ทางทิศตะวันตกคือ...พม่า

[นพพล]

แม่ชีเดินนำหน้า ลูกชีเดินตามต้อยๆ
คนโยเดียห้อยกล้อง คอยจ้องเดินตาม

มันเป็นแค่ชุดกลุ่มคำธรรมดากลุ่มหนึ่ง ที่ไม่มีคุณค่าทางใจใดๆกับใคร
ยกเว้นกับผมคนเดียว

..................

[นพพล]

4.
...เกือบสี่โมงเย็นที่ผมปั่นผ่าชุมชนแห่งหนึ่ง
สองข้างทางเป็นทุ่งโล่ง มองไปข้างทางเห็นกลุ่มก้อนดำๆกลุ่มหนึ่ง
ไม่นานกลุ่มก้อนนั้นก็เริ่มแตกออกและยาวขึ้น เคลื่อนที่ตัดข้ามถนน หูผมแว่วเสียงบางอย่าง
กลุ่มก้อนนั้นใหญ่ขึ้นๆ พวกมันเริ่มเดินตรงเข้ามาหาผม มันเป็นแพะฝูงใหญ่มาก
ผมหยุดรถ จะหาภาพฝูงแพะใหญ่อย่างนี้ได้ที่ไหนในเมืองไทย
สมองผมสั่ง ผมเปิดกระเป๋าหยิบกล้องออกมาอย่างเร่งรีบ เล็งจุดโฟกัสไปที่ตัวหน้าสุด
กดชัตเตอร์เบาๆเพื่อล็อคโฟกัส แต่ เงียบ
ผมกดชัตเตอร์อีกครั้งก็เงียบ
ไร้เสียงทำงานของม่านชัตเตอร์

[นพพล]

...ฝูงแพะสีดำขนาดใหญ่กำลังเดินตรงเข้ามาหาผมโดยมีเจ้าของเดินคุมท้ายมา
โฟกัสยังไม่ทำงาน ปุ่มชัตเตอร์กดไม่ลง
ใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนรู้สึกว่ามันเดินกันเร็วมากจนดูเหมือนวิ่ง ไร้การตอบสนองจากกล้อง
ผมรีบถอดเลนส์ออกมาเช็ดทำความสะอาดด้วยความหวังว่ากล้องจะกลับมาทำงานได้ก่อนใส่กลับเข้าไปใหม่
มันเป็นความหวังสุดท้ายว่าทุกอย่างจะกลับมาดีดังเดิม
สวิทซ์กล้องก็เปิดแล้วแต่ผมก็ยังกดชัตเตอร์ไม่ได้
ระบบโฟกัสไม่ยอมทำงาน “บ้าจริง” ผมบ่น

[นพพล]

...ฝูงแพะยังคงเดินเข้ามา
ตัวแรกๆผ่านผมไปแล้ว ตามมาด้วยตัวที่สอง สาม สี่
รอบตัวผมมีแต่แพะสีดำ เสียงร้องดังระงม ผมมองภาพเหล่านั้นในช่องมองของกล้อง
นิ้วพยายามกดชัตเตอร์ลงไปแต่กล้องยังก็ไม่ทำงาน
ผมบ่นอะไรบางอย่างอีกหลายคำอย่างผิดหวัง

[นพพล]

...ที่สุดฝูงแพะเคลื่อนผ่านไป เหมือนสายน้ำไหลเชี่ยวผ่านสิ่งกีดขวางกลางลำน้ำ
มันเดินกันเต็มถนน ผมได้แต่ยืนดูพวกมันเดินผ่านไปอย่างเสียดาย
ถอนหายใจ ส่ายหน้า แพะตัวสุดท้ายก็เดินจากไปแล้ว
จบกันสำหรับโอกาสครั้งสำคัญที่ผมจะได้ถ่ายภาพฝูงแพะขนาดใหญ่อย่างนี้
เจ้าของฝูงแพะเดินผ่านมา เขายิ้มพร้อมกับพูดอะไรบางอย่างออกมา
ผมมองเขา แค่นยิ้มออกมาอย่างยากเย็น
เขาคงเห็นแววตาบางอย่างของผม

[นพพล]

