เรื่องเล่าข้างถนน#5...(จงเตี้ยน) สังเวียนสีขาว บนแผ่นดินสูง

[นพพล]

มันเหมือนคนที่ยอมจำนนต่อชะตากรรมอะไรสักอย่าง
บางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไมชีวิตผมต้องตกอยู่ในสภาพอย่างนี้ด้วย มันเหมือนคนที่ด้อยศักยภาพ
ชีวิตที่มีเงื่อนไขยิบย่อยเยอะแยะ บางสิ่งที่คนทั่วไปทำกันได้ แต่ผมกลับทำไม่ได้
ซึ่งหากคนที่ไม่รู้แล้วเข้ามาสัมผัสเขาอาจจะไม่เข้าใจจนอาจแอบหัวเราะเยาะเอาได้เหมือนกัน

ผมเดินเข็นจักรยานไปบนหิมะไปเรื่อยๆ ประสบการณ์ที่ผ่านมาสอนให้รู้ว่า
การเดินบนปุยหิมะสีขาวนั้นไม่ลื่น
แต่การเดินบนแผ่นน้ำแข็งที่โดนล้อรถบดอัดจนมันวาวนั้นลื่นมาก

[นพพล]

รอยล้อจักรยานของเพื่อนลากยาวไปไกลจนลับตา
บางขณะมันอยู่บนปุยหิมะ บางครั้งก็ออกนอกเส้นทางมาอยู่บนแผ่นน้ำแข็ง
บางช่วงก็ขาดหาย ช่วงที่ขาดหายคงเป็นช่วงที่ปั่นบนผิวยางมะตอยซึ่งมีแค่ช่วงแคบๆ
แสดงให้เห็นถึงทักษะ หรือว่าเขามีทักษะในการบังคับล้อมากกว่าผม
ผมก็ปั่นจักรยานมานานหลายปีดีดัก ทักษะพวกนี้น่าจะมีพอๆกัน
หรือว่าเขามีความมั่นใจมากกว่าผม

[นพพล]

ก็คงจะอย่างนั้น เขาไม่เคยบาดเจ็บที่เอ็นเข่าขวา เขาไม่เคยเล่นฟุตบอล
เขาไม่เคยต้องนอนบนเตียงหลังผ่าตัดสองอาทิตย์ อยู่ในเฝือกอ่อนโดยต้องใช้ไม้ค้ำอีกหนึ่งเดือน
ไม่ต้องมานั่งทนดูขาข้างซ้ายที่ลีบเล็กหลังออกจากเฝือก
ทุกเช้าเขาไม่ต้องมานั่งดัดเข่าตัวเองให้งอไปทีละเล็กทีละน้อยทุกวัน
กว่าเข่าข้างซ้ายจะยืดหดเข้าออกได้สมบูรณ์ก็ปาเข้าไปหลายเดือน
เขาไม่เคยต้องเดินไปไหนมาไหนโดยใช้ไม้ค้ำข้างเดียว
ไม่เคยต้องมานั่งส้วมแบบนั่งยองด้วยท่าทางประหลาดเพราะงอเข่าไม่ได้
ไม่เคยต้องมาหัดเดินหัดวื่งใหม่อีกครั้ง
ไม่เคยต้องไปนอนทำกายภาพบำบัดนับเดือนเพื่อเสริมสร้างกล้ามเนื้อต้นขาขึ้นมาใหม่
แต่ผมทำมาหมดแล้ว

[นพพล]

จากนั้นผมก็กลับไปเล่นบอลอีกครั้งด้วยความฝันจะกลับเล่นให้ได้เหมือนเดิม แต่ผมก็พลาดอีก
เพราะไม่นานหลังจากนั้นผมก็ล้มลงเจ็บที่เข่าเหมือนเดิม ปวดเหมือนเดิม เข่าบวมเหมือนเดิม
เขาไม่มีชะตากรรมอย่างนั้น เขานึกไม่ออกว่าการล้มลงแล้วเข่าบิดเอ็นขาดจะเจ็บขนาดไหน
เขาจึงไม่กลัว เขามั่นใจ
ความมั่นใจคำนี้แหละที่ทำให้รอยล้อนั้นหายไปไกลลิบตา

[นพพล]

