ผลแห่งความเพียร

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ความเพียรพยายามมีความหมาย ก้าวที่สำคัญของการทำงานด้วยปริยัติ ปฎิบัติ ปฏิเวท ซึมซับรักจักรยานเป็นชีวิตจิตใจ ศึกษาอ่านหาความรู้ เสมอเหมือนน้ำที่ไม่เต็มมแก้วพึงรินหลั่งใหลใส่ตนได้ตลอด กระนั้นแล้วเหนืออื่นใดคือลงมือปฎิบัติเฝ้าฝึกเฝ้าซ้อมเฝ้ากระทำเช้ายันค่ำ ขอขอบพระคุณที่การกลั่นกรองคุณภาพกีฬาจักรยานได้ผลกับนักกีฬาของข้าพเจ้า

[เนิ่ม ชมภูศรี]

เรื่องราวการเดินทางสามสิบปีชีวิตจักรยาน เมื่อรักแล้วพึงเดินทางให้ถึง

[เนิ่ม ชมภูศรี]

แสงแห่งศรัทธา

[ว่าวต้องลม]

รอมาเล่าให้จบครับโค้ชเนิ่ม

[ลิงกังปั่นหมอบ]

สุดยอดครับ กรุงเทพมีสนามแนวเวโลโดมแบบนี้มั้ยครับ

พูดก็พูด ยังไม่มี Track Bike เลย เอา Road Bike ไปชิ่งจะโดนเขาไล่มั้ยนิ "เอ็งไปเล่นตรงนู้นนะ ถนนโน่น" 5555+ อันนี้ขำ ๆ แต่โดนทักแบบนี้จริง มีเครียด

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ถ้านักกีฬาท่านใดท้อ อย่าได้ท้อถอยนั้นง่ายเกินไป เมื่อเป็นภาษาจักรยานนั้นเราควรเข้าใจที่มาที่ไปของพลังที่ถดถอยเช่นนั้น การฟื้นฟูสภาวะจิตใจที่ร่างกายบอบช้ำจากผลของการฝึกอย่างหนัก คือความเข้าใจที่สำคัญของคนที่คอยดูแลนักกีฬา

พรหมวิหาร ๔ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา เมตตาต่อร่างกายตนร่างกายนักกีฬา พึงเข้าใจว่าเราซ้อมหนักมากเกินไป ก็บอบช้ำ กรุณาเมื่อเขาบอกความเบื่อหน่ายไม่ยินดีต่อการฝึก ควรกรุณาต่อภาษาร่างกายที่เรารู้สึก มุทิตายินดีอย่างยิงที่เขาออกปั่นจักรยาน ยินดีอย่างยิ่งที่เขาพยายาม แม้นว่าจะไม่สำเร็จผลดังปรารถนา เพียงให้รับรู้บำรุงความรู้สึกถึงความปิติภูมิใจที่ปั่นจักรยานพบสภาวะแห่งอิ่มเอิบ รักษาดวงจิตอิ่มเอิบนั้นให้เกิดปิติตระหนักถึงสิ่งที่เราเรียกว่าความภาคภูมิใจ ขนลุกขนพอง ปั่นถึงเป้าหมายที่ตั้งใจ แม้นจะยากลำบากเพียงใด เราฝ่าฝันทำงานบรรนลุเป้าหมาย แม้ยากยิ่งเหนื่อยล้าสาหัจขนาดไหน หากทว่าเราย่อมเกิดภาวะแห่งปิติที่เรารู้ได้ด้วยตน มุทิตายินดีต่อภาวะที่เกิดขึ้นเช่นนั้น อุเบกขาต่ออุปสรรคนานาทุก ๆ ประการ แดดร้อน ฝนตก ตื่นตั้งแต่เช้า กลับบ้านยามค่ำ ร่ำเรียนเหนื่อยล้า กลับบ้านต้องฝึก รู้จักวางเฉยต่ออุปสรรคเช่นนั้น แลรู้จักวางเฉยว่าย่อมมีความสำเร็จ ความล้มเหลว ความยินดี คำชื่นชม คำปรามาศดูถูกดูหมิ่น เยาะเย้ยในท่วงท่าลีลา วางเฉยเสีย อุเบกขาต่อสิ่งเหล่านั้น

ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เที่ยง การฝึกซ้อมก็ไม่เที่ยง แผนการฝึกก็ไม่เที่ยง มีความเปลี่ยนแปลงตลอด การฟื้นฟูก็ไม่ตรงดังใจที่คิดและศึกษา อาศัยยิ่งคือการศึกษาภาษาร่างกายแห่งตนเองให้ละเอียดลึกซึ้ง

มัชฌิมาปฏิปทา ทางสายกลาง แม่นยำถูกต้องมั่นคงแน่นอนดังองค์พระศาสดาพระตถาคตเจ้าทรงตรัสสสอนให้แด่มนุษย์

