เรื่องเล่าข้างถนน#5...(จงเตี้ยน) สังเวียนสีขาว บนแผ่นดินสูง

[นพพล]

. “นั้นซิ ผมก็ว่ากลองที่ตีกันมันก็มีสำเนียงคล้ายๆกันหมด” ผมฮัมเพลงต่อในใจ
ไม่แน่ใจว่าผมติดใจในบทเพลงบทนั้นหรือเพราะความคุ้นเคยที่ได้ยินเพลงเหล่านี้มาทั้งวัน
ความมืดของค่ำคืนเริ่มคืบคลานเข้าแทนที่ท้องฟ้าสีเข้ม
หลังแสงสีของค่ำคืนประดับเมืองโบราณได้ไม่นาน เสียงโวยวายจากขี้เมาบางคนทำให้เราหันกลับไปมอง
ตำรวจกำลังหิ้วปีกของเขาเดินผ่านหน้าเราแล้วหายไปท่ามกลางฝูงคน
ความคุ้นเคยทำให้เรารู้จักกันดีขึ้น
แต่เรากลับเห็นอะไรๆชัดมากขึ้นกว่าเดิมหลังจากนั้น
หลังจากคุ้นเคย

[นพพล]

เช้าต่อมา

“เมื่อวานฉันถามญาติเรื่องเส้นทางไปจงเตี้ยนให้แล้วนะ เขาเพิ่งไปเที่ยวกลับมา” เธอบอกเรื่องเส้นทางให้แก่เราเพราะก่อนหน้านั้นเราเคยถามเธอเอาไว้

“เขาบอกไงบ้าง”

“มีหิมะตกนะ แต่รถก็ยังขับผ่านไปได้ คุณน่าจะปั่นไปจงเตี้ยนได้

“ขอบใจนะ คุณรู้ไหมว่าไปรษณีย์อยู่ที่ไหน ผมจะไปซื้อแสตมป์ติดโปสการ์ด” เธอหยิบแผนที่เมืองมาให้เราดูก่อนอธิบายเส้นทางที่จะไปยังไปรษณีย์ของลี่เจียงให้เรา

“ช่วยเขียนโปสการ์ดให้ผมด้วยนะ”เธอยิ้มก่อนรับโปสการ์ดที่ผมซื้อจากเขตเมืองเก่าเอาไปเขียน ก่อนส่งโปสการ์ดใบนั้นกลับคืนมาให้เรา

[นพพล]

“เมื่อวานเที่ยวสนุกไหมคะ”เธอถามต่อ

“เดินจนเมื่อยขาแหละครับ ชอบตรงที่มีชาวหน่าซีมาเต้นรำให้ดูด้วย”ผมพูดพลางส่งกล้องถ่ายรูปให้เธอดู

“ป้าคนนี้แกชอบมากนะที่มีคนมาถ่ายรูปแกตอนที่แกออกมาเต้นรำ จะขอถ่ายรูปแกยังไงแกก็ยิ้มตลอด”

[นพพล]

“ดูน่าสนุกนะ คุณได้เข้าไปเต็นรำกับพวกเขาไหม” เธอถาม

“เปล่า ผมถ่ายรูปอย่างเดียว ดูซิคนมุงดูกันเต็มไปหมด”

“พวกเขามาจากอีกที่นึงนะ ไม่ได้อยู่ในเขตเมืองโบราณหรอก”

ผมพยักหน้าเพราะจริงๆก็รู้อยู่แล้วว่านี่คือการแสดงจัดฉากเพื่อแสดงเอกลักษณ์ของมรดกโลก

[นพพล]

“หลังจากที่ลี่เจียงเริ่มมีชื่อเสียงจนเป็นมรดกโลก หมู่บ้านชาวหน่าซีซึ่งเป็นคนพื้นเมืองก็ถูกย้ายไปอยู่อีกที่ ซึ่งอยู่นอกเมือง” เธอเล่าก่อนก้มลงเขียนโปสการ์ดให้เราต่อ

“นานหรือยัง”ผมถาม

“ก็ประมาณสิบกว่าปีที่แล้ว”

[นพพล]

