เรื่องเล่าข้างถนน#5...(จงเตี้ยน) สังเวียนสีขาว บนแผ่นดินสูง

[นพพล]

. “ไม่เป็นไรเดี๋ยวออกไปซื้อยาที่ร้านขายยาก็ได้ เกลือแร่ก็พกมาเยอะคงพอไหวแหละวันนี้”เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง
ถึงผมอยากจะปั่นให้ได้สักร้อยกิโลในวันนี้ แต่ลึกๆในใจแล้วผมไม่มั่นใจสักเท่าไหรว่าเขาจะไปรอดได้สักกี่กิโล
ยิ่งวันนี้มีเส้นทางที่ต้องขึ้นภูเขามากมาย ซึ่งปกติการปั่นขึ้นเขาก็เป็นของแสลงของเพื่อนผมอยู่แล้ว

. ในช่วงแรกของการเดินทางยังคงเป็นทางราบเหมือนการอุ่นเครื่องเบาๆ
แต่พอออกนอกเมืองได้ไม่นานถนนทั้งเส้นก็ค่อยๆยกตัวเองสูงขึ้นๆเรื่อยๆ
เราต้องผ่านภูเขาลูกนี้ไปให้ได้เป็นด่านแรก ผลของการที่เขาอดนอนและท้องเสียทั้งคืน
รวมทั้งไม่ได้กินอะไรเลยในตอนเช้าเริ่มส่งผลตั้งแต่ยกแรกของการเดินทาง
ดูเหมือนทุกอย่างมันสายเสียแล้ว
เพราะยาที่ซื้อมาจากร้านขายยารวมถึงเกลือแร่ช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย

[นพพล]

. เที่ยงกว่า หลังจากฝ่าฟันขึ้นมาจนถึงเนินแห่งหนึ่ง
เขาก็ลงไปนอนแผ่หราอยู่บนไหล่ทาง
เหมือนนักมวยที่โดนหมัดหล่นไปพิงอยู่กับเชือกเวที
ว่ากันจริงๆถนนเส้นนี้ก็ไม่ได้สูงชันอะไรมากมาย ผมคิดว่าหากเขาจะแข็งใจปั่นมากกว่านี้ก็น่าจะทำได้
แต่เท่าที่ผมเห็นคือเขานอนลงไปแล้วเหมือนไม่อยากลุกขึ้นมาอีก ผมได้แต่ยืนดูและรอคอย
มองดูไมล์จักรยานขณะนั้นปั่นมาได้ราวสิบกว่ากิโลเท่านั้น
จงเตี้ยนห่างจากนี้ไปอีกราวสองร้อยกิโล ก่อนมาที่นี่ผมวางแผนไว้ว่าเราน่าจะไปถึงจงเตี้ยนในเวลาราวสองวัน
ลึกๆแล้วผมก็อยากจะทำให้ได้ตามเป้าหมาย
เพราะข้อมูลก่อนหน้านี้ของใครๆที่เคยปั่นมาเส้นทางนี้เขาก็ปั่นกันสองวันทั้งนั้น
ในเมื่อคนอื่นเขาทำกันได้แล้วทำไมผมจะทำไม่ได้

[นพพล]

. ช่วงเวลาที่เพื่อนนอนพักทุกอย่างรอบตัวผมดูเหมือนจะเชื่องช้าไม่ได้ดั่งใจไปหมด
ผมมองดูนาฬิกาสลับกับมองดูเพื่อนที่นอนอยู่ตรงนั้น
ถนนเส้นนั้นที่จะพาเราไปจงเตี้ยนเหมือนเส้นดินสอที่ลากยาวหายไปในภูเขา
ในสถานะการณ์เช่นนี้ความรู้สึกบางอย่างบอกผมว่าเป้าหมายที่คาดไว้มันเลือนรางเต็มที
ผมมองไม่เห็นปลายทาง เสียงถอนหายใจของผมดังและเริ่มถี่ขึ้นเมื่อมองตรงไปเส้นทางข้างหน้า

