เรื่องเล่าข้างถนน#5...(จงเตี้ยน) สังเวียนสีขาว บนแผ่นดินสูง

[นพพล]

น้ำชาสีเขียวถูกเติมลงไปในกระบอกไม้ไผ่ตามด้วยนมและเนย
จากนั้นทั้งหมดจะถูกผสมรวมกันเข้าด้วยไม้ไผ่ที่ถูกนำมากระทุ้งจนทุกอย่างผสมเข้ากันเป็นเนื้อเดียว
“มันเป็นความฝันของผมก่อนมาที่นี้เลยนะพี่ อยากกินชานมจามรีในบ้านธิเบต”
รสชาติของชามันๆเค็มๆแถมมีกลิ่นชาอ่อนๆ
ใจนึงก็อยากปฏิเสธเพราะกังวลเรื่องท้องไส้ แต่ผมก็ปฏิเสธน้ำใจของพวกเขาไม่ได้
แม้จะรู้ว่าเสี่ยงต่ออาการท้องเสียที่จะกำเริบขึ้นมาอีก

[นพพล]

อาการปวดท้องเริ่มแสดงออกมาอีกครั้งหลังเริ่มปั่นออกจากร้านได้ไม่นาน
มันรุกคืบขึ้นมาทีละนิดเหมือนทักทายเย้าแหย่
ก่อนค่อยๆรุกหนักขึ้นเหมือนมือใครสักคนที่ค่อยบิดลำไส้ของผม
บิดแล้วปล่อยก่อนจะบิดใหม่ด้วยแรงที่มากกว่าเดิม
บิดจนเกลียวแทบขาด

[นพพล]

ครั้งแรกมันอาจบิดหนึ่งรอบครั้งต่อมามันอาจบิดเพิ่มขึ้นสองรอบ
ผมอยากรู้จังว่าลำไส้ของผมยาวกี่เมตรจะได้กะถูกว่ามันจะบิดลำไส้ผมไปกี่รอบ
บิดไปจนถึงเมื่อไหร่และอีกนานไหม

[นพพล]

เพื่อนปั่นนำห่างออกไปแล้วแต่ผมได้แต่นั่งตัวงออยู่บนอาน หน้าบิดเบี้ยวเหยเก
แรกๆผมก็แค่เอามือลูบท้องไปมา แต่พอนานๆเข้าก็แทบช่วยอะไรไม่ได้เลย
กลายเป็นว่าผมต้องงอตัวมากกว่าเดิมอีก สลับกับการยืดตัวขึ้นลงอยู่อย่างนั้น
ครั้นพอทนไม่ไหวผมก็เผลอร้องออกมา

[นพพล]

แรกๆเสียงก็เบาแต่พอนานๆเข้าเสียงก็ดังขึ้นเรื่อยๆ
เพื่อนเขาไม่รู้หรอกเพราะเขาปั่นนำหน้าไปไกลมากแล้ว
ก็ดีเหมือนกันอย่างน้อยร้องออกมาเสียงดังๆก็ช่วยบรรเทาอาการเจ็บลงไปได้บ้าง
สี่วันก่อนตอนที่เพื่อนจอดจักรยานแล้วทรุดลงไปกองอยู่บนพื้นเขาจะเจ็บแบบนี้ไหมนะ คงจะทั้งปวดและทั้งเจ็บมาก
นี่ถ้าไม่เจ็บท้องผมคงไม่เข้าใจเขา คงไม่รู้สึกว่าการเจ็บปวดท้องมันทรมานขนาดไหน
บางทีผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องรอให้มันเกิดกับตัวเองก่อนถึงจะเข้าใจคนอื่น
กว่าจะเข้าใจอะไรๆบางทีก็เกือบสาย เกือบทำให้เรื่องเล็กๆกลายเป็นเรื่องใหญ่

[นพพล]

