......จักรยานธุดงค์..........

[ลุงเนตร]

"..สวัสดี น้องแดง - หลานนก - ขอบคุณประสบการณ์ที่นำมาแบ่งปัน.."

"..อนาคตจะเป็นอะไร ดีหรือไม่ดี ไม่ต้องคำนึงถึง เมื่อไรที่อนาคตมาถึงก็กลายเป็นปัจจุบัน จงทำปัจจุบันให้ดีที่สุด ๆ แบบสุดชีวิตจิตใจ เมื่อปัจจุบันผ่านไปเป็นอดีต คือผลของปัจจุบัน มันจะเป็นอะไรก็ช่างมั่นเถอะ มันผ่านไปแล้ว แต่คิดว่าคงไม่เลวนักนะเมื่อปัจจุบันทำดีที่สุด ๆ แบบสุดชีวิตจิตใจแล้วนี่นา.." คิดประกอบภาพด้านล่างแล.

[Deang-sarapee]

"ลุงเนตร""..สวัสดี น้องแดง - หลานนก - ขอบคุณประสบการณ์ที่นำมาแบ่งปัน.."



ครับ คุณพี่เนตร และทุกท่านครับ ผมขอเพิ่ม


และ

เราปั่นเข้าเมืองโฮจิมินต์ท่ามกลางความจอแจของการคมนาคม โดยเฉพาะจักรยานยนต์เยอะจริง ๆ เหมือนจะน่ากลัว แต่ไม่ต้องกังวลปั่นระวังข้างหน้าอย่าไปชนใครเขาก็แล้วกัน ส่วนทางหลังเขาระมัดระวังเราเอง จะเลี้ยวซ้าย-ขวา ก็ส่งสัญญาณชื่นชมเขามาก ๆ ครับ ให้เกียรติจักรยานมาก ไป ๆ มา ๆ เรากลับสนุกกับการปั่นท่ามกลางฝูงมอไซด์ มันส์ดี ๕๕๕.

ผ่านวัดเราก็อดจะแวะไม่ได้เข้าไปเยี่ยมชม ปรากฏว่าที่วัดนี้ดูเหมือนจะเลี้ยงบรรดาเหล่าคนยากจน(ประมาณนั้น) เห็นนอนกันระเกะระกะผมไม่กล้าแม้จะถ่ายภาพ ไปเจอพระสังเกตุท่าทางพระท่านก็อิดโรยมาก ทำให้ความเกรงใจแล่นเข้ามาจุกที่คอหอย ผมพูดอะไรไม่ออกเพราะท่านก็พูดภาษาไม่ได้ ในที่สุดผมก็กราบนมัสการลาแบบง่าย ๆ คือยิ้มแล้วทำมือขอไปต่อ คนจนในเมืองใหญ่ ๆ เราจะพบเห็นเสมอ ๆ ตรงข้ามกับเมืองเล็ก ๆ เราไม่ค่อยเห็นเลย

ในที่สุดเราก็ปั่นเข้าถึงตัวเมืองโฮจิมินต์ซิตี้(ไซ่ง่อน) เป็นโซนที่ ๓ หรือ ๔ (จำไม่ได้) ต้องคอยสังเกตุคนที่พอจะพูดภาษาได้เราก็เข้าไปถาม เขาก็เอื้อเฟื้อเราดีมาก ๆ แนะนำสถานที่ให้ ชี้เส้นทางให้ ผมเห็นต้นยางนาสูงใหญ่ทำให้คิดถึงบ้านสารภี ถนนหน้าบ้านตลอดสายทีต้นยางนับพันต้น และที่หน้าบ้านผมเป็นต้นที่ ๕๘ สูงใหญ่ พอ ๆ กับที่ไซง่อน ที่นี่ทราบมาว่าใครจะตัดต้นไม้ กิ่งไม้ต้องขออนุญาตุกันนะครับ แต่ที่เมืองสยาม คนรุ่นเก่าปลูกไว้คนรุ่นใหม่ไม่ชอบ แม้มีกฏห้ามก็แอบทำร้าย ทำลายโดยการเจาะแล้วเอาดินประสิวยัดจนยืนต้นตาย แล้วไปตัดทิ้ง(ฉลาดนะ)ขอเทวดาฟ้าดินช่วยลงโทษคนพวกนี้บ้างเถิด

ในที่สุดเราก็หาโรงแรมที่พักได้เป็นย่านกลางเมืองพอดิบพอดี ราคาคืนละ ๘๐๐ บ. นอนกัน ๓คน/ห้อง เอาจักรยานเข้าไปเก็บบริเวณหน้าเคาร์เตอร์ได้ เจ้าของบริหารเองน่ารัก พูดภาษาเก่งอธิบายสถานที่เที่ยวเส้นทางตลอดจนแนวทางต่าง ๆ ให้กับพวกเรา เมื่อเราได้ห้องพัก และหลังจากที่เราชำระร่างกายเรียบร้อยก็เป็นเวลาที่เราจะออกเดินชมเมือง และหาอาหารมื้อเย็นทานกัน ก็ได้เจ้าของโรงแรมที่นอนพักที่โรงแรม ช่วยแนะนำพวกเราดีจริง ๆ

