เรื่องเล่าข้างถนน เสียมเรียบ...จินตนาการที่เกินมาในกะลาใบนั้น

[นพพล]

"ไม่แน่พี่”
หลังฟังคำตอบของเพื่อน เขาลุกขึ้นเดินทันที
พุ่งตรงไปยังเนินดินหลายเนินแถวนั้น
ชั่วขณะหนึ่งเขานึกถึงวรรณกรรมเรื่อง”อสรพิษ”ของแดนอรัญ แสงทอง
ซึ่งเป็นเรื่องราวของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่เจองูจงอางกลางทุ่งนา
งูจงอางมันพุ่งเข้ามาฉก แต่เด็กคนนั้นคว้าคองูไว้ได้ทัน
เขาบีบคองูไว้แน่นในขณะที่งูก็รัดรอบตัวเขาจนแน่นเช่นกัน
เด็กน้อยเดินข้ามทุ่งนาไปพร้อมกับงูที่รัดร่างเขาเพื่อไปหาพวกผู้ใหญ่ในหมู่บ้านให้ช่วย

แต่ท้ายที่สุดงูตัวดังกล่าวก็ตายเพราะถูกเด็กคนนั้นบีบคอจนขาดใจตาย

[นพพล]

...ยามโพล้เพล้ เสียงพระสวดมนต์ทำวัตรเย็นในสำนวนแปร่งหูแว่วมาจากวัดแถบนั้น
ฟังเย็นชื่นใจพอๆกับน้ำในบึงที่เขาและเพื่อนกำลังอาบอยู่
เย็นนั้นเสียงสวดมนต์ เสียงปลาบางตัวฮุบเหยื่อและเสียงกระเซ็นของน้ำจากคนสองคนในบึงดังประสานกัน
ความกลัวงูจงอางถูกทิ้งลอยหายไปกับความเย็นของสายน้ำ

“น้ำอย่างนี้ผมกลัวอย่างเดียวพี่” เขาบอกขณะที่จมอยู่ในน้ำครึ่งตัว
“อะไรอีก ไอ้เข้เหรอ”ผมถาม

IMG_8509.JPG (301.87 KiB) เข้าดูแล้ว 193 ครั้ง

[นพพล]

“เปล่าพี่ ผมกลัวปลิงควาย” เพื่อนของเขาพูดขณะอาบน้ำด้วยท่อนล่างที่สวมกางเกงจักรยานตัวเดิม
มันรัดกุมเพียงพอสำหรับการโจมตีที่หากเกิดขึ้นในสายน้ำ
เพื่อนของเขาบอกช้าไป
เพราะในขณะนั้นเขาจมอยู่ในน้ำเกือบครึ่งตัวโดยสวมแค่กางเกงขาสั้นหลวมโพรกธรรมดาแค่ชั้นเดียว
ไร้เกราะป้องการโจมตีใดๆ

[นพพล]

....ประสบการณ์กลางนากลางป่าในวัยเด็กของเพื่อนเขามีเยอะมาก
เมื่อเทียบกับเขาซึ่งเป็นเด็กในตัวเมืองใกล้ตลาดสดริมทางรถไฟ
ตลอดหลายทริปที่ผ่านมามันถูกลำเลียงมารับใช้เจ้าของอย่างต่อเนื่องหลายครั้งหลายคราว

ในวัยเด็กเขาเคยนึกแปลกใจบรรดาเพื่อนๆที่มาจากบ้านนอกหลายคนที่พกทักษะชีวิตอันหลากหลายมาสู่เมืองจนเขาต้องทึ่ง
ไล่กันตั้งแต่เรื่องการรู้จักฟังเสียงและรู้จักนกสารพัด
ใช้หนังสติ๊กยิงนก ใช้เบ็ดตกปลา เหลาไม้ไผ่ทำว่าวควายตัวใหญ่เบ้อเริ่ม
สมัยนั้นเด็กในเมืองอย่างเขาที่รู้จักแต่ไอ้มดแดงได้แต่นั่งมองด้วยความอิจฉา

