เรื่องเล่าข้างถนน#5...(จงเตี้ยน) สังเวียนสีขาว บนแผ่นดินสูง

[นพพล]

. เขาเปลี่ยนจากท่านั่งลงไปนอนยาวกับเก้าอี้ตัวนั้น
เหมือนนักมวยที่แพ้น็อคคาเวที ท่ามกลางสายตาชาวบ้านแถวนั้น
ผมรู้สึกอายแทน
ผมวางแผนการเดินทางอย่างมีเป้าหมาย
ผมคุยกับตัวเอง
ผมต้องบรรลุวัตถุประสงค์
ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายเป้าหมายของผม

. คนไร้เป้าหมายไม่ต่างอะไรกับเมฆที่ล่องลอยบนท้องฟ้าใช่ไหม
มองร่างที่แผ่หลาบนเก้าอี้ยาวพร้อมส่ายหน้า ชีวิตคงไร้ค่าหากอยู่อย่างไร้เป้าหมาย
นึกถึงงานประจำที่ทำอยู่ เพื่อความสำเร็จเราต้องวางแผน ต้องแก้ปัญหา
แต่กับเรื่องแค่นี้ผมกลับหมดปัญญาแก้ไข
หากทริปนี้ผมเดินทางคนเดียวพรุ่งนี้ผมคงไปถึงจงเตี้ยนแน่นอน
ความคิดนั้นสะท้อนก้องไปอยู่ภายใน
จนอยากตะโกนมันออกมาให้สุดเสียง

[นพพล]

. เหมือนทุกอย่างหยุดนิ่งไร้ทางออก ผมเดินหนีมาจากภาพตรงนั้น
ก้าวเท้าเดินห่างออกไปตามทางเพราะไม่อยากเห็นภาพที่อยู่ตรงนั้น
เดินเรื่อยๆไปถ่ายภาพเด็กกลุ่มหนึ่งเอาไว้อย่างเสียไม่ได้
ไร้ความรู้สึกสนุกร่วมแม้ว่าเด็กกลุ่มนั้นทำท่าจะสนุกสนานด้วย
จากนั้นก็เดินต่อไปตามทางที่ว่างเปล่าข้างหน้า
จอประสาทสายตาผมเพ่งมองไปตามทางที่ทอดไกลออกไปโดยไม่สนใจภาพรอบตัวอันใด

[นพพล]

. ในสมองของผมมองเห็นสีเหลืองอร่ามของวัดโปตาลาน้อยลอยมาอยู่ข้างหน้า
แต่แล้วมันก็กลับหายไปต่อหน้าต่อตา ก่อนที่ภาพอีกภาพจะเข้ามาแทนที่
ภาพของเขาและการหยุดพักครั้งแล้วครั้งเล่าลอยผ่านเข้ามา
ความรู้สึกบางอย่างในสมองแผ่ซ่านลงมาที่ช่วงอกก่อนจะกระจายไปทั้งร่าง
หินก้อนหนึ่งโดนขว้างออกไปสุดแรงเกิด ตามด้วยการกระเด็นไปข้างหน้าของก้อนหินเล็กใหญ่ตามแรงเหวี่ยงของขา
ไม่ใช่ครั้งเดียว แต่มันเป็นสองและสามครั้ง
ฝุ่นบริเวณนั้นลอยฟุ้งขึ้นมาแทบทันที

[นพพล]

. คงไม่มีใครได้ยินเสียงเตะก้อนหิน
ผมมองตามก้อนหินที่กระเด็นไปจนกระทั่งมันหยุด
ผงฝุ่น...ผมเห็นมัน อ้อยอิ่งอยู่เหนือพื้นดิน
ล่องลอย ฟุ้งซ่าน กระจาย กระเจิง
แต่ผมไม่อาจหยุดมัน
มันไร้ทิศทางและการควบคุม
ไม่นานทุกอย่างหยุดนิ่ง ว่างเปล่า
ทิ้งไว้เพียงบางอย่างที่ตกค้างในใจ

[นพพล]

. เดินกลับมายังบริเวณที่เขานั่งหลับอยู่ มือเขากุมอยู่ที่หน้าท้อง
หน้าตาเขาซีดเซียวคอพับคออ่อนไปมา เหมือนเทียนที่โดนความร้อนจนอ่อนไปทั้งแท่ง
ลมหนาวพัดฝุ่นจางหายไปแล้ว ไม่มีใครเห็นการฟุ้งของมัน
ไม่มีใครรู้ถึงการกระเด็นของหินก้อนนั้น
.