“คุณเขียนลงในโปสการ์ดป็นภาษาจีนด้วย แปลว่าว่าไงเหรอ”

“Good luck everyday”

“ขอบคุณสำหรับคำอวยพร ผมหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”

[นพพล]

. สิบโมงเช้าท่ามกลางลมหนาว

เราลัดเลาะไปตามเส้นทางที่เธอบอกเพื่อไปซื้อแสตมป์ติดโปสการ์ดแต่ก็ไม่เจอที่ทำการไปรษณีย์

ปั่นผ่านผู้คนที่ยังคงหลั่งไหลเข้าสู่เมืองโบราณมากมายเช่นวันก่อน

[นพพล]

. นานมาแล้วที่นี้คือชุมทางที่พักพิงและแหล่งกระจายชาบนเส้นทางTea horse road
หลายร้อยปีผ่านไปที่นี้ กลายเป็นชุมทางระดับโลกสำหรับนักท่องเที่ยว
ผู้คนเรือนล้านหลั่งไหลมาดูบ้านเรือนที่สวยงามซึ่งถูกปรับแต่งเป็นร้านค้า
พวกเขามาชมวัฒนธรรมของหน่าซี เพียงแต่ว่าน่าเสียดายที่ชาวหน่าซีคนสุดท้ายถูกย้ายออกไปนานแล้ว
วัฒนธรรมไม่เคยหยุดนิ่ง มันถูกปรับแต่งเรื่อยมาด้วยมือของกาลเวลา

[นพพล]

. กังหันน้ำโดดเด่นประจันหน้ากับภูเขาหิมะมังกรหยก
สายน้ำไหลเซาะฝั่งแผ่วเบาอย่างเกรงใจชายชราที่นั่งจิบชากลางแดดหนาว
ภาพบางภาพเหมือนจะเคยเห็นมาจากหนังสือบางเล่มที่วางขายในตัวเมืองเก่า
ภาพที่ไม่มีให้เห็นแม้แต่ในโปสการ์ด

เรามาช้าไป มาไม่ทันเห็นภาพบางภาพ

[นพพล]

5.ก้อนหินและบาดแผล

ลี่เจียงอยู่ที่ความสูงจากระดับน้ำทะเล2400เมตร สูงว่าดอยหลวงเชียงดาว125เมตร
.
ริมลำธารยามเย็น ดวงอาทิตย์กำลังลับเหลี่ยมเขา แดดผีตากผ้าอ้อมอ่อนแสง
เราเลือกบริเวณแคบๆที่อยู่ขอบสุดของแปลงสตรอเบอรี่เป็นที่กางเต็นท์
ชาวไร่คนหนึ่งเดินผ่านมา เขาพยักหน้าให้แล้วจึงเดินจากไปหลังจากที่เราส่งภาษามือขอกางเต็นท์นอนที่นั่น
สำหรับสถานการณ์เช่นนี้มันคงไม่มีที่ไหนจะดีไปกว่านี้อีกแล้ว
หลังกางเต็นท์เสร็จไม่นานความสลัวก็แผ่ไปทั่วบริเวณ
อากาศหนาวลงแทบจะในทันที

“กินไรหน่อยไหม” ผมถาม

[นพพล]

“ไม่ไหวพี่ อาการอย่างนี้กินเข้าไปก็ออกมาหมด ไม่มีประโยชน์” เขาตอบมาด้วยน้ำเสียงเบาๆ
“ผมขอนอนก่อนนะพี่ ไม่ไหวเพลียเหลือเกิน” เพื่อนมุดเข้าเต็นท์แทบจะทันทีที่เรากางเต็นท์เสร็จ
ตะวันลับเหลี่ยมเขาไปแล้ว เหลือเพียงผมนั่งอยู่หน้าเต็นท์คนเดียว
ในความมืดนั้นเงียบเหงาสุดประมาณ