...เช้าที่ผ่านมา ผมปั่นจากผาอันสู่เมืองเมาะลำไยน์ใต้เมฆฝนทั้งวัน
ปั่นตากฝนมาตลอดตั้งแต่เก้าโมงเช้า ฝนตกหนักบ้างเบาบ้างสลับกันตลอดทาง
ตกหนักตั้งแต่เมื่อคืนลามมาถึงเช้าอีกวัน มันหนักจนผมคิดว่าวันนี้คงจะไม่สามารถปั่นออกจากเกสเฮาส์ได้
และกล้องก็เริ่มมีอาการกดไม่ติดตั้งแต่เช้า ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกของวันนี้ที่ระบบโฟกัสไม่ทำงาน
คงเป็นเพราะความชื้นของฝนที่เข้าไปในกล้องจนทำให้มันไม่ทำงาน
แต่ยังถือว่าโชคดีที่พอปล่อยไว้สักพักก็สามารถจะกลับมาถ่ายได้อีกครั้ง
มันมีอาการอย่างนี้ตลอดทั้งวันแต่ก่อนหน้านี้ แต่นึกไม่ถึงว่าจะมาเป็นอีกครั้งในช่วงเวลาสำคัญอย่างนี้
โชคร้าย ไม่มีคำไหนจะอธิบายได้เท่าคำนี้อีกแล้ว

[นพพล]

...ซึ่งจริงๆจะว่าไปวันนี้ผมพบข่าวร้ายตั้งแต่เช้าก่อนเดินทางด้วยซ้ำ เมื่อเลนส์ซูม28-200mm. เกิดเป็นฝ้า
เข้าใจว่ากาวที่ใช้ติดชุดเลนส์เข้าด้วยกันคงเสื่อมตามอายุของมัน มันเป็นเลนส์ที่ซื้อมาตัวแรกในชีวิต
ลองนับนิ้วมือดูอายุอานามของมันร่วม16ปีเข้าไปแล้ว
รู้สึกตะหงิดๆมาตั้งแต่เห็นรูปถ่ายตั้งแต่วันแรกแล้ว เพราะภาพที่ได้มันดูไม่คมเหมือนมีฝ้าบางๆติดอยู่ในเลนส์
ตอนแรกผมคิดว่าเลนส์เป็นฝ้าเพราะอากาศชื้น ผมหยิบเลนส์มาเช็ดแล้วเช็ดอีก
ส่องดูก็แล้ว พอลองถ่ายดูภาพก็ยังไม่ชัด ถ้าถ่ายภาพที่แสงดีๆก็ยังพอถูไถไปได้
แต่ถ้าแสงแย่ๆมัวๆก็ไม่รอดดับสนิท
เราใช้ชีวิตร่วมกันมาหลายป่า ผ่านยุคสมัยของฟิล์มมาอย่างองอาจ
แต่มันมาตายดับในยุคดิจิตอล ที่นี่

[นพพล]

...โชคดีที่ผมพกเลนส์ไวด์มาด้วยอีกตัว คิดว่าผมคงเอาตัวรอดจากทริปนี้ได้
แต่กล้องมาเจอฝนและความชื้นเข้าไปอีกจนไม่สามารถถ่ายภาพในจังหวะสำคัญนั้นได้
สายน้ำ เวลาและโอกาสเหมือนกันตรงที่ผ่านมาแล้วต่างผ่านเลยหายไป
เราเรียกให้มันย้อนคืนไม่ได้ เหมือนแพะฝูงนั้น

[นพพล]

...การเดินทางไปเมืองมะละแหม่งหรือเมาะลำไยน์มีทางไปให้ผมเลือกสองทาง
นั่งเรือล่องสาละวินดูวิวริมน้ำ กับนั่งบนอานปั่นไปตามถนนดูวิวริมทาง
คนข้างทางอย่างผมเลือกอย่างหลัง เพราะคาดหวังว่าคงมีออปชั่นเสริมคือผู้คนริมทางที่น่าสนใจ
ซึ่งก็เป็นจริงตามที่คาดไว้ ผู้คนที่ผมเจอหลายคนยิ้มอย่างเป็นมิตรโบกมือทักทาย

[นพพล]

...ผู้ชายบางคนกวักมือเรียกขอให้ถ่ายรูปคู่ของเขากับเพื่อน
หน้าตาและการแต่งตัวของพวกเขาถือว่าต่ำกว่ามาตรฐานการเป็นคนดีของคนไทยทั่วไป
คงไม่มีใครกล้าเดินเฉียดใกล้หากมาเดินริมถนนในเมืองไทย
แต่ผมไม่คิดอย่างนั้น
ผมเชื่อตามที่โรซาเคยบอกแก่เจสสิกา