. ค่ำคืนอากาศเย็นจัด ผมมุดเข้าไปในเต็นท์หลังบะหมี่หมดลง
รู้สึกเพลียเหมือนจะเป็นไข้ คงเป็นเพราะวันนี้ไม่ได้กินข้าว จะมีบ้างก็แค่ขนมสองถุง
เพื่อนลุกออกไปถ่ายอีกรอบ อากาศข้างนอกเย็นจัด
เสียงสายลมกรีดผ่านร่องเขาดังอยู่อย่างต่อเนื่อง เขาคงเหนื่อยมาก
หลังกลับเข้ามา ไม่นานเสียงกรนของเขาก็ดังขึ้น
หน้าเต็นท์เหลือเพียงแค่ผมกับความมืดมิด

[นพพล]

. ยิ่งมืดลมยิ่งพัดแรงขึ้น หลังคาเต็นท์สะบัดไปมา
จักรยานสองคันที่จอดข้างเต็นท์ไหวไปมาเพราะแรงลม
ผมลุกออกไปขยับจักรยานทั้งสองคันเสียใหม่ให้พิงกันในตำแหน่งที่มั่นคงที่สุด
แต่แรงลมก็ยังทำให้มันส่ายไปมาอยู่ดี เสียงหวีดหวิวของสายลมเหมือนกำลังโกรธใครบางคน
คนที่นั่งอยู่หน้าเต็นท์ในคืนนั้น
คนเดียวกับที่เต๊ะหินก้อนแล้วก้อนเล่ากระเด็นไปคนละทิศละทาง
การกระเด็นกระดอนของพวกมันไร้เหตุผลสิ้นดี

ไร้เหตุผลเหมือนเด็กที่เอาแต่ใจคนหนึ่ง

[นพพล]

. นาทีที่ก้อนหินเหล่านั้นกระเด็น
บาดแผลบางอย่างได้เกิดขึ้นแล้ว
ไร้เลือด ไร้รอย แต่บาดลึกอยู่ข้างใน
มีเพียงคนเดียวที่เจ็บ

และเพียงผู้เดียวที่แพ้

[นพพล]

. ลมยังคงพัดแรง
กลางดึกคืนนั้นเสียงโครมครามข้างนอกเต็นท์ เหมือนกระชากอะไรสักอย่างให้ล้มลง
คงจะเป็นจักรยาน ไม่เป็นไรผมคิด
พรุ่งนี้จะยกมันกลับขึ้นมาตั้งใหม่
………………………….

[นพพล]

6.ฉลอง

. ดึกแล้วแต่ผมยังนอนไม่หลับ ในโลกสีดำมีเพียงจอLCDของกล้องเท่านั้นที่ยังคงสว่าง
ภาพถ่ายที่ผ่านมาของวันถูกเปิดผ่านไปทีละภาพซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผมถ่ายภาพไปไม่มากสำหรับวันนี้
เงาอันแห้งแล้งทาบทับไปบนหลังคาบ้านเกิดเป็นลวดลายแปลกตา
ภาพเด็กผู้หญิงกลุ่มนั้น ภาพผู้หญิงที่เดินข้ามถนนก่อนที่เธอจะเดินมาฝั่งตรงข้ามกับที่ผมยืนอยู่
รวมถึงภาพสุดท้ายบนถนนภาพนั้นในช่วงสี่โมงเย็นที่ผ่านมา
.
. ช่วงสี่โมงเย็นวันนั้น ผมปลุกเพื่อนให้ออกเดินทางอีกครั้ง
“หายเหนื่อยหรือยัง ไปกันต่อดีกว่า”
ไม่นานเราก็ปั่นขึ้นมาอยู่เหนือจุดชมวิวที่มองเห็นชุมชนขนาดใหญ่ ซึ่งอยู่ใกล้กับทะเลสาบสีฟ้าเข้ม