ความมั่นใจ สิ่งเดียวที่ผมไม่มั่นใจว่ามันมีอยู่ในตัวผม
ความมั่นใจ คำที่พ่อเคยเขียนลงไปในสมุดพกตอนป.สี่ในช่องความเห็นผู้ปกครองที่ว่าผมเป็นเด็กที่ไม่ค่อยมีความมั่นใจในตัวเอง เหมือนพ่อจะรู้ล่วงหน้าหลายสิบกว่าปี เหมือนคำพยากรณ์ล่วงหน้า
เหมือนพ่อจะบอกว่าชีวิตข้างหน้าทำอะไรต้องมั่นใจเข้าไว้

[นพพล]

เช้านี้แดดดีแต่ผมคงต้องรอเวลาอีกสักพัก
รอรถที่วิ่งผ่านไปผ่านมา รอให้ล้อรถเหล่านั้นบดอัดบี้จนผ่านน้ำแข็งแตก
รอแสงแดดให้ละลายน้ำแข็งออกไป จนกว่าผิวถนนที่แท้จริงจะเผยโฉมหน้าของมันมาอีกครั้ง
พื้นผิวที่หยาบกระด้างซึ่งเต็มไปด้วยค่าความเสียดทาน
ความเสียดทานที่จะช่วยไม่ให้การลื่นเกิดขึ้นได้ง่ายๆ
ความเสียดทานทำให้ล้อเคลื่อนที่ไปได้บนถนน
ผมรักมัน ผิวยางมะตอยสีดำพวกนั้น

[นพพล]

รักมันมากว่าแผ่นน้ำแข็งสีเหลืองปนเทาอมโรคอมทุกข์เหมือนใจผมและหน้าผมในเวลานี้
เข็นจักรยานอยู่ราวหนึ่งชั่วโมงผมก็เจอเพื่อน เขาหยุดพักรอผมอยู่ที่กระท่อมริมทาง
เขาจอดจักรยานพิงไว้กับรั้วไม้กลางหิมะ นั่งรออยู่ที่นั้น
หน้าตาเขาเรียบเฉยไม่รู้ว่าในใจเขาคิดถึงอะไร
ผมอยากรู้จังว่าเหมือนกับที่ผมเคยคิดเมื่อสามวันก่อนหรือเปล่านะ
เขาอยากจะพุ่งทะยานไปข้างหน้าเหมือนผมเมื่อสี่วันก่อนหรือเปล่า
เพราะวันนี้เรี่ยวแรงเขากลับมาแล้ว

[นพพล]

เช้านี้ผมดูแย่กว่าเขาเมื่อสี่วันก่อนเสียอีก สี่วันก่อนเขายังขึ้นปั่นจักรยานได้
แต่วันนี้ผมกลับต้องเข็น มันทุเรศทุรังสิ้นดี
สีหน้าเขาเรียบเฉยจนผมเดาไม่ออก สีหน้าของผมเมื่อสี่วันก่อนคงจะเป็นอย่างนี้
สี่วันก่อนภายใต้ความเรียบเฉยของใบหน้าผม แต่กลับซ่อนความเดือดพล่านอยู่ข้างใน
ไอเดือดที่พลุ่งพล่านบดบังเหตุและผลจนหมดสิ้น
ผมสงสัยจริงๆว่าภายใต้ใบหน้านั้นเขาคิดอะไร หากเขาบอกว่าเขารีบ
ผมก็จะบอกให้เขาล่วงหน้าไปก่อนเลย
เพราะยังไงๆผมก็ไม่ปั่นบนหิมะลื่นๆแน่นอน

[นพพล]

เพื่อนบอกว่าจะจุดไฟแก้หนาว เพราะหนาวมากรู้สึกเหมือนเข็มมาแทงตามใบหน้า
เขาเดินไปหาฟืนจนได้มากพอที่จะก่อไฟ แต่จุดไฟยังไงก็ไม่ติด
มันติดยากแม้แต่จะติดกระดาษ เขาบ่น ท่าทางเขาหงุดหงิด
บางครั้งไฟติดฟืนแล้วแต่ก็กลับดับลงอีก แปลก...เขาบ่น
ผมก็แปลกใจเพราะปกติเขาจะจุดไฟติดภายในหนึ่งก้านไม้ขีดหรือหนึ่งวาบของไฟแช็ค
อากาศมันเบาบางหรือเปล่าผมพูดขึ้นมา ก็ตรงนี้มันน่าจะอยู่ที่ระดับสามพันเมตรแล้วนะ
ผมบอกว่าดูซิขนาดจุดไฟแช็คยังจุดยากเลยนะ
เขาบอกว่าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน เขาไม่ยอมแพ้ ที่สุดไฟก็ติด