. ก่อนเดินทางผมคาดหวังไว้มาก
เป็นเพราะที่แล้วมาแทบจะพูดได้ว่าไม่มีทริปไหนที่จะเป็นไปตามเป้าหมายที่วางไว้
ก่อนออกทริปทุกครั้งต้องทำใจไว้ล่วงหน้าถ้ามีเส้นทางที่ต้องขึ้นเขายาวๆสูงๆ
เพื่อนของผมมักไม่รอด

[นพพล]

. จะว่าไปปัญหานี้ก็แทบจะเรียกว่าเป็นปัญหาเรื้อรัง มันมีมาตั้งแต่ทริปแรกที่ไปลาวด้วยกัน
ทริปนั้นเพื่อนผมโดนหมากัดเข้าที่น่องก่อนออกเดินทางไปกี่วัน
รวมกับการที่ต้องอดหลับอดนอนคอยดูแลลูกอ่อนซึ่งเพิ่งคลอดออกมาไม่นาน
จึงทำให้ทริปนั้นแทบจะเรียกว่าเป็นการปั่นลากครกขึ้นเขาของเขาก็ว่าได้
และทุกทริปหลังจากนั้นเมื่อปั่นขึ้นเขาก็เป็นเหมือนหนังเรื่องเดิม
แต่ปีที่ผ่านมาเพื่อนของผมมีเวลาว่างมากขึ้น
เมื่อเขาใช้ช่วงเวลาระหว่างรอลูกชายซ้อมดนตรีในตอนเย็นไปวิ่งออกกำลังกาย
และกลายเป็นว่านานวันเข้าปอดและหัวใจก็แข็งแรงขึ้น ร่างกายดีขึ้นถึงแม้ว่าจะไม่ได้ปั่นจักรยานก็ตาม
พักหลังยังลงแข่งวิ่งในระยะสิบกิโลด้วยซ้ำ
ผมติดตามเรื่องราวการซ้อมของเขาอย่างเอาใจช่วยต่อเนื่องมาโดยตลอด
พูดง่ายๆคือเขาแข็งแรงมากที่สุดในรอบสิบปีเลยก็ว่าได้

[นพพล]

. แต่ทุกอย่างก็พังลงในชั่วพริบตาเพราะสตรอเบอรี่ถุงนั้น
ทุกอย่างนั้นรวมถึงแผนการเดินทางในใจของผมด้วย

[นพพล]

. “ไป ไปกันต่อดีกว่าเดี๋ยวจะไม่ทัน วันนี้ยังอีกไกล”

มีความเร่งรีบและกระด้างแทรกอยู่ในน้ำเสียงซึ่งสัมผัสได้ โดยที่สายตาแทบไม่มองมาที่เขาเลย
แต่ผมกลับมองตรงไปยังเส้นทางข้างหน้าอย่างเดียว
เส้นทางที่เรียงรายไปด้วยต้นไม้สีน้ำตาลซีดเซียวเหมือนเศษซากอะไรสักอย่าง

[นพพล]

. เหมือนคนที่ฟื้นจากหลับใหล
เขาปั่นจักรยานออกนำหน้าไปเหมือนเช่นทุกครั้งที่เราเดินทางด้วยกัน ออกตัวเหมือนนักมวยที่ได้น้ำตอนพักยก
ไม่นานเราก็ลงจากภูเขากลับมาสู่ทางราบ แต่พอผ่านไปได้สักพักเรี่ยวแรงเขาก็เริ่มลดลงๆ
ผมเร่งปั่นแซงหน้าไปเมื่อเห็นว่าความเร็วของเขาเริ่มลดลงไปมาก หวังเพียงว่าอาจจะกระตุ้นเรี่ยวแรงของเขาขึ้นมา
แต่ดูเหมือนจะไม่มีผลอะไรเลย วิธีการเช่นนี้อาจจะใช้ได้กับคนที่ร่างกายและจิตใจพร้อมจะเดินทาง
แต่ไม่ใช่เพื่อนผมในวันนี้ เพราะไม่นานหลังจากลงเขาลูกแรกมาได้
เขาก็ทิ้งตัวลงมาจากจักรยานเช่นเคย ก่อนจะมุดเข้าไปถ่ายท้องใต้สะพานทางข้าม
นักมวยคนนั้นโดนต่อยนับอีกครั้ง

