>>>เชียงของ-หลวงน้ำทา-ซาปา-ปักกิ่ง/Thank you Chinese<<<

[มุก]

ผมปั่นออกจาก เมืองสือเจี่ยจวง(Shijiazhuang) เมืองหลวงของมลฑลเหอเป่ย ก็บ่ายๆแล้วครับ

[มุก]

..นักปั่นท่านนี้ผมถามออกจากเมือง(เมืองใหญ่มากๆและมีแยกเยอะ) ..แกปั่นมาส่งเลยครับ..แวะพักผมซื้อน้ำส้มให้(ก็คนมีตังค์ง่ะ) แกก็ไม่เอาครับ ให้ยังไงก็ไม่เอา ผมเจอแต่แบบนี้ครับ เลยต้องเก็บไว้กินเอง

[มุก]

...ระหว่างทางเจอกลุ่มน้องๆนักปั่น แกปั่นมาจาก"ปักกิ่ง"ครับ เริ่มต้นที่ "จัตุรัสเทียนอันเหมิน" บอกว่าจะไป"เจิ้งโจว" แกขอให้ผมเซนต์ชื่อที่ป้ายผ้า ถ่ายภาพผมไว้ แล้วส่ง อีเมล์ มาให้ผม(มีภาพอยู่ที่ค.ห.ที่ผ่านมา)..แต่รูปนี้ฝีมือผมนะครับ

[มุก]

..ภาพที่น้องๆส่ง e-mail มาให้ มีภาพผมอยู่ด้วย แต่ภาพที่ถ่ายคู่กับผม ได้โพสต์ไปก่อนหน้านี้แล้วครับ

[มุก]

ผมผ่านถึงเมืองนี้ก็เย็นแล้ว แต่ผมก็ยังดิ้นรน ไปหาเมืองหน้า ไม่รู้ทำไม???

[ธานินทร์ 520]

สวัสดีครับคุณมุก ติดตามอยู่ครับ....
ไว้ค่ำๆผมเองก็จะรายงานทริปต่อเหมือนกันครับ ตอนนี้ขอทำงานต่ออีกนิด
แต่ก็จะแอบอ่านของคุณมุกไปเรื่อยๆครับ

.................................................................................

สวัสดีครับ คุณธานินทร์ ....ผมเองก็ย่องๆเข้าไปดูทริป35วันอยู่เรื่อยๆ ก็เข้าใจครับ งานคงจะเยอะ ผมเองก็ไกล้จบแล้วครับ เป็นโพสต์ที่มาราธอนที่สุดเหมือกันครับ...........มุก

[มุก]

...เกือบค่ำแล้ว ผมแวะ ถามราคาโรงแรมที่นี่ แต่ราคาก็ร้อยหยวนอัพ มันแพงสำหรับผม ถึงแม้ตอนนี้ผมจะพอมีเงินบ้างก็ตาม..เจ้าหน้าที่ ที่ดูเหมือนจะเป็นเจ้าของ บอกว่า..เค้ามีโรงแรมให้พักฟรี ที่ไกล้ๆนี้ ผมบอกไม่เอาฟรี แต่ขอถูกๆหน่อย ซึ่งผมก็ทำแบบนี้มาตลอดทาง แกก็บอกผมเดี๋ยวจะเอารถบัสไปส่งถึงโรงแรมเลย ฟรีๆ แกย้ำอยู่นั้น ผมบอกว่า "ผมจะไม่ขึ้นรถ ผมปั่นไปได้" บอกทางมาก็พอ..ตอนนั้นผมไม่รู้ว่า ที่จะไปก็คือเมืองเป่าติ้ง(Baoding)ซึ่งผมต้องผ่านอยู่แล้ว..ถ้ารู้ผมไปเองแน่นอน..

