......จักรยานธุดงค์..........

[Deang-sarapee]

เมื่อเราได้รับการแจ้งเตือนจากผู้รักษาความสงบของโรงแรม เราก็ถือโอกาสปั่นเลาะหาทางกลับ จนท.ยังตามมาบอกและพาพวกเราไปจุดจอดจักรยาน แต่เมื่อมองดูเวลาเป็นเวลาเย็นพอประมาณ เราจึงขอบคุณและขอออกเดินทางต่อไปยังหาดอินเด็ปเพ็นเด็น(Independene Beach) ต่อไป ซึ่ง รปภ.ก็พยายามชี้ทางและบอกพวกเราว่าเวลาอาจจะไม่อำนวย เราปั่นออดจาก Sokha Beach ขึ้นเหนือไปยังจุดหมาย แต่ไปได้แค่ปลายชายหาดพระอาทิตย์ยอแสงแล้ว เกรงว่าเราจะกลับที่พักไม่ทันตกลงกันเลี้ยวกลับที่หาดแม่ธรณีบีบมวยผม ซึ่งคงเหลืออีกไกลจะถึง Independence Beach (ทางขึ้นเขาด้วย) เราปั่นย้อนกลับเข้าเมืองไม่ลืมที่จะแวะหาซื้ออาหารสดไปทำมื้อเย็นทานในโรงแรม คืนนี้เราไม่ออกไปตระเวนราตรีคงพักผ่อนนอนหลับสบาย ๆ ในโรงแรมครับ



รายได้ และ ค่าครองชีพ AEC โดย ณกฤช เศวตนันท์ Thai.attorney@hotmail.comai.attorney@hotmail.com

นับตั้งแต่ได้เปิดประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (ASEAN Economic Community) หรือ AEC เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ที่ผ่านมา ก็ทำให้เกิดการตื่นตัวในหมู่ประชาชนชาวไทยมากขึ้น ทั้งทางภาครัฐและภาคเอกชน ซึ่งเรื่องหนึ่งที่เป็นที่พูดถึงกันก็คือ เรื่องการย้ายเสรีแรงงานในกลุ่มประเทศอาเซียน อันเป็นเป้าหมายหนึ่งของการรวมกลุ่มประชาคมอาเซียน และสิ่งที่เป็นข้อพิจารณาสำคัญในการย้ายแรงงาน นอกจากต้องการประสบการณ์ใหม่ ๆ ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องรายได้อย่างแน่นอน

กลุ่มประเทศสมาชิกประชาคมอาเซียนในปัจจุบันมีทั้งหมด10 ประเทศ ซึ่งแต่ละประเทศต่างก็มีอัตราค่าแรงงานที่แตกต่างกันออกไป โดยบางประเทศก็มีการกำหนดค่าแรงขั้นต่ำ ขณะที่บางประเทศก็ไม่ได้กำหนดไว้ ซึ่งในปัจจุบันอัตราค่าแรงงานของประเทศสมาชิกอาเซียนทั้ง 10 ประเทศ เป็นดังนี้

จากข้อมูลข้างต้นทำให้สามารถแบ่งประเทศอาเซียนออกเป็นกลุ่มตามอัตรารายได้เป็นจำนวน 3 กลุ่ม กลุ่มแรก ได้แก่ ประเทศบรูไนฯ และสิงคโปร์ ซึ่งเป็นกลุ่มประเทศที่พัฒนาแล้ว (Developed Country)และมีอัตราค่าแรงที่สูงกว่าประเทศชาติอาเซียนอื่นมากอย่างเห็นได้ชัด

กล่าวคือ จำนวน 1,800-2,000 บาทต่อคนต่อวัน หรือ 55,000-60,000 บาทต่อเดือน

กลุ่มที่สอง ได้แก่ กลุ่มประเทศไทย ฟิลิปปินส์ มาเลเซีย และอินโดนีเซีย ซึ่งมีอัตราค่าแรงใกล้เคียงกัน ในช่วง ระหว่าง 230-300 บาทต่อวัน หรือ 7,000-9,000 บาทต่อเดือน

กลุ่มที่สาม ได้แก่ กลุ่มประเทศเมียนมา เวียดนาม ลาว และกัมพูชา หรือกลุ่มประเทศ CLMV (Cambodia-Laos-Myanmar-Vietnam) ซึ่งเป็นกลุ่มประเทศมีค่าแรงที่มีอัตราน้อยที่สุดในกลุ่มประเทศอาเซียน ระหว่าง 75-110 บาทต่อวัน หรือ 2,230-3,300 บาทต่อเดือน

แต่การพิจารณาเฉพาะอัตราค่าแรงดังกล่าวข้างต้นเพียงอย่างเดียว คงไม่สามารถบอกได้ว่าค่าแรงที่ได้รับในแต่ละประเทศนั้นมากกว่าหรือน้อยกว่าค่าแรงที่ได้รับจากการประกอบอาชีพในประเทศไทยหรือไม่เนื่องจากมีองค์ประกอบอื่น ๆ อีกหลายประการที่ต้องพิจารณาประกอบกัน โดยองค์ประกอบหนึ่งที่ผู้เขียนเห็นว่า มีความสัมพันธ์กับค่าแรงงานอย่างไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ และต้องขอกล่าวถึงในที่นี้ คืออัตราค่าครองชีพ (Cost of Living)

จากการสืบค้นข้อมูลจะพบว่า ประเทศอาเซียนที่มีอัตราค่าครองชีพน้อยกว่าประเทศไทย ได้แก่ ประเทศฟิลิปปินส์ เวียดนาม มาเลเซีย และอินโดนีเซีย โดยมีอัตราค่าครองชีพน้อยกว่าประเทศไทย คิดเป็นอัตราร้อยละ 17.20, 15.94, 10.87 และ 9.18 ตามลำดับ ส่วนประเทศอาเซียนที่มีอัตราค่าครองชีพมากกว่าประเทศไทย ได้แก่ ประเทศสิงคโปร์ ลาว บรูไนฯ กัมพูชา และเมียนมา โดยมีอัตราค่าครองชีพที่สูงกว่าประเทศไทย คิดเป็นอัตราร้อยละ 67.09, 27.25, 9.26, 5.76 และ 4.61 ตามลำดับ

และเมื่อพิจารณาจากอัตราค่าแรงงานประกอบกับอัตราค่าครองชีพแล้วจะเห็นได้ว่า ประเทศที่สามารถให้ค่าตอบแทนแก่แรงงานชาวไทยได้ดีกว่าค่าตอบแทนในประเทศไทยอย่างชัดเจน คือ ประเทศบรูไนฯ เพราะมีค่าแรงสูงและค่าครองชีพไม่ต่างกับประเทศไทยมาก รองลงมาได้แก่ ประเทศฟิลิปปินส์ และมาเลเซีย เพราะมีค่าแรงงานที่ใกล้เคียงกับประเทศไทย แต่มีค่าครองชีพถูกกว่า ขณะเดียวกัน ประเทศสิงคโปร์ แม้ให้ค่าตอบแทนสูง แต่ค่าครองชีพก็สูงตามไปด้วยเช่นกัน ส่วนประเทศอาเซียนชาติอื่นที่เหลือ มีค่าแรงงานที่น้อยกว่าประเทศไทยเห็นได้ชัด และยังมีค่าครองชีพสูงกว่าประเทศไทยเสียด้วยในบางประเทศ

ประเทศใดที่มีค่าแรงขั้นต่ำสูง ย่อมสามารถดึงดูดแรงงานในชาติอื่นให้เข้ามาทำงานในประเทศตนได้ แต่ในอีกทางหนึ่ง ประเทศที่มีค่าแรงขั้นต่ำน้อย ย่อมดึงดูดนักลงทุนได้เช่นกัน เพราะทำให้ต้นทุนในการลงทุนต่ำกว่าการลงทุนในประเทศที่มีค่าแรงขั้นต่ำสูง ซึ่งก็เป็นเรื่องในทางนโยบายเรื่องหนึ่งที่รัฐต้องบริหารว่าต้องการให้มีความเคลื่อนไหวทางแรงงานในประเทศของตนอย่างไร

[Deang-sarapee]

ประเทศสงบสุขที่สุดในโลก Thailand อยู่ในอันดับ 126 จากดัชนีความสงบสุขโลก (จีพีไอ) การจัดอันดับประเทศต่างๆ อยู่ภายใต้เงื่อนไข 3 อย่างด้วยกัน คือ ระดับความปลอดภัย และความมั่นคงในสังคม ขอบเขตความขัดแย้งภายในประเทศ หรือระหว่างประเทศ และระดับกำลังทหาร ลองมาดูว่า 1-3 ได้แก่ประเทศอะไรกันบ้างและในเอเชียมีอันดับต้น ๆ ไหม?

http://img-s-msn-com.akamaized.net/tena ... 347&y=1011 1.ไอซ์แลนด์ ในปีนี้ ไอซ์แลนด์ถูกจัดให้เป็นประเทศที่มีความสงบสุขมากที่สุดในโลก โดยมาตรวัดสำคัญที่ทำให้ไอซ์แลนด์ได้ตำแหน่งนี้ไปครอง รวมถึง การไม่มีกองทัพ และระบบสวัสดิการ ที่ดูแลด้านสุขภาพ และการศึกษาของประชาชนทุกคน ทั้งไอซ์แลนด์ ยังมีการนำพลังงานความร้อนจากใต้โลก มาใช้เป็นแหล่งพลังงานใหญ่สุดของประเทศ และยังเป็นหนึ่งในประเทศกลุ่มแรกสุด ที่อนุญาตให้กลุ่มรักรวมเพศแต่งงานกันได้อย่างถูกกฎหมาย

