ทางทิศตะวันตกคือ...พม่า

[นพพล]

...อีกครั้งที่คิดถึงเพื่อน หากเขามาด้วยผมคงปั่นตามเขาไปเรื่อยๆอย่างไม่ต้องคิดอะไรมาก
เข้าทำนองเอาไงก็เอากัน หน้าที่ต่อรองสอบถามราคาเป็นของเขา
สมองซีกวางแผนอาจถูกใช้งานแค่ครึ่งเดียว ที่เหลือแบ่งให้เขาตัดสินใจ
ความพยายามส่วนตัวอาจถูกใช้น้อยลงไปอีก
บางทีที่พักวันนี้อาจไม่จบลงที่นี้ หรือบางทีอาจจะจบตั้งแต่เกสเฮาส์ที่แรกที่เข้าไปสอบถามราคาแล้วก็เป็นไปได้
เพราะราคาที่พักที่สูงแต่เมื่อหารสองจะถูกลงไปอีกจนแทบไม่ต้องคิดอะไรมากมาย
ผมเลือกที่นี้เพราะรู้สึกอยากพักผ่อนเต็มที
รู้สึกเหนอะหนะเลอะเทอะเต็มทีจากขี้ดินเศษโคลนที่ปลิวติดตามเสื้อผ้าและเนื้อตัวเพราะตากฝนมาแทบทั้งวัน

[นพพล]

เย็นนั้นพนักงานของเกสเฮาส์ยื่นแผนที่เมืองเมาะลำไยน์ให้ พร้อมแนะนำย่านท่องเที่ยวสำหรับการออกไปหาของกินมื้อเย็น
มันเป็นแผนที่เมืองที่ไม่ได้มีรายละเอียดอะไรมากมาย เขาแนะนำให้เลี้ยวขวาออกจากหน้าเกสเฮาส์
“ตรงไปเรื่อยๆจะมีทางโค้ง แล้วถนนจะพาคุณไปยังถนนริมแม่น้ำ“

[นพพล]

หกโมงเย็นผมปั่นไปตามคำแนะนำของเขาแต่ไม่เจอทางโค้งที่จะนำไปสู่ถนนเลียบแม่น้ำ
บางทีเพราะผมอาจไม่อดทนพอ หรือเพราะรู้สึกว่าถนนมันเริ่มพาผมออกนอกเมืองไปเรื่อยๆแล้วก็เป็นได้
ย่านชุมชนมันไม่ควรอยู่ห่างไกลตัวเมืองมากมาย จากแผนที่บอกว่าถนนเส้นนั้นขนานไปกับถนนที่ผมยืนอยู่
เพียงแต่มีอีกเส้นกั้นกลาง ผมต้องหาถนนที่ตัดเข้าสู่ถนนเลียบแม่น้ำสาละวิน
ซึ่งอาจต้องข้ามภูเขาลูกที่ขวางหน้าขึ้นไป ผมบอกตัวเองหลังแหงนหน้ามองภูเขาลูกนั้น
หาทางข้ามเขาเตี้ยๆลูกนั้นไปให้ได้

[นพพล]

...ผมปั่นข้ามภูเขาโดยเลี้ยวเข้าไปทางแยกที่ไฟแดงแห่งหนึ่ง
สังเกตุจากรถราของชาวบ้านมันคงเป็นเส้นทางที่ชาวบ้านนิยมใช้กัน
ที่หลังเขานั้นมีห้างขนาดใหญ่พอสมควรเมื่อเทียบกับสภาพบ้านเมือง
วินมอเตอร์ไซค์รับจ้าง โรงเรียน วัด ชุมชน อาคารสถานที่ราชการที่สวยงามทอดตัวเรียงรายอยู่บนถนนเส้นนั้น
ยวดยานคับคั่งมากกว่าถนนเส้นที่ผมข้ามมามากมาย
ความเจริญและสวยงามของเมาะลัมไยน์ถูกซ่อนอยู่หลังเขาลูกนั้น
................................

