(✿◠‿◠)....บันทึกการเดินทางสู่พุทธภูมิประเทศอินเดียด้วยจักรยาน โดย เจมบัง 007 ครับ

[เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม]

ขอขอบคุณ พี่หมึก กล้วยไม้ เมืองกาญจน์ ที่ได้เขียนบทความแชร์ประสบการณ์ขี่จักรยานท่องเที่ยวอิ่มบุญ ที่ประเทศอินเดีย ให้ชาวสมาชิกทุกๆคนครับ


บันทึกการเดินทางสู่พุทธภูมิประเทศอินเดีย โดยจักรยาน #1
บทความโดย "หมึก เมืองกาญจน์"

แล้วสิ่งที่ตั้งใจกับฝันที่รอคอยมาสองปีก็เริ่มต้นเมื่อ...ขึ้น15ค่ำเดือน2 วันสาวกานังสันนิบาโตอโหสิ หรือที่เรารู้จักกันในบ้านเราว่า วันมาฆบูชา ผมออกเดินทางจากประเทศไทยด้วยเครื่องบินพร้อมกับจักรยานคู่ชีพ คุณเจมส์บอนด์ 007 ตั้งชื่อให้เท่ๆไปงั้น แต่วันนี้กำลังกลายเป็น เจมส์บัง 007

...... ด้วยการเตรียมตัวและเตรียมใจมาร่วมสองปีโดยตั้งใจว่า...จะขอไปกราบพระพุทธองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วยการกระทำที่พยายามให้พ้นภัยเวรทั้งห้ามากที่สุด นั่นก็คือการรักษาศีลให้เต็มกำลัง และเตรียมร่างกายให้พร้อมเพื่ออุทิศป็นพุทธบูชา

....เริ่มเมื่อสองล้อแตะผืนแผ่นดินพุทธ เที่ยงคืนของวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559



รถจักรยานถูกแพ็คมาแบบลวกๆเอาแค่พอผ่านเกณท์ของสายการบิน เพื่อที่จะแกะออกได้สะดวก ผมเพียงแค่ถอดล้อหน้าแบบปลดเร็วแล้วก็มัดรวมกับเฟรมง่ายๆ ปิดนู่นนิดนี่หน่อยด้วยกระดาษกล่องพอเป็นพิธี ตรวจเช็คสภาพอยู่ประมาณสิบกว่านาทีเพื่อดูความพร้อม แล้วก็ โอเค.....นอน นอนรอเวลาเช้าเพราะเราไม่รู้ว่าข้างนอกถนนหนทางจะเป้นแบบไหนอันตรายจากมิชฉาชีพที่มีกิติศัพท์ไม่ธรรมดาของแขก กะเอาว่าสักตีสามค่อยตื่นมาตรวจตราอุปกรณ์และสัมภาระ ล้างหน้าล้างตาแล้วค่อยออกจากสนามบินมุ่งหน้าสู่ถนนหลักคือ ไฮเวย์ ซึ่งเป็นเรื่องประหลาดที่ผมได้แผนที่มาแบบ งง งง เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังครับ (ติดไว้ก่อน)

หลังจากตรวจดูความเรียบร้อยของรถและสัมภาระพร้อมกับล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยแล้ว ผมก็จูงเจ้า 007 ของผมออกมาทางประตูหน้าของสนามบิน มีแต่แขกมองกันแบบว่าผมเป็นตัวประหลาด ก่อนที่ผมจะมา ผมโดนกำชับจากรุ่นพี่ว่า หมึก หมึก หมึกต้องทำตัวให้ดูโทรมที่สุดนะจะได้ไม่เป็นที่สะดุดตาของแขก แล้วรถจักรยานก้แปลงร่างให้ดูเก่าๆนะจะได้ไม่หาย ซึ่งผมก็พยายามทำตาม โดยหาที่พันสายไฟหลากสีมาพันมั่วๆให้มันดูทุเรศๆ แต่ก็ทำได้แค่นี้ 007 มันเท่ ทำไงมันก็ยังเท่ อิอิ.....จะมีที่ทำได้โดยไม่ยากอะไรก็คือผมเองนี่แหละ เพราะมันโทรมอยู่แล้วโดยธรรมชาติ

......คราวนี้ก็พร้อมลุยแดนภารตะกันแล้วละครับ......เจมส์บัง 007..........ลุย

[เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม]

เจมบัง 007 บันทึกการเดินทางสู่พุทธภูมิประเทศอินเดีย
โดยจักรยาน #2

บทความโดย หมึก เมืองกาญจน์



ไก่ตกใจมอเตอร์ไซด์ฉันใด ชาญชัยก็ตกใจยวดยานบนถนนในกัลกาต้าฉันนั้น ปั่นออกมาจากสนามบินแบบไม่รู้ทิศรู้ทาง ต้องใช้คำว่ามั่วอย่างเดียวเท่านั้น ฟ้ายังไม่สว่างแม้หนทางยังไม่เปิด แต่ผมกับ 007 ก็ต้องลุยกันละ ขอให้ออกมานอกสนามบินก่อนเป็นใช้ได้ แล้วก็เริ่มจับทิศทาง ตั้งสติ บอกกับตัวเองว่า สติต้องมาปัญญาถึงจะเกิด แล้วผมก็หายใจลึกๆสามที ควักแผนที่จากแท็ปเลตออกมาดู(แผนที่ที่ได้มาแบบ งง งง ) จับทิศได้ว่าต้องข้ามแม่น้ำที่เมือง เฮาร่า(Howrah) แล้วก็หาคนที่พอจะดูเป็นมิตร แต่มันก้เช้าเกินไปสำหรับจะสังเกตุอะไรได้ชัด เจอใครก็ถามหล่ะ .....เฮาร่าไปทางไหนครับ

...... ด้วยภาษาที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดคือภาษาท่าทางชีโบ้ชี้เบ้ไปตามเรื่อง แล้วก้ออกเสียง เอาร่า เฮ่าร่า จนกว่าแขกจะส่ายศรีษะ ซึ่งแปลว่าใช่ ทีแรกเราก็งง ทำไมไม่พยักหน้า เอาแต่ส่ายหน้า อ๋อ ที่แท้ ส่ายหน้าแปลว่าใช่นี่เอง แป่วววว!!!! มันคือบทเรียนบทแรกของผม ส่ายหน้าคือ ใช่



พอเริ่มสว่างรถก้เริ่มมากขึ้น มากขึ้น อะไรก็ไม่เท่าทำไมมันบีบแตรกันจ้าระหวั่นแบบนี้ วิ่งกันแบบค่อนข้างมั่วไปหมด สวนลูกศรก็มีผ่าไฟแดงก็เยอะ เล่นเอาแบบว่าต้องใช้สัญชาติญานกันเลยทีเดียว ผมก็เลยถือโอกาสหาช่วงจังหว่ะที่รถน้อยๆพอที่จะควักกล้องขึ้นมากดภาพไว้เป็นที่ระลึกได้ไม่กี่ภาพ แล้วก้เกิดความคิดขึ้นมาได้ว่า เออจูงก็ได้นี่นา เลยยกรถขึ้นบนฟุตบาทแล้วก็จูงไปเรื่อยๆ ถือซะว่าเราเป็นพญาน้อยชมตลาดก้แล้วกัน ฮ่าๆๆ

