เรื่องเล่าข้างถนน#5...(จงเตี้ยน) สังเวียนสีขาว บนแผ่นดินสูง

[นพพล]

. ’ไปซิ หาใกล้แถวนี้แหละ”
เขาปั่นจักรยานนำหน้าผมไป แดดอุ่นยามเย็นโลมไล้ต้นหญ้าข้างทาง
ภูเขาสูงใหญ่ตระหง่านค้ำอยู่ข้างหน้า เขากำลังเดินทางเข้าไปหามัน
ถนนเส้นนั้นโค้งหายไปในไปจากสายตา
ขุนเขายิ่งใหญ่ แต่ใจคนก็ไม่เล็ก
. หลังเขาปั่นห่างออกไปไม่นานเสียงชัตเตอร์ของกล้องดังขึ้น ฉลองให้กับชัยชนะของเขา
ไม่มีใครรู้ว่าเขาต่อสู้กับอะไรมาบ้างทั้งวัน
และไม่มีใครรู้ว่าผมพ่ายแพ้มาทั้งวันเช่นกัน
.
. ผมถ่ายภาพได้น้อยสำหรับวันนี้ มีให้ดูในกล้องไม่กี่ภาพ
หลายภาพกลับสวยกว่าที่คิด
ภาพแสงเงาของร่มไม้กับความหม่นมัวของอารมณ์ ดูสวยงามเมื่อมันทาบอยู่บนหลังคาบ้านหลังนั้น
รอยยิ้มสดใสของเด็กกลุ่มนั้นน่ามองกว่าใบหน้าเคร่งเครียดผู้ใหญ่บางคนเป็นไหนๆ
แสงริมไลท์ที่อาบร่างเธอคนนั้นคือรางวัลของการรอคอย
แต่กับเรื่องบางเรื่องกลับไม่รู้จักจะรอและคอย

[นพพล]

. แต่ละภาพเหล่านั้นมีเรื่องราวเบื้องหลังแปะติดอยู่
คงไม่มีใครเข้าใจเบื้องหลังเหล่านั้นได้ดีนอกจากผมคนเดียว
ถ้าเป็นไปได้ผมอยากให้ความทรงจำเหล่านั้นเลือนหายไป คงเหลือไว้แต่ภาพถ่ายอย่างเดียว
แต่มันคงจะไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะลบความทรงจำเหล่านั้นทิ้งไปเหมือนลบภาพออกจากกล้องถ่ายรูป

[นพพล]

. ข้างนอกลมพัดแรงมาก กระหน่ำจนเต็นท์เอียงโย้ไปทั้งแถบ
เหมือนสายลมเย้ยหยันความพ่ายแพ้ของคนบางคน
หากรู้จักรอและเข้าใจคำว่าคอยก็คงไม่บาดเจ็บ
.
. แดดใสยามเช้าส่องผ่านเต็นท์เข้ามา แสงแรกชักชวนชาวบ้านลงสู่แปลงงานผลไม้
พวกเขาทะนุบำรุงมันอย่างใส่ใจ แต่ไม่นานกลิ่นบางอย่างก็ลอยตามลม
แม้ยืนอยู่ห่างแต่ก็รับรู้ได้ถึงกลิ่นอันรุนแรงที่โชยมา ชาวบ้านเหล่านั้นใช้ของเสียจากร่างกายคนนำมาเป็นปุ๋ยรดต้นไม้
นั้นคือเหตุผลที่ทำให้เพื่อนของผมท้องเสียมาทั้งวัน
พวกเขาตักและราดน้ำปุ๋ยเหล่านั้นลงบนแปลงสตรอเบอรี่อย่างชำนาญ
ไม่ต้องใช้ผ้าปิดจมูก
ไม่มีท่าทีรังเกียจในกลิ่นเหม็นตรงหน้าแต่อย่างใด

[นพพล]

“สงสัยต่อไปก่อนกินอะไรคงต้องล้างให้สะอาดมากๆแล้วล่ะ” เพื่อนพูดขณะเก็บของ

“นั่นน่ะซิ จริงๆมันก็ต้องล้างก่อนทั้งนั้นแต่วันนั้นเราเผลอกันไปหน่อย เห็นลูกแดงๆโตๆก็ซัดกันเรียบ แล้วเช้านี้เป็นยังไงบ้าง”ผมถามขณะเดิมไปปลดกุญแจล็อคจักรยานทั้งสองคัน

