เรื่องเล่าข้างถนน#5...(จงเตี้ยน) สังเวียนสีขาว บนแผ่นดินสูง

[นพพล]

บังเกอร์ ฟังดูเหมือนกำลังออกรบมากกว่า
เขาเอาอิฐหนุนให้มันตั้งขึ้น วางบังเต็นท์ของเราเอาไว้ในตำแหน่งวิถีกระสุนพอดี
ผมลองเดินไปนั่งย่อข้างหลังแผ่นไม้นั้น
ก็เข้าท่าดี หากกระสุนก้อนหินพุ่งเข้ามามันจะโดนแผ่นไม้นี้ก่อนจะพุ่งมาหาเต็นท์ของเรา
ใครจะไปรู้หากยังร่วงลงมาเรื่อยๆอย่างนี้
มันอาจมีก้อนใหญ่ๆที่ไม่อยากอยู่ติดข้างบนนั้นแล้วอยากกลิ้งลงมาข้างล่างมั่งก็ได้

[นพพล]

แหงนมองหน้าผานั้นอีกทีนึกถึงเรื่องดินถล่มลงมาปิดทางปิดถนนในหน้าฝนบ้านเราหรือที่จีน
ใครจะไปรู้คืนนี้หน้าผานี้อาจถล่มลงมาก็ได้ แล้วดูก้อนใหญ่ก้อนนั้นซิดูๆไปมันก็หมิ่นเหม่เหมือนกันนะ
แต่ผมและเพื่อนคงไม่โชคร้ายอย่างนั้นหรอก คืนนี้เราไม่มีอะไรจะคุยกันเท่าไหร่
เพื่อนเดินหนีไปหลังเพิงลงไปในหุบข้างล่างนั้น ท้องเขายังไม่ดีขึ้นเท่าไหร่
สองวันเต็มๆที่เขาท้องเสีย ต้องถ่ายเป็นระยะๆตลอดทาง
เมื่อเช้าผมก็รู้สึกแปลกเหมือนกัน ตอนที่เพื่อนหยุดถ่ายท้อง ผมก็วิ่งเข้าพุ่มไม้เหมือนกัน
หวังว่าผมคงไม่เป็นอย่างเพื่อนนะ แต่ของอย่างนี้ก็ไม่แน่ใครจะไปรู้ล่ะ
ไอ้เจ้าเชื้อแบคทีเรียมันอาจจะเข้ามาอยู่ในร่างกายผมแล้วก็ได้
เพียงแต่รอจังหวะและโอกาสเหมาะเท่านั้น เพื่อนเดินกลับเข้ามาแล้ว
เขาบอกว่าข้างนอกเริ่มขาวแล้วพี่
ผมชะโงกหน้ามองออกไปด้านนอกเต็นท์
กลางความมืดมิดสีขาวของหิมะสะท้อนแสงเห็นชัดเจน
หิมะตกขนาดนี้มันกี่องศา

[นพพล]

ผมชักสงสัย หยิบเทอร์โมมิเตอร์ในกระเป๋าออกมาดู ไม่น่าเชื่อว่ามันอยู่ที่สิบองศาเอง
เย็นขนาดนี้จริงหรือหลอกเนี้ย เพื่อนถาม ก็ไม่รู้ซิผมตอบไป
เกิดมาไม่เคยเจออย่างนี้ ช่างมัน นอนดีกว่า
รอบเต็นท์เราจะว่าเงียบก็ไม่เชิง เสียงกลิ้งของก้อนหินยังได้ยินอยู่เป็นระยะ
ทำไมเราไม่ย้ายเต็นท์ไปอยู่ที่เพิ่งอีกแห่งที่ไม่ไกลจากนี้นะ ตอนนั้นคิดยังไงถึงไม่ย้าย
แล้วทำไมผมไม่พูดขึ้นมา มัวยืนทำอะไรอยู่ได้
หรือว่าไม่อยากให้เพื่อนรู้ว่าจริงๆแล้วผมกลัว

[นพพล]