ห้าโมงแล้วแต่แบคทีเรียมันยังไม่ยอมเลิกรา เจ้าแบคทีเรียตัวนี้มันแสบมาก
มันรอจังหวะ มันรอคอยอย่างใจเย็นก่อนจะตะครุบเหยื่อ มันบิดลำไส้ผมแทบจะทุกนาที
บิดแล้วก็คลายแล้วก็กลับมาบิดอีกรอบ เวลาที่มันคลายเหมือนตัวผมจะลอยขึ้นไปถึงสวรรค์
แต่สักพักก็กลับมาบิดไหม่ บิดขึ้นมาทีผมก็ต้องยืดตัวลุกขึ้นยืนซึ่งก็พอช่วยได้บ้าง
กลายเป็นว่าผมต้องลุกนั่งทุกๆนาที แข้งขารึก็ล้าแทบหมดแรง

[นพพล]

ช่วงหลังห้าโมงเย็นเป็นต้นไปดูเหมือนมันจะหนักมือมากขึ้น
ผมร้องครางจนแทบไม่มีแรงจะร้องครวญครางอีกแล้ว
หน้าตาอันบิดเบี้ยวของผมคงหน้าเกลียดน่ากลัวมาก
คนที่ขับสวนทางมาคนในรถจะเห็นหน้าตาอันทุเรศของผมบ้างไหมนะ เขาคงเห็นบ้างแหละ
ช่างมันใครจะเห็นหรือไม่เห็นก็ช่างเพราะเจ็บปวดมาก อากาศที่หนาวอยู่แล้วยิ่งเย็นมากขึ้นก็ยิ่งหนาว
หนาวจนปลายนิ้วเจ็บแสบไปหมด หนาวจนผมรู้สึกสะบัดร้อนสะบัดไข้ไปทั้งตัว
นี่ถ้าผมจอดรถแล้วลงไปนอนกองกับพื้นบ้างจะเป็นไงบ้างนะ ผมคงไม่ยอมลุกอีกแล้ว
เพราะแค่คิดว่าจะลงไปนอนก็แทบหมดแรงแล้ว
นั่นๆมันบิดอีกแล้ว บิดทุกหนึ่งนาที บิดเป็นจังหวะ บิดเป็นลูกๆ
มันคงอยากบิดให้ไส้ผมขาดคามือมันเลยมั้ง

[นพพล]

หรือมันรู้ว่าผมเคยสบประมาทพวกมันว่าอาการเจ็บปวดที่พวกมันทำกับเพื่อนผมเมื่อสี่วันก่อนนั้นไม่เท่าไหร่
ครั้งนี้มันเลยเล่นงานผมจนร้องไม่ออก จนตัวงอหน้าบิดหน้าเบี้ยว
เพื่อนปั่นนำหน้าไปมากแล้ว มองเห็นหลังลิบๆ
ผมต้องพยายามปั่นให้ทันแต่รู้สึกว่าเรี่ยวแรงในการเหยียบบันไดจักรยานแทบไม่มีเอาเสียเลย
เรี่ยวแรงมันคงหายไปกับการถ่ายห้ารอบที่ผ่านมานั่นแหละ

[นพพล]

มาถึงตัวนี้ผมไม่แน่ใจว่าผมจะเป็นโรคแพ้ความสูงรวมมาด้วยอีกหรือเปล่า
เพราะผมเคยมีอาการอย่างนี้ตอนเดินขึ้นยอดคินาบาลูที่มาเลย์ ตอนนั้นพอเดินสูงไปจากระดับสามพันเมตรผมก็เริ่มหมดแรง
เริ่มมีอาการไข้หนาวสั่น และมันก็รุมเร้าผมอยู่อย่างนี้ไปตลอดทั้งคืนกระทั่งวันเดินกลับลงมา
วันเดินลงเขาพอเดินผ่านป้ายระดับความสูงมาไม่เท่าไหรอาการไข้หนาวสั่นอาการหมดแรงก็หายไปแทบหมดสิ้น
จนแทบไม่อยากเชื่อตัวเอง แล้วครั้งนี้ล่ะ โอย!
ดูเหมือนทุกอย่างจะรุมเร้าเข้ามาที่ผมคนเดียวทั้งหมดเลย
ผมอิจฉาเพื่อน เขายังมีแรง เขาไม่ปวดไม่มีไข้ไม่หนาวไม่สั่น
ยิ่งใกล้มืดดูเหมือนมันจะยิ่งบิดหนักมือเข้าไปอีก
ป่านนี้ลำไส้ผมคงกลายเป็นเกลียวอย่างสมบูรณ์แบบแล้วล่ะ