ตามคำแนะนำช่วงนี้ให้เข้าห้างใหญ่พอหาสั่งอาหารได้ โดยอาศัยภาพในเมนูอาหารแล้วชี้ ซึ่งก็ได้อิ่ม หลังจากที่อิ่มกันแล้วก็ขอกลับที่พักเพื่อพักผ่อนและหารือแนวทางสำหรับรุ่งขึ้นว่า จะเอาอย่างไรดีจะอยู่กี่วันกี่คืนค่อยว่ากัน ในไซง่อนมีที่เที่ยวเยอะมากครับ เคยไปมาแล้ว ๓ หนรวมทั้งหนนี้ ตามไปครับว่าเราปั่นจักรยานแล้วจะไปที่ไหนได้

[NOKNICE]

สวัสดีลุงแดง ลุงเนตรและทุกท่านครับ

[Deang-sarapee]

"ทำดีเริ่มได้ ที่ใจเรา"



พระบารมีมากพ้นรำพัน พระเมตตาสุดที่จะประมาณ ชาตินี้ขอจารึกไว้ไม่มีวันลืมไม่ว่าชาติไหน ๆ ขอเป็นรองบาททุกชาติไป "ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ"

[ลุงเนตร]

"..สวัสดีครับ น้องแดง, หลานนก และทุกท่านที่เข้ามาเก็บเกี่ยวสิ่งดี ๆ ขอบคุณมากที่นำสิ่งดี ๆ มาให้เป็นวิทยาทาน..อยู่ดีมีสุขอยู่แล้ว จงอยู่ดีมีสุขยิ่ง ๆ ขึ้นไปตลอดกาลนาน.."

[ลุงเนตร]

""..จำไม่ได้ว่าจากไซ่ง่อน แล้วไปไหน ถึงไหน จบที่ไหน ย้อนไปอ่านตั้งแต่หน้า ๑ ถึงหน้า ๓ ยังไม่พบ กลับพบสิ่งดี ๆ ให้อ่านอีกครั้ง ซึ่งครั้งก่อนที่พบกระทู้ก็ลืมไปแล้ว จึงก๊อปมาให้ดูท่อนหนึ่ง.."ความไม่แน่เริ่มต้นตั้งแต่ก่อนเดินทาง จวบจนวันสุดท้าย ทริปนี้ครั้งแรกเลยไม่มีเจตนาที่จะพา คุณนายไปให้เรียกว่าตกระกำลำบาก แต่ด้วยที่ บุญพา - วาสนา ส่งคงจะให้คุณนายได้ซึมซับกับคำว่า "จักรยานธุดงค์" จึงทำให้มีเหตุเภทภัยให้เรียกว่า "ตกกระไดพลอยโจน" คิด ๆ ก็น่าสงสาร แต่มันผ่านมาแล้ว ทำให้คุณนายเพิ่มความแข็งแกร่งขึ้นไปอีก ทำให้ผมนึกไปถึงคำของน้องตุ้ย (ทหาร) แกมีสโลแกนที่ว่า "ความทุกข์ที่เกินทน จะหลอมคนให้ทนทาน" วันนี้คุณนายเป็นเช่นนั้นจริง ๆ


"ความทุกข์ที่เกินทน จะหลอมคนให้ทนทาน"

..ตั้งแต่ ๖๐ ถึง ๗๐ ผมเคยได้ลิ้มรส "ความทุกข์ที่เกินทน หลอมคนให้ทนทาน" มาแล้วมากมาย แต่เมื่อผ่าน ๗๐ มาแล้ว ใจชักไม่ยอมทนความทุกข์ที่เกินทนซะแล้ว จึงขอนำวลีนั้นมาไว้ประสานใจให้ยอมทนความทุกข์ที่เกินทน จะได้หลอมตนให้ทนทานต่อไปครับ..ขอบคุณมากครับ..

[Deang-sarapee]

คอลัมน์ ธรรมะวันหยุด (ป.อ.ปยุตฺโต ป.ธ๙)

บุคคลผู้มีความอดทน ย่อมไม่มีอันตรายแก่ใครๆ มีแต่จะนำประโยชน์สุขมาให้แก่บุคคลผู้ที่คบหาเสวนาด้วยอย่างเดียว เพราะบุคคลผู้มีความอดทน ย่อมเป็นผู้มีมงคลคือเหตุแห่งความเจริญในตนอยู่แล้ว จะประ กอบกิจการทุกสิ่งล้วนทำด้วยปัญญาอันประกอบด้วยเหตุผลทั้งสิ้น อีกทั้งเป็นผู้หนักแน่น ไม่หวั่นไหวได้ง่าย