[นพพล]

. ภูเขาหิมะมังกรหยกยืนสง่าอยู่เบื้องหน้า ดอกซากุระกำลังเบ่งบานประดับขุนเขา มันเป็นทิวทัศน์ที่สวยงามมากที่หนึ่ง โยนความรู้สึกบางอย่างที่แบกเอาไว้ทั้งวันทิ้ง รู้สึกโปร่งโล่งจากความคาดหวังใดๆ ข้างหน้าคือทุ่งโล่งสุดสายตาที่ร้างจากพืชพรรณและการหว่านไถ อิสระเหมือนสายลมที่พัดผ่านท้องทุ่งกว้าง สายลมที่สามารถแทรกซอนไปได้แทบทุกที่ มันไปทุกที่ที่มันอยากไป

[นพพล]

. พื้นราบก็อยู่กับเราได้ไม่นาน เมื่อมีภูเขาอีกลูกเขามาแทนที่
ภูเขาลูกนี้ถือว่าสูงที่สุดของวัน
มีป่าสนเขามากมายบนนั้นยอดเขาสลับซับซ้อนเรียงรายเมื่อมองจากยอดสูงสุด
รวมถึงธงมนต์ธิเบตหลากสีที่ขึงตึงเรียงรายที่จุดชมวิว

[นพพล]

. เพื่อนวิ่งเข้าห้องน้ำอีกครั้งที่นั้น
ทิ้งผมไว้เนิ่นนานกับสะบัดพลิ้วของธงมนต์สีรุ้งบนขุนเขา
เชื่อกันว่าธงเหล่านี้เป็นการเผยแผ่ศาสนาและคำสอนของพระพุทธองค์
ลมที่โบกโบยจะพัดพาคำสอนในธงให้แผ่ไปไกลไพศาล
ผมไม่รู้ในนั่นมีคำสอนเรื่องสติบ้างหรือเปล่า
แต่ไม่ว่ามันจะมีหรือไม่มีที่ผ่านมาก็ถือว่าผมสอบตก

[นพพล]

. เมืองอยู่ในแอ่งข้างล่างลิบๆ
จักรยานและเพื่อนของผมไหลลงภูเขาไปอย่างรวดเร็ว มันเป็นทางลงเขาที่ยาวมาก นานร่วมสิบนาที
เป็นโอกาสครั้งสุดท้ายของวันนี้ที่เราจะทำระยะทางให้ไกลมากที่สุด
จักรยานเพื่อนผมไหลลงเขาไปตามแรงโน้มถ่วงอย่างรวดเร็ว
ทิ้งห่างจากผมไปเรื่อยๆ โค้งแล้วโค้งเล่า
ลมปะทะหน้าจนชาไปหมด หูผมอื้ออึง
เสียงโม่ของดุมล้อหลังกังวานใสดังแทรกเสียงลม เหมือนเสียงกรีดร้องอย่างยินดี
สายลมตีโบยเสื้อกันหนาวจนดังลั่น ถนนวกไปวนมาตามไหล่เขายาวเหยียดสุดสายตา
อย่างน้อยก็ช่วยผ่อนแรงเราไปได้มาก
ดีใจจนอยากตะโกนให้ก้องไปทั้งขุนเขาเมื่อเห็นเส้นทางลงเขายาวเหยียดขนาดนี้

[นพพล]

หลังลงจากภูเขาเพื่อนผมปั่นต่อไปได้ครึ่งชั่วโมง จากนั้นก็ร่วงลงไปนอนแผ่หลาข้างทางอีกครั้ง

[นพพล]

. “ไม่ไหวแล้วพี่ หาที่นอนเหอะ”
น้ำเสียงและท่าทางนั้นอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด
วันนี้เรามากันได้รวมหกสิบกิโลเมตร
มันคงถึงที่สุดของเขาแล้วล่ะ