อีกหนึ่งรสชาดของการเดินทาง
ความรู้สึกไม่แน่ใจเส้นทางที่กำลังจะไปมันคือทางที่ถูกต้องไหม???
ไม่รู้ชะตากรรมคืนนี้จะนอนไหน จะปลอดภัยกับผู้หญิงบอบบางอย่างเราหรือเปล่า???
และจากที่ศาลาที่นั่งพักกันอยู่ อีกไกลไหมจะถึงที่หมาย????
คำถามร้อยแปดเกิดขึ้นในหัวสมองน้อยๆ ของเรา
นาทีนี้ต้องถือว่าน้องโชคดีมากๆคะ ที่มีบัดดี้ที่พร้อมลุยไม่มีงอแงสักนิดเดียว
เรื่องโยเยไม่ไหวไม่ไปต่อไม่มีออกจากปากเธอสักนิด
เราสองคนนั่งคุยกันขำๆ ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหนของประเทศไทย แต่ยัง.....ยังโลภมาก........
ขอว่าถ้าไปถึงสะพานเทพสุดาจริงตามเป้าหมายที่วางไว้ ก็ขอ....ให้ทันชมแสงสวยๆ ตอนพระอาทิตย์ตกดิน
คุยกันสักพักก็ออกเดินทางต่อคะ มุ่งหน้าไปหมู่บ้านถัดไป
ผ่านหมู่บ้านเราลองเปลี่ยนคำถาม จากถามทางไปบ้านภูฮัง
เป็นถามทางไปสะพานเทพสุดา
คราวนี้งานเข้าเลยคะ 555555
ชาวบ้านที่เป็น อ.ส. ใส่ชุดสีกากีคอยโบกรถ บอกให้เราถึง 4 แยกหน้าเลี้ยวซ้ายเข้าซอย
เราก็เชื่อย่างไม่แน่ใจ...........เราถาม อ.ส อีกท่านที่โบกรถอยู่ 4 แยก เขาก็ชี้ให้เราเลี้ยวเข้าซอยคะ
เคยไหมคะ คนสองคนบอกทางเราผิดพร้อมๆกัน 5555
น้องกับพี่บัดดี้เลี้ยวเข้าหมู่บ้านเห็นเนินลูกใหญ่มีชุมชนบ้านเรือนตั้งอยู่ตลอด
หืมมมมม ดูเหมือนจะเป็นหมู่บ้านแล้วนะคะ
เรารีบเบรคจอดถามชาวบ้านบอกว่าเราจะไปสะพานเทพสุดา เห็นมีคนบอกว่าต้องผ่านบ้านภูฮังก่อน
คุณป้าผู้หญิงเลยบอกให้เราปั่นย้อนกลับไปถนนหลัก บ้านภูฮังต้องไปอีกสองสามหมู่บ้านถึงจะพบ
เราย้อนออกไปถนนหลัก เราปั่นต่อไปบ้านภูฮัง.....
ปั่นไปจนพบบ้านภูฮังเราตามหา ธ.ก.ส ตามคำบอกเล่าของคนบอกทางเราคนแรก
มองหาอย่างไรก็ไม่เจอคะ ปั่นจนผ่านหมู่บ้าน ผ่านโรงเรียนเวลาเย็นเด็กวัยรุ่นกำลังเล่นฟุตบอลกันอยู่ภายในรั้วของโรงเรียน
พอสุดหมู่บ้านถนนยังทอดตัวยาวขึ้นเนินสูงใหญ่........
เราพร้อมใจกันจอดอยู่ที่ตีนเนินบนไหล่ทางแคบๆ ของถนนชนบท
พี่บัดดี้บอกว่าเราต้องถามทางอีกแล้ว เพราะดูเหมือนเราจะเลยหมู่บ้านภูฮังกันแล้ว
มีมอเตอร์ไซค์ กับสาวน้อยผมยาวขับผ่านมา เราเลยโบกให้เธอจอดเพื่อถามทาง
สาวน้อยผมยาวเธอถามว่า....พี่จะไปทางตรง หรือทางลัด ทางลัดจะเป็นทางลูกลังหน่อยๆ
เราสองคนมองหน้ากันแล้วหัวเราะ
ขอพี่ไปทางตรงเถอะคะ จะค่ำแล้ว เดี๋ยวไปมืดในทางลัดมันจะหวาดเสียว
สาวน้อยบอกว่า ธ.ก.ส ที่เราถามถึงไม่ได้อยู่ที่บ้านภูฮัง แต่ต้องไปอีกอีก 3 หมู่บ้าน ไปสุดถนนเส้นนี้จะเป็นสามแยก
ตรงนั้นคือที่ตั้ง ธ.ก.ส พอถึงตรงนั้น ให้เลี้ยวซ้ายจะมีป้ายบอกทางไปสะพานเทพสุดาตลอด
เรารีบขอบคุณสาวน้อย แล้วล่ำลา เธอบิดมอเตอร์ไซค์ขึ้นเนินจากไปด้วยรอยยิ้ม
เราก็ยิ้ม...เพราะเรามั่นใจแล้วว่าเรามาถูกทาง
สปิ้นซิคะ ไปให้ถึง ธ.ก.ส ตรงสามแยก อีกแค่สามหมู่บ้าน
ปั่นขึ้นเนิน ลงเนินผ่านป่ายูคาลิปตัส มีเนินส่งลงยาวๆ ทำความเร็ว 38-39 ฟิ้วฟ้าวมากๆคะ
พอถึง สามแยกที่สาวน้อยบอกทาง เจอตลาดนัดของชาวบ้าน สวรรค์ชัดๆ กำลังหิวเลย
ไม่ต้องบอกกันเลยคะ เรารีบข้ามถนนหาที่ปักหลักนั่งพักใต้ต้นมะม่วงกลางตลาด
ซื้อของกิน มานั่งทานกัน ทั้งลูกชิ้นปิ้ง ทั้งยำ ขนมปัง โดนัท
นั่งคุยกันงุ้งงิ้ง หัวเราะด้วยความปลื้มปริ้มวันนี้ไม่หลงแล้่ว
ชาวบ้านแถวนั้นมองเราอย่างประหลาดใจผู้หญิงตัวเล็กๆสองคนดูมอมแมมมาปั่นจักรยานเที่ยว
ไม่ได้กลัวอันตรายอะไรกันบ้างหรืออย่างไร
เราสองคนคุยกันเพลินๆ ชักติดคอมองหาร้านน้ำ
แม่ค้าแถวนั้นได้ยินเสียงเราคุยกันถึงร้านน้ำ เขาเดินเข้าบ้านไปหยิบน้ำในตู้เย็นมาให้เราดื่มกินและให้เติมใส่กระติก
ภายใต้ความกังวลใจของชาวบ้านคือความมีน้ำใจและเป็นห่วงเราสองคนคะ ^_^
ทานอาหารเสร็จ เราขอบคุณสำหรับน้ำดื่ม เราเก็บเศษอาหารและขยะต่างๆไปทิ้งลงถัง ทำความสะอาดพื้นที่เรียบร้อย
เราก็ออกเดินทางต่อคะ
ป้ายแบบนี้แหละที่อยากเห็นตลอดทาง หรือหลักกิโลสักหลักก็ยังดี ที่ผ่านมามีแค่ป้ายบอกชื่อหมู่บ้าน >_<