...ในที่สุดแกให้คนขับรถเก๋งนำทางผมไป ผมเกรงใจมาก แต่ห้ามอย่างไรแกก็ไม่ฟังครับ..ตอนนี้ก็มืดแล้ว วันนี้ผมก็เหนี่อยมามากแล้ว ต้องมาปั่นตามรถเก๋งตอนมืดๆอีก ..แต่ ..ไปก็ไป..

[Charlie 02]

ช่วงนี้แถวบ้านฝนตกแทบทุกวัน ทั้งเช้าทั้งเย็น ไม่ได้ออกรอบเลยครับ มาติดตามอ่านการผจญภัยของคุณมุกล่ะกันเน๊าะ กำลังมันส์ๆ อย่าเพิ่งจบง่ายๆเสียหล่ะ สำหรับผมการเข้าลาวคราวนี้ ตั้งใจจะไปจุ้มปุ๊กครับ พักที่เดียวเลยเป็นอาทิตย์ นัดเจอเพื่อนไว้ที่วังเวียงครับผม ขณะนี้เพื่อนผมชาวเยอรมันกำลังปั่นจักรยานรอบโลกอยู่ครับคุณมุก

.........................................................................................................
ผมเองก็ไม่ได้ปั่นเลยครับ อ้วนท้วนสมบูรณ์เลยตอนนี้ ..มีเพื่อนปั่นรอบโลกด้วยหรือครับ..ว่างๆลิ้งค์มาให้ดูบ้างนะครับ.................................มุก

[มุก]

...ผมปั่นไปได้สิบกว่ากม. ก็ถึงเมืองเจิ้งติ้ง รถเก๋งจอดหน้าโรงแรมค่อนข้างหรู ผมตรงไปขอบคุณ ส่วนคนขับรถแกก็ออกรถไปเลย..ตามความเข้าใจ ผมเข้าใจว่านี้คือสาขาโรงแรมเค้าแต่คงจะถูกกว่า ก็เลยพาผมมา ..

...ผมตรงไปเค้าเตอร์ บอกว่าโรงแรมเมื่อครู่ให้ผมมาที่นี่ พนักงานแกพูด อังกฤษไม่ได้เลยแต่ก็ชี้มือไปที่ทางเข้าซึ่งอยู่ถัดไป ชายท่านหนึ่งมาคุยกับผม ผมเข้าใจว่าถ้าไม่ใช่เจ้าของก็คงเป็นผู้จัดการ ...มาถึงก็ให้พนักงานมาช่วยผม ผมก็งงๆ โห!!อะไรจะดีปานนี้ ผมถามว่าเท่าไหร่ ก็ยังไม่บอกราคา และหากจะพัก ผมขอเอารถจักรยานขึ้นไปบนห้องพักด้วย.แรกๆไม่ยอม แต่ในที่สุดก็ยอมจนได้.ในใจคิด เอาไงดีหว่า..รึว่า แกจะให้พักฟรีๆ..ผมเข้าใจอะไรผิดเปล่า.ผมทั้งเหนื่อยทั้งงงๆ..แต่ผมเริ่มปลดกระเป๋าออกจากเจ้าม้าดำ เหลือแต่กระเป๋าหน้า กรรม!!!ถึงคราวเคราะห์ พนักงานคนหนึ่งสะดุด เจ้าม้าดำล้ม แบงค์ร้อยหยวนที่ผมใส่ใว้ในซอกกระเป๋าหน้าแฮนด์ที่เพิ่งแลกมา และยังไม่ได้แยกซ่อนเป็นส่วนๆ..กระจายทั้งปึกเลยครับ.อึ้งกันหมดเลยครับ รวมทั้งผมด้วย แต่ผมก็ทำใจเย็นค่อยๆเก็บแบงค์ที่เกลื่อนบนพื้น ..