โชคดีที่สายน้ำวันนั้นไม่มีปลิงควาย

IMG_8507.JPG (269.08 KiB) เข้าดูแล้ว 193 ครั้ง

[นพพล]

....คืนนั้นอากาศร้อน ลมไม่ไหวติง เสียงสวดมนต์ทำวัตรเย็นห่างหายไปนานแล้ว
มีเพียงเสียงปลาฮุบเหยื่อเป็นครั้งท่ามกลางความเงียบของท้องทุ่ง
ข้างนอกนั้นมืดสนิท เขานอนไม่หลับพลิกไปพลิกมา
แม้จะเดินทางมาหลายครั้ง กางเต็นท์ท่ามกลางความเงียบมาก็หลายที่
แต่ก็ไม่มีครั้งไหนที่เขาจะเป็นกังวลใจมากเท่าครั้งนี้
จุดกางเต็นท์ของพวกเขาหลบสายตาผู้คนอยู่หลังพุ่มไม้ก็จริงแต่มันห่างจากถนนใหญ่ไม่เท่าไหร่
ตอนที่ปั่นจักรยานเข้ามาที่นี่พวกเขาเจอเด็กเล่นน้ำกันอยู่ในคลองสองสามคน
แล้วนอกจากเหนือจากนั้นมีใครอีกไหมที่รู้ถึงการมาครั้งนี้ของพวกเขา?

[นพพล]

...นึกถึงครั้งเดินทางไปปั่นจักรยานแถบลาวใต้
ครั้งนั้นเขากางเต็นท์หลังแนวพุ่มไม้ริมถนน
ตกดึกชาวบ้านที่จับกบสามสี่คนเดินผ่านมาสอบถามที่มาที่ไป
แต่การมาของพวกชาวบ้านครั้งนั้นไม่ได้ทำให้เขาต้องระแวงภัยอะไรมากมาย
อาจเป็นเพราะเขาคุ้นเคยกับชาวลาวทั้งด้วยภาษาพูดที่เข้าใจกันง่าย
รวมถึงนิสัยใจคอหลายๆอย่างจึงทำให้ความหวาดระแวงลดน้อยถอยลง
แต่การมาครั้งนี้กลับแตกต่าง

[นพพล]

“คิดดีๆนะพี่ จะไปจริงเหรอระวังโดนปล้นนะ ขนาดมาทำงานในบ้านเรายังเชือดคอนายจ้างเลย” เสียงของเพื่อนที่เคยเตือนแวบขึ้นมา
สัญชาติญาณระแวงภัยของเขากำลังทำงาน
ประสาทหูของเขาพยายามจับสำเนียงเสียงที่ผิดปกติรอบเต็นท์
หากมีเสียงฝีเท้าหรือกิ่งไม้หักดังขึ้นมาเขาจะทำอย่างไรต่อไป เขาคิด
แต่ทุกอย่างยังคงเงียบ มีเพียงเสียงกรนเบาๆของเพื่อนสลับกับเสียงปลาฮุบเหยื่อเป็นครั้งคราว
เขานอนพลิกตัวเอื้อมมือไปคลำมีดพกใบตายความยาวห้านิ้วที่วางอยู่ใกล้ตัว

มันยังคงวางอยู่ที่เดิมและหวังว่ามันจะนอนสงบนิ่งอยู่ในฝักตรงนั้นตลอดคืน

[นพพล]

... เช้าตรู่ของวันที่สองในการเดินทาง เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับภาพบางภาพกลางท้องน้ำ
เรือลำหนึ่งที่พายไปอย่างเชื่องช้าอยู่กลางลำน้ำ ไม่นานชายบนเรือก็ค่อยสาวแหขึ้นจากน้ำ
จากจุดที่เขานั่งไม่สามารถบอกได้ว่ามีปลาติดแหขึ้นมาหรือเปล่า
แต่ดูจากท่าทางของชายที่อยู่บนเรือเขาคิดว่าคงได้ปลาติดขึ้นมาแน่นอน
ไม่นานเรือลำดังกล่าวก็ค่อยลอยหายไป

