เรื่องเล่าข้างถนน#5...(จงเตี้ยน) สังเวียนสีขาว บนแผ่นดินสูง

[นพพล]

เราเจอกับธงมนต์อีกครั้งที่สถานที่อีกแห่งหนึ่ง เข้าใจว่าน่าจะเป็นพวกศูนย์แสดงวัฒนธรรมและสถานที่ท่องเที่ยว
เพราะสังเกตว่าที่นั้นมีแผ่นป้ายแสดงรายละเอียดรวมถึงรูปแกะสลักไม้ที่วางแสดงอยู่ด้านหน้า
ซึ่งถือว่าจัดทำได้ดีพอสมควร
วันที่เราไปถึงนั้นสถานที่แห่งนี้ปิด ลานด้านหน้าศูนย์เงียบสงบเหลือไว้แต่แผ่นน้ำแข็งจับเกาะเต็มพื้นลานแห่งนั้น
โชคดีที่ว่าบนพื้นถนนน้ำแข็งเหล่านั้นละลายไปหมดแล้ว

[นพพล]

อุปสรรคในการปั่นเปลี่ยนไปจากหิมะกลายเป็นภาพจากทิวทัศน์สองข้างทาง
เราปั่นกันไปอย่างช้าๆเพราะไม่มีความรู้สึกว่าต้องรีบไปไหน ยังไงก็คงไม่ถึงจงเตี้ยนในวันนี้อีกแล้ว
การที่ต้องปั่นช้าไปเรื่อยๆทำให้บางสิ่งบางอย่างที่เกิดขึ้นกับร่างกายผมดูเหมือนจะถูกมองข้ามไป

[นพพล]

อ่านผ่านๆจากมือถือ ก็พอรู้สึกได้ว่าการเขียนพัฒนาขึ้น ไว้กลับไปอ่านกับnotebookอีกที อิอิ

.
ตอนนี้โพสต์ไปก็แก้คำผิดในต้นฉบับไป รวมถึงปรับเปลี่ยนบางข้อความ
เข้าใจว่ากว่าจะจบคงมีหลายอย่างที่ต่างไปจากต้นฉบับที่ให้ไปทางเมล์ครับ

[นพพล]

วันนี้เราจะได้ปั่นกันได้น้อยมากแค่สิบห้ากิโล
น้อยที่สุดในชีวิตตั้งแต่ใช้จักรยานในการเดินทาง
ระยะทางในวันนี้ไร้ความหมายอย่างสิ้นเชิง
ธรรมชาติแปลกตาอันน่าหลงใหลคือตัวถ่วงคอยฉุดเราไว้แทบตลอดทาง

[นพพล]

เย็นนั้นเราก็มาถึงที่ราบกว้างใหญ่ที่ขนาบทั้งสองด้านของถนนสุดสายตา
หากไม่มีหิมะที่นี้น่าจะเป็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ ความมืดขยับเข้ามาใกล้ทุกขณะ
ผลจากการที่ถ่ายท้องมาสามครั้งรวมถึงการกินอาหารมาแค่มื้อเดียวตั้งแต่เช้า
ทำให้ผมหมดแรงเข่าอ่อนแทบทรุดลงไปกองกับหิมะในทันทีที่เท้าแตะพื้น

[นพพล]

เรามองหาที่พักสำหรับคืนนั้น เพื่อนและผมเดินเข้าไปสำรวจกระท่อมร้างที่อยู่ริมทางแถวนั้น
มันเป็นกระท่อมที่สร้างด้วยไม้ทั้งหลัง มีประตูและฝาผนังปิดมิดชิด
แต่ด้วยสภาพร่างกายที่อ่อนเพลียบวกกับความหนาวเย็นที่ร่างกายต้องต่อสู้มาอย่างหนักทั้งวัน
ทำให้ผมปฏิเสธที่จะพักในกระท่อมนั้น ทั้งที่ลึกๆแล้วผมอยากพักในกระท่อมนี้มาก
แต่ก็นั่นแหละในเมื่อร่างกายร้องขอหัวใจก็ไม่อาจแย้งได้
ที่แล้วมาตลอดทั้งวันเราปั่นกันมาอย่างช้าๆ พลังงานถูกลำเลียงมาใช้กับร่างกายอย่างช้าๆเช่นกัน
แม้มันจะมีน้อยแต่ผมก็ใช้มันทีละนิดจึงไม่รู้สึกว่าเหน็ดเหนื่อยๆอะไรมากมาย
แต่ครั้นถึงช่วงเย็นซึ่งเป็นช่วงเวลาที่พลังงานเหลือน้อยเต็มที บวกกับความหนาวเย็นสุดขั้ว
ความอ่อนแอจึงเริ่มแสดงตัวตนของมัน มันจู่โจมเข้ามาจนผมไม่อยากพักที่ไหนทั้งนั้นโดยเฉพาะในกระท่อมนั้น
อยากหาที่พักที่อบอุ่นกว่านี้รวมถึงอยากกินข้าวในมื้อเย็น
นี้จึงเป็นครั้งแรกที่ผมไม่อยากพักข้างทาง