...ก็ไม่ได้คิดอะไร แต่ชายที่ตอนนี้ผมรู้แล้ว แกเป็นเจ้าของ..หันมาบอกราคาผม150หยวน ...เอากะเค้าซิ..สงสัยจะเห็นเงินเมื่อตะกี๊ ผมบอกว่า ผมไม่พักหรอก150หยวน แพงไปสำหรับผม..แกก็เดินไปโทรศัพท์ ผมเริ่มเครียด แต่ไม่สนใจ ผมจะไปหาที่อื่นล่ะ.ผมแพ็คกระเป๋าใว้กับเจ้าม้าดำเช่นเดิม..แต่เค้าบอกให้รอก่อน ซึ่งตรงนี้ผมก็ไม่แน่ใจว่าเค้าให้ผมอยู่รออะไร...พักเดียวก็เป็นเรื่อง..

...มีเจ้าหน้าที่ตำรวจ4นายเดินตรงมาหาผม คนหนึ่งคงเป็นหัวหน้าอายุประมาณ50ปีได้ อีก3คนเป็นตำรวจหนุ่ม เจ้าของโรงแรมก็คุยอะไรไม่รู้ครับ แต่เดาๆว่าน่าจะบอกว่าผมตกลงจะพักแล้วเกิดเบี้ยว ...พักเดียว พวกตำรวจก็บอกให้ผมแกะกระเป๋าจะตรวจ ถามหาพาสปอร์ต..ผมก็ทำตามแล้วพยายามอธิบายกับตำรวจว่า ที่ผมไม่พักเพราะมันแพง ผมยังให้ตำรวจช่วยหาให้ด้วยซ้ำ ซึ่งตำรวจหนุ่มพยักหน้า แต่หัวหน้าตำรวจกลับบอกให้ผมออกไปไม่ได้..อ้าว..

...แต่แล้วตำรวจหนุ่มหันไปถามเจ้าของโรงแรม ทำนองว่า"คุณบอกเค้าว่า150เหรอ" ถึงตอนนี้เจ้าของโรงแรมบอกผม50หยวน ผมบอกว่าเมื่อครู่ คุณบอก150นะ ผมฟ้องตำรวจซะเลย แล้วผมก็ถามเจ้าของโรงแรมว่า50หยวนแน่นะ แล้วผมยื่นเงินให้ตำรวจไปเลย คือให้ตำรวจเป็นคนจ่ายกับมือจะได้จบๆ

...สรุปจ่ายแล้วนึกว่าจะจบ ไม่จบอีก..เจ้าของโรงแรมบอกให้ตำรวจขอพาสต์ปอร์ตเก็บไว้กับโรงแรม ตรงนี้เครียดมากๆ จริงๆในเวียตนามก็ยึดพาสปอร์ตแบบนี้ แต่นั่นไปกันหลายคนครับ มีอะไรก็ช่วยกันคุยได้ ผมเลยบอกว่าที่อื่นเคยทำของผมหาย แต่โชคดีที่เป็นแค่สำเนา ผมไม่กล้าให้หรอก หัวหน้าตำรวจแกก็ไม่ฟังครับ แกบอกไม่งั้นก็ต้องเก็บเงิน200หยวน เออยังดี มีทางออกให้..ผมคิดแต่ว่าถ้าเงินไป พรุ่งไม่แน่ใจว่าจะได้เงินคืน ผมต่อรองอีก...

... ผมขอลองพูดให้ถึงที่สุดก่อนครับ ส่วนเจ้าของโรงแรมทำหน้าระรื่นยังกับได้ชัยชนะอะไรซักอย่าง สรุปเขาเห็นว่าผมเป็นลูกค้าหรือเป็นอะไรกันเนี่ย ผมลองยื่นนามบัตรของ เพื่อนๆชาวไทยที่สือเจี่ยจวงให้มา(CPF) ให้ตำรวจหนุ่ม หัวหน้าตำรวจก็ขอดู ผมบอกช่วยโทรหาให้หน่อยเพราะเราพูดกันแบบละเอียดไม่รู้เรื่อง และโทรศัพท์ผมก็โทรออกไม่ได้ตอนนี้เงินหมดแล้ว แกรับนามบัตรไปดู แต่ไม่โทรให้..ผมงงมาก จะมาไม้ใหนอีก.ผมรีบดึงนามบัตรคืน.แบบกลัวจะหายซะอีก