IMG_8512.JPG (363.41 KiB) เข้าดูแล้ว 193 ครั้ง

มันถูกทดแทนด้วยภาพอีกภาพหนึ่ง
ชายคนหนึ่งเดินมาจากอีกฟากของทุ่งนา
เขาเดินตรงเข้ามาข้างกายเขามีหมาตัวหนึ่งเดินตามมาด้วย พวกเขาสองคนมองหน้ากัน
ชายคนนั้นยังเดินใกล้เข้ามาๆ ที่สุดก็มายืนอยู่หน้าเต็นท์นั้น
พวกเขายิ้มกล่าวทักทายแขกยามเช้า

“ซัวสะได” ผู้มาเยือนกล่าวตอบ คนต่างถิ่นยื่นถุงลำไยถุงหนึ่งให้ไป ผู้มาเยือนรับไว้อย่างงงๆ ไม่มีคำพูดจาหรือคำถามใดๆหลุดออกมา ชายคนนั้นยิ้มให้ก่อนเดินหายไปในท้องน้ำโดยมีหมาของเขาว่ายน้ำตามไปติดๆ จนกระทั้งข้ามไปถึงอีกฝั่งหนึ่ง ทิ้งให้คนคู่หนึ่งนั่งดูลีลาชีวิตแบบดิบลุ่นๆนั้นอย่างแทบไม่กระพริบตา

[นพพล]

...สายวันนั้นบนถนนที่ราบเรียบ ลมหนุนหลังส่งให้การเดินทางของไปได้เร็วขึ้น
แต่กระนั้นด้วยอากาศที่ร้อนทำให้พวกเขาแวะซื้อน้ำจากร้านค้าข้างทางเพราะน้ำที่สำรองไว้หมดไปอย่างรวดเร็ว
กระทั่งเที่ยงกว่าพวกเขาจอดจักรยานลงตรงหน้าเพิงร้านขายส้มตำร้านนั้น

[นพพล]

... หญิงสาวคนนั้นยิ้มให้พวกเขาทันทีที่พวกเขาเดินตรงเข้าไปยังเพิงร้านค้าของเธอ
และยิ้มให้อีกครั้งหลังจากพวกเขากล่าวทักทายออกไป
เธอแต่งกายด้วยเสื้อผ้าโทนแดง สวมหมวกสีแดง
รอยยิ้มนั้นประดับอยู่บนใบหน้าแทบตลอดเวลาที่เขาส่งภาษามือ
ครกใบใหญ่วางอยู่บนโต๊ะ มะละกอสองสามลูกวางอยู่ใกล้ๆพร้อมเครื่องปรุงสารพัดและขนมปังก้อนใหญ่ยาวนั้นในตู้นั้น
ร้านของเธอขายข้าวเหนียวส้มตำและขนมปังบาร์แก็ต

IMG_8519.JPG (287.64 KiB) เข้าดูแล้ว 193 ครั้ง

...ส้มตำที่วางอยู่ตรงหน้านั้นเต็มไปด้วยมะละกอเต็มจานจนแทบล้นจานโรยหน้าด้วยถั่วลิสงคั่ว
มันถูกปรุงอย่างถึงรสชาติด้วยพริกสีแดงเหมือนเสื้อของแม่ค้า
ไข่เป็ดสองฟองถูกสั่งมากินกับส้มตำ แต่ทันทีที่ปอกออกมาแทนที่จะเป็นไข่ต้มอย่างที่คนต่างแดนเข้าใจ
มันกลับกลายเป็นไข่ที่มีตัวอ่อนอยู่ข้างใน คนต่างแดนวางมันลงทันทีพร้อมเสียงหัวเราะ
แม่ค้าหมวกแดงส่งยิ้มพร้อมทั้งพูดอะไรก็ไม่รู้ซึ่งคนต่างแดนไม่เข้าใจ