[นพพล]

เราเริ่มมองหาที่พักอีกครั้ง
บริเวณนั้นมีชุมชนเล็กๆรวมถึงศูนย์แสดงวัฒนธรรมของชาวพื้นเมืองแถบนี้
แต่ก็อีกเช่นเคยช่วงเวลาที่เราไปนั้นเขาปิดไปแล้ว มองไปทางไหนก็แทบไม่เจอผู้คน
ซึ่งคาดว่าส่วนใหญ่คงกลับเข้าบ้านไปนั่งรอบเตาผิงกันในบ้านกันหมดแล้ว

[นพพล]

มองไปทางไหนก็แทบไม่เจอผู้คน
ซึ่งคาดว่าส่วนใหญ่คงกลับเข้าบ้านไปนั่งรอบเตาผิงกันในบ้านกันหมดแล้ว
คงมีเฉพาะพวกเราสองคนที่ทั้งเหนื่อย หิวและหนาว
แต่ต้องมายืนรับลมหนาวอยู่กลางเวิ้งว้างของทุ่งกว้างแห่งนั้น
ยิ่งใกล้มืดก็เหมือนลมจะยิ่งพัดแรงมากขึ้น
แต่ก่อนที่จะหนาวตายกลางทุ่งแห่งนั้นเราก็เจอกับผู้หญิงสองคน
ภาษามือถูกนำมาใช้อีกครั้งและก็ไม่เคยผิดหวัง
เธอเปิดที่พักให้เราก่อนจะเดินนำไปยังบ้านหลังหนึ่งเพื่อกินข้าวมื้อเย็น

[นพพล]

เราต้องเดินฝ่าหิมะไปตามทางท่ามกลางหิมะที่สูงท่วมข้อเท้า
บ้านหลังนั้นอยู่ลึกเข้าไปในหมู่บ้านเล็กๆซึ่งอยู่ด้านหลังที่พักของเรา
ความเป็นธิเบตปรากฏให้เห็นตามหลังคาขื่อและลวดลายที่ซุกซ่อนอยู่ในรายละเอียดเล็กน้อยตามขอบหน้าต่างและประตู
ชายหนุ่มซึ่งเป็นเจ้าของบ้านออกมาต้อนรับเรา
บ้านชั้นเดียวหลังนั้นภายในเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้มากมาย
เราเดินผ่านหญิงชราซึ่งคงเป็นแม่ของเจ้าของบ้าน หล่อนกำลังนั่งทอผ้าอยู่บริเวณชายคาหน้าบ้าน
บริเวณห้องครัวมีเตาขนาดใหญ่สำหรับหุงหาอาหาร กลิ่นไอของเครื่องเทศสำหรับปรุงอาหารตลบอลอวลอยู่ภายใน
ลูกสาวและลูกชายของเขาวิ่งเล่นซนไปมารอบๆบ้าน ผู้เป็นภรรยายิ้มต้อนรับอย่างเป็นมิตร
คืนนั้นผมกินบะหมี่น้ำด้วยความหิว ส่วนเพื่อนกินข้าวและกับข้าวอ่อนๆจำพวกซุปบางอย่าง

“ผมไม่กล้ากินบะหมี่รสจัดพี่ ท้องไส้ยังไม่หายดีกลัวว่าคืนนี้จะไม่รอด” เขาบอก

[นพพล]

เขาพูดเหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างในเวลาต่อมา
ส่วนผมด้วยความที่หิวจึงไม่ทันคิดหน้าคิดหลังให้ดีเสียก่อน
คืนนั้นจึงเป็นคืนที่ทรมานที่สุดในการเดินทาง
ที่พักในคืนนั้นมองดูตามสายตาของผมก็น่าจะเป็นกึ่งๆโรงแรมกึ่งศูนย์แสดงวัฒนธรรมของชาวพื้นเมืองแถบนี้
ด้านล่างจะมีอุปกรณ์เครื่องไม้เครื่องมือในการดำรงชีวิตของชาวบ้าน เครื่องดนตรีและภาพถ่าย
โดยเฉพาะภาพของดาไลลามะ รวมถึงพระพุทธรูปตามความเชื่อในศาสนา
การตกแต่งภายในสวยงามตามแบบธิเบตที่เด่นด้วยสีสันที่จัดจ้านรวมถึงกลิ่นธูปเทียนที่ลอยวนเวียนอยู่ในนั้น
ส่วนห้องพักของเราอยู่ด้ายบนชั้นสอง เตียงนอนคู่ผ้าปูสีขาว
มันน่าจะเป็นคืนที่พักผ่อนอย่างสบายของผม
แต่ทว่าทุกสิ่งกลับตรงข้าม