...ที่สุดผมเอาแผ่นกระดาษสำเนาพาสปอร์ต ที่ผมถ่ายไว้ตั้งแต่ก่อนเดินทางยื่นให้กับตำรวจที่ดูเป็นมิตรที่สุด บอกให้ช่วยพูดให้หน่อย ว่าให้ทางโรงแรมใช้เอกสารนี้แทนได้มั๊ย มันเหมือนกันกับฉบับจริงทุกอย่าง ผมสังเกตุเจ้าหน้าที่คนนี้ ดูดีมาตลอด ก่อนตรวจกระเป๋ายังพูด "ขอโทษนะครับ..."ทำนองนี้..ซึ่งสุดท้าย ผมก็ดูคนไม่ผิด..ที่นี่ตำรวจพึ่งได้ครับ

...แกก็ช่วยจริงๆครับ แกเอาสำเนากับตัวจริงมาเทียบให้หัวหน้าแกดู ตัวหัวหน้าก็ทำเป็นดูตัวเลขว่าตรงกันเปล่า แล้วทำนิ่งคิด.!!! ก่อนจะโอเค..OK!!! ผมยกภูเขาออกจากอกได้ลูกใหญ่ๆเลย..เอ้าจบกับไปกระบวนการนึง...

...ตอนผมขึ้นห้อง ตำรวจสามนาย(หัวหน้าไปแล้ว)ช่วยผมหิ้วกระเป๋าไปห้องพัก ผมจัดแจงหอบเจ้าม้าดำขึ้นห้องพัก เจ้าของโรงแรมบอกขึ้นไม่ได้อีก ผมเถียงเลย เมื่อครู่คุณบอกว่าได้ ตำรวจที่ผมไว้ใจคนเดิมมองหน้าเจ้าของโรงแรม เหมือนจะถาม เจ้าของโรงแรมถึงยอมผม..แต่แกก็เดินตามไปด้วย พอถึงห้อง เจ้าของโรงแรม บอกให้ตำรวจค้นผมอีก(รอบแรกค้นแค่บางกระเป๋า) ..โห!!มันจะแกล้งกรูไปถึงใหนว้า......

...ผมก็ให้ค้นกระเป๋าทุกใบ พอไปเจอแก๊สกระป๋อง ก็ถามผม ผมก็ให้ดูรูปว่าเอาไว้ทำอะไร..ถึงตอนนี้ผมคิดแล้ว เจ้าของโรงแรมนี้อาจเป็นทหารหรือไม่ก็ตำรวจด้วย หรือไม่ก็ขาใหญ่แน่ๆคือเขาอาจจะอยากทำหน้าที่ไปด้วย,เงินก็อยากได้ แถมเบ่งไปด้วย(อันหลังนี่ไม่แน่ใจ)..โชคดีทีสุดก็คือแม้เจ้าของโรงแรมจะทำท่าพยายามข่มขู่ ผมอยู่ในที แต่ด้วยที่ผมนิ่ง เก็บอาการ ไม่กลัวและไม่มีอารมณ์ให้เห็น ประกอบกับเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสามนายก็ไม่เล่นด้วยกับมุขนี้ของเจ้าของโรงแรม ยังคงทำหน้าที่ ทั้งเป็นตำรวจและเป็นเจ้าบ้านที่ดี..ผมยังนึกชมพวกเขาอยู่ในใจ

