ทริปลาวใต้ โหด มัน ฮา โดยมือใหม่

[มดส้ม]

ปั่นโค้งสุดท้ายก่อนถึงคอนพะเพ็งจริงๆ กันซะที

[มดส้ม]

ถึงแย้ว...แม้จะโกงระยะทางนั่งรถมาตั้งไกลก็เถอะ

[มดส้ม]

บางมุมของคอนพะเพ็ง จริงใหญ่ใหญ่กว่านี้มีสามด้านนี่เป็นเพียงด้านเดียวเท่านั้น

[มดส้ม]

ขอซักรูป...

[มดส้ม]

อีกด้านหนึ่ง

[มดส้ม]

มาเที่ยวนี้น้ำแห้งไปจากเมื่อประมาณสามปีที่แล้ว(ที่เคยมาในช่วงใกล้ๆนี้)มากเลย คงเป็นส่วนหนึ่งของภาวะโลกร้อนกระมัง

[มดส้ม]

ชื่นชมน้ำตก แล้วก็ต้องให้รางวัลกับตัวเองหน่อย กินข้าวค่ะ แม้อาหารแถวคอนพะเพ็งจะสุดแพงก็ต้ดงกินเข้าไป ก็เฝอเหมือนเดิมแหล่ะเพราะถูกสุดแล้ว ถ้วยละประมาณ60 บาท แอบดูราคาอย่างอื่น ลาบจานละ130 แพงเน๊าะ แพงมากๆๆๆ

[มดส้ม]

จากคอนพะเพ็งเราสองคนชาวมือใหม่มีแต่แรงใจ แต่หมดแรงกายคงไม่มีปัญญาที่จะปั่นกลับปากเซแน่นอน เพราะหมดลมร้อยเปอร์เซนต์แล้ว ต้องเหลียวหารถว่าจะ มีโดยสารหรืออะไรพอจะเกาะไปได้มั่ง คนขายตั๋วน้ำตกแนะนำว่าน่าจะไปขึ้นรถที่บ้านเวินคามที่อยู่ติดเขมรอาจจะมี และเค้าคิดว่าคงจะมีที่พักด้วย
ปั่นต่ออีก 10 กม.

[มดส้ม]

แรกๆถนนก็ยังดีดีอยู่ แต่แดดนี่ไร้ปราณีสุดๆ

[มดส้ม]

หยุดตรวจก่อนเข้าเขตชายแดนเขมร

[มดส้ม]

ทางเข้าบ้านเวินคามที่นอกจากจะเป็นบ้านสุดท้ายชายแดนแล้ว ยังมีชื่อเสียงในการชมปลาโลมาอิรวดีด้วย ทางมาเลี้ยวขวา มีความชันมากกว่าที่ผ่านๆมา ต้องเข็นบางครั้ง แต่ก็ถึงจนได้

[มดส้ม]

ไร้รถประจำทาง ไร้รถบรรทุก ไร้ที่พัก ภาคบังคับรถตู้เหมา แพงหูฉี่ เจ้าแรกบอก 3000 บาท ฟังแล้วจะเป็นลมถอดใจแล้วว่าจะกางเต๊นนอนตามยะถากรรมในโรงเรียนนี่แหล่ะ แต่เผอิญเดินผ่านลุงคนหนึ่งแกว่าเป็นเจ้าของรถให้ 2000 บาท เราก็ต่อจนได้ 1800 บาท กลับปากเซ ระยะทางประมาณ 150 กม. ก็ต้องเอาน่ะนะ อย่างที่บอกหมดแม๊กไปแล้วววว...

[มดส้ม]

รู้สึกจะเงิน(พอ)มีแต่กรรมบัง รถออกมาได้ไม่ถึงสามสิบโลดี รถเสียสต๊าทไม่ติดซะนี่ รอแล้วรอเล่า อยู่เกือบสามชั่วโมง จนคนขับรถเลยเรียกรถเพื่อนที่รับแขกฝรั่งมาหิ้วเราไปด้วยตอนเกือบทุ่ม

[มดส้ม]

รถพาเราผ่านทางสาย 13 ที่ตอนนี้มืดมิดไร้ไฟข้างทาง แต่ไม่เคยเหงา ถนนเส้นนี้ในยามค่ำคืนไม่ได้ใช้เพียงรถเท่านั้น ยังมีฝูงสัตว์ และคนมานั่งเล่นนอนเล่น กินข้าว หยอกล้อกันไปตลอดทาง ดังนั้นต้องนับถือคนขับรถเส้นสี้จริงๆที่ต้องตาดีมากๆ เพราะคนไม่เคยหลบรถเลย คงเพราะถนนเรียบดีและอุ่นชาวบ้านจึงชอบมานั่งเล่นกัน...นั่งเล่นนอนเล่นจริงๆนะ
ถึงปากเซก็เกือบสามทุ่ม ตอนแรกกะว่าจะซื้อตั๋วกลับไปเข้าไทยทางมุกดาหารซึ่งตรงกับสะวันนะเขตของลาว แต่ไม่น่าเชื่อระยะทางแค่ 230 กม. รถแล่นตั้ง 5 ชม. เราเลยถอดใจกลับทางอุบลก็ได้เหมือนเดิม
ค่ำนี้ได้ไก่ย่างตัวละ 100 บาทมากินอิ่มทึ่สุดตั้งแต่มาเลยทีเดียว(ปกติทุกมื้อกินแต่เฝอ)
นอนโรงแรมรอยอลปากเซ ชื่อหรู สภาพเยี่ยม แต่ไม่แพง 320 บาทมีแอร์ด้วยนะ(ไอ้ที่ถูกกว่านี้น่ะไม่มี) ประมาณบุษราคัมบ้านเราทีเดียว เหมาะสำหรับนอนพักฟื้นจริงๆ (ก็เป็นแค่เคยไปพักเมื่อ 3 ปีที่แล้วด้วย แต่ตอนนั้นประมาณ 700 บาท สงสัยแข่งราคากันมาก)
ขอโทษที่ลืมถ่ายรูปโรงแรม

[มดส้ม]

หลังพักเหนื่อยซะเต็มที่แล้วก็คิดว่าจะกลับเลยดีกว่า เพราะหมดภาระกิจคอนพะเพ็งแล้ว จึงตั้งใจจะปั่นกลับช่องเม็กด้วยนะ 45 กม.สุดท้าย..
นี่คือรูปเมืองปากเซ