ทริปอดสู อยู่กับรถพับ ในอังกฤษ ตอน Autumn on my bike

[bell mania]

ขอบคุณพี่ๆทุกคนที่เข้ามาอ่านนะครับ ผมค่อนข้างยุ่งมากช่วงนี้ ไม่ค่อยมีเวลาเขียนต่อ

เอาล่ะครับ ผ่านเมืองกรีนนิช ผมก็ยังไม่กล้าหยุดปั่น เพราะปลายทางของผมอยู่ที่เมือง
woolwich อ่านว่า วูลลิช เพื่อตรงไปที่บ้านแม่แพท
ระหว่างที่ปั่นไปนั้น ก็ไปเจอเข้ากับกองทัพ แฟนฟุตบอลทีม ชาร์ตัน
โอ้โห แห่กันมาเต็มถนนเลย สนามชาร์ตัน อยู่แถวๆนี้เอง

[bell mania]

นี่ผมเดาเอาว่า น่าจะเป็นปล่องควันโรงสีไฟ
มันอยู่ข้างๆแม่น้ำเทมส์นะครับ

หลังจากนี้ไม่นานก่อนจะถึงที่หมาย
Navigatorของผมดันแบตเตอรี่ หมดเกลี้ยง
ซึ่งสถานที่ ที่ผมกำลังยืนดูแบตเตอรี่หมดนั้น เป็นถนนPowis Street
ผมมองไปรอบๆ แล้วนึกถึงคำพูดของแม่แพท ตอนที่คุยโทรศัพท์
ดูเหมือนแกจะเคยพูดถึงถนนเส้นนี้ คลับคล้ายคลับคลาว่าเป็นpolice street หรือ powis อะไรนี่แหละ
โชคดีจริงๆ แบตมันมาหมดตรงข้างตู้โทรศัพท์ สาธารณะพอดี
แล้วสุดท้ายก็ได้รู้ว่า แม่แพทอยู่แถวที่ผมกำลังยืนนี่เอง ฟลุกจริงๆ ผมมาถึงแล้ว
รอดตายแล้ว มีที่ซุกหัวนอนในลอนดอนเสียที

[bell mania]

ที่เห็นนี้คือบ้านของแม่แพททั้งหลัง หวังว่าผมคงพอที่จะนอนได้นะ อันนี้แม่แพทบอก
แกมีเพื่อนบ้านด้วย ซึ่งมานั่งรอสนทนาหน้าบ้านกันเป็นประจำ
แม่แพทแกอายุ76แล้วครับ แต่แข็งแรง และอารมณ์ดีมาก
คำแรกที่แกถามคือ "หิวไหม?" ผมคิดถึงแม่ตัวเองขึ้นมาเลยทันทีครับ
ในต่างบ้านต่างเมืองแบบนี้ แค่น้ำใจของแม่ที่เต็มใจต้อนรับการมาเยือน ผมก็ดีใจมากแล้วครับ

[bell mania]

ผมจัดการล่ามจักรยานไว้ในสวนข้างบ้าน
แล้วขึ้นไปเก็บกระเป๋า สุดท้ายมาจบที่ห้องครัวช่วยแม่แพททำกับข้าว
แกทำไปยิ้มไปคุยไป สนุกสนานเหมือนได้เจอเพื่อนใหม่

ถือเป็นพระคุณที่ตอบแทนยังไงก็ไม่หมดนะครับ อาหารการกิน ห้องหับ สะดวก สบาย
ทุกอย่างเหมือนอยู่เมืองไทยเลยครับ

[bell mania]

ผมถือว่า ผมได้รับความกรุณาจาก พี่ๆที่เมืองไทยอย่างพี่มุก แห่งพระนครศรีอยุธยา ที่ฝากฝังผมกับแม่แพท
ขอให้น้ำใจอันนี้จงไหลย้อนกลับคืนไปยังพี่มุกและพี่นักปั่นทั้งหลายที่ผมทั้งรู้จักและไม่รู้จักในการที่ได้เอื้อเฟื้อแก่น้อง หรือทุกคนบนเส้นทางจักรยาน
เวลาเราไปไหนเราก็มีแต่รอยยิ้มให้กัน
แม่แพทกับพี่อร ลูกสะใภ้ ที่ไปตั้งหลักปักฐานที่ลอนดอน เสื้อที่เห็นเป็นของฝากที่พี่มุกให้ผมเอาข้ามน้ำข้ามทะเล แบกขึ้นรถไฟ เพื่อเอาไปบรรณาการ
คนที่โน่น
ผมคิดๆ แล้วนึกถึง นิราศลอนดอน ของหม่อมกระต่าย ราโชทัยขึ้นมาตะหงิดๆ