...ที่สุดค้นเสร็จไม่มีอะไร ตำรวจทั้งสามนายก็ช่วยผมเก็บเข้าที่พร้อมกล่าวคำขอโทษ...ส่วนเจ้าของโรงแรม ทำเป็นดีกับผมเลย พาเดินไปห้องอาบน้ำหาแปรงสีฟันให้(คุมยังกะผมเป็นนักโทษเลย) แต่พอจะอาบน้ำจริงๆ ก็มีคนแก้ผ้าอาบน้ำอยู่ก่อนแล้ว ธรรมเนียมบ้านเรามันทำไม่ได้ครับ ผมเลยแค่ล้างหน้าแปรงฟัน(ห้องที่ผมพักไม่มีห้องน้ำครับ)

...ที่นี่เป็นโรงแรมกึ่งๆอาบ,อบ,นวดบ้านเรา ผมอธิบายไม่ถูก เอาเป็นว่ามันเป็นโรงแรมแบบพิเศษละกัน ดูจากสภาพห้อง จริงๆมันคงราคาอย่างที่เขาบอกรึเปล่า!!! แต่ผมไม่เข้าใจ ทำไมไม่ปล่อยผมไปพักโรงแรมอื่น ทึ่ถูกกว่าในเมื่อผมต้องการแบบนั้น..หรือเจ้าของโรงแรมแกจะคิดว่า แค่นี้ก็เอาวะ ดีกว่าผมไปพักที่อื่น จนป่านนี้แล้วผมก็ยังปวดหัว คิดไม่ออกอยู่ดีครับ

..ในที่สุด พวกเขาก็เดินมาส่งผมที่ห้องพักพร้อมยึดแก๊สกระป๋องไว้บอกพรุ่งนี้ค่อยเอา...แล้วก็อำลา...ไปกันแล้ว..เกือบๆห้าทุ่ม(คิดดูครับว่าผมเสียเวลาต่อรองนานมั๊ย)

...เออดี ไปกันซะ ผมจะได้นอนซะที(ผมคิดแบบเคืองๆเจ้าของโรงแรม) ..วันนี้นอนไม่หลับเลย ไม่รู้พรุ่งนี้จะเจออะไรอีก...อีกสองวันผมก็ถึงปักกิ่งแล้ว ไม่น่ามาเจอเรื่องแบบนี้ ในตอนท้ายๆเลย...

...ผมไม่ได้สงสารตัวเองหรอก เรื่องแค่นี้ผมทนได้ แต่ผมเศร้าใจแทนชาวจีนทั้งหมด ที่เขาช่วยเหลือผมมาตลอดทาง ทุกๆคนทำเพื่อที่จะมีใคร พูดถึงประเทศ ของเขาในแง่ดี ผมนอนนึกหน้าคนเหล่านั้น หากพวกเขารู้ว่าผมโดนอะไร เขาจะเสียใจมั๊ย พวกเขาลงทุนทั้งแรงใจ,ทั้งเงิน ที่พักอาศัยให้ผม..เขาร่วมกันลงทุนกับตัวผม จากแค่คนปั่นจักรยานธรรมดาๆผ่านมา ที่พวกเขาจะละเลยเสียก็ได้ แต่พวกเขาทำให้ผมกลายเป็นอะไรบางอย่างที่เขาคงหวังว่า..ขอเพียงให้ผมปั่นถึงที่หมายและกลับบ้านแบบมีความสุข พูดถึงประเทศของเขาในแง่มุมที่ประทับใจ.


...และสุดท้าย..ผมภาวนาให้เรื่องนี้เป็นแค่การเข้าใจที่ไม่ตรงกัน ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ!!!

.แต่..ช่างเถอะ ไม่งั้นคงไม่มีกระทู้นี้.."THANK YOU CHINESE"

[Redneck]

ตอนนี้ตื่นเต้นดีครับ
นึกว่าพระเอกเราจะตกที่นั่งลำบากซะแล้ว
เฮ้อ คนเราดี-เลวปะปนกันไป ยังดีครับที่เจอคนที่ดีเยอะกว่าพวกจ้องเอาเปรียบ
จะติดตามเรื่องราวต่อไปเรื่อยๆ ครับ

.........................................................................

