เรื่องเล่าข้างถนน#5...(จงเตี้ยน) สังเวียนสีขาว บนแผ่นดินสูง

[นพพล]

สวัสดีครับ

ผมเพิ่งเขียนบันทึกการเดินทางไปจงเตี้ยนเสร็จหลังจากกลับมาได้นานแล้ว ใช้เวลาเขียนเล่นๆอยู่เกือบปี
เพราะเขียนได้วันละบรรทัดสองบรรทัด
บางกระทู้อาจไม่มีภาพประกอบ
ก็ขออภัยมาที่นี้ด้วย เพราะผมเขียนจนจบรวดเดียว
แต่จะพยายามหาภาพประกอบใส่เข้าไปให้ทุกกระทู้ครับ
.
เรื่องของผมก่อนหน้านี้ครับ
เรื่องเล่าข้างถนน#1 ถนนกลับบ้านพ่อ บนแผ่นดินแม่
http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 6&t=306129

เรื่องเล่าข้างถนน#2 ซาปา...บางอย่างหล่นหายที่ชายแดน
http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... &t=1144832

เรื่องเล่าข้างถนน#3ลาวใต้... ภาพที่ไม่ได้บันทึก
http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... &t=1141421

เรื่องเล่าข้างถนน#4 เสียมเรียบ...จินตนาการที่เกินมาในกะลาใบนั้น
http://www.thaimtb.com/forum/posting.ph ... p=12158216

[นพพล]

ทุกที่มีเรื่องเล่า

ทุกเผ่าพันธุ์มีตำนาน

เรื่องของผมเล่าจากข้างทาง ข้างถนน
.
เรื่องเล่าข้างถนน

จงเตี้ยน...สังเวียนสีขาว บนแผ่นดินสูง

สร้างเรื่องให้เป็นภาพโดย นพพล ไทยเครือวัลย์

สร้างภาพให้เป็นเรื่องโดย นพพล ไทยเครือวัลย์และศักดิ์ดา อรุณพันธ์

[นพพล]

1.ลองเชิง

...ห้าโมงเช้าวันนั้น เครื่องบินจากกรุงเทพลดระดับเพดานบินจาก30000ฟุต
ก่อนลงมาแตะพื้นสนามบินที่ระดับน้ำทะเลปานกลาง1892เมตร
ที่นั้น...คุนหมิง มณฑลยูนาน

...แดดตอนเที่ยงไม่มีความหมายในคืนวันที่ลมหนาวระห่ำสุดขีด
ลมหนาวด้านนอกกรีดและไหลผ่านเสื้อกันหนาว ก่อนทะลุทะลวงเข้าสู่เนื้อหนังข้างใน
สนามบินคุนหมิงต้อนรับเราด้วยความเย็นระดับใกล้ศูนย์องศาเต็มที ความหนาวทำให้มือไม้สั่นไปหมด
จนต้องรีบหยิบเสื้อขนเป็ดมาใส่อีกชั้น เพื่อนของผมเดินสำรวจไปรอบบริเวณนั้น
เพื่อหาจุดจอดรถบัสที่จะไปยังสถานีขนส่งภาคตะวันตก
ปลายทางของเราในวันนี้คือต้าลี่

[นพพล]

...รถบัสคันนั้นวิ่งออกจากสนามบินไปสุดสายที่สถานีขนส่งตะวันตก
ช่วงเวลาไม่นานที่ลงมาจากรถบัสป้าคนหนึ่งเดินผ่านมาพร้อมรถเข็น แกคงเห็นตั้งแต่เราลงจากรถ
เมื่อมาถึงก็ไม่พูดพล่ามทำเพลงจัดการช่วยเรายกทั้งกล่องใส่จักรยานและสัมภาระบางส่วนของเราขึ้นรถเข็น
แล้วเดินนำเราเข้าไปผ่านหน้าตัวอาคารผู้โดยสาร
แต่แทนที่จะตรงเข้าไปในนั้นกลับเดินผ่านไปยังถนนด้านหลังของสถานี
เป้าหมายของแกคือกลุ่มรถที่จอดเรียงอยู่นอกสถานีนั่นเอง

[นพพล]