[นพพล]

ไม่ได้อ่านสำนวนแบบนี้มานานมาก คิดถึงสมัยก่อนที่ไม่มีอินเตอร์เนต วันๆฆ่าเวลาด้วยหนังสือแนวผจญภัยแบบนี้ครับ

.
ขอบคุณครับ จริงๆก็ตั้งใจเลยแหละว่าจะเขียนไปในแนวทางอย่างนี้

[ทุ่งรังสิต]

สวัสดีครับ คุณนพพล

ยังติดตามอ่านงานเขียนของคุณเช่นเดิม โชคดีหน่อยที่คราวนี้มาพบเร็ว ไม่ได้ทิ้งไว้นาน ความสดของงานกับการอ่านที่ใกล้กันน่าจะเพิ่มรสชาติขึ้นนะครับ

หลายเรื่องที่อ่านแล้วพบว่าคุณนพพลเข้าไปเจอแต่ผมกลับไม่เจอเลยแม้ว่าจะเข้าไปทั้งพะอันและเมาะลำไยหลายครั้งหลายคราว เอาไว้ให้จบเรื่องก่อนแล้วจะเล่าให้ฟังนะครับ

ผมข้ามสะพานแขวนพื้นเหล็กข้ามแม่น้ำหลายครั้งพร้อมกับนึกในใจว่าถ้าเป็นจักรยานล้อมันมิเสียบร่องระหว่างพื้นเหล็กล่ะหรือ?

ยังลุ้นอยู่ครับว่าขากลับคุณจะกลับเส้นทางอย่างที่ผมคาดเดาไว้มั้ย

[นพพล]

สวัสดีครับ คุณนพพล

ยังติดตามอ่านงานเขียนของคุณเช่นเดิม โชคดีหน่อยที่คราวนี้มาพบเร็ว ไม่ได้ทิ้งไว้นาน ความสดของงานกับการอ่านที่ใกล้กันน่าจะเพิ่มรสชาติขึ้นนะครับ

หลายเรื่องที่อ่านแล้วพบว่าคุณนพพลเข้าไปเจอแต่ผมกลับไม่เจอเลยแม้ว่าจะเข้าไปทั้งพะอันและเมาะลำไยหลายครั้งหลายคราว เอาไว้ให้จบเรื่องก่อนแล้วจะเล่าให้ฟังนะครับ

ผมข้ามสะพานแขวนพื้นเหล็กข้ามแม่น้ำหลายครั้งพร้อมกับนึกในใจว่าถ้าเป็นจักรยานล้อมันมิเสียบร่องระหว่างพื้นเหล็กล่ะหรือ?

ยังลุ้นอยู่ครับว่าขากลับคุณจะกลับเส้นทางอย่างที่ผมคาดเดาไว้มั้ย

.
หวัดดีครับคุณทุ่งรังสิต
เรื่องร่องเล็กๆของสะพานนี่ผมบ่นตลอดทางแทบทุกสะพานครับ เวลาขึ้นสะพานนี่ผมต้องลงเข็นอย่างเดียวเลยครับ

[นพพล]

5.

“กินเหมือนเย็นวานทุกอย่าง” ผมตั้งใจบอกเธอ

ร้านของเธอตั้งอยู่ตรงข้ามกับตึกเก่าแก่สีเหลืองสุดเท่
เย็นวานเธอทำงานง่วนอยู่ในบ้านจึงไม่มีโอกาสออกมาพูดคุยด้วย
สามีของเธอจึงพูดคุยกับผมแทน เย็นวานเป็นครั้งแรกที่ผมได้กินอาหารพื้นเมืองของคนพม่าอย่างจริงๆจังๆ
หลังจากที่ก่อนหน้านั้นกินแต่ผัดบะหมี่ไปบ้าง ก๋วยเตี๋ยวไปบ้าง
เคยแวะสั่งผัดกระเพราไข่ดาวในร้านคนพม่าที่เคยมาทำงานเมืองไทยบ้าง อาหารชุดนี้จะเรียกว่าภาษาพม่าว่าอะไรนั้นผมไม่รู้
แต่สำหรับผมมันคือแกงไก่ที่มีกลิ่นเครื่องเทศหอมฟุ้ง เสริฟพร้อมผักสารพัดเป็นเครื่องเคียง
มาพร้อมกับข้าวอีกหนึ่งโถใหญ่ ตอกย้ำความอร่อยด้วยน้ำพริกที่คล้ายแกงไตปลาของบ้านเราทั้งกลิ่นและรสชาติ