ส่วนบุคคลผู้ที่ไม่มีความอดทน ย่อมตรงกันข้าม คือ เมื่อได้ประสบกับอารมณ์ที่ไม่น่าพอใจเข้า ก็อาจจะแสดงกิริยาอาการอันไม่งาม ไม่น่าชมออกมาได้ทุกเวลา ทุกโอกาสสถานที่ และเมื่อเป็นเช่นนี้ การประกอบกิจการทุกสิ่งทุกอย่าง หรือการคบหาสมาคมกัน เพื่อที่จะให้เกิดประโยชน์สุขต่อกันนั้น ก็ย่อมจะถึงกาลเสื่อมเสียไป

ขันติธรรม คือ ความอดทน ท่านจำแนกไว้ 3 ประการ คือ

ประการที่ 1 อดทนต่อความยากลำบาก หมายความว่า อดทนต่อทุกข เวทนาที่เกิดจากความเจ็บไข้ได้ป่วย เพราะทุกชีวิตที่เกิดมาแล้ว ย่อมไม่พ้นจากความแก่ ความเจ็บ และความตายไปได้ จำต้องประสบพบกับบุคคลทุกประเภท ไม่ว่าจะยากจน หรือ ร่ำรวยก็ตาม ล้วนแล้วแต่ได้พบด้วยกันทั้งนั้น

ประการที่ 2 อดทนต่อความตรากตรำ หมายความว่า อดทนต่อความทุกข์ยากจากการทำงาน เพราะคนทุกคนจะสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ก็เพราะอาศัยอาหาร เครื่องนุ่งห่ม ที่อยู่อาศัย และยารักษาโรค ซึ่งบุคคลจะได้สิ่งเหล่านี้มาเป็นเครื่องเลี้ยงชีวิต ก็จะต้องขยันประกอบอาชีพการงาน แต่ถ้าบุคคลเป็นผู้เกียจคร้าน ไม่ประกอบการงาน ก็จะมีความเป็นอยู่อย่างลำบาก หากมีความขยันหมั่นเพียร ไม่เกียจคร้านแล้ว ก็จะหาทรัพย์ได้ ดั่งพุทธพจน์ที่ว่า บุคคลผู้มีหน้าที่ หมั่นขยันทำสมควร ย่อมหาทรัพย์ได้"

เมื่อมีหน้าที่การงานแล้ว ควรเป็นผู้ขยันหมั่นเพียร ทำให้เหมาะสมกับหน้าที่ ไม่ทอดทิ้งการงานที่ได้รับมอบหมาย แต่ควรเพียรพยายามทำให้เต็มกำลังความสามารถและสติปัญญา

การประกอบอาชีพการงานนั้น ย่อมประสบกับอุปสรรค ท่านที่มีปัญญาสามารถ ต้องการที่จะได้รับประโยชน์และความสุข ก็ไม่ควรทอดทิ้งหรือท้อถอย ควรใช้ความอดทนเป็นเบื้องหน้า ก็จะสำเร็จลุล่วงไปได้

ประการที่ 3 อดทนต่อความเจ็บใจ หมายความว่า อดทนต่อความโกรธที่มากระทบกระทั่ง เพราะบุคคลทุกคน จะอยู่คนเดียวลำพังไม่ได้ ต้องอาศัยอยู่ร่วมกัน เป็นหมู่คณะ เป็นครอบครัว ตลอดถึงเป็นประเทศชาติ

บุคคลผู้อยู่ร่วมกันเช่นนี้ บางครั้งอาจมีความกระทบกระทั่งกัน ทะเลาะวิวาทบาดหมางกันบ้าง เพราะต่างก็มีกิเลสอยู่ด้วยกันทั้งนั้น ถ้าหากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งขาดความอดทนแล้ว ความทะเลาะวิวาทบาดหมาง ก็จะแตกแยกแผ่ขยายกว้างออกไป จนทำให้เสียหน้าที่การงานได้ เมื่อเป็นเช่นนี้ ประโยชน์สุขก็จะไม่เกิดขึ้น

ดังนั้น ผู้ที่มีขันติธรรม คือ ความอดทน เป็นผู้ปราศจากเวร นอกจากจะเป็นที่รักใคร่นับถือสำหรับมนุษย์ทั้งหลายแล้ว ยังเป็นที่รักใคร่นับถือของทวยเทพเทวดาทั้งหลาย ย่อมสามารถนำประโยชน์สุขมาให้แก่ตนเองและคนเหล่าอื่นได้อีกด้วย