ภาพ: ชาวไอซ์แลนด์เพลิดเพลินกับการเล่นน้ำในทะเลสาปบลู ลากูน ท่ามกลางไอน้ำร้อน ใกล้กับโรงไฟฟ้าพลังงานความร้อนใต้พิภพ ในเมืองกรินดาวิค ไอซ์แลนด์


http://img-s-msn-com.akamaized.net/tena ... =560&y=744 2. เดนมาร์ก เดนมาร์ก และประเทศอื่นๆ ในยุโรปเหนือ ถูกจัดให้เป็นดินแดนที่เหมาะสำหรับการทำธุรกิจ และมีความปลอดภัยมากที่สุดในโลกมาอย่างต่อเนื่อง ซึ่งการอยู่ในอันดับ 2 ของดัชนีความสงบสุข ทำให้เดนมาร์กเป็นประเทศที่มีความสงบวสุขมากที่สุดในยุโรป โดยในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อกรุงโคเปนเฮเกน เมืองหลวงของประเทศ ถูกกองทัพนาซีเข้ายึดครอง ชาวเดนมาร์กได้เลือกใช้วิธีการที่ปราศจากความรุนแรงในการต่อต้านการยึดครอง

http://img-s-msn-com.akamaized.net/tena ... =538&y=867 3. ออสเตรีย ปัจจัยหลักๆ เพียงไม่กี่ข้อ ที่ทำให้ออสเตรีย ขึ้นมาอยู่ในอันดับ 3 ของดัชนีความสงบสุข รวมถึง ความสงบสุขโดยรวมของประเทศ และการลดนำเข้าอาวุธลงอย่างมาก


http://img-s-msn-com.akamaized.net/tena ... 1037&y=615 8. ญี่ปุ่น ญี่ปุ่นผงาดขึ้นมาเป็นประเทศที่มีความสงบสุขมากที่สุดในเอเชีย ติดอยู่ในอันดับ 8 ของคะแนนรวมทุกประเภท ทั้งยังเป็น 1 ใน 11 ประเทศที่ติดดัชนีนี้ ที่ดูเหมือนจะไม่มีความขัดแย้งทั้งภายใน และภายนอกประเทศ


http://img-s-msn-com.akamaized.net/tena ... y=754[b]25. สิงคโปร์ ที่ตั้งทางกลยุทธ์ของสิงคโปร์ ซึ่งอยู่ติดกับเส้นทางการค้าของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทำให้สิงคโปร์เป็นหนึ่งในชาติที่มีความมั่งคั่งที่สุดในโลก และมีจีดีพีต่อหัวประชากรเทียบเท่ากับบรรดาประเทศที่พัฒนาแล่วมากที่สุดของโลก โดยเกาะเล็กๆ ที่มีประชากรไม่ถึง 5 ล้านคนแห่งนี้ มีความขัดแย้งภายในประเทศระดับต่ำ และยังมีการใช้จ่ายทางทหารไม่มากนัก










เข้าร้านขายยานำตัวอย่างยาไปหาซื้อ ก็ได้ตามต้องการ(ดีใจ)





ตลาดมืดแลกเงินหาได้ไม่ยากในเมืองท่องเที่ยวครับ





กลับมาทานมื้อเย็นที่ร้านเดิม ที่เรามาถึงครั้งแรก เจ้าของพูดไทยได้ ใจดีแนะนำเรื่องราวและตอบคำถามเราได้พอสมควร คุยสนุกเป็นกันเองขนมหวานที่นี่อร่อยมากครับ





เราเข้าเมืองสีหนุวิลดิ์ตั้งแต่คืนวันที่ ๔ ธ.ค.๕๘ พักเกสต์เฮ้าส์รุ่งเช้าเราออกปั่นเที่ยวชายหาดได้ ๓ หาด ถามว่าสวยงามไหม? พวกเราไม่สามารถตอบได้และไม่สมควรจะนำไปเปรียบเทียบกัน เพราะแต่ละที่ละแห่งจะมีจุดเด่นจุดด้อยของใครของมัน อีกอย่างก็ต้องแล้วแต่หรือตามจริตคนที่มีโอกาสไปเยี่ยมชม ถ้าในส่วนของความรู้สึกนึกคิดผม พอพูดได้ครับ ว่า "น่าเป็นห่วง" ผมเสียดายธรรมชาติที่เดิม ๆ กำลังจะถูกทำลายปัจจุบันนี้ เมืองสีหนุวิลดิ์กำลังได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นจากนักท่องเที่ยวต่างชาติ มีการมาลงทุนทั้งทุนในประเทศและต่างประเทศ เรียกว่าความเจริญกำลังไหลเข้ากัมพูชา เมื่อเจริญขีดสุดย้อนกลับมามองเมืองไทย แล้วจินตนาการซิครับ "ไม่ต่าง ใช่ไหม?" มันเป็นสัจธรรมนะ เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป ก่อนที่ AEC.จะเข้าเราได้เห็นอะไรมากมาย อีกสักหนึ่งหรือสองปี เราจะกลับไปสำรวจอีกครั้งจะไปดูว่าเปลี่ยนแปลงไปมากน้อยเท่าใด ณ วันนี้อยากจะบอกคนไทยทั้งประเทศว่า ลาว เขมร เวียตนาม เขามีความพร้อมกว่าเรามาก พวกเราเอาแต่ระบายสีแต่งแต้ม คุยโว โอ้อวด ทะเลาะกัน ฯ ฝันไปเถอะว่าเมื่อเข้าสู่ AEC.แล้วจะไปโรดเหมือนเขา ผมใช้คำว่า "ฝัน"

เช้าวันที่ ๖ คุณนายมีอาการไม่สบายเหมือนเป็นไข้และเนื้อตัวรุม ๆ ให้ทานยาและพักผ่อน ตลอดทั้งวันเราทั้ง ๔ อยู่แต่ในเกสต์เฮ้าส์ ซักผ้าล้างจักรยานตรวจสอบความพร้อมต่าง ๆ และตกลงกันว่าสีหนุวิลดิ์เราจะยุติเพียงแค่นี้ จะออกเดินทางต่อไปยังเมือง Kampot มุ่งสู่ด่านชายแดนที่เมือง Hatien เวียตนาม ตกเย็นคุณนายอาการทุเลาลง เราก็พากันออกมาเดินเที่ยวในตัวเมือง แวะร้านยาเอาตัวยาและฉลากยาไปหาซื้อยาก็ได้ตามต้องการ แวะมาทานอาหารที่ร้านเจ้าเก่าที่เราเข้ามาครั้งแรก ซึ่งเจ้าของพูดไทยได้นิสัยดี ใจดีแนะนำเรื่องที่เป็นประโยชน์ให้กับพวกเรา ไม่ลืมที่จะสอบถามเส้นทางสรุปได้ว่า ต้องย้อนออกไปทางเดิมไม่มีทางอื่น ซึ่งแผนที่เราก็เตรียมไว้แล้ว เมื่ออิ่มหนำสำราญดีแล้วก็เดินชมตลาดและเมืองในยามค่ำคืนพอสมควรแก่เวลา จึงพากันกลับที่พักนอนเตรียมตัวออกเดินทางอำลาสีหนุวิลดิ์ สรุปรวมเราพักที่เมืองนี้ ๓ คืน

[Deang-sarapee]

มหาเศรษฐีเจ้าของอิเกียใส่เสื้อผ้าซื้อจากตลาดของเก่า ชี้ประหยัดดี


นายอิงก์วาร์ คามปราด ผู้ก่อตั้งบริษัทอิเกีย เป็นหนึ่งในมหาเศรษฐีติดอันดับโลก เปิดเผยในรายการสารคดีที่ออกอากาศทางโทรทัศน์สวีเดนเมื่อคืนวันพุธว่า เขาใส่เสื้อผ้าที่ซื้อจากตลาดขายของเก่าเพื่อเป็นการประหยัด

สำนักข่าวต่างประเทศรายงานว่า นายคามปราด ผู้จะมีอายุครบ 90 ปีในวันที่ 30 มีนาคมนี้ ยอมรับว่า ตนเองเป็นคนที่ตระหนี่ถี่เหนียวในการใช้จ่าย เป็นการอธิบายให้เห็นว่า ทำไมเขาถึงสามารถสร้างอาณาจักรธุรกิจอิเกียจากหมู่บ้านชนบทของสวีเดนเมื่อปี 2486 ให้เติบโตขึ้นมาเป็นบริษัทขายสินค้าเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งบ้านอันดับหนึ่งของโลก


"ผมเชื่อว่า เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติของสมาร์แลนด์ (พื้นที่การเกษตรตอนใต้กรุงสตอกโฮล์ม ที่เป็นบ้านเกิดของเขา) ทำให้ผมเป็นคนประหยัด" เขากล่าวกับนักข่าวโทรทัศน์ช่อง TV4 ของสวีเดน

"หากคุณมองดูตัวผม ผมคิดว่าเสื้อผ้าที่ผมสวมใส่ไม่มีที่ผมจะไม่ได้ซื้อมาจากตลาดขายของเก่า เป็นการอธิบายว่า ผมต้องการแสดงตัวอย่างให้ทุกคนเห็น นอกเหนือจากการควบคุมรายจ่าย" เขากล่าวเน้น

สื่อมวลชนสวีเดนรายงานข่าวเมื่อเร็ว ๆ นี้ว่า เขามีทรัพย์สมบัติมูลค่า 610 ล้านโครนสวีเดน (2,554,500 ล้านบาท) แต่เป็นเรื่องค่อนข้างยากที่จะจำแนกทรัพย์สินส่วนตัวของเขากับทรัพย์สินของบริษัท สัดส่วนของลูกของเขา และที่เป็นเงินกองทุนมูลนิธิครอบครัว ทำให้นิตยสารฟอร์บส์ไม่ได้จัดอันดับให้เขาติดอันดับมหาเศรษฐีโลกอีก หลังจากที่เขาเคยติดอันดับ 4 เมื่อปี 2554

ทั้งนี้ เขาได้เดินทางกลับไปอยู่บ้านเกิดที่สมาร์แลนด์ ประเทศสวีเดนเมื่อปี 2557 ภายหลังจากที่ได้ขายวิลล่าที่ตั้งอยู่ข้างทะเลสาบเลมง ประเทศสวิตเซอร์แลนด์

นักข่าวสถานีโทรทัศน์ TV4 ที่สัมภาษณ์เขาก็มาจากพื้นที่ดังกล่าว ซึ่งเป็นเขตชนบทที่ยากจนและเคร่งศาสนา ซึ่งเป็นประเด็นหลักของการสัมภาษณ์ในครั้งนี้


