[นพพล]

...ผมจำได้ดีถึงสีหน้าของเขาขณะที่ยกน้ำพริกถ้วยนั้นมาให้ เขายิ้มแล้วบอกให้ลองชิมดู
ผมใช้ช้อนตักชิมเล็กน้อยในครั้งแรก ก่อนตักมาเต็มช้อนในครั้งที่สองแล้วคลุกมันกับข้าว
เขายิ้มอย่างโล่งใจที่เห็นผมกินอย่างอร่อย ดูเขาจะภูมิใจในอาหารชุดนี้ของร้านเขามาก

“กินพร้อมผัก” เขาแนะ
ผมหัวเราะก่อนบอกเขาว่าที่บ้านของผมก็กินกันอย่างนี้แหละ แต่ที่บ้านผมจะเผ็ดกว่านี้ ผมบอกเขา

[นพพล]

“คุณเป็นนักท่องเที่ยวต่างชาติคนแรกที่มากินที่ร้านผมเลยนะ ที่ผ่านไม่เคยมีใครมากินที่นี้ พวกฝรั่งก็ไปนั่งกินตามร้านหรูๆแพงๆ” ผมนึกถึงร้านอาหารร้านใหญ่ร้านหนึ่งที่ปั่นผ่านมาซึ่งเต็มไปด้วยลูกค้าฝรั่ง
“แล้วคนโยเดียไม่มีบ้างเหรอ น่าจะมีบ้างนะ”ผมถามเพราะรู้ว่ามีคนไทยมาเที่ยวเมาะลำไยน์บ้างเหมือนกัน
“ไม่มี”เขาสั่นหน้า”คุณเป็นโยเดียคนแรก”
“อ่ะ จริงเหรอ”ผมยิ้มอย่างดีใจ การได้ทำอะไรแล้วเป็นคนแรกของที่นั่นมันให้ความรู้สึกที่ดีอย่างนี้นี่เอง
“พรุ่งนี้คุณจะมาที่ร้านอีกไหม” เขาถาม
“แน่นอน ผมมาแน่”
.
นั่นทำให้เช้านี้ผมต้องกลับมาที่ร้านของเธออีกครั้ง

[นพพล]

...เช้านี้ร้านของเธอค่อนข้างเงียบ
ลูกของเธอสองคนไปโรงเรียนกันหมด มีเพียงคนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างบางคนนั่งอยู่ในร้าน
ดูเหมือนภาษาอังกฤษของเธอจะดีกว่าสามีเสียอีก
พูดเก่ง คล่องและมั่นใจในสำเนียงของตัวเองจนผมรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าอีกครั้ง
เป็นคนพม่าคนที่เท่าไหร่แล้วนะที่ผมมีโอกาสพูดคุยด้วยแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองโดนตบหน้า...ฉาดใหญ่

[นพพล]

“คุณนับถือศาสนาพุทธไช่ไหม”เธอถาม ผมพยักหน้าตอบ
“ฉันเดาว่าคุณต้องนับถือนิกายเถรวาทแน่นอน”
“ใช่”ผมตอบ
“ที่นี้มีวัดเยอะ คุณต้องไปวัดที่นี้ให้หมดทุกวัดนะ ทั้งหมดที่คุณเห็นอยู่บนภูเขานั่นแหละ“
เธอชี้มือขึ้นไปบนภูเขาลูกที่ผมปั่นข้ามมา ซึ่งตอนปั่นข้ามผมก็เห็นแล้วว่ามีทางแยกขึ้นไปยังวัดข้างบน ผมยิ้ม
แต่ไม่ได้รับปากเธอว่าจะไปที่วัดเหล่านั้น จากนั้นเธอก็สาธยายชื่อวัดทั้งหมดในเมืองนี้ให้ฟัง รวมทั้งสถานที่สำคัญของเมืองนี้ น่าเสียดายที่ผมมีเวลาที่นี่น้อยเกิน รวมถึงผมไม่รู้จักวัดสักวัดเดียวที่เธอพูดถึง
จะว่าไปมันไม่ใช่ความตั้งใจของผมตั้งแต่แรกแล้วที่จะต้องแวะไปเที่ยวชมวัดวาอารามต่างๆ
ผมมีวัตถุประสงค์อย่างอื่น แค่การได้มีโอกาสพูดคุยกับผู้คนที่พบเจอก็ถือว่าการมาเที่ยวในครั้งนี้น่าพอใจแล้ว
ส่วนวัดวาต่างๆหากไม่ไกลเกินไปก็อาจจะแวะบ้างตามสะดวก
สิ่งต่างๆที่พบเจอรวมถึงผู้คนตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ถือว่าคุ้มค่าแล้วสำหรับผม