สวัสดีครับ พี่เนตร หลาน NOKNICE และท่านผู้เข้ามาเยี่ยมชมทุก ๆ ท่าน ขอบคุณพี่เนตร ที่ไปค้นเอาของเก่ามาทบทวน ในเรื่องของความอดทนถือได้ว่าเป็นคุณธรรมขั้นพื้นฐานของ มนุษย์ครับ สมัยก่อนพวกผมได้รับการฝึกอย่างหนักหนาสาหัส เรียกว่าฝึกให้ทุกข์ทรมานจนแทบจะเหลืออดแต่พวกเราก็อดทนจนผ่านมาได้ คนรุ่นเก่า ๆ จึงมีความอึด ความทนสุดยอด ต่างกับสมัยใหม่ที่การฝึกลดความเข้มข้นลงไป เบื้องบนกำชับเรื่องของเมตตาธรรม อย่าไปฝึกเกินขอบเขต ในที่สุดการฝึกลดความเข้มข้นลงไปมาก ผลที่ออกมผู้รับการฝึกเหล่านั้น "ไม่มีความอดทน" กันเลย หนักนิดเบาหน่อยไม่สนใจซะแล้วเอาความสะดวกสบายเป็นหลักวันนี้เวลานี้ คนไทยขาดความ "อดทน" กันมากกระทบนิดกระทบหน่อยทนไม่ได้แล้ว แบบนี้ประเทศชาติจะไปรอดไหมเนี่ย ? น่าสงสารประเทศไทยจัง




นครโฮจิมินห์ หรือ โฮจิมินห์ซิตี (เวียดนาม: Thành phố Hồ Chí Minh; อังกฤษ: Ho Chi Minh City, ตัวย่อ HCMC) หรือชื่อเดิม ไซ่ง่อน (อังกฤษ: Saigon; เวียดนาม: Sài Gòn ส่ายก่อน) เป็นเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่บริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง โฮจิมินห์เป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของเวียดนาม จากประชากรร้อยละ 7.5 ของประเทศ แต่มีจีดีพีถึงร้อยละ 20.2 และการลงทุนจากต่างประเทศมากถึงร้อยละ 34.9 ของทั้งประเทศ ไซ่ง่อนในอดีตเคยเป็นเมืองในการปกครองของเขมรมาก่อนเรียกว่า แปรยนคร ต่อมาเมื่อแยกเป็นประเทศเวียดนาม ไซ่ง่อนเป็นเมืองหลวงของเวียดนามใต้ เมื่อเวียดนามเหนือยึดได้จึงเปลี่ยนชื่อเป็น นครโฮจิมินห์ ตามชื่อผู้นำเวียดมินห์ คือ โฮจิมินห์

ชาวเวียดนามในนครโฮจิมินห์ส่วนใหญ่เดินทางโดยรถจักรยานยนต์ มีรถแท็กซี่บริการโดยมีหลายบริษัท และมีรถประจำทางบริการ เรียกว่า ไซ่ง่อนบัส (Saigon Bus) ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ต (Tân Sơn Nhất) เป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดในเวียดนามในด้านจำนวนผู้โดยสารตั้งอยู่ใจกลางนครโฮจิมินห์ อย่างไรก็ตาม ท่าอากาศยานนานาชาติล็องถั่ญ (Long Thành) จะสร้างแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 2020 และจะกลายเป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดแทน (เครดิตจาก..วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี )

[Deang-sarapee]

ต้นยางสูงตระหง่านกลางกรุง ดูเขารักษาสงวนกันไว้เป็นอย่างดี ผิดกับที่ อ.สารภี พ่อค้าแม่ค้าที่มีร้านอยู่ติดถนน พยายามเหลือเกินที่จะทำให้มันยืนต้นตาย เวลานี้ทะยอยตายไปหลายต้นแล้ว เสียดายมาก ๆ อยากจะให้คนพวกนั้นมาเห็นที่นี่จัง มันให้ความร่มรื่นเสมือนมีแอร์เป็นร้อย ๆ ตันทีเดียว

โบสถ์นอร์ทเธอดาม (Notre Dame Cathedral)
ตั้งอยู่บริเวณกลางเมือง บนถนน Han Thuyen ได้รับการก่อสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2420 ใช้ระยะเวลาการสร้าง 6 ปี โบสถ์นี้ไม่มีการประดับด้วยกระจกสีเหมือนโบสถ์คริสต์ที่อื่น เพราะได้รับความเสียหายจากสงครามโลกครั้งที่ 2 สำหรับโบสถ์แห่งนี้ได้รับการยกย่องว่ามีความงดงามมากที่สุดแห่งหนึ่งในเวียตนาม โดยในแต่ละวันมีนักท่องเที่ยวมาเยือนมากมาย ลักษณะของตัวโบสถ์เป็นรูปแบบของสมัยอาณานิคม มีหอคอยคู่สี่เหลี่ยมอยู่ด้านบนสูง 40 เมตร เป็นเอกลักษณ์ที่งดงามของโบสถ์แห่งนี้ ด้านหน้าโบสถ์มีรูปปั้นขนาดใหญ่สีขาวเด่นเป็นสง่าของพระแม่มารี นักท่องเที่ยวนิยมเข้ามาชมกันมาก เพราะเป็นเสมือนสัญลักษณ์ร่วม อันหมายถึงการเข้ามาของตะวันตก และเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญอย่างหนึ่งของโฮจิมินห์