ผมลืมตาอีกทีตอนดึกเมื่อเพื่อนลุกออกไปถ่ายท้องแล้วกลับเข้ามา เขาบอกว่าข้างนอกหิมะเต็มเลย ขาวไปหมด
ผมชะโงกหน้าออกไปดูอีกครั้ง ขาวจริงๆด้วย
ขาวอย่างที่เคยเห็นจากในรูป ขาวโพลน มองไปที่รองเท้าที่วางอยู่ริมชายคาปรากฏว่าหิมะเกาะเต็มไปหมด
ปวดฉี่ ผมลุกออกไปฉี่ อาการข้างนอกหนาวจนบรรยายไม่ถูก
ผมมองไปที่บังเกอร์ของเรา หิมะร่วงลงมาปิดทับเศษหินไปจนหมดไม่เหลืออะไรให้เห็นอีก
แต่ใช่ว่ามันจะไม่มี
มันก็เหมือนที่ผมซ่อนความกลัวไว้ไม่ให้ใครเห็น
ซ่อนไว้ไม่ให้เพื่อนผมรู้นั้นแหละ

[นพพล]

อายทำไมแต่ผมก็อายไปแล้ว อายที่จะบอกว่าผมกลัวหินก้อนนั้น
เหมือนใส่หน้ากากปิดบังตัวเอง ไม่ใส่ก็เหมือนใส่
อายแม้กระทั่งจะแสดงสิ่งที่คิดในใจออกมา
หากแม่ผมรู้แกคงบอกว่าจะไปอายทำไมกับสิ่งที่เราไม่ผิด
ไม่ได้ไปฆ่าใครตายสักหน่อย
ไม่ได้ไปขโมยของของใคร
แล้วเราจะอายทำไมแต่ผมก็อายไปแล้ว
อายที่จะบอกว่าผมกลัวหินก้อนนั้น

[นพพล]

แต่ผมก็อาจจะเถียงแม่ว่าผมไม่อายหรอก แค่กังวล
ความกังวลมันอยู่ในใจ ยังไงผมก็รู้ ก้อนหินนั้นยังอยู่ยังไม่หล่น
ผมคิดในใจอยากให้มันหล่นลงมาตอนนี้ให้รู้แล้วรู้รอดในขณะที่ผมออกมาฉี่นี่แหละ
อย่างน้อยผมและเพื่อนก็ยังมีโอกาสเห็นและหลบมันทัน
เพื่อนผมถามอีกครั้งว่า เทอร์โมเท่าไหร่แล้วพี่
ผมบอกไปว่าสิบองศาเหมือนเดิม อะไรของมันนี่สิบองศาหนาวจนหิมะจะท่วมหัวอยู่แล้ว

[นพพล]

หิมะท่วมหัว!
ถ้ามันท่วมหัวขึ้นมาจริงแล้วผมจะทำยังไง มันคงยิ่งกว่าติดเกาะอีกมั้ง
มองไปทางไหนคงมีแต่หิมะสีขาว รถราวิ่งไม่ได้ ทุกอย่างเหมือนโดนแช่แข็ง แล้วเราจะไปกันยังไงต่อ
ผมเคยเห็นในข่าวทางทีวีที่เขาต้องใช้รถเกรดมาเกลี่ยเอาหิมะออกไป
หากน้ำท่วมผมคิดว่าผมยังมีปัญญาเอาตัวรอดได้ แต่นี้เป็นหิมะ ต้องทำยังไง เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็นมัน
ชิวิตนี้รู้จักอย่างมากที่ใกล้เคียงก็เกล็ดน้ำแข็งใสที่ราดหน้าด้วยน้ำแดง

[นพพล]

ก่อนมาผมเคยฝันถึงหิมะมากมาย
ผมเคยเห็นภาพๆหนึ่งที่นักจักรยานคนหนึ่งเข้าไปพักใต้สะพานในคืนที่หิมะตกหนัก
ตื่นเช้ามาเขาถ่ายภาพจักรยานที่โดนหิมะเกาะจับพราวไปทั้งคัน มันคือความฝันเชียวล่ะ
ผมมองภาพนั้นอย่างอิจฉาอยากเข้าไปอยู่ในสถานการณ์อย่างนั้นบ้าง
ก่อนเดินทางมาที่นี้ผมสอบถามไปยังร้านจักรยานของคุนหมิงที่นักจักรยานบ้านเราชอบติดต่อเวลาที่จะเดินทางมาปั่นที่นี้
ผมถามเขาไปว่ามกราคมอากาศแถวนี้เป็นยังไงบ้าง พอจะสามารถปั่นจักรยานได้ไหม?