[นพพล]

“ปีหน้าผมคงกลับมาที่นี้ใหม่อีกครั้ง อาจจะมาเป็นลูกมือขายข้าวที่ร้านนี้สักวัน แล้วเช้านี้สามีคุณไปไหนอะ ผมอยากคุยกับเขาอีก”
“เขาไปตลาด”
“ตลาดไปทางไหน” ผมหูผึ่งทันทีที่ได้ยินชื่อตลาด
ภาพของสีสันและความสดใสเคลื่อนที่ย้ายไปมาอย่างสับวุ่นวายปรากฏวาบขึ้นมาในสมอง
“ตลาดที่นี้มีสองที่ ตลาดเล็กกับตลาดใหญ่”
“ผมอยากไปตลาดใหญ่ มันไปทางไหนอ่ะ”
“ตรงไปถึงแยก แล้วเลี้ยวขวา ปั่นขนานไปกับแม่น้ำ นิดเดียวก็ถึงแล้ว”

[นพพล]

...ผมปั่นจักรยานไปยังถนนเลียบแม่น้ำสาละวินซึ่งคับคั่งไปด้วยร้านค้า ร้านกาแฟและเกสเฮาส์
ชายคนหนึ่งซึ่งคงจะขี่มอเตอร์ไซค์ไล่ตามผมมา เขาหยุดรถพลางชี้มือไปข้างหน้าตะโกนพูดบางอย่างกับผม
ราวกลัวว่าผมจะไม่ได้ยิน ระหว่างที่ผมกำลังก้มๆเงยๆมองดูอาคารเก่าหลังหนึ่ง ผมฟังเขาพูดไม่รู้เรื่อง
สีหน้าเขาดูเป็นจริงเป็นจัง เสียงของเขาดังจนผิดปกติจนน่ารำคาญ
จริงๆเราก็อยู่ไม่ห่างกันเท่าไหร่เลย ไม่เห็นจะต้องพูดเสียงดังขนาดนั้น
หรือผมเผลอไปทำอะไรผิดโดยไม่รู้ตัว เขาอาจเป็นตำรวจหรือมีหน้าที่อะไรสำคัญสักอย่าง
ผมอาจไปยืนอยู่หน้าสถานที่สำคัญ ซึ่งในประเทศนี้อาจมีกฏหรือข้อห้ามบางอย่างที่ผมไม่รู้
หลังพูดเสร็จเขาก็ขี่มอเตอร์ไซค์นำหน้าไป เขาชี้มือไปข้างหน้า ผมตัดสินใจปั่นจักรยานตามไป
เพราะภาษากายของเขาคือต้องการให้ผมตามไป ผมบ่นด้วยความรำคาญ
เพราะผมอยากจะอยู่ตรงหน้าอาคารหลังนั้นให้นานอีกกว่านั้น
จนเผลอบ่นอะไรมากมายออกมา

[นพพล]

“ไปทำอะไรผิดที่ผิดทางอะไรหรือเปล่าหว่า” แต่ก็ไม่น่าใช่ เพราะมันก็คือบ้านร้างธรรมดาหลังหนึ่งเท่านั้น
ผมเห็นเขาหันกลับมามองผมอีกครั้ง ราวกลัวว่าผมจะหนีหรือไม่ตามไป
“เด็กแว๊นซ์นี่หว่า” ผมคิดในใจหลังพิจารณากายแต่งกายของเขา
หน้าตาหมอนั่นมันเจ้าเล่ห์ยังไงชอบกล
นาทีนั้นผมนึกถึงข่าวหลายข่าวของคนงานพม่าที่มาก่อคดีในเมืองไทย