ยังมีตึกใหญ่โตให้เห็นมากมายแต่ก็ฉายความเป็นอมตะมาพอสมควรมันเก่าและชำรุดแทบจะทุกตึก อาจจะเพราะที่เมืองกัลกาต้าร์นี้เคยเป็นเมืองหลวงเก่าของอินเดียมาก่อน ซึ่งก็ยังทิ้งร่องรอยให้เห็นถึงความมีอารยะที่ไม่ธรรมดาของเมืองนี้อยู่ แต่ของที่คู่กันกับความเจริญก็คือความเสื่อมนี่เองเมื่อกาลเวลาผ่านไป ร่วมถึงผู้คนที่มีทั้งสูงจนถึงต่ำติดดิน หลายชีวิตนอนอยู่บนตึกโอ่อ่า แต่อีกหลายชีวิตนอนมันบนทางเท้าเลย



แค่เพียงเริ่มต้น ผมก้เจอสัจจะธรรมของชีวิตมากมาย ชีวิตที่แตกต่างตามเหตุและปัจจัยที่ทำกันมาไม่เท่ากัน ไม่มีพระเจ้าหรือพลังวิเศษอะไรมาลิขิตชีวิตของใครต่อใครมีก็แต่เพียงการกระทำของแต่ละคนเท่านั้น...นี่หล่ะกระมังที่พระองค์ทรงพยายาม ที่จะให้เราเห็นว่าสัตว์โลกนั้น ย่อมเป็นไปตาม....”กรรม”....ของใครก็ของมัน เหมือนผมเองตอนนี้ที่กำลังเผชิญกับกรรม กรรมที่ผมสร้างและกำหนดของผมเอง พยายามสร้างเหตุที่เป็นกุศล ส่วนผล จะเป็นไปอย่างไรก็สุดแล้วแต่หล่ะครับพี่น้อง ...เดี๋ยวสักพักก็คงพ้นวิบากเมืองอันแสนจะวุ่นวายนี้แล้วหล่ะครับ เอ้า ปั่นๆๆ ไป...ปั่นๆจักรยาน ทางจะใกล้หรือไกลไม่สำคัญมันอยู่ที่หัวจายยยย เอ้า ปั่นๆจักรยาน.....

[เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม]

เจมบัง 007 บันทึกการเดินทางสู่พุทธภูมิประเทศอินเดีย
โดยจักรยาน #2.1

บทความโดย หมึก เมืองกาญจน์

ถามตัวเองว่า นี่กูบ้าไปแล้วมั๊งมาทำอะไรที่นี่ฟ๊ะ มันไม่ใช่ที่ๆจะมาปั่นจักรยานกินลมชมธรรมชาติอะไรเลย นี่มันจราจลชัดๆ ตั้งแต่ Howrah แล้ว มีทั้งรถบรรทุกรถเมล์รถตุ๊กๆวิ่งกันวุ่นวายไปหมดแบบไม่มีเลนให้ดูกันเลย แถมยังมีวัวเป็นฝูงบนถนนอีก เสียงแตรก็ไม่มีหยุดบีบกันแบบถ้าเป็นบ้านเราคงฆ่ากันตายไปแล้วแน่นอน แต่ก็บ้ามาถึงนี่แล้วเป็นไงก็เป็นกัน ผมไม่มีจังหวะถ่ายรูปจราจลในตัวเฮาร่าให้ดูเลยเพราะมันโหดจริง แล้วผมก็ถามทางเขามาตลอดเป้าหมายอยู่ที่ต้องข้ามแม่น้ำคงคา ไปขึ้นไฮเวย์ให้ได้ และนี่ก็เป็นทางเลือกที่เสี่ยงอีกครั้งนึง สะพานพระราม9 เหมือนเลย แต่รถสิบล้อเยอะไปหน่อย




อย่างน้อยก้พอมีจังหว่ะหาความสุนทรีย์ของบรรยากาศรอบๆได้ชั่วอึดใจนึง เหลียวซ้ายมองขวารถไม่มี เอาซักแช๊ะสิ นั่น....สวยดีเหมือนกันนะ สะพานพระราม9ที่นี่ อิอิ ... อ๊ะๆๆ ยังมีอีกามาเป็นนางแบบให้กดภาพสวยๆอีกภาพ แต๊งกิ้วนะตัวเอง....แล้วตัวรู้มั๊ย...ไฮเวย์ไปทางไหน...ไปทางนี้ใช่เปล่า...ซิดนี่ ซิดนี่ ใช่ป่ะ (ซิดนี่แปลว่าตรงไป..ได้มาคำนึงตั้งแต่เช้ามืด)....นั้นๆๆ...สายหน้าแล้ว...แสดงว่าใช่ละซิ ตัวเองงงง



หนทางพิสูจน์ม้า...และหนทางก้พิสูจน์ความบ้าของผมไปในตัวด้วย ผมไม่ใช่นักปั่นจักรยานที่เก่งอะไรเลย ออกจะโหลยโท่ยเสียด้วยซ้ำ หมวกที่นักปั่นเขาใส่กันก็ไม่เอามา กางเกงรัดไข่แบบที่เขาใส่ กันเจ็บก้นฟิตเปรี๊ยะผมก็ใส่ไม่ถนัด มันอาย ของเรามันไม่น่าเร้าใจอะไรอย่าใส่ดีกว่า นี่หล่ะ กางเกงบอลเบาสบายดี มีกางเกงในหนังแท้แม่ให้มาอยู่แล้ว ถึงไหนก้ถึงกัน....

ปัญหาของผมตอนนี้ไม่ใช่เส้นทางแล้วเพราะผมจูงขึ้นมาเข้าเส้นไฮเวย์สำเร็จแล้ว ต้องยอมรับว่าจูงขึ้นมาครับ ไม่ใช่ไม่มีแรงปั่นแต่รถสิบล้อเขาจะรับประทานเสียก่อน เมื่อเอยเมื่อนั้น....มันก็จวนเย็นเต็มที....คืนนี้จะนอนที่ไหนเอย....เจ้านกขมิ้นเหลืองแก่เอ๋ย....ที่เจ้าก็ไม่คุ้นเคย...เรือนเจ้าก้ไม่คุ้นตา...เจ้ารอนเจ้าเร่มา...สุดแต่วาสนาเอย.....

[เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม]

เจมบัง 007 บันทึกการเดินทางสู่พุทธภูมิประเทศอินเดีย
โดยจักรยาน #3 ตอน...โซ่ตรวนแห่งความกลัว

บทความโดย หมึก เมืองกาญจน์

...เมื่อตะวันยังคงส่องแสง เราจะสิ้นเรี่ยวแรงสิ้นหวังไปได้ไฉน...เมื่อทนงตนเองไม่ย้ำเกรงใครจะแค่ไหน ไม่สนใจสู้มัน...ลั่น ลันลา ลันลา..ลาล้าลาลา.....เพลงเก่าๆ ดังก้องในหัว ที่พร้อมจะทิ่มลงบนหมอนนุ่มๆ ทุกวินาที ...ผมผ่านความวุ่นวายของเมืองหลวงเก่ากัลกาต้าร์มาได้อย่างฉิวเฉียด มีพลาดเหยียบอุจจาระวัวนิดนุง นิดเดียวเท่านั้น นอกนั้นอุจจาระคนล้วนๆ ฮิฮิ ไม่ได้อารมณ์เสียแต่แค่สงสัยว่า รถเยอะขนาดนี้ มันหาจังหว่ะไหนมาหย่อนก้นปล่อยขุมทรัพย์ก็เท่านั้นเอง



...ทีนี้เส้นทางบนไฮเวย์ ตามแผนที่ในแทบเลตก็เริ่มขึ้น ปั่น ปั่น เท่านั้น อย่าไปคิดมาก...แต่แล้ว..ความคิดชนิดหนึ่งก็แว๊บเข้ามาแทรกเพลงที่ยังกังวาลแบบขัดขึ้นมาซะงั้น...เอ็งจะไปนอนที่ไหนคืนนี้ นี่มันชักจะเย็นแล้วนะ...ไม่มีบ้านมีเรือนเลย มีแต่ท้องนากับรถสิบล้อบนเนี่ยะ...แป่ว!!! เพลงกร่อยเลย...เพลงอวสานเซลแมนจะกลายเป็นเพลง อวสานข้าน้อยซะละมัง...ต้องหาปั๊มน้ำมัน นั่นคือคำตอบ...แล้วก็เหมือนสวรรค์ทรงโปรด...เจอแล้ว.."อินเดียนออย"ชื่อนี้ผูกขาดทั้งประเทศ...



แล้วเจ้า007กับผมก็พากันเข้าไปหาท่านผู้ใจบุญในปั๊ม...หนวดดำคลึ้มรับกับใบหน้าได้รูปสะดุดตา ก็สะดุดตรงตานี่แหละเพราะที่อื่นดำหมด ดำทั้งตัวทั้งหน้าเห็นแต่ตาขาวชัดเดะอย่างเดียว จ๊ากกก!!! กลัว...ด้วยท่าทีที่สุภาพ น่าสงสาร สำรวม ปนน่าเวทนานิดๆ แอบทำเศร้าหน่อยๆ ให้ดูน่าเห็นใจ



...ผม ผม มาไกลครับ มาจากเมืองไทย ... แขกยังนิ่งคงจะฟังไม่รู้เรื่อง...มาจากแบงค์ค๊อกครับ...ยังนิ่ง...พัทยายูโนว? พัทยาแบงค์ค๊อกไทยแลนด์...ส่ายหน้าทันที แปลว่าเข้าใจละ...แล้วการเจรจาขอที่พักพิงในปั๊มก็เป็นผล...แขกพาไปหาที่ให้นอนในห้องกระจกอย่างดีทีเดียวมีเตียงไม้อยู่ สองเตียงแค่นี้ก็วิมานแล้วครับสำหรับคนจร
...เรื่องมันไม่จบแค่นี้สำหรับคืนที่สองหลังจากคืนแรกที่ท่าอากาศยานอินเดีย

พรุ่งนี้ติดตามอ่านต่อ (ต่อตอน โช่ตรวนแห่งความกลัว#3.1)

[เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม]

เจมบัง 007 บันทึกการเดินทางสู่พุทธภูมิประเทศอินเดีย
โดยจักรยาน #3.1 ตอน...โซ่ตรวนแห่งความกลัว

บทความโดย หมึก เมืองกาญจน์



จัดแจงปลดสัมภาระ ด้วยความเพลียมาทั้งวันก็กะว่าจะนอนเล่นๆประเดี๋ยวจะลุกไปล้างหน้าล้างตัว เผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้...มาสะดุ้งเอาตอนที่มีเด็กวัยรุ่นเข้ามาเปิดไฟ แล้วโวยวายให้ผมไปนอนที่อื่น เหมือนจะบอกว่าตรงนี้เขานอนประจำอยู่ ... ไม่เป็นไรผมย้ายได้......ยังทะลึงแต๊งกิ้วเขาด้วยนะ...แต่เหมือนเหตุการณ์จะไม่หยุดแค่นั้น



...แขกแว๊นวัยโจ๋ไปตามใครมาไม่รู้ดูท่าทางจะมีฐานะ...แล้วเขาก็ถามเราว่าเป็นใครมานอนที่นี่ได้อย่างไร ผมก็บอกไปว่าผมมาจากเมืองไทย แล้วก็ขออนุญาติเจ้าของปั๊มแล้วเขาให้มาพักที่นี่ ...แต่แทบช๊อค...เขาบอกเขานี่ละเจ้าของขอดูพาสปอร์ต ถ้าไม่มีเขาจะแจ้งตำรวจ ... เออ ซวยจริงๆ ...คืนตะลอนร่อนเร่คืนแรกก็โดนซะแล้ว...ผมก็ให้เขาดูแล้วก็ขอโทษว่าเข้าใจกันผิด

...สุดท้ายผมก็เก็บข้าวของแต่เจ้าของเขาใจดีมากพอคุยกันรู้เรื่องรู้ราว เขาก็ให้เรานอนต่อได้ แต่ แขกแว๊นท์วัยโจ๋นั่นสิ ท่าทางไม่ค่อยเป็นมิตรเลยแถมมีกลิ่นเหล้านิดๆด้วย...ผมเผ่นดีกว่า ดูเวลาสามทุ่มกว่าๆ...ว่าแล้วก็จูง007ไปตายเอาดาบหน้า...บนถนนก็ไม่มีไฟ สิบล้อก็เพียบ มันจะเห็นรถผมมั๊ยเนี่ยะ...แล้วความกลัวก้เริ่มค่อยๆเข้ามาทักทาย....



หลายชีวิตในโลกใบนี้ถูกกิเลสและตัญหาตรึงติดอยู่กับวิถีเดิมๆที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้ และอีกตัวหนึ่งที่เป็นเหมือนสายโซ่แห่งพันธนาการที่รัดผูกติดชีวิตให้ไม่สามารถหลุดหรือเป็นอิสระได้เลย นั่นก็คือโซ่ตรวนแห่งความกลัวนั่นเอง มันทั้งติดทั้งแน่นจนไม่สามารถหาวิถีอิสระอื่น รวมถึงไม่มีทางจะเผชิญกับสิ่งใหม่ๆได้เลยตลอดชีวิต



... สายน้ำที่คงเคยไหลเอื่อยเยือกเย็นเมื่อวันหนึ่งมาถึงกลับรวมเป็นพลังมากมายโถมระทึกเข้าใส่สรรพสิ่งที่ขวางหน้าอย่างบ้าคลั่งพังพินาศเฉกเช่นสึนามิที่รุนแรง...จิตใจคนเราก็เช่นนั้น จากที่เคยดูใสเย็นอ่อนโยนเมื่อถึงบางช่วงแห่งเวลา โดยเฉพาะจิดใจที่เปี่ยมไปด้วยแรงศรัทธาในพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ก็พร้อมที่จะกระชากโซ่ตรวนแห่งความกลัวทั้งหมดให้ขาดสะบั้น พร้อมแล้วที่จะมีวิถีอิสระเผชิญกับอะไรก้ได้ด้วยความเป็นกุศลในใจ บอกกับตัวเองว่า