ไปรษณีย์กลางโฮจิมินห์ (Main Post Office)
ตั้งอยู่บริเวณใจกลางเมืองโฮจิมินห์ ใกล้กับโบสถ์นอร์ทเธอดาม ได้รับการก่อสร้างขึ้นเมื่อ ปี พ.ศ. 2439 เสร็จในปี พ.ศ. 2444 มีการออกแบบและก่อสร้างในสไตล์ฝรั่งเศสและได้รับการออกแบบตกแต่งอย่างงดงามด้วยกระจกสี เป็นไปรษณีย์ที่ใหญ่ที่สุดในเวียตนาม มีความโอ่โถงและอ่อนช้อยทว่ามั่นคง จนทำให้นักออกแบบมากมายต้องมาศึกษาเรียนรู้เกี่ยวกับการออกแบบตกแต่งอาคารแห่งนี้ ภายในตัวอาคารมีการระดับภาพแผนที่ทางทะเลโบราณ และภาพของอดีตผู้นำประเทศโฮจิมินห์ มีการบริการทั้งการส่งจดหมาย แสตมป์เพื่อการสะสม โปสการ์ด โทรศัพท์ระหว่างประเทศในอัตราค่าบริการมาตรฐาน









ในเมืองใหญ่ ๆ เรื่องภาษาไม่มีปัญหา การศึกษาได้แทรกเข้าไปยังคนรุ่นใหม่ใส่ใจ ภาษอังกฤษมีอิทธิพลพอสมควรในฐานะเป็นภาษากลางของโลก มีลูกหลานอย่าลืมกระตุ้นให้พวกเขาตระหนักและเห็นความสำคัญ ตั้งใจเรียนให้พูดให้ได้ คนไทยเก่งแต่ไวยากรณ์การพูดไม่ดีเท่าคนเวียตนามรุ่นใหม่ ๆ ในขณะที่เราเพลิดเพลินกับอาหารการกิน พลันก็เห็นการพยากรณ์อากาศ ว่าเวียตนามกำลังจะถูกพายุพัดในอีก ๒ - ๓ วันข้างหน้า เอาละซิและนี่ก็คือปัญหาสำหรับการเที่ยวในเวียตนาม ผมมาทีไรเจอฝนทุกครั้งครับ ตามไปครับว่าเราจะไปกันถึงไหนอย่างไร

[Deang-sarapee]

ออกจากร้านอาหารเราก็พากันเดินห้างหาซื้อ นมเปรี้ยวย่อยอาหารและเครื่องดื่มติดตัวบางอย่างก่อนที่จะเดินชมเมืองกันต่อไป



ออกจากห้างเราก็พากันลัดเลาะไปเห็นฝรั่งยืนออกันเต็มแฉลบเข้าสมทบ ที่ไหนได้เป็นสถานที่โรงลคร นี่ถ้าไม่เฉลียวใจอดชมแน่เลย เป็นอาคารเก่าแก่ที่ถูกบูรณะเป็นอย่างดี ภายในยังมีการแสดงอยู่ แต่ต้องซื้อบัตร โรงลครแห่งนี้ตั้งอยู่ที่ถนนดงเข่ย(Dong Khoi) ออกแบบโดยสถาปนิกชาวฝรั่งเศสสร้างขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ.1899 ในยุคที่ฝรั่งเศสเข้ามมาปกครองเวียดนาม โดยมีจุดประสงค์เพื่อเป็นสถานที่ให้ความบันเทิงแก่ชาวฝรั่งเศสในยุคนั้น ซึ่งในปัจจุบันก็ยังมีเปิดการแสดงอยู่ ตัวอาคารเป็นสถาปัตยกรรมแบบโคโลเนียน(Colonial)อันงดงาม ด้านข้างจะมีสวนสวยอยู่ด้วย ถือเป็นสถานที่ๆน่าชมอีกแห่งหนึ่ง ออกแบบได้สวยงามตามสมัยอณานิคม ตัวอาคารทำเลอยู่ใกล้กับจัตุรัสกลางเมืองเดินทางสะดวก เขาเล่าว่าเวลาเย็นจะมีโชว์ที่สามารถเข้าไปชมได้ และบรรยากาศตอนกลางคืนจะมีการเปิดไฟเพิ่มความสวยงามเข้าไปให้แก่ตัวอาคาร เราคงอดชมเพราะห่างกับโรงแรมที่พวกเราพักนอน..เสียดาย