...เหมือนเรามีแม่เหล็กให้กลุ่มคนเหล่านั้นกรูกันเข้ามาล้อมรอบตัว ภาษามือภาษาปากวุ่นวายไปหมด
หญิงชายคู่หนึ่งซึ่งดูเหมือนกำลังรอรถเหมือนกันเดินเข้ามา พวกเขาพยายามจะสื่อสารให้เรากับบรรดาคนขับรถ
ชายหนุ่มคนนั้นพูดภาษาอังกฤษได้นิดหน่อย การไต่ถามเริ่มต้นขึ้นแต่ก็ช่วยอะไรเราได้ไม่มาก
พวกเขาบอกเราว่าเพื่อความสะดวกเราควรนั่งรถไปกับรถรับจ้างเหล่านี้จะดีกว่า
พยายามโน้มน้าวเราทุกวิถีทาง รอบตัวเรามีแต่พวกเขาล้อมกรอบเข้ามา

...ผมรู้สึกเหมือนเราโดนรุมด้วยกลุ่มนักเลงคุมวินผียังไงไม่รู้ เพียงแค่ก้าวแรกบนแผ่นดินนี้ก็ต้องยกการ์ดปกป้องพัลวันแล้ว
ก้าวแรกบนแผ่นดินที่สูงกว่าระดับน้ำทะเลกว่าพันแปดร้อยเก้าสิบเมตร สูงกว่าระยองที่เราจากมาร่วมพันแปดร้อยเมตร
ดูเหมือนว่าเราจะเป็นรองในเวทีต่างแดนแห่งนี้ หากเป็นเวทีมวยพวกเราก็แทบถูกต้อนเข้ามุม
คู่ชกคือเรากับคนขับรถกลุ่มนั้นโดยมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่พูดภาษาอังกฤษได้นิดหน่อยคอยเป็นกรรมการ
ใครเป็นต่อหรือใครจะเป็นรอง ผลยังไม่ชัดเจน
ผมคิดแต่เพียงว่าจะหลบฉากออกจากมุมเวทีนั้นได้อย่างไร

[นพพล]

...พวกเขาบอกเราว่าราคาเหมาไปต้าลี่200หยวน แต่เรานิ่งเฉยอย่างรอจังหวะและดูเชิง
เพราะคิดว่าราคาที่บอกมานั้นแพงเกินไป
ด้วยระยะทางจากคุนหมิงไปต้าลี่อยู่ในช่วงราว300กว่ากิโลแถมสภาพรถก็เก่าเต็มที
ผมส่ายหน้า
เพื่อนของผมอาสาวิ่งกลับไปดูราคาที่หน้าห้องขายตั๋วของสถานีเพื่อความแน่ใจว่าเราจะไม่โดนหลอก

[นพพล]

...ผมมองตามหลังเพื่อนที่วิ่งเหยาะไปพร้อมอมยิ้ม ท่าทางการย่างเท้าในการวิ่งดูเบาตัวและไม่อึดอัด
ปีนี้เพื่อนของผมเดินทางมาพร้อมกับสภาพร่างกายมากในรอบหลายปี
เขาเริ่มมีเวลาว่างออกกำลังกายด้วยการซ้อมวิ่งระยะทางสิบกิโลเมตรเป็นประจำ
ลงสนามแข่งในระยะมินิมาราธอนก็หลายครั้ง ปอดและหัวใจแข็งแรงที่สุดในรอบสิบปีก็ว่าได้

...เขามั่นใจพอสมควรสำหรับการเดินทางครั้งนี้ว่าคงเป็นไปตามเป้าหมาย
หากจะมีอะไรมาขวางกั้นก็คงเป็นภูเขาไม่ใช่เรี่ยวแรงเช่นที่แล้วมา
เพราะที่ผ่านในรอบสิบปีเพื่อนผมอยู่ในสภาพแข้งขาอ่อนทุกครั้งที่ปั่นขึ้นเขาอันเนื่องจากการอ่อนซ้อม

...แต่จะโทษใครก็ไม่ได้ ด้วยภาระทางครอบครัวที่ต้องรับผิดชอบรับมากมายต้องอยู่กับลูกสองคนทุกวัน
ปีหนึ่งๆจะมีโอกาสได้คร่อมอานจักรยานก็สักครั้งหนึ่ง ซึ่งน้อยมากสำหรับการเตรียมตัวสำหรับการเดินทางไกลเช่นนี้
แต่เขาก็เดินทางมากับผมทุกทริป นี้เป็นอีกเรื่องหนึ่งซึ่งเขารับผิดชอบด้วยเหมือนกัน