เขาตอบมาว่าคุณจะบ้าเหรอที่มาปั่นเดือนมกราคม อากาศมันเลวร้ายขนาดไหนคุณรู้ไหมทั้งหนาวทั้งหิมะ

[นพพล]

ก่อนมาผมยังดูข่าวหิมะตกบนภูเขาที่ซาปา หิมะสูงกองเกือบท่วมเอว
ใจก็ยังคิดว่าถ้ามาที่จีนจะเจอเข้ากับหิมะขนาดนี้ไหม
ถามเพื่อนเขาบอกยังไงก็ต้องมากลัวไรกับหิมะแค่นี้

[นพพล]

ใช่ซิกลัวอะไร
ผมไม่กลัว ผมปากแข็ง ปากผมไม่ตรงกับใจ ผมแค่กังวลกับมันเพราะผมไม่เคยเจอมัน
ผมมาที่นี้เพราะอยากเห็นมัน ซึ่งก็เห็นแล้วไง เป็นยังไงบ้างล่ะเหมือนที่คิดไว้ไหม
เป็นยังไงล่ะภาพจักรยานที่มีหิมะเกาะขาวโพลนที่อยากเห็นพรุ่งนี้ก็คงได้เห็นเต็มตา
ถ่ายรูปจักรยานที่มีหิมะเกาะขาวโพลนคงเท่อยู่หรอก
พวกน้องๆเห็นภาพก็คงบอกว่าหนาวขนาดนี้พวกพี่ๆเก่งเนาะ
แล้วเป็นไงละหนาวขนาดต้องนอนในถุงนอนสองชั้น
หนาวขนาดเทอร์โมมิเตอร์จากเมืองไทยยังช็อคตกใจจนวัดอะไรไม่ได้เลย
พรุ่งนี้ผมคงได้เห็นความสวยงามของความขาว ความสวยงามของน้ำแข็งที่แข็งเกาะไปทั่ว
เลิกกังวลแล้วนอนได้แล้ว ได้ยินไหมเสียงกรนจากเพื่อน เขาหลับไปแล้ว
แต่ผมยังนอนไม่หลับยังคุยกับตัวเอง ผมได้ยินเสียงหิมะหล่นเปาะแป๊ะใส่หลังคาเพิงสังกะสีหู
ผมไม่ได้แว่ว

เสียงมันเบามากฟังคล้ายละอองฝน

[นพพล]

นึกถึงตอนเด็กๆพอฝนตกใส่หลังคาสังกะสีบ้านข้าง ไม่นานมันก็เหมือนใครเทน้ำลงมาห่าใหญ่ใส่หลังคานั่น
ผมพลิกตัวเข้าไปไปนอนกอดแขนยายแก้หนาว
จนวันหนึ่งยายบอกว่าโตจะขึ้นม.3อยู่แล้วเลิกนอนกอดแขนยายได้แล้ว
ผมเลยถามกลับไปว่าแล้วยายดูยังไงว่าใครโตแล้วหรือยังเด็กอยู่
ยายตอบว่าคนที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วต้องมีเหตุผล
ผมเถียงว่าผมยังไม่โตเพราะผมยังกลัวผีอยู่เลยในตอนนั้น ผมจึงมีสิทธิ์นอนกอดแขนยายต่อไปได้นะ
ยายได้แต่หัวเราะบอกว่าผมไม่มีเหตุผล
ยายบอกว่าผมเกิดเป็นลูกผู้ชายผมต้องมีความกล้ามากกว่านี้
อย่ากลัวในสิ่งที่ไม่มีเหตุผล อย่ากลัวโดยไร้เหตุผล

ยายพูดคล้ายกับที่อาเคยพูดไว้

[นพพล]