..ชีพนี้...ขอถวายแด่ องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า...น้อมปฏิบัติตามกระแสธรรมที่สมบูรณ์ด้วยอรรถะและพยัญชนะ...กราบก้มลงแนบพื้นต่อพระสุปฏิปันโนสงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้า...แล้วจะต้องกลัวอะไรอีก...คืนนี้ผมนั่งที่ศาลเจ้าอะไรก้ไม่รู้ของฮินดู...มีคนขับรถสิบล้อแวะเวียนมาวางดอกไม้ตีหนึ่งตีสองตลอด...ฝนก็ตกตลอดคืน
แขกหลายคนมองผมด้วยแววตาที่สมเพท (คงจะสะกดคำผิด ชั่งมันเหอะ)..แล้วก็คงจะงงว่านี่มันวรรณะอะไร...จัณทานก็คงไม่น่าใช่...ผมก็ปล่อยให้แขกงงต่อไปอย่ามาทุบหัวผมก็แล้วกัน...สรุปว่า เจ้านกขมิ้นเหลื่องแก่...คื่นนี้ที่แน่ๆ...คงต้องนั่งแช่ที่นี่เอย...เอ๋ยไม่นอนก้ได้เอย

[เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม]

เจมบัง 007 บันทึกการเดินทางสู่พุทธภูมิประเทศอินเดีย
โดยจักรยาน #4 ตอน บนเส้นทางไกล น้ำใจไม่เกี่ยงศาสนา

บทความโดย หมึก เมืองกาญจน์



ยังไม่เริ่มอรุณ ฟ้ายังมืดสนิทกับหมอกที่เปียกชุ่มชโลมไปทั่วทั้งพื้นหญ้าพื้นดิน อากาศหนาวแบบนี้ขืนไม่ทำอะไรสักอย่างมีหวังแข็งตายแน่ แงะเอาแทบเลตมาเปิดดูเวลาเพราะผมไม่ใส่นาฬิกาและเฟอร์นิเจอร์มาหลายปีแล้ว เวลาในแทบเลตเป็นเวลาประเทศไทย ผมต้องลบไปหนึ่งชั่วโมงครึ่งโดยประมาณสำหรับเวลาที่พอจะใกล้เคียงในอินเดีย ตอนนี้ตี5ครึ่งก็คงราวๆตี4ของที่นี่ ถึงจะยังมืดแต่ผมก็คงต้องขยับตัวแล้วละ มันหนาวมากหนาวแบบชื้นๆ ชวนจะไม่สบายเอา

แต่มีเรื่องแปลกประหลาดอย่างหนึ่งสำหรับผมคือ ก่อนจะเดินทาง2วันผมเป็นไข้น้ำมูกไหลรำคาญตัวไปหมด คิดว่ามาอินเดียคราวนี้ คงเริ่มต้นด้วยการหาหมอแน่นอน แต่ก็ไม่น่าเชื่อ พอถึงสนามบินที่กัลกาต้าร์ไข้ผมก็หายสนิทน้ำมูกหยุดไหล รู้สึกสดชื่น รับรองว่าไม่ใช่อุปทานแน่นอนเพราะผมสังเกตุตัวเองตลอดกลัวจะไปไม่ไหว เช้านี้ก็เหมือนกัน อากาศแบบนี้ผมน่าจะจับไข้ นอนก้ไม่ได้นอน นั่งตลอดคืน แต่ก็กลับไม่เป็นอะไรเลย ...ลองขยับลุกขึ้นสะบัดแข้งสะบัดขา แล้วก็ตัดสินใจจูงเจ้า 007 ออกมาบนถนน ที่พอจะเห็นทางจากรถสิบล้อที่ฉายไฟมาตลอดไม่ขาดระยะ ไปมันแบบนี้หล่ะอีกไม่นานก็คงเช้าแล้วก็คงมองทางได้ถนัดขึ้น ตอนนี้จูงกันไปก่อนแล้วกัน



...จะกี่โมงก็ไม่รู้ตอนนี้ แต่ที่แน่ๆฟ้าเริ่มสว่างแล้ว บนเส้นทางที่รอบตัวแตกต่างไปจากที่คุ้นเคย แม้อากาศจะหนาวเหน็บ แต่ แสงตะวันก็ยังคงให้ความรู้สึกที่อบอุ่นเสมอ ไม่ว่าจะอยู่ห่างบ้านแค่ไหน...บอกแบบไม่อายว่า...ผมคิดถึงบ้าน...อยากดึงลูกสาวตัวเล็กเข้ามากอดโอบคอเจ้าลูกชายที่สูงกว่าพ่อเข้ามาใกล้ๆขยับชิดแก้มภรรยาที่น่ารักแล้วก็ซบหน้าที่อกอุ่นๆของแม่

..คงได้แต่คิดละครับ...เพราะตอนนี้ท้องมันเริ่มร้องคิดถึงเจ้าของมันแล้ว...ผมคงต้องคิดถึงของกินแล้วละ...ผมยังไม่ได้สรุปว่าอะไรจะเป็นมื้อแรกของเช้านี้เลย ก็มีแขกเข้ามามุงยืนดูจักรยานแล้วจากหนึ่งคนก็เป็นสามคน สี่คน แล้วก็เพียบ เมื่อกี้ยังไม่มีใครเลยแป๊บเดียวมากันตรึมเลย เขาไม่เคยเห็นจักรยามมีเกียรกันครับเลยเข้ามาดูผมก็เลยถือโอกาสถามหาที่กินข้าว โดยสื่อด้วยภาษากายง่ายๆ แล้วก็มีคนพยักหัว(คือพยักเหมือนส่ายหน้าทั้งหัว แหม่ ทำยาก) ให้ผมตามไปที่เพิงข้างทางที่ทำแบบง่ายๆ มีเตาร้อนๆ แล้วก็มีก้อนๆอะไรไม่รู้ มีแผ่นๆด้วยคล้ายโรตี แต่ดีอย่างอะไรๆก็ร้อนไปหมด ผมเลยยืนผิงไออุ่นซะเลย



...กำลังเพลินๆ พี่บังแกก็ยื่นถ้วยดินเผามาให้มีควันร้อนลอยหอมกรุ่นมาให้ มันคือชาร้อน...ที่ใช้นมสดๆต้มกันเลยทีเดียว...กะหล้ำกะหล่ำ...แก่พูดเชิญชวน...ผมก็ถามว่า...ฮาวแมนนี่รูปี...พี่บังก้ไม่ตอบยื่นให้แบบคะยั้นคะยอ...จะกี่รูปีกี่รูวันก็ช่างมันเหอะตอนนี้คงปฏิเสธไม่ได้แล้ว ผมก็รับมาถือทำท่าเก้งๆกังๆเพราะไม่กล้ากิน กลัวจู๊ดๆ เพราะผมท้องเปราะมากกับนม...แต่เงยหน้ามองพี่บังแล้ว จู๊ดๆท่าจะดีกว่า ตาแกโตมาก มองทะลุไปถึงหัวใจได้เลยแกคงคิดว่า ทำยึกยักเดี๋ยวตบกลิ้งแค่นั้นเอง กะหล้ำกะหล่ำ ก็กระดึ๊บเข้าไปในปากแบบลืมตัว แล้วก็แทบบ้วนออกมาทันที อาศัยจังหว่ะความไวห่อปากไว้ทัน ก็มันร้อน ร้อนมาก ร้อนกว่าน้ำเดือดๆอีก...ทำไมมันร้อนงี้หล่ะพี่บัง แกหัวเราะใหญ่ ฮ่าๆๆ...