ที่ข้าง ๆ โรงลครเขาจะมีป้ายบอกทำเลที่ท่องเที่ยวสำคัญ ๆ ใกล้ ๆ บริเวณนั้นทำให้เราไม่ต้องเสียเวลามากนัก ตามไปเรื่อย ๆ ครับ เสียดายภาพอยากจะโพสต์เยอะ ๆ แต่ภาพที่เราฝาก ๆ ไว้ในเวปป์ทั้งหลายเหล่านี้พอย้อนกลับไปอีก หลาย ๆ วันบางครั้งภาพหายไป อิทธิพลของฟรีเป็นแบบนี้ก็เลยชัก "ท้อ" ภาพบางภาพเราไปตามเก็บไม่ได้แล้ว เล่าเรื่องด้วยภาพพอภาพหายไป อาการ งง ตามมาครับขณะนี้เวปป์ฝากภาพที่เคยใช้ คลิกอย่างไรก็ไม่ขึ้น(ฝากไม่ได้) ต้องไปหาอีกเวปป์(เศร้า)

[Deang-sarapee]

ใครพอจะตอบให้หายข้องใจได้บ้างครับ กระทู้ของเราที่เขียน ๆ กันไปหลัง ๆ ตามเข้าไปอ่านเพื่อตรวจสอบสิ่งที่เราได้เขียนไว้ ปรากฏว่าภาพหายหมดไม่ทราบเหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นครับ จำได้ว่าเมื่อผ่าน ๆ มาถ้าเราเข้า Google แล้วพิมพ์คำว่า "จักรยานธุดงค์" ก็จะปรากฏกระทู้ขึ้นมาแต่ตอนนี้กระทู้ไม่ขึ้นแล้วต้องต่อด้วย "โดยแดง-สารภี" กระทู้จึงจะขึ้นและเมื่อกระทู้ขึ้นเข้าไปคลิกอ่าน ภาพส่วนใหญ่จะไม่เหลือแล้วกำลังใจหายไปค่อนครึ่ง อยากจะหยุดแล้วเอาเวลาไปนั่งภาวนาดีกว่า เคยคิดไว้แต่นานมาแล้วว่า "โลกใบนี้นับวันอยู่ยากแล้วละครับ" วันนี้เวลานี้มันมาถึงแล้วครับ สรรพสิ่งกำลังเดินหน้าสู่ความวิบัติ วิบัติคือ ความเสีย, ความผิดพลาด, ความบกพร่อง, ความเสียหายใช้การไม่ได้ แม้แต่ศาสนาพุทธ พุทธบริษัททั้ง ๔ ก็วิบัติโดยเฉพาะอย่างยิ่งพระคือผู้นำมาทำเสียหายซะเองเช่น

๑. ศีลวิบัติ ความเสียแห่งศีล
๒. อาจารวิบัติ ความเสียมรรยาท
๓. ทิฏฐิวิบัติ ความเห็นผิดธรรมผิดวินัย
๔. อาชีววิบัติ ความเสียหายแห่งการเลี้ยงชีพ


เห็นพระอาบัติบางครั้งเราก็จิตตก ถ้าไม่มีคำว่า "สัตว์โลกเป็นตามกรรม" หัวใจคงเศร้า ยิ่งวันนี้เวลานี้พุทธศาสนากำลังเล่นแง่เล่นมุมเหมือน ๆ จะห่ำหั่นกัน ความเป็นพระของคนที่เสียสละตัวเองมาเป็นพระ แต่วัตรปฏิบัติหายจากสมณเพศแต่ยังไม่สำนึก ยังเดินหน้าอวดตัวว่า ข้า ฯ คือพระ แบบนี้แย่เลย กระบวนการใด ๆ ที่สามารถจะตรวจสอบได้ถ้าเราแน่จริง มีศีล มีธรรม ให้กระบวนการนั้น ๆ เขาพิสูจน์แล้วก้มหน้าก้มตารับวิบากกรรมของตนไป แบบนี้ก็จบ พุทธศาสนาก็จะเจริญรุ่งเรืองยิ่ง ๆ ขึ้น กาลเวลาพิสูจน์คำสอนของพระพุทธองค์ที่ว่า ทุกสิ่งล้วนเป็น อนิจจัง ทุกข์ขัง และอนัตตา....สาธุ ครับ(ทราบซึ้งคำสอน)