[นพพล]

...ถนนสายผาอันสู่เมืองเมาะลำไยน์จัดว่าเป็นเส้นทางที่สวยงามมากเส้นทางหนึ่ง ปลอดโล่งจากรถใหญ่ที่มีสิบล้อขึ้นไป
ผิวถนนเส้นนั้นราบเรียบ อีกทั้งรอยต่อระหว่างผิวถนนกับไหล่ทางก็ไม่แตกต่างกันมากมาย
หากจำเป็นต้องหลบรถใหญ่ผมสามารถลงไหล่ทางได้อย่างไม่ต้องลังเล
เรือนยอดต้นไม้สองข้างทางช่วงสิบกว่ากิโลเมตรแรกที่ออกจากเมืองแทบจะประสานเข้าด้วยกันเป็นอุโมงค์ต้นไม้
สองข้างประดับด้วยด้วยทุ่งนาโล่งแทบตลอดทาง ประกอบด้วยภูเขาหินปูนเป็นฉากหลังในช่วงแรกที่เริ่มออกจากผาอัน
เปรียบเทียบกับถนนสายเข้าสู่เมืองผาอันแล้วแตกต่างกันมาก
ราวผลการเรียนเด็กเรียนห้องคิงส์กับเด็กฝากห้องสุดท้ายก็ไม่ปาน

[นพพล]

...จักรยานพาผมเดินทางด้วยความเร็วราว15-16กิโลเมตรต่อชั่วโมง
ความเร็วระดับนี้สมดุลย์กันดีระหว่างเรื่องราวข้างทางกับเป้าหมายในวันนี้
ไม่ช้าจนอึดอัดเหมือนการปั่นในช่วงสองวันที่ผ่านมา
แต่ก็ไม่เร็วจนเร่งรีบบ้าพลังเกินไปเพราะอยากไปถึงเป้าหมายให้ทันในช่วงเย็น
มันเปิดโอกาสให้ทำความรู้จักและสัมผัสกับเรื่องราวข้างทางมากขึ้น
ไม่เร็วจนรู้สึกเหนื่อย จนดูไม่เหมือนมาเที่ยว แต่คล้ายมาปั่นแข่งอะไรสักอย่างเสียมากกว่า

[นพพล]

...ห้าโมงเย็นวันนั้นสามแยกกลางเมืองเมาะลำไยน์เหมือนรอผมอยู่ตรงหน้า
มันบังคับให้ผมต้องเลือกว่าจะไปทางซ้ายหรือทางขวา
ผมตัดสินใจเลี้ยวซ้ายอย่างไม่มีเหตุผลหรือหลักการใดๆทั้งสิ้น
เป็นแค่ความรู้สึกว่าอยากเลี้ยวซ้ายหรือบางทีอาจเป็นเพราะว่าผมถนัดซ้ายก็ได้
ผมไม่มีหลักการใดๆ มีแต่หลักเกิน

[นพพล]

...นึกถึงช่วงปั่นเข้าเมืองผาอัน
ครั้งนั้นโชคดีผมปั่นไปเจอสาวญี่ปุ่นช่วยบอกทาง แต่ดูแล้วคราวนี้คงยากที่จะโชคดีอย่างนั้นอีก
ผมคงต้องพึ่งตัวเองให้มากกว่าที่จะพยายามพึ่งใครหรือโชค
โทษใครไม่ได้คงต้องโทษตัวเองที่ชะล่าใจครั้งแล้วครั้งเล่าในเรื่องข้อมูลที่พัก

[นพพล]

...เกสเฮาส์ที่ผมเข้าพักแห่งนี้เป็นแห่งที่สองที่ผมเข้าไปสอบถามราคา
หลังจากเข้าไปสอบถามราคาจากเกสเฮาส์แห่งแรกซึ่งอยู่ห่างออกไปราวสามกิโล
แต่ที่แรกนั้นราคาค่อนข้างแพงในความรู้สึกของผม
สภาพของที่นี่ใหม่เอี่ยม เตียงนอนกว้างใหญ่
ผ้าปูขาวสะอาดแตกต่างจากเกสเฮาส์สองที่กอกะเร็กและผาอันลิบลับ
เด็กหนุ่มลูกจ้างพูดภาษาอังกฤษชัดเจนจนผมรู้สึกอายตัวเอง
แต่รู้สึกสะใจอยู่ลึกๆในใจในความเก่งเรื่องภาษาอังกฤษของเขา