รุ่งเช้าวันใหม่ที่สดใสพร้อมกับการตัดสินใจเดินทางต่อไปโดยตกลงกันว่าเมืองสีหนุวิลด์คงหมดความสนใจแต่เพียงนี้ ต่อจากนี้ไปเราจะมุ่งเข้าชายแดนเวียตนามที่ด่าน Hatian ระยะทางก็เป็นร้อยกิโล และมีเรื่องที่น่าเศร้าซึ่งไม่คิดว่าเกิดขึ้นอย่างกระทันหัน คุณประยูรซึ่งร่วมเดินทางมาด้วยกันได้แจ้งให้ลุงป๊อกทราบว่า จะขอเดินทางกลับก่อนไม่ร่วมผจญภัยในแดนเวียตนามกับเราแล้ว เรื่องนี้ได้คุยเฉพาะกับลุงป๊อกไม่ได้บอกเราสองคน รุ่งเช้าลุงป๊อกแอบมาบอกให้ผมทราบ ก็ไม่เป็นไรท่านคงติดธุระและคงเกรงใจเราสองคน จึงไม่ได้บอกล่วงหน้า วันนั้นเราออกจากที่พักปั่นย้อนกลับทางเดิมเพื่อมุ่งสู่เมือง Kep ตามแผนที่ที่วางไว้ เมื่อเพื่อนร่วมทางกำลังจะจากกันไปแบบไม่จบทริป ความเหงาก็เข้ามาแทรกเราปั่นกันแบบเงียบ ๆ มาด้วยกันในระยะทางที่ต้องแยกจากกัน ๗๐ กม.ต่างคนต่างปั่นไม่ได้เสวนากันสักเท่าไหร่ คุณยูรพอออกจากสีหนุวิลด์ได้ท่านก็ปั่นล่วงหน้าและหายไป จวบจนถึงทางแยกที่เราจะเลี้ยวขวามุ่งสู่เมือง Kep คิดว่าคงจะได้ร่ำลากัน ณ จุดนี้แต่ปรากฏว่าท่านคงจำไม่ได้ว่าแยกไหนตรงไหนอย่างไร เมื่อเรามาถึงจุดแยกไม่เจอท่าน มองหาตามร้านค้าก็ไม่เจอจึงสันนิษฐานว่าท่านคงปั่นเลยจุดไปแล้ว เพื่อไม่ให้เสียเวลาเราสามคนจึงตัดสินใจเดินทางต่อโดยที่เราไม่ได้ร่ำลากัน ก็ภาวนาให้ท่านเดินทางกลับโดยสวัสดิภาพและขอให้เราสามคนเดินทางต่อไปด้วยความสุขสนุกสนานเหมือนเดิม

[Deang-sarapee]

อีกกิจกรรมหนึ่งที่นิยมของชาวพุทธบ้านเรา "กว้านซื้อ2เลขดัง!! "งูทวด" "หวยรัฐฯเกลี้ยง-ใต้ดินอั้น"

เมื่อวันที่ 14 มี.ค. ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ชาวบ้านทั้งนอกและในพื้นที่ ต่างแห่แหนเดินทางไปที่ ศาลทวดวังหินตั้ง ริมถนนสายจันดี-นครศรีธรรมราช หมู่ 1 ต.ช้างกลาง อ.ช้างกลาง จ.นครศรีธรรมราช ซึ่งเป็นศาลที่เก็บซาก"งูจงอาง" หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า "งูทวดวังหินตั้ง" เพื่อกราบไหว้หวังเป็นสิริมงคล อีกทั้งไม่ลืมขอเลขเด็ดเอาไปเสี่ยงโชคในวันที่ 16 มี.ค.ที่จะถึงนี้ เนื่องจากร่ำลือกันว่าตั้งแต่มากราบไหว้ครั้งก่อนๆ ทำให้อีก 2 - 3 งวดถัดมา มีคนดวงเฮงถูกเลขเด็ดกันต่อเนื่อง กระทั่งบอกกล่าวแบบปากต่อปากจนเป็นที่ฮือฮา

โดยบริเวณศาลทวดงูวังหินตั้ง ซากงูนั้นได้บรรจุอยู่ในตู้กระจกอย่างสวยงามใต้ศาลา ท่ามกลางเซียนหวยแน่นริมสองข้างทาง การจราจรติดขัด อาสาสมัครจำเป็นต้องคอยอำนวยความสะดวกให้ ทั้งยังส่งผลให้บรรดาพ่อค้าแม่ค้าลอตเตอรี่ขายดิบขายดีทุกแผง

สำหรับงูจงอางหรือทางใต้เรียกว่า "งูบองหลา" ตัวนี้นั้น ถูกรถทับได้รับบาดเจ็บขณะเลื้อยข้ามถนนและมาเสียชีวิตตรงที่ตั้งศาลให้เมื่อวันที่ 30 ม.ค. หลังชาวบ้านในละแวกทราบต่างพากันเชื่อว่าเป็นงูเจ้าที่ จึงนำซากงูตั้งไว้พร้อมกับจุดธูปเทียนบูชากราบไหว้ ปรากฏว่ามีคนฝันว่างูมาให้ลาภเป็นตัวเลข ซึ่งเมื่อหวยปรากฏว่าก็พากันถูกหวยจนกลายเป็นข่าวกระฉ่อน สุดท้ายคนที่โชคดีก็นำเงินกลับมาทำบุญจนสร้างเป็นสร้างศาลแห่งนี้ได้สำเร็จ

ต่อมา มีคนที่มากราบไหว้อ้างว่าเห็นตัวเลขหลังใช้มือลูบก้อนหินขนาดใหญ่ ก่อนจะมุ่งหน้าไปกว้านซื้อเลข "486" กับ "051" ทำให้คนอื่นๆแห่กันซื้อตาม จนเกลี้ยงแผง รวมทั้งหวยใต้ดินก็งดขายตัวเลขดังกล่าวแล้วด้วย


ระหว่างที่เดินทางผมเห็นการก่อสร้างวัดขนาดใหญ่หลบแวะเข้าไปชม จะสอบถามใครก็ไม่สามารถสื่อสารกันได้ก็เลยประมาณว่าน่าจะสร้างคล้าย ๆ พุทธมณฑล แบบที่บ้านเราที่เชียงใหม่ก็กำลังก่อสร้างบริเวณใกล้ ๆ ห้วยฮ่องไคร้ทางไปเชียงรายอยู่ติดทางมองเห็นชัดเจนใครไปเชียงรายก็จะเห็นกำลังก่อสร้างเป็นพุทธมณฑลจังหวัดเชียงใหม่ ของเขมรเขาก็กำลังก่อสร้างมีการแกะสลักพระพุทธรูปปางต่าง ๆ สวยงามดีเทียว ประมาณการเนื้อที่เป็นร้อยไร่เห็นจะได้อลังการพอสมควรทีเดียว











กัมพูชามีศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติครับ เมืองไทยเราม้าอารีการจะระบุว่าพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติ "ทำไม่ได้ครับ" ด้วยสาเหตุใดไม่มีใครออกมาชี้แจงหรือให้ความกระจ่างอย่างเป็นทางการได้ แม้ทางวัดหลาย ๆ วัดขึ้นป้ายสนับสนุนให้ประกาศว่า ศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติ ก็ไม่สามารถที่จะทำให้ผู้บริหารประเทศได้ยิน เท่าที่รับฟังมาจากบรรดาผู้หลักบักใหญ่ หรือราชบัณฑิตทั้งหลายอย่างไม่เป็นทางการเขาว่านะ จะไปกำหนดแบบนั้นไม่ได้โดยอ้างว่าประเทศที่เขาพัฒนาแล้วไม่ทำกัน เขาถือเป็นสิทธิขั้นพื้นฐานไปล่วงละเมิดไม่ได้ ประเทศที่พัฒนาแล้วเขาถือว่าทุกคนมีสิทธิที่จะนับถือศาสนาอะไรก็ได้หรือแม้แต่จะไม่ถือศาสนาใด ๆ ก็ได้ ประเทศไทยเราคือประเทศที่พัฒนาแล้วไม่จำเป็นต้องไปทำตามที่เรียกร้องทั้ง ๆ ที่มีคนนับถือศาสนาพุทธร้อยละ ๙๘,๙๙ มีบัณฑิตท่านหนึ่งมีชื่อเสียงมากเขียนหนังสือโด่งดังขออนุญาตุไม่เอ่ยนาม "บอกว่าหากบรรจุเป็นศาสนาประจำชาติเมื่อใด รบกันแน่" น่าลองนะครับ(ความคิดของผมคนเดียวนะครับ ผิดถูกเมตตาอภัยด้วยครับ)









ไม่ใช่ ๗-๑๑ นะครับแต่มีของขายพอสมควรเข้าไปหาซื้อเป็นสินค้ามาจากเมืองไทยทั้งสิ้น สนันราคาแพงกว่าบ้านเราไม่มากครับ เราแวะเข้าไปใช้ห้องน้ำแล้วก็เลยสนับสนุนอุดหนุนสินค้า เจ้าของร้านเป็นเด็กหนุ่มพูดไทยไม่ได้ใจดี พยายามใช้ภาษาใบ้ก็สามารถสื่อสารกันได้ครับ



ปั่นผ่านตลาดข้างทางแม่ค้าขายอาหารทะเลสด ๆ มองไกล ๆ เห็นเป็นหอยแครง เอ๊ะใจทำไมตัวใหญ่มากคุยกับลุงป๊อก ลุงป๊อกก็เห็นเป็นหอยแครง เพื่อให้แน่ใจผมอาสาปั่นกลับไปดูใหม่ ปรากฏไม่ใช่ครับเป็นคนละชนิดกัน แล้วไปหายข้องใจ











ฝรั่งปั่นเดี่ยวมาจากเวียตนาผ่านมาทางด่าน Hatien จะเข้าเมืองสีหนุวิลด์ออกเกาะกง น่าจะเข้าเมืองไทยด้วยชื่นชมจริง ๆ ครับ เสียดายที่ไม่ได้สนทนากันเพียงแต่ตะโกนถาม ได้ความตามที่เล่าครับ









ไม่ผิดหวังผมกำลังคิดว่าชาวเขมรน่าจะรักความสดวกสบาย ในการทำนาปลูกข้าวน่าจะมีเครื่องทุ่นแรงช่วยบ้าง คิดยังไม่ทันไรก็เห็นรถจักรเกี่ยวข้าวจึงหยุดเก็บภาพ เพื่อจะมาบอกว่าคนในโลกนี้ล้วนแต่ตกอยู่ภายใต้เทคโนโลยีแทบทั้งสิ้น ก็มีเรื่องขำ ๆ คาใจนะครับว่า อีกมุมหนึ่งของบ้านเมืองเราที่พยายามจะรณรงค์ให้คนหันไปใช้ชีวิตความเป็นอยู่แบบเดิม(พอเพียง) ชาวนาก็ดำนาด้วยควาย เกี่ยวข้าวด้วยมือ ปลูกผักกินเอง ฯลฯ ในขณะที่คนรวย ๆ ก็พอเพียงอยู่บนความสดวกสบายต่าง ๆ (ใช้เงินหาซื้อได้) ความพอเพียงของคนมันแตกต่างกันไปตามฐานะ อย่าแปลกใจที่คนมันย่อมไคว่คว้าหาสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับชีวิต การสวนกระแสเป็นเรื่องธรรมดาเพราะนี่คือ "โลก" อย่ามาเสียเวลางี่เง่ากับการเรียกร้องให้คนหันมาใช้ชีวิตแบบดั้งเดิม ในขณะที่ตนเองเอาเปรียบบนความสดวกสบายเพราะมีเงินเป็นอำนาจ ปล่อยให้เขาใช้ชีวิตเป็นแบบอิสระเพราะ "สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม"







ท้องฟ้าสดใสมาก ๆ เราปั่นชมธรรมชาติเรียกว่าเพลิดเพลินกันทีเดียว จนลืมที่จะมองหาที่กินข้าวจวบจนท้องฟ้องว่า หิวแล้วโว้ย ! ผมจึงบอกให้ช่วยกันมองหาทำเลพักเที่ยงทานอาหารกันก่อนที่จะมีอันเป็นไป

[Deang-sarapee]

....... https://www.youtube.com/watch?v=dWFibkmQl9U.....