...ผมได้ความรู้อย่างหนึ่งว่าที่นี่ถ่านหินเยอะมาก เยอะจนพี่บังน้องบังแกเอามาทุบใช้แทนถ่านเลย มันงี้นี่เองถึงได้ร้อนนักแล้วพี่บังตาโตแกก็พูดว่า ...กล่ำใจ๋...กะหล่ำไจ๋ กะหล่ำคือร้อน ไจ๋ก็คือชา นั่นคือชานมร้อนที่อร่อยที่สุดในชีวิต เพราะพี่บังทำแบบกะหล้ำกะหล่ำให้กินทีเดียวแถมไม่เอาตังส์ด้วย แกเลี้ยง โห...สุดยอดเลย...นี่หล่ะน้ำใจหล่ะ น่ารักอ่ะ แต่ผมก้ยังไม่เจอข้าวเลย ไม่เป็นไรเดี๋ยวไปหาเอาข้างหน้าก้ได้...อย่างน้อยเช้านี้ก็กะหล้ำกะหล่ำไปถึงหัวใจแล้วหล่ะ อิอิ

[เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม]

เจมบัง 007 บันทึกการเดินทางสู่พุทธภูมิประเทศอินเดีย
โดยจักรยาน #4.1 ตอน บนเส้นทางไกล น้ำใจไม่เกี่ยงศาสนา

บทความโดย หมึก เมืองกาญจน์

...อย่ากลับคืนคำเมื่อเธอย้ำสัญญา อย่าเปลี่ยนวาจาเมื่อเวลาแปรเปลี่ยนไป ...ให้เธอหมายมั่นคง...แล้วอย่าหลงไปเชื่อใคร ...เดินทางไป อย่าหวั่นไหวใครกางกั้น



บนถนนไฮเวย์ถึงจะไม่มีคอมไม่มีเนตให้เล่น ไม่มียูทูปให้เปิดอะไรอะไร จะพอมีให้อุ่นใจก็แค่แทบเลตเก่าๆอันเดียวที่ใส่ซิมใหม่แล้วก็ยังใช้เนตไม่ได้ แต่ผมก็มีเพลงฟังตลอด ก็ร้องเองในใจไง ... นั่นหล่ะ...ให้เธอหมายมั่นคง อย่าเปลี่ยนใจเปลี่ยนสัญญาที่ให้ไว้กับตัวเอง ไม่ว่าจะเจออะไรหนักหรือโหดแค่ไหน ผมกับเจ้า007ก้จะไปด้วยกันเราจะไม่ทิ้งกัน ปั่นไม่ไหวก็จูงกันไป



เส้นทางที่เปล่าเปลี่ยวดูแร้นแคล้นกันดารในบางพื้นที่ที่ผ่าน ผู้คนที่นี่กลับเป็นตรงกันข้ามถ้ามองเผินๆก็คงรู้สึกหวั่นๆเสียวๆเพราะแขกเขาหน้าตาดุแถมตัวดำปี๋ เสื้อผ้าก็มอมแมม แต่เมื่อเขาเห็นคนที่ดูลำบากทุลักทุเรแบบผมผ่านมา เขากลับหยิบยื่นความมีน้ำใจให้ อาจมีซนๆบ้าง ดึงโน่นแคะนี่กับสิ่งที่ดูแปลกตาสำหรับเขา แต่ก็ไม่เป็นไร ของมันซ่อมกันได้ จักรยานมันไม่ได้มีเครื่องยนต์อะไรให้งงมากนัก มีก็แค่ล้อกับโซ่ แล้วก็ใช้แรง ปั่นเข้าไป ไม่ต้องคิดอะไรมาก เหมาะกับชนชั้นกรรมกรแบบผมที่สุดหลังจากผมเล่น กะหล่ำใจ๋ไปเสียหลายถ้วย อันนี้ไม่ได้เห็นแก่ของฟรีนะ มันแบบว่าจำใจกิน จริงจรื๊ง(เสียงสูงไปนิด ขออภัย)ผมก็พอมีพลังกระดึ๊บๆของผมไปเรื่อยๆ



ซึ่งผมปั่นมาเป็นชั่วโมงแล้ว ยังไม่มีกระด้างภัณฑ์อะไรตกถึงท้องเลย มีแต่ละมุนภัณฑ์ไปแค่สามสี่ถ้วย แล้วงี้จะเอาแรงที่ไหนไปต่อหล่ะ ว่าแล้วผมก็หยิบน้ำเปล่ามาดื่ม น้ำที่นี่ขวดละ 20 รีปู ก็เท่ากับ 20 รูปี นั่นหล่ะ ทำเป็นงง คือประมาณ 10 บาทบ้านเรา ที่จ่ายตังส์ไปตลอดทางมากที่สุดก้น้ำนี่แหละครับเพราะกูรูกล่าวแนะนำไว้ว่า ถึงที่นี่จะมีรูปี แต่รูเราจะตันนะถ้าดื่มน้ำฟรีข้างทาง เพราะหินปูนมันมาก แล้วผมก้เข็ดขยาดกับโรคนิ่วนี้ซะด้วย มันปวดมากเวลาเป็นขึ้นมา เคยไปโรงพยาบาลมาแล้ว ตอนกลางคืนปัสสาวะไม่ออก คุณป้าพยาบาลจะเอาสายยางมาแยงใส่เข้าไปให้ได้ โอ๊ยผมทำใจไม่ได้ครับ ก็บอกให้เอาน้องพยาบาลคนที่หน้าเกาหลีๆตอนเย็นๆมาใส่ท่อให้ ก็ไม่มามีแต่ป้าพยาบาลจะใส่เอง ผมเลยไม่ยอม ให้ท่อมันแตกไปเลยก้แล้วกัน !!!อ้าว นอกเรื่องไปนิด



แล้วเหมือนฟ้าประทาน 007 ก็นำผมมาสู่ภัตตาคารอันหรูหราที่สุดในย่านนี้ ...แต่ ไม่มีข้าวครับ...มีแต่โรตีแห้งๆสามแผ่น เขาไม่ได้ทอดนะเขาใช้ปิ้งเอาน้องแขกคนนึงพยายามบอกผมว่าเขากินกันแบบนี้แหละ แล้วก้ออกเสียง สำเนียงบ้านนอกๆมาก ไฮโซอย่างผมจับคำได้ว่า จาปาตี้ จะปาตี๊ อะไรนี่แหละ เออครับ เอาเอามาเถอะครับ ผมหิวแล้ว...พยายามมองโต๊ะข้างๆว่าเขากินไรกัน ก็ไม่มีอะไรต่าง จะปาตี้ทั้งนั้น แต่มีถ้วยใส่อะไรขาวๆข้นๆด้วย ต้องใช่แน่ๆ โยเกิตของโปรดผมเลย ... ผมก็สั่งโยเกิตแต่น้องแขกบอกไม่ใช่ที่นี่เขาเรียก ดาฮี ...มื้อนี้ผมก็เต็มที่ครับ เขามีแถมแกงมาถ้วยนึงมีถั่วกับมันแบบแกงมัสมั่นแต่ไม่มีไก่ไม่มีเนื้อ มีไรก้เอาหมดละครับไม่เกี่ยงอยู่แล้ว บุฟเฟ่ยิ่งดี ผมมีงบวันนี้แค่ 100 รูปี มาเลยมีเท่าไรยกมาเลย สุดท้ายเกินงบไปนิด 120 รูปี ก็ราวๆ60 บาทครับ ถือว่ามื้อนี้คุ้มมากๆ ผมยังเก็บ จะปาตี้มาแผ่นนึงห่อกระดาษเอาไว้กินกลางทางกับหมูหย๋องที่ผมเตรียมมาจากเมืองไทยด้วยถุงนึง



