เรื่องเล่าข้างถนน#5...(จงเตี้ยน) สังเวียนสีขาว บนแผ่นดินสูง

[นพพล]

. ดึกมากแล้วเกสเฮ้าส์หลายแห่งปิด
คนขับวนเวียนขับหาเกสเฮ้าส์ให้เราหลายที่
มองในแง่ดีถ้าวันนี้เรานั่งรถโดยสารมาก็ไม่รู้ว่าจะมาถึงต้าลี่ตอนไหน
อาจจะดึกกว่านี้หรือไม่ก็สว่างไปเลยเพราะรถโดยสารจะออกจากสถานีตอนเย็นๆ
นั้นเท่ากับว่าโชคเข้าข้างที่เราเหมารถมา ไม่เสียเวลาเดินทางมากรวมถึงไม่ต้องเสียเวลาตามหาเกสเฮ้าส์กลางดึก
ซึ่งคงจะไม่มีใครมาคอยเปิดเกสเฮ้าส์ต้อนรับแขกหลังเที่ยงคืนแน่นอน

[นพพล]

. เจ้าของเกสเฮาส์แห่งนั้นบอกราคาห้องครั้งแรก150หยวน แต่เราเคาะราคาครั้งแรก80หยวนขาดตัว
กะจะน็อคในหมัดเดียวแต่เจ้าของก็ใช่ย่อย ที่สุดราคาก็ดีดมาอยู่ที่100หยวน
แล้วคืนนั้นเกสเฮ้าส์ก็ได้มีโอกาสเปิดประตูรับคนแปลกหน้าสองคน
ผู้มาจากแผ่นดินที่อยู่ต่ำลงไปทั้งในแง่องศาละติจูดและระดับน้ำทะเล
ที่ผ่านมาทั้งวันเหมือนการอุ่นเครื่องเพื่อขึ้นเวทีของเรา
เวทีนี้สูงกว่าเวทีที่ระยองร่วมพันแปดร้อยเมตรและจะยิ่งสูงๆขึ้นในทุกวันที่เราเดินทาง
ผมคงไม่คิดไปไกลที่จะเอาชนะในสังเวียนนี้
ขอแค่ประคองตัวไม่ให้โดนน็อคหลับคาเวทีก็พอ
.................................

[นพพล]

. 2.Near miss
ทะเลสาบเอ๋อไห่มีพื้นที่250ตารางกิโลเมตร เล็กกว่าทะเลสาบสงขลาราว790ตารางกิโลเมตร
.
“ภูเขาหิมะมันอยู่หลังเกสเฮาส์นี่เองพี่” น้ำเสียงตื่นเต้นของเพื่อนหลุดออกมาในขณะแหวกม่านหน้าต่างออกไปดูวิวข้างนอก

“ถึงว่าทำไมเมื่อคืนมันถึงหนาวนัก ขนาดเท้าโผล่มานอกผ้าห่มนิดเดียวยังหนาวจนสะดุ้งตื่น”
.
ภูเขาสีน้ำตาลอมเขียวลูกนั้นยืนทะมึนอย่างโดดเด่น
แต่มันก็มีสีขาวบางส่วนที่สะท้อนแสงแดดระยิบ แม้จะมีไม่มาก
แต่เพียงพอที่จะทำให้คนที่เกิดเหนือเส้นศูนย์สูตรไม่กี่องศาอย่างเราต้องเพ่งจนตาแทบไม่กระพริบ

[นพพล]

. เรานอนอบความหนาวบนเตียงอยู่เนิ่นนาน
กว่าจะลุกขึ้นมาจัดเตรียมสัมภาระได้ก็ปาเข้าไปสิบโมงเช้า ใช้เวลาอีกครึ่งชั่วโมงในการประกอบจักรยาน
ปรับแต่งทุกอย่างให้เข้าที่ โดยมีเจ้าของเกสเฮาส์ยืนมองด้วยความทึ่ง
เมื่อมองเห็นอุปกรณ์มากมายถูกประกอบและจับยัดลงกระเป๋าพ่วงข้าง
ขาดเหลืออะไรเราสามารถร้องขอได้แม้แต่ที่สูบลมยางอันเล็กๆซึ่งแกก็มีให้บริการ
เราสอบถามถึงเส้นทางที่จะปั่นไปทะเลสาบเอ๋อไห่ ถ่ายรูปกับเจ้าของเกสเฮาส์โดยมีฉากหลังเป็นภูเขาหิมะแห่งนั้น
แล้วจึงปั่นจักรยานออกมา
เกสเฮาส์แห่งนี้ตั้งอยู่ในซอยที่แวดล้อมด้วยกลุ่มเกสเฮาส์ที่รูปทรงและการตกแต่งคล้ายๆกัน
สวยงามและเป็นเอกภาพ
แม้จะเป็นของที่สร้างขึ้นใหม่แต่ก็แสดงให้เห็นถึงมุมมองของผู้สร้างที่มีต่อเมืองโบราณแห่งนี้ได้ดี