เผยแพร่เมื่อ 4 พ.ย. 2015

หากจะพูดถึงตำแหน่งประธานาธิบดีแล้ว คนเกือบทุกคนบนโลกใบนี้คงจะคิดถึงผู้นำประ­เทศที่มีหน้ามีตาในสังคม มีบ้านพักหรูโอ่อ่าสมกับตำแหน่ง และไปไหนมาไหนก็ต้องมีคนขับรถอารักขากันเป­็นขบวน แต่หากใครได้เห็นวิถีชีวิตของประธานาธิบดี­อุรุกวัยคนนี้แล้ว รับรองว่าต้องอึ้ง เพราะแม้ว่าตำแหน่งของเขาจะใหญ่โตที่สุดใน­ประเทศ แต่เขาก็ยังคงเลือกที่จะใช้ชีวิตแบบชาวไร่­ชาวนา อยู่ในบ้านหลังซอมซ่อ พอมีพอกินเฉกเช่นเกษตรกรคนหนึ่ง และนี่คือภาพวิถีชีวิตของ โฮเซ มูจีกา ประธานาธิบดีแห่งอุรุกวัยวัย 77 ปี ที่ได้รับการขนานนามว่า "ประธานาธิบดีที่จนที่สุดในโลก" จากการที่เขามีแนวคิดการใช้ชีวิตที่แปลก แตกต่างจากนักการเมืองคนอื่น ๆ นั่นคือ ปฏิเสธบ้านพักหรูที่ทางการจัดให้ ปฏิเสธการใช้ชีวิตหรูหรา แต่เลือกที่จะใช้ชีวิตกับภรรยาอย่างสมถะอย­ู่ในบ้านเก่า ๆ หลังหนึ่งในชนบทนอกเมืองมอนเตวิเดโอ อยู่อย่างพอเพียง ทำสวน สูบน้ำขึ้นมาใช้เอง โดยมีสุนัขพิการ 3 ขา เป็นคู่หู คอยติดสอยห้อยตามเขาไปด้วยเสมอ....(นี่ล่ะครับสอนเขาอย่างไร ตนเองทำได้อย่างนั้น..ผู้นำที่ชอบสอนคนให้พอเพียงแล้วตัวเองกลับฟุ่มเฟือยมีคฤหาสต์เหยียบ ๕-๑๐ ล้านหรือ ร้อยล้านอย่ามาอวดดีสอนเขานะ ดูไว้นะครับ...เยี่ยม)


มิเชล โอบามา
"ถ้าคุณคิดว่าเหมาะแล้ว ก็ทำไปเถอะ เพราะถึงอย่างไรก็ต้องมีคนที่คิดต่างจากคุณ"

เป็นความโชคดีนะครับท่านผู้เข้ามาเยี่ยมชม บังเอิญว่าเมื่อวันที่ ๑๕ มีนาคม ๕๙ เป็นวันครบรอบวันเกิดขอล"คุณใช่เลย" เจ้าจักรยานคู่ชีพที่คุณหน่อย/คุณเมธา แห่งค่าย M.J.Bike นครปฐมเป็นคนประกอบให้ผมใช้ในการปั่นไปคุณหมิง ตอนนี้คุณใช่เลยรับใช้ผมมาได้ หมื่นกว่ากิโลแล้วครับ วันนี้ครบรอบ ๑ ปีก็เลยสมนาคุณพาไปเที่ยวปลีกวิเวกที่ดอยบ้านแม่กำปอง สันกำแพง เป็นบ้านที่คงความเป็นธรรมชาติที่สุดของ จ.เชียงใหม่ พอดีว่าเส้นทางที่พาไปต้องผ่านพุทธมณฑลก็ถือโอกาสแวะเยี่ยม และได้เก็บภาพบางส่วนมาฝาก เพื่อยืนยันว่าสิ่งที่เห็นในกัมพูชาที่ผมได้อ้างไว้ ผมไม่ได้มุสา และไม่แน่ใจแต่ก็สันนิษฐานตามความคิดของผม ไม่ว่ากันนะครับหากมันผิดข้อจริงพร้อมนี้ขออภัยไว้ที่นี้ด้วยก็แล้วกัน







เรามาเดินทางกันต่อนะครับ ผมเล่าค้างไว้ถึงช่วงที่เรา ๓ คนเดินทางแยกจากคุณประยูร ฯ โดยไม่ได้ร่ำลากันตามประเพณีอันดีงาม เพราะไม่ทราบว่าคุณยูรแกปั่นไปรอจุดใด เราเพลิดเพลินกับธรรมชาติที่ปั่นผ่านมากๆ อากาศไม่ร้อนเกินไปท้องฟ้าสดใส มีลมทะเลพัดเย็น สูดโอโซนกันเต็มปอดจนลืมที่จะหาร้านเพื่อเติมพลัง จวบจนท้องมันฟ้องว่าได้เวลาแล้วนะ เราจึงมองหาร้านอาหารไปได้ร้านที่คิดว่าทำอาหารตามสั่งได้ เป็นร้านตั้งอยู่ริมสะพานข้ามแม่น้ำเราเข้าไปในร้านปรากฏพูดกันไม่รู้เรื่อง แต่เจ้าของร้านมีเพื่อนพูดไทยได้เขาก็ใช้ โทร ฯ ให้คุยกับเรา จึงสั่งอาหารได้ แต่ก็นั่นล่ะครับร้านนี้เหมาะที่จะนั่งซดเบียร์เย็น ๆ ชมธรรมชาติ อาหารที่เราสั่งจึงไม่ได้อะไรเกินไปกว่า ไข่ต้มกับซีอิ๊วขาว เพราะที่เราสั่งเขาทำไม่ได้และเสี่ยงเกินไปที่จะให้เขาทำให้กิน ส่วนลุงป๊อกแกได้ฉุ่ฉี่ปลาพอกล้อมแกล้มไปได้(ไม่อร่อย ๕๕)ไข่ต้มเขาทำแบบแพ็คเก็ตคือต้มใส่ถ้วยมา ๕ ฟองเป็นไข่เป็ด ผมกับคุณนายก็จำเป็นต้องกินเพื่อประทังและยังชีพครับ(ปกติไข่เป็ดจะไม่เด็ดขาด)























เขาเรียกว่ายำหอยอะไรก็ไม่ทราบเห็นเด็ก ๆ ในร้านอาหารแย่งกันกินชนิดสนุกสนาน อร่อยอะไรจะปานนั้น เสียดายที่ผมกินไม่ได้ด้วยไม่งั้นคงได้นำมาเล่าให้ฟัง ก็เพียงแค่ดู ๆ แม้เขาจะให้ลองก็ไม่เอาละครับ ความจริงถ้าโซ้ยกับข้าวต้มน่าจะ โอเค นะ

[ลุงเนตร]

..โชคดี วันนี้พบกระทู้นี้ขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ อ่านต้น แล้วอ่านปลาย พออนุมาณได้ว่า มีสิ่งดี ๆ อยู่มากมายในด้านธรรมะและในด้านปั่นจักรยานทัวริ่ง ควรค่ากับการติดตาม คุ้มกับการเสียเวลา ขอบคุณมากครับ ที่สละเวลาให้ทราบเป็นวิทยาทาน..

[Deang-sarapee]

..โชคดี วันนี้พบกระทู้นี้ขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ อ่านต้น แล้วอ่านปลาย พออนุมาณได้ว่า มีสิ่งดี ๆ อยู่มากมายในด้านธรรมะและในด้านปั่นจักรยานทัวริ่ง ควรค่ากับการติดตาม คุ้มกับการเสียเวลา ขอบคุณมากครับ ที่สละเวลาให้ทราบเป็นวิทยาทาน..

ต้องขอกล่าวคำว่า "กราบขอบพระคุณ.."ลุงเนตร"..เป็นอย่างสูง." ที่กรุณาได้เข้ามาเยี่ยมชมกระทู้พร้อมข้อคิด..กำลังใจ ผมอ่านซ้ำแล้ว..ซ้ำอีก หัวใจพองโต เกิดพลังและกำลังใจแบบว่าบรรยายไม่ถูกครับ ลุงเนตรถือเป็นไอดอลของนักปั่นในแวดวงจักรยานคนหนึ่ง การที่ลุงเนตรให้เกียรติเข้ามา Comment เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ ผมคน No Name ถือเป็นวาสนาอย่างยิ่ง ฝันครับว่าวันหนึ่งคงได้พบตัวเป็น ๆ และได้ปั่นร่วมกับไอดอลคนหนึ่งของเมืองไทยครับ กราบขอบพระคุณเป็นอย่างสูงจากใจอีกครั้งครับ "ลุงเนตร"

























ออกจากจุดที่พวกเราแวะเติมพลังไม่ได้เร่งรีบปั่นชมธรรมชาติมาเรื่อย ๆ รู้อยู่ว่าเป้าหมายคือเมือง Kampot ส่วนจะถึงหรือไม่นั่นอีกเรื่องหนึ่ง จวบเราปั่นมาเจอป้ายบอกทางสู่เมืองกำปอต ก็ดีใจมากครับที่บรรลุตามเป้าหมาย แต่เอาเข้าจริงเวลาครับเป็นตัวกำหนด เย็นแล้วก็มองหาที่พัก วัดที่เราเจอต้องปั่นลึกเข้าไปสิ่งที่พวกเรากลัวคือการสื่อสารไม่รู้เรื่อง ตัดสินใจไม่เข้าไปคงปั่นไปเรื่อย ๆ ในใจนั้นผมจะสวดมนต์ไปด้วย อธิษฐานจิตไปด้วยว่ "ขอให้ได้ที่พักดี ๆ ก่อนมืดสักที่" จะเป็นแบบนี้ตลอดเวลาของการเดินทางครับ ในที่สุดก่อนที่แสงจะลับขอบฟ้าเราก็มองเห็นโรงแรมข้างทาง เข้าไปสอบถามเป็นโชคดีของเรา เจ้าของเป็นชาวกำพูชาได้หนีสงครามไปอยู่ที่ จ.ตราด เป็นเวลานานแล้วจนได้สัญชาติไทย แต่กลับมาทำธุรกิจในบ้านเกิด พูดภาษาไทยชัดเจน