[นพพล]

เอาน็อตสักตัวไหมเพื่อนE-coli
เอาน็อตเบอร์อะไรล่ะ ถ้ามีน็อตจะได้ขันจะได้บิดสะดวกขึ้นไง
ผมมีประแจเลื่อนมาด้วย เอาด้วยไหม
เอาให้ตายกันข้างนึง

[นพพล]

ทุ่มกว่าๆผมปั่นประคองจักรยานตามเพื่อนจนทันเมื่อเขาแวะพักถ่ายรูปข้างทาง
ไม่นานเราก็เข้าสู่ตัวเมืองจงเตี้ยน เราได้ที่พักในคืนนั้นราวสองทุ่ม
แม้จะหนาวสั่นรวมถึงปวดหัวจนแทบระเบิด
เรี่ยวแรงแทบสูญหายหมดร่าง
แม้ลำไส้ของผมจะปวดเหมือนโดนบิดไปจนแทบขาด
แต่ผมก็เดินเข้าห้องพักไปได้
ยังมีแรงลงไปนอนแผ่หราบนเตียงได้
ยัง...ผมยังไม่ตาย
........................................

[นพพล]

13.จงเตี้ยน1วัน

ปีพศ.2545จีนประกาศเปลี่ยนชื่อเมืองจงเตี้ยนเป็นแชงกรีลาตามอย่างหนังและวรรณกรรมเรื่องดัง
ซึ่งพูดถึงเมืองในอุดมคติที่ใครก็อยากมาเยือน
การเปลี่ยนชื่อเมืองคงมีผลกระตุ้นในด้านการท่องเที่ยวกับเมืองเล็กๆเมืองนี้มากมาย
ผมก็คนหนึ่งล่ะที่ได้รับผลกระทบมาโดยตรง อยากรู้อยากเห็น มันท้าทายต่อการเดินทางมาสัมผัสเหลือเกิน
สภาพของบ้านเมืองนี้ก่อนหน้านั้นเป็นอย่างไรบ้างผมก็ไม่อาจเดาได้
ผมอาจมาทันได้เห็นบางอย่างหรืออาจจะมาไม่ทันได้เห็นอีกหลายอย่างนั้นไม่ใช่เรื่องต้องกังวลให้มาก
ทุกอย่างมันเปลี่ยนแปลงไปตามวิถีของมัน
เราพบอาคารบ้านเรือนโรงแรมมากมายที่สร้างขึ้นใหม่โดยพยายามสร้างให้กลมกลืนไปกับเอกลักษณ์ความเป็นธิเบตดั้งเดิม
ใครจะไปรู้อีกห้าสิบปีข้างหน้าอาคารเหล่านี้อาจกลายเป็นอาคารเก่าแก่ที่ควรค่าแก่การรักษาไว้ก็ได้

[NOKNICE]

มารอยามเช้าครับ

[นพพล]

มารอยามเช้าครับ

.
ขอโทษที่ให้รอนานครับ

[นพพล]

เช้านั้นเรามุ่งหน้าไปยังวัดซงจ้านหลินจากการแนะนำเส้นทางของสาวน้อยหน้าเคาน์เตอร์ของโรงแรม
ปั่นจักรยานผ่านย่านตลาดกลางเมือง ไม่นานก็ไปถึงศูนย์บริการนักท่องเที่ยววัดซงจ้านหลิน
ที่นั้นเราต้องซื้อตั๋วแล้วนั่งรถบัสของศูนย์ท่องเที่ยวเพื่อไปยังวัดซงจ้านหลิน ซึ่งต้องผ่านหมู่บ้านเล็กๆของชาวพื้นเมืองเข้าไป
ตัววัดสร้างอยู่บนเนินเขาสูงรายล้อมด้วยบ้านเรือนที่ลดหลั่นลงมาตามเชิงเขา
พอเข้าไปดูใกล้ก็เห็นชัดเจนว่าส่วนหนึ่งคือบ้านของชาวบ้านที่ปลูกไล่ระดับอยู่ตามเชิงเขา
ซึ่งบางส่วนได้ปรับเปลี่ยนมาเป็นเกสเฮาส์ บ้างก็เป็นร้านอาหารรองรับกระแสการท่องเที่ยวของที่นี้