...ขอบคุณครับ คิดนานครับกว่าจะโพสต์ คห.นี้ แต่พอโพสต์เล่นซะยาวเลย ก็กลัวจะเป็นการกล่าวหาลอยๆ อีกฝ่ายเขาอธิบายตอบโต้ไม่ได้ครับ ..ผมอาจเข้าใจอะไรผิดไปเองอันเกิดจากภาษาการสื่อสารและประจวบเหมาะกับเป็นช่วงโอลิมปิค ที่ทางการจีนเข้มงวด เผลอๆพาลคิดว่าผมเป็นสปาย เลยเป็นเหตุให้ยุ่งขนาดนี้ ถึงตอนนี้ผมก็คิดแง่ดีไว้ก่อนครับ
....แต่ที่ควรกันไว้ก่อนก็คือ เก็บเงินให้มิดชิด ทำตัวแบบซำเหมาดีที่สุดครับ...............มุก

[เสือหงอย]

ตื้นเต้น หวาดเสียว เร้าใจ ชวนติดตามยิ่งขึ้น

....................................................................................

เหอๆๆ ขนาดตอนโพสต์ ผมก็ยังเสียวอยู่เลยคร้าบ คุณเสือหงอย.......................................มุก

[Lovely Planet]

มาสิอุปสรรค
มาประจักษ์ มา่ประจัน
เติมเข้ม ให้เต็มครัน
ความเป็นคน ให้ข้นคน

....จาก เพลงขลุ่ยผิว.. เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์...

.................................................................................................

มอบเพลงนี้แทนคำขอบคุณครับ........................มุก
Ryuichi Sakamoto - The Last Emperor
[youtube]PcGY0dStHuA&NR=1[/youtube]

[มุก]

9/7/08 เจิ้งติ้ง-ดิง โซ ชิ (Zheng Ding Xian-Ding Zhou Shi)ระยะทางประมาณ 160km...เมื่อคืนนอนแทบไม่หลับ คิดทั้งคืน ไม่รู้ว่าก่อนออกจากโรงแรมจะเจออะไรอีก แผนผมวันนี้คือ ไปให้พ้นเขตเมืองนี้ให้เร็วที่สุด เพราะผมไม่รู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มันมีสาเหตุอะไรกันแน่ รู้สึกเบรอๆ ผมตื่นเอาจริงๆจังๆก็ตีสี่ ทำนู่นทำนี่จัดกระเป๋า..อยากจะไปเสียตอนนี้เลย แต่ก็กลัวเดี๋ยวจะมีปัญหาพิรุธซะอีก..รอเช้าดีกว่า ทำตัวตามปรกติ...

...หกโมงครึ่งผมออกจากห้อง ลืมบอกไปผมพักชั้นสามครับ ผมลงมาบอกเช็คเอ้าท์ เหลือเชื่อ พนักงานโรงแรมเอากระป๋องแก๊สคืนให้ผม แต่พอผมถามหาเอกสารสำเนาพาสปอร์ต งงครับ พนักงานทำงง ผมยื่นตัวอย่างให้ดูแล้วชี้ว่ากระดาษลักษณะนี้ ..สรุปหาไม่เจอครับ ..อืม.. ถ้าเมือคืนผมเอาพาสปอร์ตฉบับจริงให้ไปแล้วเกิดเหตุกรณีเดียวกันนี้ ผมคงแย่แน่ๆ..หาไม่เจอก็ไม่เป็นไร รีบไปดีกว่า..

[มุก]

มื้อเช้าวันนี้ ร้านนี้อยู่ห่างจากโรงแรมเมื่อคืนซัก200ม.เห็นมีคนกินกันเยอะ แวะซะหน่อย

[มุก]

ปั่นต่อครับ แต่อย่างเร็ว วันนี้ไม่ค่อยได้หยุดถ่ายภาพซักเท่าไหร่..