แล้ว...เมื่อ...จวนจะค่ำ ผมก็อาศัยป่าช้าของฮินดูเป็นที่ซุกหัวนอน โดยเข้าไปขออนุญาติจากบาบู(แปลว่าอะไรก้ไม่รู้ เห็นแขกเขาเรียกก็เอามั่ง)น้ำใจซึ่งไม่เกี่ยงว่าคุณจะนับถือศาสนาอะไร ความเอื่ออารีย์ที่มีให้กันต่อเพื่อนมนุษย์ มันคือความสวยงามของโลกใบนี้ที่ยังมีให้เห็นบนเส้นทางห่างบ้าน...

...มีดวงตะวันส่องเป็นแสงสีทอง....สว่างครรลองให้ไฝ่ปองและสร้างสรร ..เมื่อดอกไม้แย้มบาน...ให้คนหาญ สู้ไม่หวัน... ...คือรางวัลแด่...ความฝันอันยิ่งใหญ่....ให้เธอ



แล้วคืนนี้ผมก็เข้าสู่นิทรา โดยไม่สนใจว่า จะมีนางไม้ภูตผีปีศาตอะไรจะมาร่ายรำขยับส่าหรี ส่ายคอส่ายเอว เพราะผมถือว่าผมขออนุญาติเจ้าที่แล้ว ก็ บาบูไงบาบูเขาอนุญาตินี่...ฝันดีราตรีสวัสดิ์ครับ...เหนื่อยและเพลียเหลือเกิน
พรุ่งนี้จะมาเล่าต่อนะครับ ป่าช้าฮินดู บรื๋อ!!!!!!

[เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม]

เจมบัง 007 บันทึกการเดินทางสู่พุทธภูมิประเทศอินเดีย
โดยจักรยาน #5 ตอน...ช่างมันเถอะ

บทความโดย หมึก เมืองกาญจน์


หลายคนคงสงสัยว่า ผมหาห้องส้วมที่ไหน อาบน้ำอาบท่าอย่างไร ที่จริงผมเคยบอกไว้ตอนแรกๆแล้วว่า มีรุ่นพี่เขาแนะนำไว้ว่า ให้ผมทำตัวให้โทรมที่สุดตอนมาที่นี่ เพราะจะได้ปลอดภัย ความจริงแขกเขาเป็นคนมีน้ำใจมากแต่ทุกที่ที่ขึ้นชื่อว่าคนมันก็มีปนๆกันทั้งนั้น ทั้งคนดีและคนไม่ดี

ปัญหาที่พบคือ ถ้าเป็นบ้านเราก็จะพอมองออกด้วยประสพการณ์ว่าหน้าตาแบบนี้ท่าทางแบบนี้ไว้ใจได้หรือเปล่า แต่พอมาที่นี่ มันเหมือนๆกันหมด คุณจะเห็นแค่ผู้ชายตัวผอมๆดำๆ มีเคราแบบพยายามโกนแล้วแต่มันขึ้นมาอีกโกนไม่ทัน ตาโตๆ คิ้วเข้มๆ เออ งง เลย มันเหมือนๆกันไปหมด แยกไม่ออก ที่ว่ามานี้ก็คือสาเหตุที่ต้องทำตัวให้ดูไม่มีอะไรเขาจะได้ไม่สนใจ



แต่ก้อย่างที่บอก ทำตัวหน่ะง่ายแต่ทำเจ้า007 ของผมมันทำยากมาก ก็รถมันมีเกียร์แค่นี้ก็มากันตรึมแล้ว เพราะงั้นถึงผมจะทำตัวสุดโทรมแค่ไหนมันก็ยังเด่นอยู่ดี แต่ก้พลาดไปแล้ว เพราะคำแนะนำนั้น ทำให้ผมคิด(ต้องแอบคิด แต่ตอนนี้เปิดเผยละ) คือว่า... ผมกะว่า ที่เขาว่าแขกมีกลิ่นตัวแรงหน่ะ ม่ะ มาลองกันดู ดูสิกลิ่นแขกกะกลิ่นผม ใครจะเจ๋งกว่ากัน แบบว่า ทนกูได้ก็ให้มันรู้กันไป อิอินี่ คิดนะ คือ แพร่งพรายออกมานิโหน่ย อย่าไปบอกครายโต่ครายนิ อายนิ อิอิ



.....ผมเอาชุดไปแค่ สามชุดคือ กางเกงปั่นซึ่งก็คือกางเกงบอลธรรมดาๆนี่เองตัวละ35บาท สามตัวร้อย คือที่เห็นลายแมนยูอาเซนอลอะไรนั่น แบบว่า ของปลอมทั้งนั้น จะมีก้แต่หงส์แดงที่ยอมซื้อของแท้ อิอิ...ทีมอื่นแบบว่ามัน งั้นๆ ฮ่า+++ ล้อเล่งนะ!!! แล้วก้เสื้อสามตัว รวมที่ใส่ด้วยนะ คือทั้งเนื้อทั้งตัวมีสามชุดผ้าขาวม้าหนึ่งผืน และมาได้แจ็คเกตสีฟ้าๆนี่ตอนจะขึ้นเครื่องบิน หลานมันบอกว่า อาหมึก ต้องใช้นะที่สนามบินมันหนาวมากมันเปิดแอร์บ้าๆเลยที่นี้ น้องๆพี่ๆก็คิดดูเอาเองเถอะ ผมวางแผนอยู่เดือนครึ่ง กับสามชุดเนี่ยะ สบูไม่มีแฟ๊บไม่ต้องแชมพูไม่จำเป็น มียาสีฟันหลอดนึง ..อันนี้ผมจะบอกอะไรให้ คนเรานี่นะ ถ้ามาปั่นจักรยานทางไกล คุณจะได้ข้อคิดอย่างนึงว่า...การมีสัมภาระมากเท่าไร นั่นหมายถึงความลำบากที่จะต้องหอบหิ้วมันไปตลอดระยะทาง การมีสัมภาระน้อยก็จะเบาสบาย.



