แต่เดิมปั่นเสือภูเขาเพราะเป็นคันที่ปั่นกันมานาน จนวันนึงก็ได้รู้จักกับ Canyon Aeroroad มันเป็นรถที่มีเสน่ห์มากในยุคนั้น เพราะรถ aero พึ่งเริ่มเป็นที่นิยม แต่มีเฉพาะรถราคาสูง ๆ จนคิดว่าสักวันต้องครอบครองรถ aero เป็นหมอบคันแรกให้ได้ และวันนึงฝันก็เป็นจริง เมื่อได้พบกับ Merida Reacto ตอนนั้นเรียกว่าเห็นแล้วชอบ ทั้งเป็น aero และราคาเอื้อมถึงกับเฟรมอลู ซึ่งถือว่าเป็นรถที่ทำให้เริ่มขี่จักรยานอย่างจริงจัง
ตอนได้ใหม่ ๆ นี่แอบปลื้มเพราะมีแต่คนมองก็ว่าได้ในตอนนั้น (ตอนนี้ aero เริ่มเกลื่อน) ปั่นเร่งช้า แต่คงความเร็วดีพอตัว แต่พอปั่นนานเข้า ๆ ก็เริ่มมองหาสถานที่ใหม่ ๆ ในการปั่นไม่ซ้ำแต่ละครั้ง บางครั้งในเมือง บางครั้งทางแคบ บางครั้งทางไม่เรียบ บางทีก็เขา เรียกว่าเป็นสถานที่ ๆ ต้องอาศัยตีนต้นอยู่พอสมควร เลยเริ่มคิดว่าเจ้า aero อาจไม่ใช่ทาง เลยเริ่มมองหารถที่เหมาะกับตัวเองจริง ๆ จนได้คำตอบว่า Endurance อาจเป็นคำตอบของตัวเองก็ได้ (ตอนนั้นก็พึ่งรู้ว่ามีรถสายนี้ด้วย)
หลังจากที่ไดศึกษาหาข้อมูลก็เลยตระเวนหารถ endurance แต่ว่าคนไม่ค่อยเล่นนัก ประกอบกับตัวผมที่ใหญ่เลยหาไซต์ค่อนข้างยากไม่ว่าถามยี่ห้อไหนก็ไม่มีไซต์ จนเริ่มถอดใจ แต่แล้วก็ได้พบกับรถ Endurance แท้ ๆ ก็คือเจ้า Scott Solace premium ที่เหลือคันสุดท้าย เลยตกลงสั่ง ใช้เวลาเดินทางกว่า 45 วันก็มาถึง (เฟรมคาร์บอน)
Test แรก
หลังจากประกอบเสร็จก็ลองระยะสั้น 50 km กับเส้นทางที่คุ้นเคย สิ่งแรกเลยที่คิดก่อนปั่น สงสัยมีย้วย และเร่งช้าพอ ๆ เดิมแน่ ๆ เลย แต่เอาน่าแรกกับความสบายแล้วกัน
พอกดบันไดลงไป อ้าวพุ่งแหะ เร่งติดเท้ากว่าเดิมมาก ความนุ่มนวลก็นุ่มขึ้น แต่ก็รู้สึกไม่ได้นุ่มกว่ามากนัก ก็แอบผิดหวังเล็ก ๆ นัก แต่สุดท้ายผลมันมาอยู่หลังเลิกปั่นเนี่ยแหละ
ปกติถ้าระยะขนาดนี้ สัก 25 km จะเริ่มปวดตามตัว พอปั่นเสร็จจะปวดมือและไหล่ หมดแรง แต่นี่ไม่เป็นอะไรเลย ตลาด 50 km ไม่เมื่อย ไม่ปวดส่วนไหนเลย แถมแรงเหลือ ๆ ทำอย่างอื่นได้สบาย เลย ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่รู้สึกดี
สรุป พอปั่นจักรยานนาน ๆ หน้าตาเริ่มไม่สำคัญ เท่ากับว่าเรามีความพอใจแค่ไหนเมื่อเราอยู่บนอานนะครับ
ปล.ตอนประกอบช่างบอกรถคันนี้แปลก อะไหล่ทุกชิ้นส่วนคนละยี่ห้อกันหมดเลย
ปล2.ตอนประกอบเสร็จ ช่างพึ่งบอกว่า รุ่นนี้ในไทยมีแค่ 4 คัน เพราะคันนี้คันสุดท้ายแล้ว ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดีเนี่ย