หากถามว่าทำไมต้องเพิ่มงานการฝึก เพียงเราเข้าใจด้วยสัจจะความจริงว่า ร่างกายเราเมื่อหายใจออกคือการเดินทางไปสู่ความเสื่อม เมื่อหายใจเข้าคือการต่อชีวิต หยุดหายใจคือการจบ และการหายใจออก คือภาวะการตกลงของไปสู่ความเสื่อมของร่างกายมนุษย์ นำพาเราไปสู่จุดจบทุกขณะที่หายใจออก หากฝึกย่ำอยู่กับที่ เพียงแค่ความหนักเท่าเดิม ก็เท่ากับเรายิ่งทำงานต่ำลงไปเรื่อย ๆ

และกระผมเพียรพูดเขียนไปเรื่อย ๆ เพื่อบันทึกภาษาไว้ที่ใดที่หนึ่ง และเลือกพื้นที่นี้เป็นที่บันทึกเรื่องสิ่งที่ชีวิตนี้ก้าวเดินทางผ่านมา ถูกบ้างผิดบ้างขอกราบอภัยทุก ๆ ท่านที่เข้ามาเยี่ยมเยือนด้วยความรู้สึกเช่นเดียวกันคือคนรักจักรยาน

ขอขอบพระคุณครับ

[เนิ่ม ชมภูศรี]

รอมาเล่าให้จบครับโค้ชเนิ่ม

ขอบคุณครับ

[เนิ่ม ชมภูศรี]

สุดยอดครับ กรุงเทพมีสนามแนวเวโลโดมแบบนี้มั้ยครับ

พูดก็พูด ยังไม่มี Track Bike เลย เอา Road Bike ไปชิ่งจะโดนเขาไล่มั้ยนิ "เอ็งไปเล่นตรงนู้นนะ ถนนโน่น" 5555+ อันนี้ขำ ๆ แต่โดนทักแบบนี้จริง มีเครียด

กรุงเทพมีสนามเวลโรโดรมหัวหมาก ส่วนผมอยู่พิษณุโลกไม่มีเวลโรโดรมให้เด็กซ้อม อาศัยปั่นบนนถนนครับ เวลาแข่งถึงได้ซ้อมโดรม โดรมที่เห็นคือโดรมจังหวัดสุพรรณบุรีครับ ขอบคุณครับ

[เนิ่ม ชมภูศรี]

...............

[Mr.coffee]

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ย้อนหลังกลับไป 6 เดือน

เบื้องหลังผลของการแข่งขันที่บรรลุสู่เป้าหมายสูงสุด ในการแข่งขันเป้าหมายสำคัญ เราต้องทำการบ้านอย่างหนักมาก ทั้งการอ่านการศึกษา เราวางเป้าหมายกับการแข่งขันกีฬาเยาวชนแห่งชาติ ช่วงเดือนมีนาคม 2559 และหากนับถอยหลังการวางแผนช่วงก่อนการแข่งขัน 6 เดือน ก็จะอยู่ในช่วงการคัดเลือกตัวแทนภาค 5 ที่จังหวัดเชียงใหม่ ระหว่างเดือน กันยายน-ตุลาคม 2558

การบ้านของทีมเราคือ ทำอย่างไรถึงจะได้รับเหรียญรางวัล อย่างน้อยที่สุด ขอเพียงติดอันดับ 1 ใน 3 ของการแข่งขันครั้งสำคัญ

และการแข่งขันกีฬาเยาวชนแห่งชาติ ก็เป็นแมทช์การแข่งขันที่สำคัญยิ่งด้วยเช่นกัน

เมื่อย้อนหลังกลับไปช่วงก่อนการแข่งขัน 6 เดือน ก็ต้องมีการวางโครงไว้ในหัวคร่าว ๆ เสมือนสร้างภาพจินตนาการในความฝัน แล้วเดินทางไปตามภาพนั้น

ภาพฝันคือการขึ้นแท่นรับเหรียญรางวัล

[kittisuk1979]

ติดตามผลงานมาตลอดครับ พี่เนิ่ม

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ติดตามผลงานมาตลอดครับ พี่เนิ่ม

ขอขอบพระคุณมากครับ

[เนิ่ม ชมภูศรี]

มองเขามองเรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง

กระผมก็มานั่งพิจารณาสภาพภายในของทีมตนเองก่อน ก่อนจะวางแผนพุ่งสู่เป้าหมายสูงสุด การรู้เรื่องตนเองคือจุดสำคัญยิ่ง เราต้องรู้ขีดความสามารถของร่างกายเรา รู้อย่างไร หนึ่งแรก รู้ว่าเราชอบปั่นอะไร ปั่นแบบไหน ชอบสปิ้นท์ช่วงสั้น ๆ หรือเวลาสปิ้นท์แล้วเราทำได้ดีมาก ดีกว่าเพื่อนในกลุ่ม ดีกว่าเพื่อนในทีม ขณะเดียวกัน เรารู้สึกว่าการปั่นไกล ๆ นั้นแสนทรมานร่างกายจิตใจ ชอบปั่นเร็ว ๆ สั้น ๆ มากกว่ากัน มนุษย์ความสามารถทางร่างกายไม่เหมือนกัน นักกีฬาภายในทีมของเราก็ร่างกายและความสามารถก็ไม่เหมือนกัน เราพิจารณาความสามารถของนักกีฬาเราก่อนอันดับแรก