[นพพล]

เช้านั้นเรามีหัวมันหมกเป็นอาหาร
ผมรู้ว่าเขายังติดใจเรื่องไฟอยู่เพราะดูสีหน้าท่าทางเขายังหงุดหงิด
หรือว่าไม่เฉพาะเรื่องไฟอย่างเดียวยังมีเรื่องอื่นให้หงุดหงิดอีก ผมไม่แน่ใจ
แต่ช่างมัน เรื่องนี้เป็นแค่เรื่องเล็กเท่านั้นหากเทียบกับความคิดของผมเมื่อสี่วันก่อน
หรือบางทีเขาอาจไม่ได้คิดอะไรเลยก็ได้
มีเพียงผมที่เคยคิด ก็เลยคิดว่าคนอื่นจะคิดเหมือนเรา

[นพพล]

ที่ราบข้างหน้าเหมือนแผ่นกระดาษสีขาวขนาดใหญ่ที่ถูกผ่ากลางด้วยถนนสีดำตรงหน้าเรา
ระยะเวลาที่หยุดพักนานพอที่จะทำให้น้ำแข็งบนพื้นถนนละลาย
ช่องว่างสีดำขยายตัวออกมาแทบเต็มพื้นที่ถนน
คงเหลือหิมะไว้แต่ในร่มเงาของราวกันตกขอบถนนซึ่งไม่โดนแสงแดดเท่านั้น
ผมรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง
แม้ว่าเมื่อคืนจะถ่ายท้องมาแล้วถึงสามครั้งก็ตาม

[นพพล]

ทิวทัศน์ในช่วงสายๆก่อนเที่ยงจัดว่าเป็นทิวทัศน์ที่สวยงามที่สุดตั้งแต่เริ่มปั่นกันมาบนที่ราบสูงแห่งนี้
ผ่านลำธารเล็กๆที่มีจามรียืนกินหญ้ากันเป็นฝูงกลางทุ่งหิมะ
แผ่นดินเป็นลอนคลื่นสูงๆต่ำเสริมสร้างมิติให้น่ามอง
ไกลลิบๆคือบ้านเรือนที่หลังคาโดนปกปิดด้วยสีขาว
ใบไม้กิ่งไม้ริมทางที่มีน้ำแข็งเกาะพราววิบวับยามสะท้อนกับแดด
กลางภูมิทัศน์ที่สวยงามเหล่านั้นมีเกสเฮาส์แห่งหนึ่งตั้งอยู่
เราแวะกินมื้อเที่ยงที่นั้น

[นพพล]

เจ้าของเกสเฮาส์เป็นนักร้องสาวชาวธิเบตซึ่งเคยออกผลงานเพลงมาแล้ว
เรานั่งดูผลงานเพลงของเธอไปด้วยในขณะที่กินพิซซ่าธิเบต,ชานมจามรีและโยเกิร์ต
และเพราะไม่เคยกินผมจึงกินอาหารเหล่านั้นจนเกลี้ยง
ทั้งหมดนี้ช่วยให้ผมกลับมามีเรี่ยวแรงมากขึ้น
แต่เพื่อนผมไม่คิดอย่างนั้น

[นพพล]

“ผมไม่กล้ากินโยเกิร์ตมากหรอกพี่ กลัวท้องจะเสียอีก วันนี้ท้องดีขึ้นเยอะมากแล้วแต่ก็ไม่แน่”

“ตายล่ะหว่าผมก็กินโยเกิร์ตไปเยอะด้วยซิ”

[นพพล]

สิ่งที่เขากังวลเกิดขึ้นจริงเพียงแต่มันไม่เกิดกับเขา ท้องของผมเริ่มปั่นป่วนหลังเริ่มปั่นออกจากเกสเฮาส์แห่งนั้นมาไม่นาน
บ่ายสามโมงผมถ่ายไปอีกสองครั้งในขณะที่แวะซื้อไข่ต้มยี่สิบใบจากร้านค้าข้างทาง
ระหว่างที่รอไข่สุก เจ้าของร้านชวนเรากินชานมจามรี
ที่นี้ทำให้เราได้มีโอกาสเห็นขั้นตอนการผสมชานมจามรีอย่างใกล้ชิด