[bell mania]

เรื่องราวมันเป็นอย่างนี้ครับ
สำหรับนิราศลอนดอน เป็นผลงานการประพันธ์ ของ ม.ร.ว. กระต่าย อิศรางกูร
ก็ย้อนเหตุการณ์กลับไปเมื่อปี พ.ศ. 2398 สมเด็จพระบรมราชินีนาถวิกตอเรีย แห่งสหราชอาณาจักร
ได้ทรงแต่งตั้งให้ เซอร์ จอห์น เบาริง เป็นราชทูตเชิญพระราชสาร และเครื่องราชบรรณาการเข้ามาถวายพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวชักชวนให้ประเทศไทย (กรุงสยามในสมัยนั้น) ทำหนังสือสัญญาทางพระราชไมตรี ซึ่งก็คือ สนธิสัญญาเบาริง
สัญญาที่ไทยเราเสียสิทธินอกอาณาเขตอยู่นานสองนานนั่นแหละครับ

พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวหรือร.4 จึงทรงโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้พระยามนตรีสุริยวงศ์ (ชุ่ม บุนนาค) พร้อมด้วยคณะ เชิญพระราชสาร และเครื่องราชบรรณาการ ไปถวายสมเด็จพระบรมราชินีนาถวิคตอเรีย เมื่อปี พ.ศ. 2400

ในการนี้นะครับหม่อมราโชทัย หรือ (ม.ร.ว. กระต่าย อิศรางกูร) ซึ่งในขณะได้รับตำแหน่งเป็นล่ามไปกับคณะราชทูตชุดนี้ทำให้มีโอกาส ได้เขียนจดหมายเหตุการณ์เดินทาง จนกระทั่งมาเป็นนิราศลอนดอนอย่างที่ผมบอกไปเมื่อข้างต้น

เชื่อไหมครับ
หมอบรัดเลย์ ซื้อลิขสิทธ์นิราศลอนดอนไปเมื่อปี พ.ศ. 2405 นับเป็นวรรณคดีเรื่องแรกในประเทศไทยที่มีการซื้อ-ขายลิขสิทธ์
ผมในฐานะศิษย์มีครูก็ขอคารวะนักประพันธ์ก่อน เอามาให้อ่านแค่บางส่วนเท่านั้น

นิราศลอนดอน

๏ นิราศเรื่องเมืองลอนดอนอาวรณ์ถวิล
จำจากมิตรขนิษฐายุพาพิน
เพียงจะสิ้นชีวาด้วยอาลัย

ถ้าแม้ผิดมิใช่กิจนรินทร์ราช
ไม่คลาคลาศคลายชิดพิสมัย
โดยภักดีมีประสงค์จำนงใน
อาสาไทจอมจักรหลักนคร

มะเสงศุกรเดือนเก้าขึ้นสามค่ำ
แสนระกำด้วยจะไปไกลสมร
เข้าชิดโฉมโลมลาพงางอน
กล่าวสุนทรปลอบน้องอย่าหมองนวล

ค่อยอยู่เถิดนงเยาว์ลำเพาพักตร์
จะร้างรักแรมชมภิรมย์สงวน
ใช่แกล้งหน่ายแหนงขวัญให้รัญจวน
อย่าคร่ำครวญโศกสร้อยน้อยฤทัย


ล่างสุดคือ รูปของหม่อมกระต่ายครับ

[juab]

ติดตามอ่านหน้าที่3หัวเราะกร๊าก.....สะจาย ผมก้อเด็กหงส์อิอิ ยังอ่านไม่จบเด่วไปอ่านต่อ เพลินดีครับ

[bell mania]

ขอบคุณครับ ที่เข้ามาเยี่ยมชม
ใจจริงผมก็อยากจะเขียนนิราศ ลอนดอน ในแบบฉบับของผมในศตวรรษนี้อยู่เหมือนกันนะครับ
แต่คงไม่มีเวลามากนัก

แม่แพทแกอยู่บ้านหลังนี้คนเดียว มานานมากแล้ว แกเล่าให้ฟังว่าเข้าอังกฤษ มาตั้งแต่ปี1973
ทำร้านอาหารไทย จนกลายเป็นพลเมืองของที่นี่ไป นานๆจะกลับเมืองไทยสักที
แกอยู่ได้คนเดียวที่นี่ เพราะแกฉลาดคิด และมีธรรมะในหัวใจ
ทุกวันแกจะทำวัตรพร้อมๆกับ พระสงฆ์ตามเวลาที่เมืองไทย

[bell mania]