..เหมือนชีวิตคนเราเปี๊ยบเลย...ยิ่งแบกอะไรๆไว้มากเท่าไรก็ยิ่งเหนื่อยในการใช้ชีวิตมากเท่านั้นมีมันแค่ที่จำเป็นก้พอ เหมือนกับพระสงฆ์ที่พระพุทธองค์ทรงตรัสไว้ว่า...มีเพียงไตรจีวรเพียงหนึ่งชุดเป็นเครื่องบริหารกาย มีบาตรเพียงหนึ่งใบเป็นเครื่องบริหารท้อง ไปไหนก้เหมือนนกมีปีก เบาสบาย....อ๊ะแล้วมันเกี่ยวอะไรกับห้องน้ำห้องท่า ก็คือ ชั่งมันไง เจอเมื่อไรเหมาะก็อาบ ไม่เจอก้ไม่อาบที่นี่ห้องสวมเขากว้างที่สุดในโลก คือทั้งท้องทุ่งนั่นหล่ะจะเหมาะตรงไหนก็เอา ผู้หญิงเขาก็จะมาตอนตีสี่ตีห้า ส่วนผู้ชายก้ตามสบายเวลาไหนก้ได้ ที่ไหนหรือ?? ก็ข้างทางนั่นแหละ บางทีก็กลางทุ่ง ผมเองก็กะว่าจะใช้วิธีนี้นี่แหละ แต่คงจะทำบุญกระดาษทิชชู่ไว้เมื่อชาติปางก่อน ชาตฺนี้จึงได้มีอานิสสงค์ มาเจอห้องน้ำสาธารณะซึ่งมันไม่น่าจะมีได้เลยที่ประเทศนี้



ตามที่ใครต่อใครเคยเล่าประสพการณ์ให้ฟัง ผมผ่านไฮเวย์เป็นวันที่สามผ่านด่านได้ประมาณสิบกิโลก้เจอเลย ถึงจะโทรมหน่อยเพราะจะมีแต่พวกคนขับสิบล้อเข้ากัน แต่อย่างน้องก็มีห้องมิดชิดหล่ะ ถังน้ำไม่มีมีที่ถ่ายกะก๊อกน้ำอันนึง ขันก้ไม่มี ฮาเลย ... แล้วกระผมจะล้างตุ๊ดอีท่าไหนเอาเป็นว่าคิดกันเอาเองก้แล้วกัน ใครมีวิชาแบบไหนที่เคยร่ำเรียนมาก็จินตนาการไปแล้วกันนะ แต่ผมทำของผมสำเร็จก็แล้วกัน ฮิฮิ



ก็พอจะเข้าใจการใช้ชีวิตแบบข้างทางของผมแล้วนะครับประมาณนี้ คืนที่สี่นี้ผมอาศัย หลังร้านอาหารข้างทางซึ่งเป็นทุ่งนาข้าวสาลีเป็นที่นอน โดยสังเกตุที่หน้าร้านเขาเป็นสัญลักษณ์ ดาบไขว้กับวงจักรมีดาบสองคมตรงกลาง นั่นคือสัญญลักษณ์ของศาสนา ซิกซ์ ที่เป็นคนที่ใจดีมากๆ เป็นคนละศาสนากับฮินดูที่มีคนนับถือมากที่สุดในอินเดียผมขอเขาพักบริเวณหลังร้านนอกตัวบ้านออกไปทางริมทุ่ง เพราะจะได้ปลอดภัย ไม่มีพวกมิชฉาชีพกล้าเข้าไปหลังร้าน เพราะเจ้าของร้านเขาอนุญาติด้วยหลักเมตตาของศาสนาเขานี่หล่ะผมถึงว่าแขกเขามีน้ำใจมากนะ เย็นนี้ผมก้เลยได้พักก่อนค่ำที่นี่โดยขอชมบรรยากาศชายทุ่งลมโชย มีกลิ่นขี้วัวปลิวมาตลอดเพราะตรงที่ผมนอนมันเป็นที่เขาผูกวัวให้อาหารแต่ก้เอาเถอะถือว่าวันนี้หรูแล้ว ส่วนเรื่องอาบน้ำ ค่อยว่ากันทีหลัง...ตอนนี้ก็ได้แต่บอกกับตัวเองว่า ชั่งมันเถอะ...แค่นี้ก็บุญแล้ว

[เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม]

เจมบัง 007 บันทึกการเดินทางสู่พุทธภูมิประเทศอินเดีย
โดยจักรยาน #6 ปาฎิหาร ความบังเอิญ หรือ ความโง่

บทความโดย หมึก เมืองกาญจน์



อาจจะต้องมีถึงสามภาค ยาวหน่อยนะ
...วันนี้เป็นวันที่สี่ ที่ไม่เล่าไม่ได้ มันต้องจารึกไว้ในความทรงจำไปอีกนาน...การเดินทางมาอินเดียคราวนี้ มีเรื่องบังเอิญมากมายจนบางครั้งต้องกลับมานั่นทบทวนว่า นี่มันบังเอิญจริงๆหรือ แต่ถ้าจะคิดให้เท่ๆก็อยากจะเรียกว่ามันเป็น ปาฎิหาร และหรือ จะเรียกให้ใกล้เคียงตัวเองสักหน่อยก็ มันคงเป็นความโง่ของผมเอง...ก่อนจะว่าเรื่องราวของวันนี้ผมจะคุยให้ฟังสองเรื่องเกี่ยวกับความบังเอิญซึ่ง ผมเกรินไว้ในตอนต้นๆแล้วคือ หนึ่ง...เรื่องแผนที่ และสอง เรื่องผู้ร่วมเดินทางมาครั้งนี้ซึ่งยังไม่ค่อยได้เล่าให้ใครฟังนักอีกหนึ่งท่านซึ่งคิดแล้วอย่างรอบคอบว่าสมควรพูดอย่างยิ่ง และได้รับคำอนุญาติจากคนที่ผมต้องพาดพิงถึงเรียบร้อยแล้วซึ่งก็คือรุ่นพี่ผมเอง....ผมจะเล่าเรื่องสองก่อนนะครับ...เพราะมันอยากเล่าไง ไม่มีเหตุผลอะไร และไม่เล่าไม่ได้มันคือที่มาที่ไปของการเดินทางครั้งนี้แบบสรุปพยายามให้สั้นที่สุด...



...เริ่มจากการเข้ามาสัมผัสพุทธธรรมอย่างแนบแน่น...
ผมโชคดีที่เกิดมาปุ๊บ ก็โดนยัดเข้าในสัมโนครัวและทะเบียนว่าเป็นชาว พุทธ ก็คือแม่ก็พุทธ พ่อก็พุทธ ว่างั้นเถอะ ...พอเรียนจบก็ทำตามประเพณีบ้านเราคือ บวชทดแทนคุณพ่อแม่ และผู้มีบุญคุณ...ผมได้รู้เรื่องว่า ในวัดเขาทำอะไรกันและได้เรียนนวโกวาท(เรื่องหมวดธรรมต่างๆ) เพราะผมบวชในพรรษา ...ก็ได้ข้อธรรมเอามาใช้ในชีวิตพอสมควร...แต่ก็ยังงง งง ว่า ทดแทนอย่างไงนะเราบวชเราเรียนแต่พ่อแม่ไม่ได้มาเรียนด้วยนี่หว่า ...จนชีวิตผ่านไป...การใช้ชีวิตมันวุ่นวาย คือ การหาเลี้ยงชีวิตหาเงินหาทองก็ว่าวุ่นวายแล้ว แต่การมีชีวิตมีครอบครัวยิ่งอีรุงตุงนังยิ่งกว่า...ไหนจะแอบไปมีกิ๊ก หาเรื่องใส่กบาล และยิ่งไปกว่านั้นยังไข่ไปทั่ว(อ๋อ ไม่ต้องกลัวเมียผมจะรู้ เพราะคงเข้ามาอ่านแน่นอน ผมเล่าให้ฟังหมดแล้ว)...เรียกว่าครบองค์ความเหี้ยมของเจ้าขุนแผนเมืองกาญจน์กันเลยทีเดียว...สมัยนั้นคงคิดว่าเท่มาก