ช่วงที่ปั่นผมเจอสิ่งดี ๆ หลาย ๆ อย่างเช่นการตากข้าวริมถนน การฝัดข้าวด้วยกระด้ง ตลาดเคลื่อนที่ แม่น้ำที่เต็มตลิ่ง ใส น่าลงเล่น โรงเรียนที่เด็ก ๆ น่ารักวิ่งออกมาคล้ายมาต้อนรับนักท่องเที่ยว ต่างกับเด็กไทยเรามาก(ไม่สนโลก) ครับความเป็นธรรมชาติของกำพูชายังมีอีกเยอะ ด้วยธรรมชาติและวิถีชีวิตที่พบเห็น ถ้าจะเรื่องเทียบความพอเพียงระหว่าง ไทย-กำพูชา ก็ขอบอกว่าไทยเราคงสู้เขาไม่ได้และเมื่อผมได้คุยกับเจ้าของโรงแรมมีสิ่งบอกเหตุว่าที่ผมคิด "ไม่ใช่"

[ลุงเนตร]

..ลุงเนตร เขียน:
..โชคดี วันนี้พบกระทู้นี้ขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ อ่านต้น แล้วอ่านปลาย พออนุมาณได้ว่า มีสิ่งดี ๆ อยู่มากมายในด้านธรรมะและในด้านปั่นจักรยานทัวริ่ง ควรค่ากับการติดตาม คุ้มกับการเสียเวลา ขอบคุณมากครับ ที่สละเวลาให้ทราบเป็นวิทยาทาน..

ต้องขอกล่าวคำว่า "กราบขอบพระคุณ.."ลุงเนตร"..เป็นอย่างสูง." ที่กรุณาได้เข้ามาเยี่ยมชมกระทู้พร้อมข้อคิด..กำลังใจ ผมอ่านซ้ำแล้ว..ซ้ำอีก หัวใจพองโต เกิดพลังและกำลังใจแบบว่าบรรยายไม่ถูกครับ ลุงเนตรถือเป็นไอดอลของนักปั่นในแวดวงจักรยานคนหนึ่ง การที่ลุงเนตรให้เกียรติเข้ามา Comment เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ ผมคน No Name ถือเป็นวาสนาอย่างยิ่ง ฝันครับว่าวันหนึ่งคงได้พบตัวเป็น ๆ และได้ปั่นร่วมกับไอดอลคนหนึ่งของเมืองไทยครับ กราบขอบพระคุณเป็นอย่างสูงจากใจอีกครั้งครับ "ลุงเนตร"

..ขอบคุณมากครับ ที่ให้เกียรติถึงปานนั้น เห็นปั่นทัวริ่งโดยบรรทุกสัมภาระมากปานนั้นปั่นไปเขมร - เวียดนาม - ลาว - ไทย แล้วคิดว่า ไปกันได้ไง ถ้าจะไปแบบนั้นด้วย จะไปไหวไม้น้า? เก่งจริง ๆ ที่ไปได้ปานนั้น คงต้องมีเทคนิคเฉพาะตัว เฉพาะกลุ่ม ที่ควรค่ากับการศึกษาแน่ ๆ เลย เห็นแล้วคิดอยากไปศึกษาสัมผัสด้วยสักคราครับ.

[Deang-sarapee]

..ลุงเนตร เขียน:
..ขอบคุณมากครับ ที่ให้เกียรติถึงปานนั้น เห็นปั่นทัวริ่งโดยบรรทุกสัมภาระมากปานนั้นปั่นไปเขมร - เวียดนาม - ลาว - ไทย แล้วคิดว่า ไปกันได้ไง ถ้าจะไปแบบนั้นด้วย จะไปไหวไม้น้า? เก่งจริง ๆ ที่ไปได้ปานนั้น คงต้องมีเทคนิคเฉพาะตัว เฉพาะกลุ่ม ที่ควรค่ากับการศึกษาแน่ ๆ เลย เห็นแล้วคิดอยากไปศึกษาสัมผัสด้วยสักคราครับ.

ต้องกราบขอบพระคุณท่านอีกครั้งที่ "คิด" อยากไปสัมผัสด้วยและ ถ้าเรื่องนี้เป็นจริง...ผมถือว่า "รักรถรักธรรมทีม..มีวาสนาครับ" ความจริงแล้วพวกผมก็ไม่ได้เก่ง ไม่มีเทคนิคเฉพาะกลุ่มหรือเฉพาะตัวแต่อย่างใดครับ มีเพียง "ใจ-กาย" ประกอบกับความอยากเป็นแรงกระตุ้นและสิ่งสำคัญที่สุดคือ "ต้องการปฏิบัติธรรมตามแบบพระธุดงค์" เรามีพระธุดงค์เป็นต้นแบบซึ่งผมคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก ๆ เมื่อเติบโตขึ้นได้เจอะเจอกับพระอาจารย์ดัง ๆ หลาย ๆ องค์ท่านชอบปรารถว่าผมสามารถเป็นแรงช่วยขับเคลื่อนการเผยแผ่พระพุทธศาสนาได้ มีบางองค์ท่านยังกำชับให้ผมเป็นตัวช่วยในเรื่องการเผยแผ่ ผมก็นั่งคิด นอนคิด เป็นนานสองนานจนมาบรรลุเอาเมื่อตอนที่ผมหันมาปั่นจักรยาน และเริ่มมาเขียนประสบการณ์ลงในเวปป์และเล่น ไลน์ ปรากฏว่าพอจะเห็นผลบ้าง ก็ยิ่งเป็นแรงใจให้ผมมุ่งมั่นอย่างเต็มกำลัง

ประกอบกับการปั่นจักรยานสามารถทำให้เราบรรลุธรรมได้หลาย ๆ ประเด็นเราได้รับอานิสงค์จากการมุ่งมั่นอันได้แก่ ขันติ วิริยะ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา ฯ บางที่บางแห่งได้ให้ปัญญาแก่เรา เช่นเห็นการใช้ชีวิตที่แตกต่างกับแต่ก่อนเนื่องจากการปั่นของเรา เราไม่ได้แข่งกับใคร เราจาริกไปเพื่อบุญกุศลชีวิตไม่มีอะไรกดดันเป็นแบบภาษาสมัยใหม่ที่เรียกกันว่า Slow Life ปั่นไป ให้ทาน รักษาศีล ทำภาวนา ใจก็เย็น เป็นสุขสนุกสนาน สำหรับสิ่งของเครื่องใช้ที่เราพกพาไปล้วนแต่จำเป็น ๆ แทบทั้งสิ้น เช่นเราทานมังสวิรัติ(ไม่ทานเนื้อสัตว์ทุกชนิด) การหาอาหารมังสวิรัติมันลำบากสู้เราทำกินเองไม่ได้สดวกสบายทุกประการ ที่หลับที่นอนเราก็ต้องพร้อมเพราะเราไม่นิยมนอนโรงแรมหรือเกสต์เฮาสต์ถ้าไม่จำเป็น เราจะนอนวัด อุทยาน ป่า หรือตามสถานที่ ๆ เขาอนุญาตและ/หรือเต็มใจให้เราเข้าพักกางเต้นท์นอน โดยที่เราไม่ต้องรบกวนสิ่งใดนอกจากสถานที่ และที่ภูมิใจสุด ๆ คือสามารถกรุยทางไว้ให้กับนักจักรยานทัวร์ริ่งที่เบี้ยน้อยหอยน้อย มีโอกาสได้ออกเดินทางท่องเที่ยวบ้าง เพราะไปแบบพวกผมรายจ่ายไม่มากครับ(คนจนก็แบบนี้ล่ะครับ) ผมดีใจครับที่มีหลาย ๆ คน/กลุ่มได้หันมาใช้จักรยานและจะดีใจมาก ๆ หากใครจะเมตตากรุณาแจ้งให้ผมทราบว่าได้ทำตามแนวทางที่ผมได้กรุยทางไว้ให้ จะได้เป็นสถิติไว้เป็นประโยชน์กับงานวิจัยในโอกาสข้างหน้าต่อไป

"การภาวนานั้นได้บุญกุศลสูงที่สุด รองลงมาได้แก่การถือศีล และบุญกุศลน้อยที่สุดก็ได้แก่การทำทาน ซึ่งการภาวนา และการถือศีลนั้นสามารถทำได้ในทุกสถานที่ ไม่ว่าเราจะอยู่ในสถานที่ไหนก็ตาม เราก็สามารถภาวนาและถือศีลได้ ซึ่งเท่ากับว่าเราสามารถสร้างบุญกุศลอันสูงค่าได้ในทุกสถานที่นั่นเอง"







สามีหนีสงครามลี้ภัยไปอยู่ออสเตรเลียได้สัญชาติและไปสร้างเนื้อสร้างตัว จนมีฐานะมั่นคงมีลูกอยู่ออสเตรเลียปัจจุบันได้สัญชาติเป็นชาวออสเตรเลีย และมีสิทธิ์ได้รับบำเหน็จบำนาญมีความเป็นอยู่สบายแล้ว

เช้าวันนั้เราได้รับคำแนะนำให้ปั่นขึ้นไปชมวิวทิวทัศน์ของเมือง Kampot และถ้ามีความสามารให้ขึ้นไปเที่ยวสถานที่ปฏิบัติธรรมบนยอดเขาระยะทางประมาณ ๓๗ กิโลเมตร ทางขึ้นอยู่เยื้องกับที่พักไม่มากนักมองเห็นภูเขาตั้งตระหง่าน ครั้งแรกคิดว่าหมู ๆ เอาเข้าจริงเป็นหมูเขี้ยวตันครับ ๕๕๕.

[oam.ice]

เช้านี้รู้สึกดีที่ได้เข้ามากระทู้นี้

[ลุงเนตร]

""..สวัสดีครับ คุณแดง สารภี ไม่มีอะไร เข้ามาเก็บเกี่ยวแก่นธรรมและติดตามสาระทัวริ่งของท่านนั่นแล.."" (เขียนได้ดี มีสาระมากมาย จะช่วยประชาสัมพันธ์ต่อให้ในกลุ่มเพื่อนของผม คงไม่ขัดข้องนะครับ?)