หลังอาหารเที่ยง ผมลาแม่ ออกไปปั่นจักรยานชมเมือง โดยจุดหมายปลายทางคือ หอนาฬิกาBigben
ระหว่างทาง ผมปั่นไปโดยไม่ได้ดูแผนที่ ประมาณว่าไปเรื่อยๆ เพราะเก็บNavigatorไว้นำทางขากลับเท่านั้น
คนที่นี่ ใช้แต่จักรยานจริงๆ พี่คนนี้อัธยาศัยดีมาก ชวนผมคุยเรื่องBrompton

[bell mania]

ทางจักรยานมีตลอดทั้งเมือง และผู้คนก็มีอะไรแปลกๆเกี่ยวกับจักรยาน ร้านขายจักรยานมีทุกหัวระแหง

[bell mania]

และหลังจากนั้น ผมก็ตรงเข้าไปที่เมืองกรีนนิช เมืองที่ผมสนใจเป็นพิเศษ
ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านแม่แพท ไม่กี่กิโลเมตร

ผมมีหนังสือเล่มหนึ่งที่บรรยายภาพต่างๆของอังกฤษและมีเรื่องราวของกรีนนิชด้วย
และภาพหนึ่งอธิบายว่าแม่น้ำเทมส์ กลายเป็นน้ำแข็งเมื่อปี1895
และในภาพนี้ จะเห็นอนุสาวรีย์แหลมๆ มันคืออะไร?

[bell mania]

อนุสาวรีย์นี้สร้างเมื่อปี1853
เพื่อเป็นที่ระลึกนึกถึง Joseph bellot เขาเสียชีวิตเพราะต้องการที่จะช่วยเหลือ
Sir john franklin

แล้วผมจะกลับมาเล่าถึงเรื่องนี้ ครับ

[fong]

ดูภาพแล้วคิดถึงเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วที่ไปยืนล้างจานอยู่ที่นั่นหลายปี และที่อังกฤษนี้เองที่ผมเริ่มมีจักรยานเข้ามาสู่หัวสมอง

เคยคิดจะขี่กลับบ้านประเทศไทยแต่ก็ทำไม่สำเร็จ.....วันหนึ่งจะกลับไปขี่ที่นั่นแน่นอน....

[bell mania]

ขอบคุณครับ

ผมไม่แปลกใจที่ยังมีปล่องโรงสีไฟ เป็นบ้านเราเขารื้อทิ้งกันหมดแล้ว
ปล่องไฟอันนี้ที่เมืองชาร์ตัน ที่ผมเห็น น่าจะราวๆยุคปี1900ต้นๆ

[bell mania]

เรามาว่ากันถึงเรื่อง เซอร์ จอห์น แฟรงคลิน ที่เกี่ยวเนื่องกับอนุสาวรีย์นี้ครับ
ในปี ค.ศ.1845 เซอร์ จอห์น แฟรงคลิน นักสำรวจชาวอังกฤษ
ได้ถูกส่งไปยังบริเวณอาร์คติก เพื่อค้นหาเส้นทางตะวันตกเฉียงเหนือ สู่มหาสมุทรแปซิฟิก
เขาเป็นผู้บังคับเรือสองลำ คือ อีเรบุส และเทเรอร์ ซึ่งได้เห็นเป็น ครั้งสุดท้ายใกล้ปากทางสู่แลงคาสเตอร์ เซาท์ ในตะวันตกเฉียงเหนือของแคนาดา
จากนั้นก็อันตธานหายไป
เรื่องราวได้รับการบอกเล่าด้วยการคาดการณ์
โดยคณะเดินทางสำรวจที่ได้ถูกส่งไปค้นหาความจริง ว่า
เรือสองลำนั้นได้เข้าไปติดในน้ำแข็ง และหลังจากติดอยู่ในน้ำแข็งนานถึง 18 เดือน แฟรงคลินก็ตาย
ลูกเรือได้ทิ้งเรือและพยายาม หาที่ปลอดภัย แต่ไม่มีผู้ใดรอดตายเลย แม้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะสิ้นสุดลงด้วยความหายนะ
แต่แฟรงคลินก็ได้แสดงให้เห็นว่า เส้นทางสายตะวันตกเฉียงเหนือนั้นมีอยู่
และความจริงเรือของพวกเขาก็ใกล้จะบรรลุถึงจุด ซึ่งคณะนักสำรวจก่อนหน้านั้นได้ไปถึง แล้วจากทางตะวันออก

ครับ
ในปี ค.ศ. 1875 ได้มีการสร้างอนุสาวรีย์เป็นเกียรติแก่ เซอร์ จอห์น แฟรงคลิน ในวิหารเวสต์มินสเตอร์ ที่กรุงลอนดอนด้วย