รับผิดชอบกับความตั้งใจของตัวเอง

[นพพล]

. ไม่นานเพื่อนก็กลับมาพร้อมตัวเลขจำนวนหนึ่ง
แน่นอนมันน้อยกว่าราคา200หยวน พวกเราถอยฉากออกมาจากมุมอับ
แต่ภาษามือและราคาที่คนกลุ่มนั้นเขียนกลับมาบอกเราว่าถ้าเราไปกับรถโดยสาร
เราอาจโดนค่าระวางจักรยานมากกว่าค่าเหมา200หยวนของเขาเสียอีก

แลกกันคนละหมัด

[นพพล]

. แต่หากต้องการชนะในเกมส์คุณอาจต้องบุก
พวกเขาบอกว่าถ้าเราไปรถโดยสารมันจะไปจอดที่ต้าลี่ใหม่ ซึ่งห่างออกมาจากต้าลี่เก่าเยอะ
เหมือนรู้ใจเราว่าเราต้องการพักที่ไหน เราบอกว่าไม่เดือดร้อนรถโดยสารไปต้าลี่รอเราอยู่
ขณะนั้นสามโมงเย็นจากคุนหมิงไปต้าลี่คงใช้เวลาอย่างมากก็สี่ชั่วโมง
มีเวลาเหลือเฟือสำหรับการปั่นไปหาที่พักในต้าลี่เก่า

. เหมือนหนึ่งหมัดของเราที่ถูกปล่อยสวนออกไปกลางวง
ช่วงเวลานั้นเด็กหนุ่มที่เป็นกรรมการช่วยเราแปลภาษาบอกว่าถ้าเราตกลงไปกับเขา
เขาจะเปลี่ยนรถคันใหม่ให้เราและจะพาเราไปส่งที่เกสเฮาส์ในตัวเมืองต้าลี่เก่าให้เลยทีเดียว
ก็ชวนให้น่าคิดว่าถ้าไปกับเขาย่อมถึงเร็วกว่าเดิมและมีอาจมีเวลาเหลือให้เดินเที่ยวต้าลี่บ้าง

. มันเหมือนการดูเชิงของนักมวย กระทั่งมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งออกอาวุธนั่นแหละการโต้ตอบจึงตามมา
และหากใครเพลี่ยงพล้ำผลแพ้ชนะอาจเกิดขึ้น
พวกเราคิดคำนวณทุกอย่างแล้วมั่นใจว่างานนี้ไม่โดนหลอก
และพอใจในสิ่งที่เขาเสนอม
ข้อสรุปสุดท้ายคือเราตกลง

[นพพล]

. ไม่นานรถกระบะคันใหม่เอี่ยมยี่ห้อJMCของจีนก็วิ่งพาเราและจักรยานมุ่งหน้าไปยังต้าลี่

“รถใหม่ยังกับเพิ่งออกจากศูนย์เลยนะพี่” กลิ่นความใหม่ของเบาะและพลาสติกลอยฟุ้งอยู่ในรถคันนี้

“คนขับมันก็ขับเร็วน่าดูนะ เหยียบไป140แหนะ” ผมพูดขณะมองไปที่เข็มไมล์วัดความเร็วรถ ขับคันนั้นพุ่งแซงรถแทบทุกคันบนท้องถนน

“แหมรถกระบะจีนนี่เครื่องมันแรงดีนะพี่ เข้าโค้งก็หนึบ ใครว่าของจีนไม่ดี”

[นพพล]

. ภูมิประเทศแปลกตา ต้นหลิวเรียงรายโชว์กิ่งก้านข้างทาง
อาคารบ้านเรือนที่ชวนให้เพ่งมอง บ้านดินเรียงรายเห็นถึงผนังบ้านที่แตกระแหงรองรับหลังคาโค้งแบบบ้านจีน
วิถีชีวิตสองข้างทางที่น่าสนใจแตกต่างไปจากบ้านเรามากมาย
แต่มีวิถีบางอย่างที่ต่างไปจากบ้านเรา
วิถีแห่งควัน

[นพพล]

