ปัจจุบันเราคงปฏิเสธไม่ได้นะครับว่า ปัญหาการจราจรในกรุงเทพมหานครนั้นคือปัญหาระดับชาติที่ทุกภาคส่วนจะต้องลงมาช่วยกันวางแผนแก้ไขกันอย่างจริงจังและเป็นระบบ ผมไม่แน่ใจว่าตอนนี้มีหน่วยงานใดมีแนวคิดที่พอจะมีความหวังกันบางหรือยัง แต่เท่าที่ผมเห็นจากปรากฏการณ์ในสังคมก็จะมีเพียงภาพแห่งการรณรงค์ต่างๆนาๆและนวัตรกรรมทางเลือกที่สุดท้ายก็ไม่ได้แก้ปัญหาได้อย่างแท้จริง
หนึ่งในนวัตกรรมที่ว่านั้นคือ การทาสีทางจักรยานพร้อมกับสร้างขอบเขตของเส้นทางให้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น วันนี้เราคงไม่ได้มาวิเคราะห์ว่ามันประสบความสำเร็จหรือล้มเหลวกันนะครับ เพราะผมคิดว่ามันคงต้องมีตัวแปรอีกหลายตัวเข้ามาเกี่ยวข้อง
แต่สิ่งที่ผมกำลังให้ความสนใจคือแนวทางการแก้ปัญหาที่ดูเหมือนจะมีความเป็นไปได้และสร้างสรรค์มากกว่า ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาผมมีโอกาสไปร่วมงานกิจกรรมจักรยาน กิจกรรมหนึ่งที่จัดขึ้นในย่านคลองบางมด กิจกรรมนี้จัดขึ้นโดยกลุ่มอาสาสมัครที่เรียกตัวเองว่ากลุ่ม 3C Project ทีแรกที่ผมไปร่วมงานก็เพียงเพราะว่ากิจกรรมนี้เกี่ยวข้องกับจักรยานและงานศิลป์ที่ทำขึ้นบนเส้นทางเลียบคลองบางมดเท่านั้น แต่เมื่อได้พูดคุยถึงวัตถุประสงค์หลักของโครงการฯแล้ว ผมกลับพบว่ามันน่าสนใจมากทีเดียว
จากการได้พูดคุยกับผู้ประสานงานโครงการฯ ดร.กัญจนีย์ พุทธิเมธี เค้าได้เล่าให้ฟังว่าที่จริงโครงการฯนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อรณรงค์เรื่องเส้นทางจักรยานเลียบคลองทั่วกรุงเทพมหานคร ภายใต้ชื่อโครงการว่า “ทางจักรยานสัญจรมหานครริมน้ำ” 3C Project ที่มาของชื่อโครงการ 3Cคือ Community ที่แปลว่าชุมชน Cannel ที่แปลว่าคลองและสุดท้าย Cycling คือจักรยาน ซึ่ง3 คำนี้ผมคิดว่ามันคือคีร์สำคัญของแนวคิดการแก้ปัญหาการจราจรของกรุงเทพอย่างเป็นรูปธรรมและสร้างสรรค์ที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา
ทุกวันนี้เราต้องยอมรับว่ากรุงเทพฯไม่มีทางที่เราจะเอาการเดินทางด้วยจักรยานเข้าไปแทรกบนท้องถนนได้อีกต่อไป ลำพังรถยนต์เองผมยังคิดเลยว่าน่าจะถึงทางตันในไม่ช้านี้ด้วยซ้ำ ดังนั้นการที่ภาครัฐมีนโยบายที่จะผลักดันให้คนหันมาใช้จักรยานเพื่อเป็นการเดินทางบนถนนจึงเป็นแนวคิดที่ขัดต่อหลักความเป็นจริงอย่างสิ้นเชิง