[Deang-sarapee]

เช้านี้รู้สึกดีที่ได้เข้ามากระทู้นี้

อรุณสวัสดิ์ครับคุณ "oam.ice" ขอบคุณมากครับที่กระทู้นี้ทำให้ท่านรู้สึกดี...ไม่พ่วงอย่างอื่นบ้างเลย?หรือเฉพาะแค่ความรู้สึก

""..สวัสดีครับ คุณแดง สารภี ไม่มีอะไร เข้ามาเก็บเกี่ยวแก่นธรรมและติดตามสาระทัวริ่งของท่านนั่นแล.."" (เขียนได้ดี มีสาระมากมาย จะช่วยประชาสัมพันธ์ต่อให้ในกลุ่มเพื่อนของผม คงไม่ขัดข้องนะครับ?)

สวัสดีครับคุณ "ลุงเนตร" ขอบพระคุณมากครับสำหรับคำชม และการเสาะหาแก่นธรรมนั้น ก็ขอให้สำเร็จสมความประสงค์ ส่วนการช่วยประชาสัมพันธ์ต่อในกลุ่มยิ่งเป็นมหากุศลต่อตัวกระผมตลอดถึงตัวท่านและคนอื่น ๆ มีหรือจะขัดข้องแต่กลับต้องกราบขอบพระคุณไว้ ณ ที่นี้เป็นอย่างสูงในความ เมตตา กรุณาของท่าน ขอบพระคุณมากครับคุณ "ลุงเนตร" (ภาพคุณท่าน โดนใจจริง ๆ นะครับ)

เช้านี้ท่องเน็ตเจอข่าวเศร้าแบบสุด ๆ ลูกทำกับพ่อ-แม่ ได้สุดแสนแสบทรวง ไม่เชื่อสายตาว่าสิ่งที่จะนำเสนอนี้เป็นเรื่องจริง นี่แหละครับอำนาจของเงินตรา ใครตกสู่วังวนของมันแบบถลำตัวโดยขาด "ศีลธรรม" มีอันเป็นไปทุกราย เงินคืออสรพิษพระพุทธเจ้าท่านตรัสไว้ชัดเจน มิหนำซ้ำยังทรงห้ามพุทธสาวกสาวิกาของพระองค์ท่าน "ห้ามยุ่งเรื่องนี้แม้เพียงบาทเดียว" ป่วยการพระที่มีเงินเป็นล้าน ๆ ตามข่าวเขาคือ "สมมุติสงฆ์" แน่นอน

"แม่ประนอม" โวย "ลูกสาว-เขย" ฮุบกิจการน้ำพริกก่อนตะเพิด วอนนายกฯ ช่วยด้วย

ผู้ร่วมก่อตั้งน้ำพริกเผาแม่ประนอม ร้องนายกรัฐมนตรีขอความเป็นธรรม ถูกลูกสาว - ลูกเขยทำแสบ ปลอมหนังสือมอบอำนาจ ฮุบกิจการร้อยล้าน เปลี่ยนแปลงรายชื่อผู้ถือหุ้น เอาชื่อพ่อแม่ พี่น้องออกหมด หนำซ้ำยังไล่ออกจากบ้านทั้งที่เป็นแม่ พบชื่อผู้ถือหุ้นกลายเป็นลูกสาวและหลานอีก 2 คน

วันนี้ (25 มี.ค.) ที่ศูนย์บริการประชาชน สำนักปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี นางประนอม แดงสุภา ผู้ก่อตั้งธุรกิจน้ำพริกเผาแม่ประนอม ในนามบริษัท พิบูลย์ชัยน้ำพริกเผาไทยแม่ประนอม จำกัด เข้ายื่นหนังสือร้องเรียนขอความเป็นธรรมถึง พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี และหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) โดยระบุว่า ถูกบุตรสาวคนโตฮุบกิจการ ซึ่งที่ผ่านมาบุตรสาวคนโตเป็นที่ไว้วางใจคนในครอบครัว จึงได้ให้ดูแลและบริหารงานต่างๆ แทนครอบครัวคนเดียวมาโดยตลอด

ต่อมาปี 2558 บุตรสาวคนโตได้ฮุบกิจการโดยปลอมหนังสือมอบอำนาจจากนายศิริชัย แดงสุภา สามี ซึ่งถึงแก่กรรมเมื่อปี 2556 โอนที่ดินกองมรดกมาเป็นของตัวเอง ต่อมาจึงทราบว่าบุตรสาวคนโตและบุตรเขยฮุบกิจการน้ำพริกเผาแม่ประนอมไปเป็นของตัวเอง โดยการได้เปลี่ยนแปลงรายชื่อผู้ถือหุ้นของบริษัทใหม่ทั้งหมด โดยตัดนายศิริชัย ตน และบุตรคนอื่นๆ ออกจากรายชื่อผู้ถือหุ้น แล้วใส่ชื่อของตัวเองและบุตรเขยเข้าไปแทน จนต่อมาทั้ง 2 คนก็ได้ขับไล่ตนออกจากบ้าน

อย่างไรก็ตาม ที่ผ่านมาได้พยายามต่อสู้ทางคดีความ แต่ก็ยังไม่เป็นผล แม้จะเป็นเรื่องภายในครอบครัว แต่ถ้าปล่อยให้บุตรสาวและบุตรเขย ใช้ช่องว่างของกฎหมาย ฮุบกิจการและทรัพย์สินของครอบครัวไปเป็นของตนเองโดยง่าย จะเกิดผลเสียหายแก่ของบรรทัดฐานด้านจริยธรรมและศีลธรรมของสังคมอย่างยิ่ง จึงใคร่ขอความกรุณาจากนายกรัฐมนตรี เพื่อคืนความเป็นธรรมให้กับตนและครอบครัวต่อไป

ผู้สื่อข่าว MGR Online ตรวจสอบเพิ่มเติมไปยังกรมพัฒนาธุรกิจการค้า พบว่า บริษัท พิบูลย์ชัยน้ำพริกเผาไทยแม่ประนอม จำกัด จดทะเบียนเมื่อวันที่ 22 ก.ย. 2524 ทุนจดทะเบียนแรกตั้ง 2 ล้านบาท กระทั่งวันที่ 27 ก.ย. 2544 เพิ่มทุนจดทะเบียนเป็น 59 ล้านบาท ตั้งอยู่เลขที่ 68/10 หมู่ที่ 12 ถนนบรมราชชนนี แขวงศาลาธรรมสพน์ เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร หมวดธุรกิจ การผลิตเครื่องเทศและเครื่องแกงสำเร็จรูป วัตถุประสงค์ผลิตน้ำพริกเผา น้ำจิ้มต่างๆ ปัจจุบันมีคณะกรรมการบริษัท คือ นางศิริพร แดงสุภา, นางอุรชา พีชาสารานนท์ และ น.ส.ธนาภรณ์ ภาษาประเทศ

สำหรับนางศิริพร สมรสกับ นายสุชาติ ภาษาประเทศ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งกรรมการบริหาร บริษัท พิบูลย์ชัยน้ำพริกเผาไทยแม่ประนอม จำกัด โดยมีบุตรสาว 2 คน ได้แก่ นางอุรชา พีชาสารานนท์ หรือ เจแปน ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายการตลาด สมรสกับนายอัคคะเมศฐ์ พีชาสารานนท์, น.ส.ธนาภรณ์ ภาษาประเทศ หรือ ปาล์มมี่ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายต่างประเทศ และ น.ส.สุรพร ภาษาประเทศ







แผนที่แสดงเส้นทางขึ้นไปยังสถานที่ซึ่งเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของชาวกำพูชา ปัจจุบันกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวไปแล้ว เราปั่นขึ้นไปได้ไม่ถึงครึ่งทางเนื่องจากเส้นทางชัน และเวลาเหมือนจะหมด(ความคิด)และเรามีแนวความคิดว่า "เราจะกลับไปอีก"เพราะครั้งนี้เป็นการสำรวจก่อนการเปิดตัวของ AEC.เราต้องกลับไปสำรวจอีกครั้งหลังจากการเปิดตัวแล้ว ก็คงอีกสักระยะเราสัญญาครับเราจะกลับไปอีกครั้งและสถานที่นี้เรา "ปักหมุดหมาย" ไว้เรียบร้อยต้องขึ้นให้ถึงครับ









มีเรื่องเล่าครับสำหรับผมนั้น เมื่อปั่นจากเกาะกงจวบจนมาถึงเมืองสีหนุวิลด์นั้น ผมมีอาการปวดหลัง(ไม่บอกให้ใครรู้) รู้สึกได้ว่าถ้าเป็นแบบนี้คงไม่จบทริปแน่ ๆ มาเป็นหนักที่สุดก็เมื่อปั่นจนมาถึงเมืองนี้นี่แหละ โชคดีครับที่ปั่นขึ้นไปบนดอยเราไปเจอหญ้ากระดุมทองขึ้นข้างทาง เราช่วยกันเก็บนำมาต้มดื่มแทนน้ำชา เชื่อไหมครับดื่มได้ ๒ วันแค่นั้น อาการปวดหลังของผมทุเลาลงทันทีเมื่อดื่มไปเรื่อย ๆ ตลอดทริปไม่มีอาการปวดอีกเลยครับ ยืนยันว่า "ไม่ได้โม้"











เมื่อลงมาถึงโรงแรมเราไม่เสียเวลารีบสั่งอาหารที่ร้านประจำโรงแรม ทำมื้อเที่ยงให้พวกเราเสร็จสรรพก็แพ็คของออกเดินทางต่อเป้าหมายของเราต่อไปคือเมือง Kep ก่อนจะถึงเมืองเป้าหมายเราต้องผ่านเมือง Kampot ซึ่งเรายังเข้าไม่ถึง ที่ ๆ เราพักนอนเป็นเพียงรอบนอกเท่านั้นแสดงว่าเมือง Kampot ยังคงมีอะไรดี ๆ ไว้ให้เรามาเก็บหรือล้างตาอีกครั้งในคราวหน้าแน่นอน

ลูกชายลูกหญิง เมื่อรู้และระลึกถึงพระคุณของพ่อแม่แล้ว พึงปฏิบัติดีตอบแทนพระคุณท่าน โดยประการต่างๆ เป็นต้นว่า
๑.ช่วยทำกิจของท่านด้วยความเต็มใจ ไม่บิดพลิ้วหรือคอยหลีกเลี่ยง
๒.ดำรงวงศ์สกุลของท่านไว้ให้ดี ไม่ทำให้เสื่อมเสีย
๓.ประพฤติตนให้เหมาะสมกับความเป็นทายาทของท่าน
๔.ปรนนิบัติและรักษาน้ำใจท่าน ไม่ทำให้ท่านต้องเสียน้ำตา เสียน้ำใจ เพราะความประพฤติไม่ดีของตน
๕.ท่านเลี้ยงดูเรามาแล้ว เมื่อเรามีกำลังพอก็เลี้ยงดูท่านตอบ
๖.ท่านล่วงลับไปแล้ว ก็ทำบุญอุทิศให้