[นพพล]

. นาฬิกาข้อมือบอกเวลาบ่ายสองโมง เราปั่นกันมาสี่ชั่วโมงตั้งแต่สิบโมงเช้า
แต่ระยะทางรวมกลับได้แค่ยี่สิบกว่ากิโลเท่านั้น
“เฮ้ย!แค่นี้เองเหรอ” ผมอุทานในใจ
เขาน่าจะยังสามารถไปต่อได้หากแข็งใจปั่นไปอีก
ความอึดอัดในใจเหมือนเงาไม้ใหญ่ที่แผ่คลุมไปทั่วผิวถนน
ผมว่าเขาใจเสาะมากกว่า

[นพพล]

. ความเคร่งเครียดของผมกระจายไปทั่วตัว ความกระสับกระส่ายแผ่ไปทั้งตัว
เดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวาย มองไปรอบตัวพยายามจะหาทางออกและลดความอึดอัดให้ตัวเอง
เดินไปหามุมถ่ายภาพร่มไม้เงาไม้เพื่อแก้เบื่อก็แล้ว เดินผ่านเข้าไปในหมู่บ้านแถวนั้นก็แล้ว ไม่มีอะไรดีขึ้น
มันไม่ช่วยให้ความอึดอัดคลายลงได้เลย มีแต่เครียดขึงมากขึ้น
ยิ่งเมื่อมองไปยังร่างของเพื่อนที่นอนอยู่ตรงนั้นผมยิ่งกระวนกระวาย
แม้แต่ลมหนาวที่พัดมาก็ช่วยลดทอนไม่ได้เลย ภาพของจงเตี้ยนลอยเข้ามาในความคิด
ผมสูดหายใจเต็มปอดก่อนจะปล่อยมันออกไปอย่างแรง
เหมือนตั้งใจให้เขาที่นอนอยู่ตรงนั้นได้ยินเสียงถอนหายใจของผม
เสียงของความอัดอั้นเต็มกลืน

[นพพล]

. บริเวณนั้นเงียบเชียบแม้จะอยู่ด้านหน้าหมู่บ้านแห่งหนึ่ง
แต่มันกลับเงียบสงัดเหมือนไร้สิ่งมีชีวิตใดๆ เหมือนมีเพียงผมที่ยังมีชีวิต
เดินหนีออกมา ทิ้งให้เขานอนอยู่ใต้เงาไม้คนเดียว
แดดยามบ่ายแผดกล้า มองฝ่าเปลวแดดระยิบแสบตาเห็นแต่สีน้ำตาลซีดเซียวข้างทาง
ใบไม้สีน้ำตาลแห้งปลิวตามลมก่อนร่วงสู่พื้น ความรู้สึกบางอย่างคุกรุ่น
เสียงถอนใจของผมดังขึ้นพร้อมเสียงเท้าที่เหยียบขยี้ลงบนใบไม้แห้งข้างทาง

[นพพล]

“ไป ไปกันต่อเหอะ” ผมปลุกเขาเมื่อคิดว่าเขาได้พักมาเกินพอแล้ว
ใจผมเร่งรีบและร้อนรน ผมมองหาเหตุผลที่จะหยุดบริเวณนี้ไม่เจอ
ส่วนเหตุผลของเขาเหรอ ใจเขาไม่สู้มากกว่า

ร่างนั้นค่อยๆลุกไปที่จักรยาน ส่วนเจ้าของเสียงปั่นนำหน้าไปแล้ว
เส้นทางราบเรียบ ต้นหญ้าข้างทางแห้งกรอบ แดดบ่ายซีดขาว
ต้นไม้แห้งเหี่ยวเหมือนคนยืนรอความตาย