. ซองบะหมี่ถูกฉีก ตามด้วยซองเครื่องปรุง ผมขยำบะหมี่ในซองจนละเอียดลัวเทผงบะหมี่ลงคอ
มันเป็นอาหารมื้อแรกของวันที่ได้กินอย่างเป็นเรื่องเป็นราว
แทนที่จะรู้สึกอร่อยแต่มันกลับฝืดคอสิ้นดี
ผมซื้อบะหมี่ซองนี้ตอนเช้าที่ร้านแห่งหนึ่ง
หลังจากปั่นออกจากเมืองลี่เจียงได้ไม่นาน
.
. สิบโมงเช้าหลังออกจากเกสเฮาส์
เราต้องปั่นย้อนกลับไปตามถนนที่เคยปั่นเข้าเมืองเมื่อสองวันก่อน
ท้องฟ้าสีเข้ม ลมหนาวผ่านมาอย่างต่อเนื่อง
ถนนพาเราย้อนลงใต้ออกนอกเมือง ก่อนจะหักเลี้ยวขวาออกไปทิ้งเมืองไว้ข้างหลัง
ไม่นานถนนสายเดิมพาเราเลี้ยวขวาขึ้นเหนืออีกครั้ง
เราแวะซื้ออาหารและเสบียงตุนเอาไว้ที่ร้านแห่งนั้น

[นพพล]

“เอาอะไรไหม เดี๋ยวผมจะเข้าไปซื้อของเอง”

“ไม่หิวพี่ อาการอย่างนี้คงกินอะไรไม่ได้” ใบหน้าของเขาอิดโรยเหมือนคนที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน

“แล้วปั่นไหวป่ะ วันนี้สงสัยขึ้นเขากันยาวๆแน่”

“ไม่รู้ซิพี่ ได้แค่ไหนก็แค่นั้น” น้ำเสียงและแววตาของเขาเหมือนคนที่ผ่านการต่อสู้มาอย่างบอบช้ำ

[นพพล]

. คืนที่ผ่านมาซึ่งเป็นคืนที่เราควรจะได้พักผ่อนเต็มที่เพื่อการเดินทางไกลในวันรุ่งขึ้น
แต่เหตุการณ์ไม่เป็นอย่างที่คิด เพื่อนผมท้องเสียจนต้องวิ่งเข้าออกห้องน้ำทั้งคืน
สภาพของเขาอิดโรยยิ่งกว่านักมวยที่ต้องรีดน้ำหนักก่อนขึ้นเวทีชกมวยเสียอีก

. ที่น่าเจ็บใจก็คือเช้านั้นผมพบว่ายาแก้ท้องเสียที่ซื้อมาจากเมืองไทยมันหายไป
ผมมั่นใจว่าก่อนเดินทางได้พกมันมาด้วย มันอาจจะหายที่เกสเฮาส์เมืองต้าลี่ในเช้าวันแรกที่เริ่มเดินทาง
เพราะเช้านั้นผมรื้อของออกจากกระเป๋าหลายอย่าง
และด้วยความเผลอเรอทำให้ผมลืมจัดยาแผงนั้นมาด้วย

[นพพล]

“ยาของผมคงหายที่ต้าลี่ พกยาแก้ท้องเสียติดมาบ้างไหม”ผมถามเขาในเช้านั้น

“ไม่ได้พกมาพี่ ผมไม่เคยท้องเสีย มั่นใจว่าธาตุหนักพอ”

“ยาของผมก็ดันมาหายเสียอีก โชคไม่ดีเลย”

“ไปกินอะไรมาถึงท้องเสียขนาดนั้น”ผมตั้งคำถาม

“ผมนอนคิดมาทั้งคืนนะพี่สงสัยสตรอเบอรี่ถุงนั้นแน่ๆเลย ที่เรากินกันที่เมืองโบราณ ซื้อแล้วก็กินเลย มันคงล้างไม่สะอาด

แน่ๆ”เขาพูด

[นพพล]

. ผมจำได้ว่าสตรอเบอรี่ถุงนั้นลูกใหญ่ มันแดงและหวานฉ่ำ ชนิดที่เราไม่เคยกินที่ไหนมาก่อน

ด้วยความหิวเราซื้อแล้วกินมันทันทีโดยไม่ได้ล้างให้สะอาดเสียก่อน

แต่อดคิดไม่ได้ว่าทำไมผมจึงไม่เป็นอะไรเลยทั้งที่ผมก็กินเหมือนกัน