[Deang-sarapee]

สัญญาณ 15 ประการแห่งการหย่าร้างสังคมทุกวันนี้มีการหย่าร้างกันสูงขึ้น แม้แต่คนแก่แล้วยังไม่วายที่จะแยกทางกัน ผมรู้สึกได้ว่ามันไม่น่าจะถูกต้อง เคยบอกเพื่อนหลาย ๆ คนว่าสุดท้ายควรจะอดทนกันไปเถอะ เพราะเราอยู่กันไม่ถึงร้อยปี ตายแน่นอนเช้านี้มีบทความเกี่ยวกับเรื่องนี้มาฝากครับ

บางทีสิ่งที่กล้าหาญที่สุดที่คู่แต่งงานตัดสินใจร่วมกันก็คือการแยกกันอยู่ สำหรับหลายคู่ มันยากจะเข้าใจว่าทำไมการใช้ชีวิตร่วมกันมาอย่างราบรื่นจีงต้องจบลงด้วยกันหย่าร้าง แต่ส่วนใหญ่แล้วการหย่าเป็นเพียงฉากสุดท้ายของปัญหาในความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นมายาวนานแต่ไม่มีใครสังเกตุ มีสัญญาณต่าง ๆมากมายที่บอกว่าทั้งคู่มีปัญหาก่อนที่จะไปจบด้วยการหย่าร้ายที่อำเภอ สิ่งที่ควรทำก็คือมองเห็นปัญหาเมื่อมันเริ่มต้นแล้วแก้ไขก่อนที่จะสายเกินไป ลองดูว่าคุณตกอยู่ในสถานการณ์เหล่านี้บ้างหรือไม่เพื่อหาทางแก้ไข

การเสพติด การเสพติดสิ่งใดสิ่งหนึ่งก็อาจนำไปสู่การหย่าร้างได้ ไม่ว่าจะเป็นเหล้า การพนัน หรือแม้แต่อินเตอร์เน็ต ซึ่งหากมีอาการเแบบนี้ก็ทำให้ต้องหันหน้าคุยกัน เพื่อขจัดปัญหานั้นเสียก่อนที่มันจะทำให้ระหองระแหงจนอยู่ด้วยกันไม่ได้

ซึมเศร้า การที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งซึมเซาเก็บตัวไม่อยากเจอหน้าใครสักวันสองวันก็คงเป็นเรื่องธรรมดา แต่หากว่ากลายเป็นอาการซึมเศร้าเรื้อรังก็อาจมีผลตามมาที่ร้ายแรง แต่มันก็อาจจะไม่ต้องถึงขั้นหย่าร้าง อีกฝ่ายอาจจะให้กำลังใจ แนะนำและพาไปพบแพทย์เพื่อการเยียวยา ก็อาจช่วยรักษาชีวิตการแต่งงานเอาไว้

ไม่สื่อสารกัน คู่สามีภรรยาไม่จำเป็นต้องเห็นตามกันตลอดเวลา แต่ถ้าความเห็นต่างจะทำให้เกิดการโต้เถียงหรือแม้แต่ทะเลาะวิวาทกัน สถานการณ์ก็เริ่มจะเลวร้ายลงแล้ว มันเป็นสัญญาณว่าคุณมีความเมตตาต่อกันอันเป็นพื้นฐานของความรักน้อยลง แต่การเงียบก็ไม่ช่วยอะไร ดังนั้นต้องหันหน้าคุยกันและช่วยกันแก้ไขปัญหา


ทำงานหนักเกินไป การทำงานหนักตลอดเวลาอาจทำให้คุณได้เลื่อนตำแหน่ง แต่ถ้าคุณต้องเสียครอบครัวมันก็อาจจะไม่คุ้ม มันเป็นการส่งสัญญาณให้เห็นว่าคุณชอบอยู่กับคอมพิวเตอร์มากกว่ากับครอบครัว ถ้าคุณกำลังทำแบบนี้อยู่ไม่ว่าด้วยเหตุอะไร กรุณาแก้ไขก่อนที่จะสาย


จับผิดกันและกัน เมื่อแต่งงาน คุณให้คำมั่นว่าจะยอมรับคู่ของคุณอย่างที่เขาเป็น แต่เมื่อเวลาผ่านไป คุณลืมข้อดีของเขา และไปชื่นชมคนอื่นรวมทั้งปรารถนาให้คู่ครองคุณมีคุณสมบัตินั้นบ้าง จากนั้นคุณก็จะเริ่มเปรียบเทียบคนของคุณกับคนอื่น และหากเป็นเช่นนั้นมากเข้า มันจะกลายเป็นการจับผิดหาข้อเสียของอีกฝ่ายตลอดเวลา ซึ่งไม่ดีต่อการใช้ชีวิตคู่เลย


ปรารถนาสิ่งไร้ที่ติ การคาดหวังให้คู่ของคุณดูดีดูเท่ตลอดเวลาเป็นสิ่งที่น่ารำคาญ ถ้าคุณวิพากษ์วิจารณ์คู่ของคุณบ่อย ๆว่าทำไมไม่ใส่เสื้อตัวโน้น ใส่ชุดนี้ ทำผมอย่างนั้น หรือแต่งหน้าน้อยหรือมาเกินไป มันจะทำให้คนของคุณรู้สึกไม่ดี และมันอาจจะสะท้อนว่าคุณเองรู้สึกไม่ดีกับความสัมพันธ์ในตอนนี้ ไม่ใช่แค่รูปลักษณ์ของคู่ครองเท่านั้น


กลับไปสนใจคนรักเก่า หากว่าคู่ของคุณหันไปสนิทสนมกับคนรักเก่าอย่างกระทันหัน อาจหมายว่าเขาหรือเธอรู้สึกถูกทอดทิ้งและอยากหาใครสักคนมาปลอบใจ เอาใจใส่


การได้รับการใส่ใจที่ไม่เท่าเทียม
สาเหตุอย่างหนึ่งของปัญหาการแต่งงานก็คือการที่คนหนึ่งเอาเปรียบอีกคนหนึ่ง การแต่งงานนั้นทั้งสองคนจะต้องเท่าเทียมกัน สิ่งที่ให้และสิ่งที่รับน่าจะต้องใกล้เคียงกัน ไม่ได้หมายความคุณต้องให้ของขวัญที่แพงเท่า ๆกับที่คุณได้รับจากคู่ แต่มันคือการแบกรับภาระหน้าที่หรือการตอบสนองกับความรักให้ใกล้เคียงกับที่ได้รับมา


ไม่มีเวลาอยู่กันสองต่อสอง
การเชิญเพื่อนหรือญาติมารับประทานอาหารกันเป็นครั้งคราวก็ไม่มีอะไรเสียหาย แต่หากว่าคุณอยากทำแบบนั้นตลอดเวลา เพราะเบื่อที่จะอยู่ตามลำพังกับคู่ครอง อาจะเป็นสัญญาณถึงปัญหาที่ลึกกว่านั้น จำได้ไหมว่าเมื่อก่อนคุณเคยแลกโลกทั้งใบเพื่อจะได้อยู่กับเขาเพียงสองคน มาตอนนี้ในใจคุณได้เปลี่ยนไปแล้วอย่างแน่นอน


ไม่ช่วยกันทำงานบ้าน คุณเป็นคนที่ล้างจานตลอดเวลาในขณะที่คู่ของคุณเอกเขนกดูทีวีพร้อมกินป๊อบคอร์นหรือเปล่า มันอาจจะดูเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่การไม่ช่วยกันแบ่งเบาภาระงานบ้านจะทำให้คนที่ทำตลอดเวลาสะสมความไม่พอใจเอาไว้และระเบิดขึ้นมาในภายหลังได้ การแต่งงานจะยืนยาวได้ด้วยการช่วยแบ่งเบาภาระซึ่งกันและกัน ใชไหม


โทรศัพท์กับความลับ การเชื่อใจกันเป็นสิ่งสำคัญในชีวิตคู่ แต่ถ้าระยะหลังคู่ครองคุณเก็บโทรศัพท์เอาไว้กับตัว ไม่ให้คุณดูหรือปฏิเสธให้คุณจับมัน มันอาจเป็นสัญญาณของปัญหา เขาหรือเธออาจมีความลับอะไรที่ไม่อยากให้คุณรู้


หมดสิ้นความปรารถนาซึ่งกันและกัน หลายคู่จะหมดความปรารถนาซึ่งกันและกันเมื่ออยู่กันไปนาน ๆ แค่เงาก็เริ่มเบื่อหน่ายแล้ว ทั้งคู่อาจจะทะเลาะกันด้วยเรื่องเล็ก ๆตลอดเวลา ถ้าเป็นแบบนี้ก็คงต้องถอยกลับมาแล้วก็คิดว่าความรักระหว่างกันมันเลือนหายไปไหนแล้วจะเอากลับมาได้อย่างไร


การนอกใจ การที่คู่ของคุณมีเพศสัมพันธ์กับคนอื่นเป็นเรื่องใหญ่สำหรับการแต่งงานแน่นอน ส่วนใหญ่การนอกใจไปมีเพศสัมพันธ์กับคนอื่นจะเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่จะทำให้การแต่งงานล่มลง .