“เหมือนเดิมพี่ เมื่อเช้ายังเหลวเหมือนเดิม วันนี้คงกินอะไรไม่ได้อีกเหมือนเดิม” เขาพูดพลางกินยาก่อนกินน้ำเกลือแร่ตาม

“ยังไงก็กินอะไรสักหน่อย พอให้ได้มีแรงบ้าง”

“หมดแรงตรงไหนก็นอนมันตรงนั้นแหละพี่”

[นพพล]

. ภูเขาหิมะกวักมือเรียกอีกแล้ว
เรากลับขึ้นไปบนถนนสายในเวลาเก้าโมงเช้า ทิ้งกลิ่นจางของปุ๋ยไว้ข้างหลัง
เดินหน้าเข้าหาอากาศเช้าที่สดใหม่ ความรู้สึกเช้านี้ต่างจากเมื่อวานอย่างลิบลับ
ผมสูดหายใจเต็มปอดแรงๆหลายครั้ง ความสดชื่นแผ่ซ่านเข้าไปถึงสมองและปอดก่อนจะปล่อยทิ้งออกมา
อยากจะฟอกล้างเอาสิ่งที่ติดค้างออกมาให้หมด
สิ่งที่หาประโยชน์ไม่ได้เลยแม้เทียบกับปุ๋ยที่ชาวบ้านรดลงบนแปลงสตรอเบอรี่

[นพพล]

. เราแวะกินข้าวที่ร้านริมถนนแห่งหนึ่ง เมนูอาหารก็คล้ายๆข้าวผัดโต๊ะข้างๆที่มีคนนั่งกินอยู่แล้ว
เพื่อนผมกินได้ไม่มากเพราะอาหารจีนใช้น้ำมันเยอะ
เขาบอกว่ากินเข้าไปก็พะอืดพะอมทำท่าจะอ๊วกออกมา
ส่วนผมกินจนเกลี้ยงจานเพราะเมื่อวานอดมาทั้งวันและดูท่าวันนี้อาจจะอดอีก
ก่อนออกจากร้านผมซื้อบะหมี่และขนมตุนเอาไว้กินระหว่างทางเผื่อหิว

[นพพล]

. เส้นทางที่ปั่นเลาะเลียบไปตามแม่น้ำขึ้นไปเรื่อยๆ
เงาท้องฟ้าและต้นไม้ริมน้ำแย่งกันจับจองผิวน้ำ
สีของมันสะท้อนสู่พื้นน้ำจนน้ำทั้งสายกลายเป็นสีฟ้าอมเขียว
เราปั่นผ่านชุมชนเล็กๆที่แวดล้อมบ้านเรือนหลังเล็กๆ
บางหลังผนังบ้านผุกร่อนจนเห็นผิวอิฐภายใน

[นพพล]

. อีกฟากของลำน้ำมองเห็นแปลงพืซผักขั้นบันไดเรียงรายสวยงามอยู่ตามริมฝั่งน้ำ
ภูเขาที่มีหิมะจับจองอยู่บนยอดสูงสุดโผล่ยอดมาให้เห็นเป็นระยะ
เพื่อนผมปั่นไปก็พักไปเป็นระยะ น้ำเกลือแร่ถูกเติมบ่อยครั้ง
ทุกครั้งที่เหนื่อยเขาจะนอนพักหรือไม่ก็ไปหามุมสงบเพื่อไปปลดปล่อยของเสีย
ทุกครั้งที่เขาพักผมจะใช้ช่วงเวลานั้นกินขนมหรือไม่ก็เดินหามุมถ่ายรูป
ถนนยกระดับขึ้นเรื่อยๆนับตั้งแต่เช้า มันคงเป็นอย่างนี้ตลอดร้อยกว่ากิโลเมตรข้างหน้า
แม่น้ำที่แผ่กว้างกลับลดขนาดลงมาเรื่อยๆตามความสูงที่เพิ่มขึ้น
รวมถึงเรี่ยวแรงของเพื่อนที่หากเป็นรถก็คงเหลือน้ำมันก้นถังเต็มที
ที่สุดเขาก็พ่ายแพ้