จากนั้นแยกออกมาว่าท่านจะปั่นแข่งขันประเภทอะไร และอะไรคือสิ่งที่ดียอดเยี่ยมที่สุดเมื่อเราลงมือกระทำ แม้กระทั่งการฝึกซ้อมในแต่ละวัน เราวางแผนแต่ละจุดแต่ละวัน มักจะมีคำถาม ๆ ตัวเองเสมอ ไอ้ที่ปั่นเนี๊ยะนะ ไอ้ที่เราฝึกเด็กอยู่เนี๊ยะ มันดีที่สุดหรือยัง ยังมีอะไรมากกว่านี้ในวันนี้ ดีกว่านี้มีอีกไหม นี้คือวิถีการทำงาน การพิจารณารายละเอียดต่าง ๆ ที่อยู่ในใจเราตลอด

รู้เขารู้เรา รู้ขั้นแรกก่อนให้ได้ว่าเราชอบอะไร เราชอบปั่นแบบไหน ถ้าชอบขี่เดี่ยวปั่นคนเดียวไปเรื่อย ๆ ก็ต้องหารูปแบบการฝึกที่เหมาะสมกับร่างกายและความชอบของเรา ถ้าชอบปั่นสั้น ๆ เร็ว ๆ ก็ต้องศึกษาว่าวิธีการอย่างไร จะทำให้เราเร็วได้ที่สุดในช่วงสั้น ๆ แน่นอน เมื่อศึกษาความสามารถของตนเองก่อน ถึงวางแผนแบบแปลนการฝึกได้ จากนั้นมาวางองค์ประกอบรูปแบบการทำงานร่วมกันเป็นทีม นำความสามารถที่ใกล้เคียงกัน ใจชอบเหมือนกัน และรูปแบบการฝึกเป็นทีม ภายในการขี่ทีมเดียวกัน ประเภทเดียวกัน ในหนึ่งทีมนั้น ๆ ตัวนักกีฬาก็มีความสามารถที่แตกต่างกันด้วย แต่จุดหมายหรือเป้าหมายเดียวกัน คือพุ่งไปสู่สิ่งที่ดีที่สุด ของทีมเรา

[เนิ่ม ชมภูศรี]

มุมเล็ก ๆ มุมหนึ่งในเมืองพิษณุโลก

มีบ้านหลังหนึ่งที่ถูกกำหนดหมายขึ้นมาเองว่า เป็นบ้านจักรยาน โดยไม่มีใครมาบอกกล่าวว่าแนะนำ บอกกล่าวว่าจะต้องทำเช่นไร หรืออย่างไร

เพียงใจของคนที่อยู่ในบ้านหลังนี้ ถูกความอยากคลอบครองมาตั้งแต่วัยเด็ก ความอยากนั้นเมื่อพิจารณารายละเอียดอย่างลึกซึ้งถี่ถ้วน ปรากฎการของความอยากนี้ เป็นความอยากอันเกิดจากจิตปรารถนาดียิ่งโดยในห้วงวัยเด็กนั้นก็มิสามารถทราบเรื่องราวภายในกาย จิต แห่งตนเองได้ จักรยานช่วยนำพา อุปมาดั่งการได้ขับเคลื่อนญาณทิพย์ที่มีเครื่องนำทางคือจักรยยานเดินทางเข้าสู่รายละเอียดของเจ้าของบ้านแห่งตนในปัจจุบันกาลนี้

กระนั้นความอยากที่เป็นพื้นฐานหรือกลไกของสังคมในเบื้องต้นที่เริ่มเรียนรู้ความชีวิต แรงผลักที่ปรารถนมีชื่อเสียงโด่งดัง วาดจินตนาการในค่ำคืนแห่งความฝัน มีสุขที่สร้างขึ้นเองจากเด็กน้อยที่จินตนาการถึงการปั่นจักรยานล่องลอยไปไปในมโนจิตคิดนึก

อยากจะเป็นคนที่ปั่นจักรยานเก่งมาก ทั้งที่ความเป็นจริงนั้นแทบเป็นไปไม่ได้ ย้อนหลังกลับไปเมื่อสามสิบสี่สิบปีที่แล้ว จักรยานเป็นอะไรที่แทบนับบุคคลได้เลยว่าในจังหวัดหนึ่งมีคนปั่นกี่คน

กระนั้นแล้ว ภิบัติภัยแห่งความล้มเหลวหรือสิ่งที่จะพาให้ดวงจิตดวงใจของเราเลิกล้มความพยายามนั้น

ไม่มีเลย

(ขอบคุณภาพประกอบจากพี่ด้วงครับ)