[นพพล]

. ต้าลี่เป็นเมืองเก่าที่ในสมัยเด็กๆผมรู้จักกันดีในชื่อตาลีฟูของอาณาจักรน่านเจ้า
แต่ผมรู้จักและสนใจเมืองต้าลี่จริงๆจังตอนที่อ่านสารคดีปั่นจักรยานของคุณวัชระในนิตยสารNature explorerเมื่อหลายปีก่อน ภาพที่จำได้แม่นที่สุดคือเจดีย์เหลืองอร่ามสามองค์ที่เปรียบเสมือนสัญญลักษณ์ของเมืองต้าลี่
ครั้งนั้นเขาปั่นจักรยานออกจากเชียงของเข้าสู่ลาวข้ามพรมแดนจีนแล้วปั่นขึ้นเหนือสู่ต้าลี่
ผมก็อยากจะทำอย่างนั้นบ้างแต่ไม่สามารถทำได้ เพราะเวลาในการเดินทางของผมมีจำกัดจึงต้องนั่งเครื่องมาลงที่คุนหมิง
การเดินทางของเขาในครั้งนั้นเปิดโลกทรรศน์ให้ผมเฝ้ารอว่าวันใดวันหนึ่งจะเป็นวันของผมบ้าง

วันที่ผมยืนอยู่ที่เมืองที่สูงกว่าระดับน้ำทะเลราวพันแปดร้อยกว่าเมตร

[นพพล]

. ในที่สุดผมก็ได้เห็นเจดีย์แห่งนี้กับตาจริงๆ หลังจากปั่นออกจากเกสเฮาส์มาไม่เท่าไหร่
เจดีย์แห่งนี้อยู่แถบนอกเมืองมีภูเขาเป็นฉากหลัง มีนักท่องเที่ยวมากมายเดินทางมาเยี่ยมชม
แต่พอเราปั่นจนออกนอกเมืองไปได้ไม่นานยางจักรยานเพื่อนผมก็เกิดอ่อนลงจนต้องหยุดตรวจดู
ตอนแรกคิดว่าคงไปเหยียบของแหลมอะไรสักอย่างจึงรั่ว
แต่จริงๆแล้วลมมันซึมออกมาเพราะเพื่อนลืมหมุนเกลียวเข็มจุ๊บวาล์วของยาง

[นพพล]

. ถนนนอกเมืองสายนั้นเต็มไปด้วยแปลงผักกาดซึ่งกำลังออกดอกสีเหลืองอร่ามตัดกับสีเขียวของต้นดูสวยงาม
ลมหนาวพัดโบกจนก้านดอกของมันลู่จนแทบเอียงราบไปกับพื้น
ผมปั่นจักรยานไปหยุดถ่ายรูปไปเป็นช่วงๆ
ครั้งหนึ่งระหว่างที่จอดรถสำรวจความเรียบร้อยของสัมภาระ ผมสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติที่ยางนอก
ขอบยางนอกบางส่วนหลุดออกมานอกขอบล้อ ผมต้องปล่อยลมยางออกแล้วกดยางนอกกลับเข้าไป
คงเป็นเพราะก่อนมาทริปนี้ผมเปลี่ยนยางนอกใหม่
ต้องโทษตัวเองที่ไม่ตรวจให้ดีก่อนว่าขอบยางมันเข้าไปอยู่ในล้อเรียบร้อยหรือเปล่า
ผมไม่อยากเจอและโทษตัวเองอย่างนี้บ่อยๆ เพราะนั้นหมายความว่ามีความผิดพลาดเกิดขึ้น
และอุบัติเหตุก็อาจจะกำลังรุกคืบเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นทุกขณะ
ควรเปลี่ยนจากโทษตัวเองเป็นตรวจตราทุกอย่างให้รอบคอบกว่านี้

[นพพล]

. เหตุการณ์เฉียดๆหรือล่อแหลมต่ออันตรายอย่างนี้ในสถานที่ทำงานของผมเรียกว่าnear miss
เจ้าหน้าที่ความปลอดภัยที่ผมเคยไปอบรมมา ให้คำจำกัดความสั้นๆง่ายๆของnear missว่าคือเหตุการณ์ที่เผลอร้องว่า...อุ๊ย!
อุ๊ย!ด้วยความประหลาดใจ
อุ๊ย!ด้วยความตกใจ
หรืออาจจะอุ๊ย!เพราะเกือบไปตายไปแล้ว

[นพพล]

. ถนนเส้นนนี้ถูกยกสูงขึ้นจากระดับแปลงผักเหล่านั้นมาก
กะด้วยสายตาก็เกินกว่าหนึ่งเมตร ที่ขอบถนนจะมีคูน้ำซึ่งมีน้ำไหลอยู่ตลอดเวลา
ระหว่างปั่นไปก็อดเสียวไปไม่ได้
เพราะถ้าหากเกิดเสียหลักตกลงข้างทางคงจะเจ็บ
แต่ที่สุดผมก็เผลอจนได้