แต่เดี๋ยวนี้ อดสมเพทเวทนาตัวเองไม่ได้ว่า นี่กูโง่ขนาดนั้นได้ไง อยากบอกบรรดาสาวกขุนแผนทั้งหลายว่า นอกจากโง่แล้วเอ็งยังเหี้ยม(ที่จริงต้องตัดตัวมอม้าออกนะ)...นั่นหล่ะ...ก็เลยอยากออกจากวงจรอุบาทนี้ให้ได้...สุดท้ายจะบุญหรือบังเอิญก้ไม่รู้นะ มีพี่คนนึงชวนไปวัดไปอยู่สงบๆเดือนละครั้ง


..เออไปก็ดี...ผมไม่เคยคิดอยากได้อะไรจากวัดเลย มีแต่คนชอบถามผมว่า ไปวัดแล้วได้อะไร อยู่บ้านก็ปฎิบัติได้...ผมก็ขี้เกียจตอบ..เพราะมันไม่ใช่ประโยคคำถามที่แท้จริงมันเป็นประโยคง่ายๆที่แฝงไว้ด้วยการแนะนำด้วย ประชดด้วย เหน็บนิดๆด้วยและอวดยกตังเองในภูมิธรรมที่ไม่จริงด้วย...ถ้าคุณมีแรมในสมองหลายๆจิ๊ก ก็อาจตอบไปแบบธรรมดาหรือมีเถียงบ้างได้ทันที แต่ของผมมันแรมน้อยฟังปุ๊บเลยคิดนานยิ่งเมมโมรี่น้อยด้วยเลยจำได้นิดเดียว ตอบไม่ทัน ฮิฮิ...แล้วเป็นว่า...เรืองของมึง...กูจะไปวัดก็...เรื่องของกู ไม่ได้จะไปเอาอะไรที่วัดซักหน่อย จะไปเอาออกต่างหาก มีแต่ความอยากความคิดเยอะแยะเลอะเทอะไปหมดทั้งสมอง...อยากไปหาที่สงบๆ จัดเรียงโฟลเดอร์ซะหน่อย แล้วก็เอาไฟล์ขยะออก ...ถามมาได้ไปวัดได้อะไร ไม่อยากได้เฟ้ยยยย อยากเอาออก...โดยเฉพาะกิเลสที่เต็มไปหมด...ความอยากได้อยากมีอยากเป็น...แต่คนบาปเยอะอย่างผม ไปวัดเขาไม่นาน เจ้าอาวาสแกก็ลาไปมีครอบครัวซะ... เออ!!! ดีจริง...ฟังยูทูปเอาละกัน...ฮาๆๆ


สุดท้ายก็สนใจพุทธศาสนามากขึ้นๆ จนเข้าไปค้นคว้าในพระไตรปิฎก ค่อยๆอ่านจนพอจะแยกแยะได้ว่า ในพระไตรปิฎกมีทั้งคำสอนที่ออกมาจากพระโอษฐ์จากการทรงจำของพระในสมัยนั้นถ่ายทอดแบบท่องสูตรคูณ คือ เป๊ะ! กี่ศตวรรษ สองหนึงสอง ก็ยังคงเป็นสองหนึ่งสอง สองสองสี่อยู่ ไม่มีใครท่องสองหนึ่งสามสองสองห้า มันต้องโดนไล่ออกจากโรงเรียนแน่ ฮิฮิ แล้วก็มีคำอรรถาธิบาย ให้เข้าใจคำของพระศาสดามากขึ้น ซึ่งก้อ่านง่ายดีมีนิทานเยอะสนุก แต่บางทีก้แต่งเกินก็เยอะ เอาเป็นว่าผมก็สนใจมากขึ้นๆจนคิดจะบวช ... ถามตัวเองว่าบวชทำไม ก้เคยบวชแล้วนี่นา...คำตอบคือ...โว้โวเย่เย้...มอแดนไอแคนเซไง...เกิดทันกันหรือเปล่า


สิบล้อ กับหัวรุ่นพี่ผม ...วัดกันไป

แล้วความบังเอิญ หรือปาฎิหารก็เกิดขึ้นในช่วงชีวิตของผมมีแต่พระมาหา มาหา นะไม่ใช่มหา เปรียญเก้าประโยคอะไร บางทีก็เจอตามถนนแล้วเก็บแกไปส่งวัด
บางทีก็เจอในตลาดแล้วนิมนต์ เออต้องขออภัย..ต้องใช้คำว่านิมนต์ไปส่งแล้วไปถวายอาหาร บางทีพระก็มาหาเองที่บ้าน มีทั้งพระที่ดูเป็นพระน่าเคารพ และบางท่านก้ดู
ไม่น่าจะเป็นพระเดินเรื่อยเปื่อย จนผมต้องใช้คำว่าเก็บ เก็บทานให้ดีๆ พาไปวัดท่านดีกว่า แล้ว...สวรรค์ก็ส่งธรรมทูตตัวจริงมาให้ผม...แอ่น แอน แอ๊นท์!!! รุ่นพีผมเอง...แกบวชมานาน ผมถือว่าแกคือวีรบุรุษแห่งเขาเหลียงซานเลยทีเดียว...ใครที่เคยเรียนในมหาลัยเกษตรศาสตร์ตั้งแต่รุ่นที่ยี่สิบปลายๆ จนถึงรุ่น สามสิบท้ายๆ ต้องรู้จักแก...แกเรียนทั้งสัตวแพทย์และเศษฐศาสตร์ แต่จบคณะเดียว อีกคณะแกคงปล่อยเลยตามเลย แกเรียนจนจบ โครตนานเลย...น้องๆรู้จักหมด...แกมาหาผม เหลือเชื่อ มาบ่อย มาบ่อยจนถึงบ่อยมาก แล้วที่สำคัญ เราคุยกันแต่ธรรมะชั้นลึก คือเรื่องคนปกติคุยกันไม่รู้เรื่อง มีแต่คนไม่ปกติสองคนคุยกัน...



สุดท้ายสรุปว่า แกชวนผมไปไหว้พระศาสดาที่ดินแดนพุทธภูมิกันแต่ในครั้งนั้นผมปฎิเสธเพราะ...ไม่มีตังส์ไป ซึ่งก็อ้างไปเรื่อยแต่ไม่ได้โกหกว่าติดโน่นนี่ ที่จริงประเดนหลักคือตังส์ไม่มี อะนะ..นี่หล่ะจุดเริ่ม เดี๋ยวมาเล่าต่อนะยาวดีมั๊ยหล่ะ ฮ่าๆๆๆ

[เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม]

ครั้งหนึ่งในชีวิต
ณ.ริมฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา
กับ007คู่ใจ
มองไปฝั่งตรงข้าม เห็นไกลๆคือมหาเจดีย์ที่ต้นพระศรีมหาโพธิ์
ปลื้มปิติยากที่จะบรรยาย.....สองขามาด้วยรัก นพตระหนักในตถา
....สองมือจรดวันทา หยาดน้ำตาก็ร่วงริน

โดย เจมบัง 007