[นพพล]

คืนนั้นท่ามกลางความหนาวที่น้ำแข็งจับเกาะอยู่ตามบานกระจกหน้าต่าง
ผมกลับต้องเดินเข้าห้องน้ำกลางดึกสามรอบด้วยอาการถ่ายท้องอย่างหนัก
ชนิดที่แทบคลานกลับห้องขึ้นเตียงในครั้งสุดท้าย
และดูเหมือนอาการหนาวกลับยิ่งซ้ำเติมให้อาการของผมยิ่งหนักลงไปอีก
ผมเริ่มมีอาการไข้ตัวร้อนหนาวสั่นชนิดที่ยาแก้ไข้ที่เตรียมไปแทบช่วยอะไรไม่ได้เลย

[นพพล]

E-coliซึ่งเป็นแบคทีเรียที่สร้างพิษในกระเพาะทำให้คนเราท้องเสีย มันคงได้เวลาทำงานของมันแล้วในคืนนั้น
ชนิดที่ผมไม่อาจหลีกเลี่ยงหนีมันได้เลย
หนังม้วนเก่ากำลังกลับมาฉายซ้ำอีกครั้งในคืนนี้ เพียงแต่คนแสดงหรือคนที่รับทุกข์เป็นคนละคนกันเท่านั้น
ผมไม่รู้ว่าฉากสำคัญฉากนี้จะจบลงอย่างไรในคืนนั้น
สามคืนที่แล้วเพื่อนของผมก็มีสภาพนี้เช่นกันเมื่อE-coliเริ่มทำงาน
.....................................

[นพพล]

12.Alive
ที่ราบสูงธิเบตสูงจากระดับน้ำทะเล4600เมตรสูงกว่าที่ราบสูงโคราชราว4400เมตร
.
แดดเช้าสะท้อนแสงหิมะสีขาวจนห้องสว่าง
เพื่อนตื่นแต่เช้าเพื่อออกไปเดินดูหิมะข้างนอกจนกระทั่งกลับมาแล้วแต่ผมยังนอนซมบนเตียง
นอกหน้าต่างขาวโพลนด้วยหิมะที่ปกคลุมไปแทบทุกหย่อมหญ้า
เช้านั้นไม่ง่ายเลยที่ผมจะเอาชนะความอ่อนแรงของร่างกาย
กว่าจะจนลุกขึ้นมาได้ก็สายมากแล้ว

[นพพล]

“หิมะเต็มไปหมดเลยพี่ น้ำในสระข้างหน้ากลายเป็นน้ำแข็งเลยอ่ะ”

“ถึงว่าทำไมเมื่อคืนถึงหนาวจนไข้ขึ้น”

“เช้านี้ผมหายท้องเสียแล้วนะพี่”

“ผมซิท่าจะแย่ เมื่อคืนเข้าๆออกๆห้องส้วมสามรอบ”

[นพพล]

สายตาผมเพ่งมองไปตามความยาวของถนน มันเต็มไปด้วยหิมะสีขาวโพลนเต็มไปหมด
ผมเข็นจักรยานขึ้นไปบนถนนลองเดินย่ำดู ลองเข็นดู แต่ไม่ปั่น
ถ้าปั่นไปก็คงจะลื่นล้มไปตลอดทาง ไม่มีความมั่นใจเอาเสียเลย
เหตุการณ์ลื่นล้มรถล้มของเช้าวันก่อนกลับมาหลอนความรู้สึกอีกครั้ง
ผมตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ปั่น ผมบอกเพื่อนให้เขาปั่นนำหน้าไปก่อน
ส่วนผมจะเข็นจักรยานไปเรื่อยๆ ไม่ต้องห่วงผม ผมบอกเพื่อนไปอย่างนั้น
ปั่นนำไปได้เลย ไม่นานเขาก็ปั่นออกไป จักรยานของเขาค่อยๆห่างไป
ผมเข็นจักรยานไปก้มมองหิมะไปเรื่อยๆแทบไม่ได้แหงนหน้ามองทางข้างหน้าเลย