. ไม่ใช่ควันจากการเผาหญ้าข้างทางแต่เป็นควันบุหรี่จากคนขับและหมอนั่นที่นั่งเผาปอดตัวเอง
คนจีนสามารถสูบบุหรี่ได้ทุกที่แม้จะมีข้อห้ามการสูบบุหรี่เอาไว้
ทั้งคนขับคุยกับเด็กหนุ่มซึ่งเป็นล่ามให้เราตลอดทางเหมือนรู้จักกันมานาน
คนทั้งสองเอาแต่สูบและพ่นควันกันโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น แถมยังมีน้ำใจส่งยมทูตแห่งมะเร็งมาให้เราเสียอีก
ยังดีที่ว่าอากาศหนาวคนขับจึงเปิดกระจกรถ ควันบางส่วนจึงถูกระบายออกไป
แต่เพื่อนของผมก็ยังทนไม่ไหว ต้องบอกเจ้าหนุ่มคนนั้นให้เพลาๆโดยการพ่นควันลง
เขาจึงพ่นมันออกนอกรถไป
บรรยากาศในการเดินทางจึงค่อยดีขึ้นบ้าง

[นพพล]

. แต่บรรยากาศก็ดีขึ้นมาพักเดียวเท่านั้น ไม่นานความเร็วรถที่140กม/ชม.ก็ค่อยๆลดลงๆ
ที่สุดก็หยุดสนิทเมื่อเจอเข้ากับขบวนรถติดที่ยืดยาวมองไปข้างหน้าลิบๆ
มองกลับไปข้างหลังก็เจอเพื่อนร่วมชะตากรรมอีกมากมายที่ทยอยต่อแถวทางด้านหลัง
คนขับรถทั้งหลายต่างเปิดประตุลงมาพูดคุยปรับทุกข์กัน
ไร้วี่แววหนทางที่รถจะเดินหน้าได้
อย่างมากก็แค่ขยับไปนิดเดียวแล้วก็หยุด เป็นอยู่อย่างนี้ตั้งแต่แดดผีตากผ้าอ้อมจนโพล้เพล้

[นพพล]

. ผมเคยดูข่าวรถติดในจีนข้ามวันข้ามคืนจนคนขับรถบรรทุกต้องกางเต็นท์นอนข้างทาง
ไม่นึกว่าเรื่องว่าจะเจอเรื่องแบบนี้เข้ากับตัวเอง นึกแล้วก็อยากเอาจักรยานลงจากท้ายรถกะบะแล้วปั่นไปต้าลี่เสียเลย
ใกล้มืดเต็มทีเข็มนาฟิกาบอกเราว่าโอกาสไปถึงต้าลี่ในช่วงหนึ่งทุ่มเป็นไปไม่ได้แน่นอน
ผมนั่งถอนหายใจในรถเฝ้ามองแถวยาวเหยียดของรถข้างหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย
ไม่มีทางทำอะไรได้นอกจากรอคอย
รู้สึกเหมือนเราถูกชกอยู่ข้างเดียวโดยที่คู่ชกเป็นใครก็ไม่รู้

[นพพล]

. ห้าทุ่ม รถกระบะก็มาถึงต้าลี่ใหม่
สิ่งที่ทำให้รถติดคือข้างหน้านั้นกำลังมีการซ่อมถนนเป็นช่วงยาวหลายกิโล
ทำให้ถนนที่มีขนาดสามช่องกลับลดลงเหลือช่องเดียว
ยิ่งถนนสายนี้เป็นสายที่ขึ้นสู่เมืองท่องเที่ยวอย่างต้าลี่กับลี่เจียงด้วยแล้ว
รถที่มีปริมาณมากมายชนิดมองไม่เห็นหน้าและหลังเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ เพราะใครๆก็อยากเที่ยวเหมือนเรา
คนขับรถแวะส่งหนุ่มที่เป็นล่ามให้เราก่อนมุ่งหน้าไปยังตัวเมืองต้าลี่เก่า
ผมไม่เห็นหมอนั้นจ่ายค่ารถหลังจากลงจากรถ หรือว่าค่ารถรวมอยู่ที่พวกเราไป
หมอนั้นคงต่อรองกับคนขับรถไปแล้ว ครั้งนี้ไม่รู้ว่าใครแพ้ชนะ
แต่คนหนึ่งที่น่าจะชนะก็น่าจะเป็นเขานั่นแหละ