ผมปั่นไปเรื่อยๆอย่างไม่เร่งรีบ ผมคิดว่าผมปั่นช้ามากแล้ว
แต่พอหันหลังกลับไประยะห่างนั้นกลับมากขึ้นทุกที
นึกถึงเชือกอยากมีสักเส้นจะได้ผูกล่ามจักรยานของเขามาด้วย
เราคงเข้าใกล้เป้าหมายได้มากกว่านี้

[นพพล]

. ถนนเริ่มลาดเอียงขึ้น ภูเขายืนทะมึนรออยู่ข้างหน้า
ไม่มีทางเลี่ยงมันได้ ผมหันกลับไปมองข้างหลัง
ที่สุดเขาก็หยุดอีกครั้ง
“ไม่ไหวแล้วพี่”
เขาลงจากจักรยานตรงไปยังร่มเงาของชายคาบ้านหลังหนึ่ง
อีกแล้วเหรอ ผมคิดในใจ

[นพพล]

. ที่ตรงนั้นเป็นชุมชนเล็กๆที่มีผู้คนเดินผ่านไปมา
เพื่อนเดินหลบเข้าไปนั่งพักที่เก้าอี้แถวนั้น ไม่นานเขาก็หลับตาคอพับเหมือนตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง
ปล่อยผมไว้กับโลกภายในที่ร้อนรนท่ามกลางลมหนาวแห้งแล้ง
เป้าหมายสองวันของผมในขณะนั้นชัดเจนเกินกว่าจะยอมรับคำว่าล้มเหลว
มันไม่สามารถเลื่อนหรือขยับออกไปได้
แต่ดูเหมือนว่าเป้าหมายนั้นจะลอยห่างออกไปทุกขณะที่หยุดพัก

[นพพล]

. ระยะทางรวม30กิโลเมตรในตอนบ่ายสามโมงครึ่ง ผมส่ายหน้าในขณะที่มองดูนาฬิกา
ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ปั่นได้แค่สามสิบกิโลใช้เวลาห้าชั่วโมงกว่า
เฉลี่ยแล้วชั่วโมงละหกกิโล เขาจะรู้หรือเปล่าว่าป้าแถวบ้านผมยังปั่นเร็วกว่านี้อีก

. ผมเดินไปมาแถวนั้นเพื่อคลายความอึดอัดในใจ
ท้องเสียแค่นี้มันถึงกับทำลายเรี่ยวแรงทุกอย่างลงไปจนหมดเลยเหรอ
ผมส่ายหน้าคิดไม่อยากเชื่อว่าจะเจอเข้ากับสถานะการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างในตอนนี้

[นพพล]

. แม้อากาศภายนอกจะหนาวจัดแต่อารมณ์เดือด ที่สุดมันก็เริ่มส่งสัญญาณ
ผมนี่ซิธาตุแข็งของจริง เพราะกินสตรอเบอรี่ถุงเดียวกันแต่ผมไม่เป็นไร
ผมนี่แหละที่แข็งแรง เห็นไหมตั้งแต่เช้ากินขนมไปไม่กี่ชิ้นยังไม่เป็นไร
แรงยังมีเหลือเฟือ สตรอเบอรี่ทำอะไรผมไม่ได้เลย
ผมไม่ประมาท ผมพกยาทุกอย่างมาแล้ว
แต่มันแค่หายไประหว่างจัดกระเป๋า มันสุดวิสัย
แต่เขาล่ะ เขาประมาทที่คิดว่าไม่มีโอกาสจะท้องเสียจึงไม่พกยามา
ถ้าหากเมื่อคืนได้กินยาเข้าไปป่านนี้เราคงปั่นได้ไกลกว่านี้มากมาย
การคาดหวังมันทำให้ลืมเหตุผลที่แท้จริง
ทุกอย่างเบี่ยงเบนมาเข้าข้างตัวเอง