เรามาเที่ยวกันต่อครับออกจากโรงโอเปลา เราอาศัยแผนผังของทางการที่เขาแสดงให้ชมเดินต่อไปยังจัตุรัสโฮจิมินห์ (Tran Nguyen Hai Statue) ซึ่งสถานที่นี้ตั้งอยู่บริเวณใจกลางเมืองโฮจิมินห์ จุดเริ่มต้นของการเดินทางท่องเที่ยวในเมืองโฮจิมินห์ บริษัทท่องเที่ยวแนะนำให้มาเริ่มตรงใจกลางแห่งนี้ก่อน เพราะสามารถไปยังจุดอื่นๆ ได้ง่าย แต่ของเราไปเริ่มที่โบสถ์ก่อนแล้วไปไปรษณีย์มาโอเปลาแล้วถึงจะมาที่นี่เป็นการย้อนศร โดยจุดนี้จะมีรูปปั้นของอดีตประธานาธิบดีโฮจิมินห์ ด้านหลังเป็นศาลาว่าการเมือง ซึ่งดูแปลกตาในสไตล์ฝรั่งเศส ถ้ามองจากตรงนี้สามารถมองให้เห็นถึงความจอแจของเมืองใหญ่ เพราะที่นี่นอกจากจะเป็นศูนย์กลางของเมืองแล้ว ยังเป็นศูนย์กลางของการค้าอีกด้วย คล้ายกับสีลมของเมืองไทยหรือย่านตลาดวโรรสของเมืองเชียงใหม่ แต่รถไม่ติดเพราะที่เมืองนี้มีรถยนต์น้อย มีรถมอเตอร์ไซด์มากกว่า เวลาข้ามถนนต้องระมัดระวังเป็นพิเศษครับ

[NOKNICE]

อรุณสวัสดิ์ลุงแดงและทุกท่านครับ

ไปเที่ยวเวียดนามเหนือวันที่ 9-12 ที่ผ่านมาครับ

[Deang-sarapee]

อรุณสวัสดิ์ลุงแดงและทุกท่านครับ

ไปเที่ยวเวียดนามเหนือวันที่ 9-12 ที่ผ่านมาครับ

อรุณสวัสดิ์ครับ คุณนก เห็นภาพแล้วดีใจครับการเดินทางออกไปท่องเที่ยวให้กำไรกับชีวิต สุดยอดครับ คงได้ประสบการณ์พร้อมภาพสวยอีกมากมายมาเล่าสู่กันฟังนะครับ จะรอชมด้วยความยินดีครับ







Ben Thanh Market ตลาดบินถั่นถือเป็น Land Mark ของ HCMC วันๆ หนึ่งจะมีผู้คนแวะมาเที่ยวช้อปปิ้งที่นี่เป็นจำนวนมาก ของที่ขายก็อนุมานเหมือนกับโบ๊เบ๊ ประตูน้ำ บวกกับจตุจักร ใครได้มาแวะที่นี่มีอันต้องละลายทรัพย์แน่นอน ตั้งอยู่บนถนนเลเลย (Le Loi) ใกล้ๆ กับจัตุรัสโฮจิมินห์ ได้รับการก่อสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2457 บนพื้นที่ประมาณ 1 ตารางกิโลเมตร ซึ่งมีหอนาฬิกาอยู่ด้านหน้าเป็นสัญลักษณ์ ตลาดแห่งนี้ได้รับความนิยมอย่างมากทั้งจากคนพื้นเมืองและนักท่องเที่ยวต่างชาติ เพราะมีสินค้าจำหน่ายมากมายทั้งเสื้อผ้า กระเป๋าเดินทาง เป้ นาฬิกา ของที่ระลึก อาหาร เครื่องเทศ ไปจนถึงอาหารสด และดอกไม้ ราคาไม่แพง

[NOKNICE]

อรุณสวัสดิ์ลุงแดงและทุกท่านครับ

[Deang-sarapee]

อรุณสวัสดิ์ลุงแดงและทุกท่านครับ

สวัสดีครับ หลานนกและทุกท่านครับ ช่วงนี้ไม่ค่อยจะว่างสักเท่าไหร่ แต่ก็เฝ้าติดตามภาพสวย ๆ จากคุณหลานที่เดินทางไปเวียตนามนะครับ เห็นแล้วอยากกลับไปอีกโดยเฉพาะที่ ซาปา สนุกตื่นเต้นเร้าใจพอควร เมื่อครั้งที่ปั่นไปกันครั้งสุดท้ายนอนริมถนน และทุ่งนา ครั้งแรก ๆ กลัว ๆ แต่ก็ผ่านมาได้เราคิดนะว่าเวียตนามจะไม่ปลอดภัย ที่ไหนได้ปลอดภัยกว่าบ้านเรามากครับ ของเราต้องระมัดระวังบรรดา "ขี้ยา" นี่ละครับตัวร้ายไม่ทราบว่าอีกกี่ร้อยปีมันจึงจะหมดประเทศ เชื่อครับว่า หากไม่ต่ต่อตา ฟันต่อฟัน ก็อย่าหวังจะได้พบความสุขปลอดภัย

ขอบคุณเจ้าของภาพนี้นะครับ เราไม่ได้ค้นหาสัญญลักษณ์ของตลาดนี้ ความจริงแล้วตลาดนีเขามีชื่อ ก็ตามที่เห็นนี้นะครับ

ออกจากตลาดเราก็พากันเดินลัดเลาะเพื่อไปยังสถานที่ทำงานของอดีตประธานาธิบดี(ลุงโฮ)ผ่านศาลเจ้าแวะเข้าไปชมเป็นของชาวฮินดู แปลก ๆ ดี (อยู่ได้ไง)