คืนนั้นที่บ้านปู่ซึ่งมืดมิดไม่มีเพราะไฟฟ้ายังเข้าไม่ถึง กลางคืนมืดเหมือนติดอยู่ในถ่ำชั้นในที่ลึกที่สุด
ผมนอนห้องเดียวกับอา กลางดึกอาออกไปไหนไม่รู้ ทิ้งผมไว้คนเดียวในห้องมืด
ผมไม่หลับเพราะกลัวผี ผ้าห่มคลุมโปง แล้วอาก็ย่องกลับเข้ามาหลอกผีผม
ผมร้องไห้ กว่าจะหยุดได้อาต้องปลอบตั้งนาน
เช้ามาอาบอกว่าลูกผู้ชายต้องกล้าและไม่กลัวผี
ผมเถียงกลับไปว่าตอนแรกผมไม่กลัวแต่อามาทำให้ผมกลัวเอง

ดึกมากแล้วผมยังนอนไม่หลับพลิกไปพลิกมา ผมโตแล้วแต่ดันกังวลโดยไม่มีเหตุผล
หรือผมจะติดโรคนี้มาจากแม่ โรคนอนหลับยาก

[นพพล]

ตอนเด็กๆแม่เคยบ่นให้ฟังบ่อยๆเรื่องนอนไม่ค่อยหลับ
แม่บอกว่านอนไม่ค่อยหลับเพราะกังวลเรื่องของพ่อที่ชอบกินเหล้าแล้วกลับบ้านดึกๆ
แม่ห่วงพ่อสารพัดทั้งเรื่องเหล้าทั้งเรื่องผู้หญิง เพราะพ่อผมจัดว่าเป็นผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่ง
ผมไม่แน่ใจว่าการกังวลจนนอนไม่หลับมันถ่ายทอดทางพันธุกรรมไหม
แต่ที่แน่ๆเพื่อนของผมคงไม่กังวลเพราะพอหลังถึงหมอนไม่นานเขากรนออกมาก่อนผมเสมอ
หรือเขาไม่กลัวและไม่กังวลอะไรเลย
ผมยังคงนอนพลิกกลับไปมาอีก แหมนอนในถุงนอนนี่มันพลิกตัวยากอยู่นะ
ยิ่งไอ้เจ้าถุงนอนทรงมัมมี่ที่มีขนาดพอดีตัวและเรียวสอบเข้าหาปลายเท้า
ทำไมคนที่นอนไม่หลับชอบนอนพลิกตัว พลิกไปพลิกมาอยู่นั้นแหละ
ยิ่งพลิกยิ่งนอนไม่หลับ ความคิดกระเจิงออกนอนเต็นท์ไปไกล

ผมอยากมีเชือกสักเส้นจริงๆเอาไว้คอยล่ามความคิดเอาไว้ไม่ให้มันกระเจิงหนีหายไปไหน

[นพพล]

คุณเคยเป็นเหมือนผมไหม ฝันถึงอะไรสักอย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนในชีวิต
ภูเขาหิมะมองจากไกลๆยิ่งสวยงาม เชื่อว่าคนไทยส่วนใหญ่อยากเจอหิมะเหมือนผม
มันสวยงามยิ่งใหญ่และดูนุ่มนวล อยากไปพบอยากเห็นอยากไปสัมผัสจับต้อง
แต่พอมาอยู่ใกล้ๆเข้าจริงๆความรู้สึกบางอย่างกลับเปลี่ยนไป
สิ่งที่สวยงามยิ่งใหญ่นั้นน่าเกรงขามเมื่อใกล้ชิดมัน
มันข่มเราเสียแทบมิด

[นพพล]

ความใหญ่โตของมันทำให้หวาดระแวง
สีขาวของมันทำให้หวาดหวั่น จิตใจผมไม่มั่นคง ภูเขาหิมะทั้งยิ่งใหญ่และสวยงาม
แต่มันกลับข่มผมแทบจมลงไปในกองหิมะนั้น
ใต้กองหิมะนั่นผมเห็นหลายอย่างซ้อนอยู่ในนั้น

ผมเห็นความกลัวมากมายซ่อนในนั้น