ปัญหาด้านการเงิน คนที่คิดว่าความรักอยู่เหนือเงินตรานั้นอาจอยู่ในความฝันมากไป จริงอยู่เราไม่จำเป็นต้องมีเงินหลายล้านเพื่อจะทำให้ชีวิตแต่งงานมีความสุข แต่ถ้าเรามีปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ทุกเดือน อาจส่งผลต่อการแต่งงานก็ได้ และคุณอาจต้องพึ่งที่ปรึกษาด้านการเงินเพื่อแก้ไขปัญหานี้ด้วยกัน


พยายามมากเกินไป พยายามทำให้คู่ของคุณม่ความสุขก็ดีอยู่หรอก แต่ถ้าคุณจะต้องทำมากเกินไปโดยไม่เป็นตัวของตัวเอง อาจจะทำให้คุณไม่สบายใจและนำไปสู่ความซึมเศร้า หรือ อึดอัดคับข้องใจ


ได้อ่านบทความนี้แล้วพิจารณานะครับในครอบครัวเรามีข้อใดบ้าง ถ้าใครไม่มีเลยถือว่าสุดยอดครับแต่ถ้ามีข้อใดข้อหนึ่งก็รีบ ๆ แก้ไขเสียนะครับ ถ้ามีหลายข้อเราต้องจับเข่านั่งคุยกันแล้วครับ ครอบครัวอย่าถือว่าไม่สำคัญนะครับ สำคัญมาก ๆ โดยเฉพาะผู้ที่มีทายาทด้วยกัน

เรามาเดินทางกันต่อนะครับ ออกจากโรงแรมที่พักหลังจากที่ทานมื้อเที่ยงเรียบร้อย ส่วนตัวแล้วยังคิดเสียดายว่า ขึ้นไปไม่ถึงยอดคือไม่ได้ไปชมวัดที่ตั้งอยู่บนยอดเขา แต่เมื่อเรามาค้นหาในเน็ตเห็นศิลปะและปฏิมากรรมแล้วความที่เสียดายมันก็ลดน้อยถอยลง เปลี่ยนเป็นเอาไว้คราวหน้าค่อยมาสำรวจใหม่ก็ได้ ท่านคงเข้าใจนะครับว่าศิลปะที่ว่าคงไม่โดนใจเท่าใด

เราปั่นเข้าตัวเมือง Kampot ข้ามสะพานต้องเลี้ยวขวาเพื่อตรงไปเมือง Kep ผมสองคนคุณนายเลี้ยวไปรอลุงป๊อกที่อาคาร Tourist Information รอเป็นนานลุงป๊อกไม่ตามมาเดือดร้อนผมครับ ต้องให้คุณนายรออยู่ที่อาคารดังกล่าว ส่วนผมย้อนกลับไปตามหาลุงป๊อก หาไม่เจอตัดสินต้องตรงเข้าไปในเมืองไล่ตามหาโดยสมมุติฐานว่า ลุงป๊อกต้องไปตรงไม่เลี้ยวไหนเด็ดขาด โชคดีครับตามเส้นทางที่คิดไว้ ผมตามไปทันที่อนุเสาวรีย์สัปปะรดลุงแกไปยืนมองซ้ายมองขวา ตรงวงเวียนพอดีรีบจ้ำและเรียกตามหลัง ผมไปถึงจึงพากันกลับไปหาคุณนายตรงจุดที่รอ ไม่ลืมที่จะเข้าไปคุยกับ จนท.ได้รับเอกสารมาจำนวนหนึ่งเป็นคู่มือ ขอบพระคุณไว้ ณ โอกาสนี้ ได้เวลาพอควรเรารีบออกเดินทางจากเมือง Kampot มุ่งสู่เมือง Kep แต่เนื่องจากตัวเมืองกว้างขวางถนนหนทางมากสาย กว่าเราจะหาทางออกต้องใช้เวลาครับ













ตามหาลุงป๊อกมาเจอที่วงเวียนนี้ครับ

[ลุงเนตร]

Deang-sarapee เขียน:
สวัสดีครับคุณลุงเนตร ผม "แดง-สารภี ครับ" มีเวลาได้เข้ามาเยี่ยมชมกระทู้ของท่าน ต่อไปนี้ผมขออนุญาตุวิสาสะเรียกขานท่านว่า "คุณพี่" ไม่ทราบว่าพอได้ไหมครับ? ท่านเป็นแบบอย่างและให้แนวทางกับคนได้หันมาเอาใจใส่กับการใช้ชีวิตอย่างมีสติ ไม่ประมาท เช่น มีการออกกำลังกายสม่ำเสมอ ให้กำไรกับชีวิตด้วยการออกไปสัมผัสโลกภายนอก การใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย ประหยัด พอเพียง และเป็นแบบ Slow Life จริง ๆ นับถือครับ

ชีวิตคนเราไม่มีอะไรยุ่งยาก หากทำได้อย่างที่คุณพี่ได้นำเสนอมาตั้งแต่ต้น และชีวิตจำต้องเดินต่อไป จนกว่าจะถึงจุดสุดท้าย ทำอย่างไรจึงจะให้ชีวิตมีความทุกข์น้อยที่สุด คุณพี่ได้นำเสนอมาโดยตลอดเรียกว่าละเอียดทีเดียว ชื่นชมและเป็นกำลังใจให้คุณพี่ได้ยืนยงในยุทธจักรนี้ไปนานเท่านาน ผมขอติดตามไปเรื่อย ๆ นะครับ ขอบคุณครับ

รูปภาพชีวิตก็มีเท่านี้จริงๆ


.."..สวัสดีครับ คุณน้องแดง สารภี (น่าจะได้นะผมจะครบ ๗๓ ปี ๑ พ.ค.๕๙) ..นับเป็นการได้รับเกียรติและกำลังใจอย่างยิ่ง ที่น้องแดง มาเยือนกระทู้นี้ แล้วโพสท์คอมเม้นท์มาในทางบวกมากมาย ต้องขอขอบคุณไว้ ณ ที่นี้ด้วย

..กระทู้นี้ ยืนยงมาได้จนถึงวันนี้ ซึ่งเหลือเพียงหลาน NOKENICE เข้ามาสวัสดีทุกวัน เพียงคนเดียว เพราะคิดว่าเป็นการบันทึกการเป็นอยู่ของตัวเองประจำวัน และบางครั้ง บางคราว บางเวลานึกคิดอะไรดี ๆ ได้บ้าง ก็โพสท์แบ่งปันไว้เป็นวิทยาทาน จนถึงวันนี้หมดใส้หมดพุงแล้ว ให้ไว้ในเวบไซด์นี้

..อีกประการหนึ่งเพราะตั้งแต่เวบฯปรับปรุงให้มีความหลากหลายมากขึ้นแล้ว ปรากฏว่าชาวจักรยานมักโพสท์อยู่แต่ในกลุ่ม และกระทู้ของตัวเอง ไม่ค่อยไปก้าวก่ายกันนัก นอกจากจะซี้กันจริง ๆ อีกอย่างเวลาก็น้อยลง เพราะต้องเจียดไปทำอย่างอื่น เช่น เฟส ไลน์ จึงไม่มีเวลาไปสวัสดีได้ทุกกระทู้ที่คุ้นเคย จนทุกวันนี้ไม่ได้ไปสวัสดีกระทู้ที่คุ้นเคยอื่น ๆ เลย ทั้ง ๆ ที่คิดถึงทุกกระทู้ ได้ทำเพียงสวัสดีไว้ในกระทู้ตัวเองทุกวัน ซึ่งความเป็นจริงก็ไม่ค่อยมีใครมาอ่านและโพสท์ตอบ รวมไปถึงในอดีตที่เคยสรุปทริป ก็เลิกสรุป เพราะไม่มีใครเข้ามาอ่าน (รู้ว่าตัวเองสรุปไม่น่าอ่าน) แต่ที่สรุปไว้นั้นก็คิดว่าเป็นวิทยาทาน ระยะหลัง ๆ นี่เลยไม่ได้สรุป แต่ใช้วิธีนำเมื่อได้ไปปั่นที่ต่าง ๆ มาโพสท์ไว้ในกระทู้นี้ และในเฟส Netr Sanguansat เป็นการบันทึกการใช้ชีวิตประจำวันเท่านั้น ไม่หวังว่าจะมีใครมาอ่าน ก็เท่านั้น ร่ายมายาวเลย

..เชิญเรียกได้ตามสะดวก..เข้าอานโพสท์นี้ได้ตามสบาย..โพสท์ คอมเม้นท์ ติติง เสนอแนะ ได้เต็มที่ ยินดีรับพิจารณาปรับปรุง ทำตาม ขอบคุณมากครับผม.

*..ยิ่งปั่น..ยิ่งแข็ง..แรงยิ่งดี..โรคไม่ค่อยมี..ไม่ทุกข์..*

[Deang-sarapee]

เรียน คุณพี่เนตร ที่เคารพ

คุณพี่อายุนำหน้าผมไป ๗ ปี เรา ๒ คนถ้าตามภาพชีวิตเหลือน้อยนิด อีกเพียงขั้นเดียวก็จะ "จุติ" ในภพภูมิต่อไป ช่วงเวลาที่เหลือนี้ผมคิดของผมนะว่า เรา ๒ คนกำลังสั่งสมบารมี สะสมบุญที่จะติดตามตัวไปเพื่อไปเกิดในภพภูมิที่ดี ถ้าเป็นไปได้ก็ขอกลับมาเกิดเป็นมนุษย์ได้พบพุทธศาสนา ได้ฟังพระสัทธรรมและได้ปฏิบัติธรรมตามคำสอนขององค์ศาสดา จนกว่าจะบรรลุไม่กลับมาเกิดอีกเลย การเกิดเป็นทุกข์ที่สุดในโลก

เช้านี้ผมจะเดินทางไปปฏิบัติธรรมที่วัด สันติบถ โดยปั่นจักรยานไปตามปกติจะหายไป ๒-๓ วัน กลับมาก็จะนำสิ่งดี ๆ ที่ได้พบได้เห็นมาเล่าเป็นประสบการณ์ ส่วนจะเล่าในกระทู้ใดกลับมาค่อยพิจารณา

คุณพี่ว่าไว้ไม่มีผิดนะครับที่ว่า "ซึ่งความเป็นจริงก็ไม่ค่อยมีใครมาอ่านและโพสท์ตอบ รวมไปถึงในอดีตที่เคยสรุปทริป ก็เลิกสรุป เพราะไม่มีใครเข้ามาอ่าน (รู้ว่าตัวเองสรุปไม่น่าอ่าน) แต่ที่สรุปไว้นั้นก็คิดว่าเป็นวิทยาทาน ระยะหลัง ๆ นี่เลยไม่ได้สรุป"

ผมเคยคิดจะล้มเลิกการเขียนในกระทู้หลายครั้ง แต่เพราะคำของพ่อ แม่ ครูบาอาจารย์ ดังอยู่ก้องหูก็เลยแข็งใจคิดเสียว่า "ทำบุญ"(ให้ธรรมทานชนะการให้ทั้งปวง) ยิ่งผมได้เข้าไปเยี่ยมชมกระทู้ของคุณพี่ ผมยิ่งมีกำลังใจเห็นเจตนาดีของคุณพี่ ความอดทน ขยัน คิดแต่จะให้ ใจมันก็เป็นสุขสนุกกับการให้ ต้องขอบคุณและขอชมเชยคุณพี่ครับ

จนกว่าจะพบกัน สวัสดีครับ