ผ่านป่าต้นยางร่มคลึ้มเย็นสบายน่าอิจฉาครับ ภายในสวนยังมีปฏิมากรรมรูปปั้นให้ชมอีกหลาย ๆ อย่าง ที่ชอบก็คือปฏิมากรรมดิ้นได้(หนุ่มสาวมาพรอดรักกัน)เห็นแล้วจะอิจฉาดีหรือสมเพทอ่านใจตัวเองไม่ทัน



ถึงแล้วครับ ทำเนียบของอดีตประธานาธิบดีเวียดนามใต้ (Reunification Palace)
• ที่ตั้ง : ตั้งอยู่บริเวณใจกลางเมืองโฮจิมินห์ ทำเนียบของอดีตประธานาธิบดี ปัจจุบันเรียกกันว่าทองยัด และเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์ด้วย อาคารทันสมัยหลังใหญ่นี้รายรอบด้วยสวนขนาดใหญ่ตั้งอยู่ในบริเวณที่เคยเป็นทำเนียบของผู้ว่าการชาวฝรั่งเศสที่เรียกว่า ทำเนียบนโรดม (Norodom Palace) ซึ่งมีอายุย้อนหลังไปถึงปี พ.ศ. 2411 หลังจากที่ข้อตกลงเจนีวานำจุดจบมาสู่การยึดครองของฝรั่งเศส โงดินห์เดียม ประธานาธิบดีของเวียดนามใต้ได้พำนักอยู่ในทำเนียบแห่งนี้
• ในปี พ.ศ. 2506 ทำเนียบนี้ถูกทิ้งระเบิดโดยทหารอากาศเวียตนาใต้และได้มีการสร้างอาคารใหม่ที่รู้จักกันในชื่อ ทำเนียบอิสรภาพ (Independence Palace) ขึ้นแทนที่โครงสร้างเก่าถูกทำลาย อาคารปัจจุบันออกแบบโดยโงเวียดทู (Ngo Viet Thu) สถาปนิคชาวเวียตนามผู้สำเร็จการศึกษาจากฝรั่งเศส และสร้างเสร็จสมบูรณ์ในปี พ.ศ. 2509 ก่อนจะสิ้นสุดลงในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2518 เมื่อกองกำลังคอมมิวนิสต์ได้เคลื่อนขบวนรถถังเข้าชนประตูเหล็กด้านหน้าของทำเนียบและโค่นรัฐบาลเวียตนามใต้ลง
• ทุกวันที่ทำเนียบเดิมถูกเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์ให้เข้าชมได้ โดยทุกสิ่งทุกอย่างถูกทิ้งไว้ให้เสมือนสภาพเดิมในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2509 โดยชั้นล่างเป็นห้องจัดเลี้ยง ห้องโถงใหญ่ซึ่งรัฐบาลเวียตนามใต้ประกาศยอมแพ้และห้องเล็กถูกใช้สำหรับการบรรยายสรุปประจำวันทางทหาร ในระหว่างช่วงก่อนที่รัฐบาลเวียตนามใต้จะถูกโค่น
• ส่วนชั้นที่สองเป็นห้องรับรองของประธานาธิบดีตรันวันเฮือง และห้องรับรองของประธานาธิบดีเทียว ซึ่งเพียบพร้อมด้วยห้องนอน ห้องรับประทานอาหาร และห้องสวดมนต์แบบคาทอลิค ชั้นสามเป็นห้องรับรองของภริยาประธานาธิบดี และชั้นที่สี่เป็นห้องฉายภาพยนตร์ส่วนตัวและลานจอดเฮลิคอปเตอร์ ซึ่งจากที่นี่จะสมารถเห็นทิวทัศน์อันงดงามของถนนเลหย่วน (Le Duan Boulevard) ได้เป็นอย่างดี
• ด้านหลังทำเนียบเป็นสาธารณะกงเวียดวันฮวา (Cong Vien Van Hoa) ซึ่งเป็นพื้นที่สีเขียวร่มรื่นสบายตา ด้านหน้าถนนเลหย่วน ถูกกั้นไว้ด้วยสวนสาธารณะใหญ่แห่งหนึ่งที่ร่มครึ้มด้วยไม้ใหญ่ บริเวณด้านหนึ่งใกล้กับถนนไทวันลุง (Thai Van Lung) สำนักงานของโครงการอพยพอย่างมีระเบียบของอเมริกัน (American Orderly Departure Program) ซึ่งตั้งอยู่ในปี พ.ศ. 2523 เพื่อให้ความช่วยเหลือเด็กลูกครึ่งอเมริกัน-เอเชีย และผู้ลี้ภัยทางการเมืองอยู่บริเวณใกล้ๆ นั้น (ขอบคุณข้อมูลจาก โอเชี่ยนสไมล์ทัวร์ ครับ)

[NOKNICE]

สวัสดีครับลุงแดงและทุกท่าน