[นพพล]

“ไม่ไหวแล้วพี่ โอย!หมดแรง” สิ้นเสียงเขาก็ลงไปนั่งกับพื้นเอนหลังพิงอยู่ที่หน้าร้านค้าแห่งนั้น
หน้าตาเขาซีดเซียว ส่วนผมถือโอกาสเข้าไปซื้อน้ำดื่ม
กลับออกมาอีกทีเขาก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมในท่าเดิม

“ถ้าไม่ไหวก็ต้องพักแถวนี้แหละ” ผมมองออกไปรอบๆบริเวณนั้น
แถบนี้เป็นชุมชนเล็กๆอีกชุมชนหนึ่ง มีบ้านเรือนกระจายตัวกันอย่างหลวมๆ
บ้านหลังนี้เป็นร้านค้าส่วนด้านหลังใช้เป็นที่อยู่อาศัย
ด้านข้างเป็นโรงเรือนโล่งที่เราน่าจะพอขออาศัยกางเต็นท์นอนได้สักคืน

[นพพล]

“งั้นเดี๋ยวผมคุยเอง” รอยยิ้มเป็นใบเบิกทาง ภาษามือคือภาษาสากล
พี่สาวซึ่งเป็นเจ้าของร้านมีทีท่างงๆในตอนแรกก่อนจะพยักหน้ารับ วีซ่าผ่าน
พี่สาวเดินมามองดูเราครั้งนึงในขณะที่เรากางเต็นท์ ผมเดาไม่ออกว่าเธอคิดอะไรอยู่ในใจ
เพื่อนผมมุดเข้าเต็นท์ไปอย่างรวดเร็วหลังกางเต็นท์เสร็จ

[นพพล]

. บ้านหลังนี้อยู่ติดลำห้วย เสียงน้ำไหลกระทบก้อนหินดังขึ้นมาจนถึงบริเวณเต็นท์ของเรา
ความเมื่อยล้าจาการเดินทางแทบละลายหายไปกับเสียงสายน้ำ
วันนี้เราเดินทางได้47กิโลเมตรซึ่งน้อยกว่าวันก่อนเสียอีก
แต่ความรู้สึกกลับแตกต่างอย่างสิ้นเชิง หน้าเต็นท์วันนี้ไม่เงียบเหงาแม้เพื่อนจะเข้าไปนอนพักแล้ว
ชาวบ้านบางคนเดินผ่านมาพร้อมรอยยิ้ม
ยิ้มโดยที่ไม่ต้องไต่ถามที่มาที่ไป

[นพพล]

. ทุ่มกว่าๆใกล้มืดเต็มที ผมฉีกซองบะหมี่เตรียมกิน โดยคิดว่าจะไปขอน้ำร้อนจากพี่สาวในบ้าน
คืนนี้คงจะได้กินทั้งบะหมี่และกาแฟก่อนนอน
หากแต่ใครบางคนที่เปิดประตูออกมาอาจไม่คิดอย่างนั้น
เขาคิดต่าง

[นพพล]

. รูปร่างของเขาสันทัด
ผิวสีเข้มแดดอย่างคนทำงานกลางแจ้ง
ยิ้มง่ายอย่างคนที่มีน้ำใจ
เขาเอ่ยทักทายเราบางอย่างแล้วเชิญชวนเราเข้าไปภายในบ้านของเขาในคืนนั้น
เป็นอีกครั้งที่ผมเกรงใจแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้

[นพพล]

. “เข้ามากินอะไรกันหน่อยไหมน้อง”

เขาพูดภาษาจีนออกมาซึ่งผมไม่เข้าใจหรอก

แต่ความหมายที่พูดออกมาคงจะพูดประมาณนั้น

[นพพล]

ผมแหวกเต็นท์ถามเพื่อนที่กำลังเตรียมตัวนอน

“ไปก็ไปพี่ ไหนๆเขามีน้ำใจมาชวนแล้ว วัดดวงเอาเพราะท้องไส้ผมก็ยังไม่ดีขึ้นเลย”