[นพพล]

. ความสวยงามเหล่านั้นเป็นภัยหากไม่รู้จักยั้งคิด
ทุ่งผักกาดนั้นแผ่ราบอยู่ตรงหน้า ดอกสีเหลืองอ่อนโดดเด่นอยู่ท่ามกลางดงสีเขียว
กลางลมหนาวกรรโชกแรงดอกสีเหลืองของมันโยกส่ายไปมา ดูเหมือนผักเหล่านั้นกำลังเต็นรำให้เราดู
กลางแปลงผักบางแปลงชาวสวนกำลังก้มหน้าก้มตาทำสวนของพวกเขา
ใครเล่าจะอดใจไหวกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า ผมจอดจักรยานริมถนนเพื่อถ่ายภาพชีวิตเหล่านั้น
รถหลายคันวิ่งผ่านไปมาทิ้งสายลมก้อนใหญ่ไว้ข้างหลัง
เมื่อรวมกับแรงลมที่พัดแรงอยู่แล้วด้วย ไม่นานลมก็พัดจักรยานที่จอดอยู่ให้ล้มลง
มันไม่ล้มเปล่าหากยังกลิ้งพลิกตีลังกาล้อชี้ฟ้าตกลงไปในคูน้ำข้างถนนนั้นด้วย
ก่อนจะค่อยๆจมลงในคูน้ำนั่น
โผล่มาให้เห็นแต่เพียงล้อบางส่วนเท่านั้น

[นพพล]

ขอพักเที่ยงแป๊บนึงครับ555

[นพพล]

. กระเป่าสัมภาระเปียกน้ำทั้งหมด โชคดีที่กระเป๋าพ่วงข้างมีถุงพลาสติกอยู่ข้างใน
เสื้อผ้าทั้งหมดจึงปลอดภัยจากน้ำ แต่ถุงนอนซึ่งแพ็คไว้ด้านบนในกระเป๋าอีกใบกลับโดนน้ำเข้าไปเต็มๆ
ยังดีที่มันเป็นผ้าที่พอกันน้ำได้บ้าง ถึงกระนั้นน้ำก็ยังเล็ดลอดเข้าไปได้จนถุงนอนเปียก
ถ้าคืนนี้ผมต้องนอนในถุงหนาวที่เปียกชื้นท่ามกลางความหนาวระดับแตะศูนย์องศา
คนเหนือเส้นศูนย์สูตรอย่างผมไม่อยากคิดว่าหนาวขนาดไหน

[นพพล]

. ผมมองภาพตรงหน้าก็เจ็บใจตัวเอง
เผลอเรอทั้งที่รู้ว่าว่าจักรยานคันนี้ถ้าบรรทุกของเต็มเมื่อไหร่ความเสถียรในการจอดของมันจะหมดไป
นั่นเพราะผมใช้ขาตั้งคู่ในการจอดจักรยาน ขาตั้งคู่ทำให้ล้อหน้าเชิดทุกครั้งที่จอดและมันจะหันพับเข้ามาหาตัวถังทุกครั้ง
ยิ่งครั้งนี้ผมจอดมันท่ามกลางลมกรรโชกแรงแถมยังจอดริมขอบถนนที่ยกสูงอีกต่างหาก
ถ้าจักรยานมันมีความรู้สึก มันคงเจ็บน่าดู

[นพพล]

. เจ้าหน้าที่ความปลอดภัยคนเดิมให้คำจำกัดความสั้นๆของอุบัติเหตน์ว่าคือเหตุการณ์ที่ต้องร้องว่า...โอ๊ย!
โอ๊ย!เพราะเจ็บ
ข้างถนนตรงนั้นผมด่าตัวเอง

[นพพล]

. โชคยังดีที่ว่าในคูมีน้ำช่วยผ่อนแรงกระแทกลงได้
ไม่อย่างนั้นด้วยน้ำหนักรถขนาดนั้นตะแกรงหลังอาจจะพัง ทริปนี้คงจบลงตั้งแต่วันแรก
ชีวิตและการเดินทางมันไม่มีอะไรแน่นอน ถ้าเพียงผมจอดจักรยานพิงไว้กับเสาไฟฟ้าไกล้ตรงนั้นก็สบายไปแล้ว
แม้เหตุการณ์นี้จะเกิดกับจักรยานก็จริงแต่ผมก็อดเจ็บใจไม่ได้
จะมองหน้าเพื่อนอย่างไรถ้าการเดินทางครั้งนี้จบลงเพราะความสะเพร่าของผม
การเดินทางร่วมมากับเพื่อนครั้งนี้นอกจากต้องรับผิดชอบตัวเองแล้ว
ผมยังมีหน้าที่รับผิดชอบความฝันของเพื่อนด้วยเช่นกัน