แนวคิดของ 3C Project คือภาครัฐน่าจะหันมามองทรัพยากรที่กรุงเทพฯมีอยู่อย่างเหลือเฟือนั่นคือ “คลอง” คลองซึ่งแต่เดิมมันคือโครงข่ายการเดินทางสมัยโบราณ คลองที่แต่เดิมคือวิถีชีวิตของคนกรุงเทพฯ แต่ปัจจุบันลำคลองเหล่านี้ถูกใช้เป็นเพียงแค่ท่อระบายน้ำ การนำมันมาใช้เพื่อแก้ปัญหาจราจรคือ สร้างเส้นทางการสัญจรด้วยจักรยานให้เกิดเป็นโครงข่ายที่เชื่อมโยงกันอย่างเป็นระบบ ซึ่งแนวคิดนี้มีความเป็นไปได้อย่างมากถ้าผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องมุ่งมั่นและจริงใจที่จะแก้
ก่อนอื่นผมต้องขอให้ท่านผู้อ่านและท่านที่มีหน้าที่รับผิดชอบแก้ปัญหาในเรื่องนี้(หากบังเอิญว่าท่านมีโอกาสได้อ่านบทความชิ้นนี้)มีทัศนคติต่อจักรยานให้ถูกต้องเสียก่อนว่า จักรยานไม่ใช่แค่กีฬา ที่จริงจักรยานคือยานพาหนะ และเมื่อไหร่ที่ท่านมองว่าจักรยานคือยานพาหนะหนึ่งที่มีสิทธิโดยสมบูรณ์ที่จะสามารถได้รับการบริการสาธารณะจากภาครัฐอย่างเท่าเทียม ท่านก็จะเห็นว่าแนวคิดนี้มีความเหมาะสมอย่างยิ่งต่อการเรียกร้องในครั้งนี้
เราลองนึกภาพว่าหากโครงการฯนี้ประสบความสำเร็จ เกิดเส้นทางจักรยานเลียบคลองทั่วกรุงเทพฯขึ้นมาจริงๆ เกิดเส้นทางที่ปลอดภัยสำหรับทุกเพศทุกวัยและสามารถไปเชื่อมต่อกับขนส่งมวลชน( Mass Trasit)หรือรถไฟฟ้าได้จริงอะไรจะเกิดขึ้น มันจะไม่ใช่แค่คนที่ต้องเดินทางในชีวิตประจำวัน เช่นคนทำงาน, นักเรียน, นักศึกษา,แม่บ้านที่จะแค่ไปจ่ายตลาดเท่านั้นที่จะได้ประโยชน์ เราอาจจะได้ระบบการท่องเที่ยวในรูปแบบใหม่ ที่ประเทศไหนในโลกนี้ไม่มีทางมี และเมื่อมีนักท่องเที่ยวเข้าไปเศรษฐกิจบริเวณสองฝากฝั่งคลองก็น่าจะดีตาม เมื่อมีคนมาใช้เส้นทางนี้มากขึ้น กทม.ในฐานะเจ้าของพื้นที่คงไม่ปล่อยมันมีสภาพที่เน่าเหม็นประดูจท่อระบายน้ำอย่างเช่นทุกวันนี้ และแน่นอนสภาพแวดล้อมก็จะดีขึ้น
LikeVeloในฐานะที่เป็นสื่อหนึ่งของคนใช้จักรยานขอสนับสนุนโครงการนี้อย่างเต็มที่ และผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าแนวคิดนี้จะไปถึงหูของผู้ที่มีหน้าที่แก้ปัญหาการจราจรของกรุงเทพมหานครโดยเร็ว แล้วคุณล่ะมีความคิดเห็นอย่างไร หากเห็นว่ามีความเป็นไปได้โปรดแชร์เรื่องนี้ให้แพร่หลายในสังคมของคุณ ผมเชื่อมั่นว่าการขับเคลื่อนอะไรสักอย่างมันจะมีพลังมหาศาลได้หากพวกเราร่วมใจกัน...
