึ้นก็จะดีมาก คิดว่าอาจจะไม่สะดวกที่จะเอากล้องออกมาบันทึกภาพ ลองหาสายคล้องกล้องไว้กับคอซิครับ น่าจะทำให้สะดวกยิ่งขึ้นครับ พี่เปิ้ล...

ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ
ถูกต้องตรงเผงเลยสำหรับเรื่องที่ว่าไม่สะดวกที่จะเอากล้องออกมาบันทึกภาพ
คือเวลาปั่น แล้วพบเห็นเหตุการณ์ที่คิดว่าอยากจะถ่ายรูป ก็ไม่อยากจะหยุดรถ
หยิบกล้อง หรือพอบางทีหยิบกล้องออกมาไอ้เหตุการณ์ที่ว่านั้นมันก็ผ่านไปซะแล้ว
เห็นทีจะต้องหาสายมาคล้องคอเอาไว้อย่างคุณชัยว่า