แต่รอยยิ้มนั้นเขาคิดว่าเขาเข้าใจ

[นพพล]

...บ่ายแก่ๆ พวกเขาผ่านแท่งปูนสีแดงแท่งหนึ่งริมทาง
ทั้งสี่ด้านมีสัญลักษณ์ของการเป็นมรดกโลก
ลูกศรสีขาวชี้บอกไปข้างหน้าบ่งบอกว่าเมืองมรดกใกล้เข้ามาแล้ว
ชุมชนเริ่มหนาแน่น
เสียงทักทายซัวสะไดเริ่มหนาหู

IMG_8522.JPG (312.07 KiB) เข้าดูแล้ว 193 ครั้ง

“ซัวสะได” เขาตะโกนทักทายแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ของรถอีต็อกนั่น
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนพูดก่อนกันระหว่างคนบนอานและพวกเขาบนรถคันนั้น
รู้แต่ว่าเขามองเห็นรอยยิ้ม
มองบนรถคันนั้นก่อนที่จะลับหายไปบนถนน

คนบนอานอาบยิ้มบนใบหน้า

[นพพล]

“ซัวสะไดๆๆ” เสียงจากเด็กริมทางตะโกนมา
เขาตอบกลับด้วยอัตราเร็วแทบในทันทีพร้อมๆกับเสียงมือของคนต่างวัยต่างเชื้อชาติที่ปะทะ
แป๊ะ!!
เขาปั่นจักรยานผ่านไปโดยไม่หันมามอง แต่จากเสียงที่ได้ยินเขารู้ว่ามีเสียงหัวเราะอยู่ข้างหลังนั้น

และเสียงแป๊ะ!!ก็เกิดขึ้นอีกหลายครั้งหลังจากนั้น

[นพพล]

...การทักทายกันของคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน มันย่อมดีกว่าการแค่มองหน้าแล้วผ่านไปแน่นอน
การทักทายและรอยยิ้มทั้งหลายนั้นมันช่วยหล่อเลี้ยงความรู้สึกของคนแปลกหน้าอย่างเขาได้
อย่างน้อยการเดินทางครั้งนี้ก็คงไม่เลวร้ายอะไรมากมายนักหรอก

“ซัวสะไดๆๆๆ” บรรดากองเชียร์วอลเล่ย์บอลริมทางต่างหันส่งเสียงมาทักทาย
เขาโบกมือให้
หลายยิ้มของกองเชียร์เหล่านั้นน่าจดจำ
แม้ว่าเขาสองคนจะเป็นแค่นักเดินทางราคาถูก

แต่นาทีนั้นเขากลับรู้สึกเหมือนกำลังแข่งไทม์ไทรอัลประเภทบุคคลในตรูเดอร์ฟรองซ์

[นพพล]

...เขาคิดถึงสมัยเป็นเด็ก
ตอนที่เห็นฝรั่งผมทองสองคนนั้นแบกเป้เดินผ่านหน้าบ้าน
ครั้งนั้นยายเรียกให้ดูฝรั่ง เด็กอย่างเขาเกิดมาไม่เคยเห็นคนผมสีทองตัวใหญ่เท่ายักษ์
ครั้งนั้นเขาร้องด้วยความตกใจกลัว
แตกต่างจากเด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง

IMG_8528.JPG (318.54 KiB) เข้าดูแล้ว 193 ครั้ง

...ที่หน้าวัดแห่งนั้น ขณะที่เขากำลังเพ่งมองงานปูนปั้นของบรรดายักษ์กำลังออกแรงยื้อยุดฉุดกับพญานาค
เด็กกลุ่มหนึ่งวิ่งข้ามฟากถนนมาในทันทีที่เห็นเขากำลังก้มๆเงยถ่ายภาพ
พวกเธอสามสี่คนมาถึงก็กระโดดขึ้นไปอยู่บนตัวยักษ์บ้าง ตัวพญานาคบ้าง
สังเกตได้ว่าพวกเธอชำนาญในการปีนป่ายรูปปั้นพวกนี้
พวกเธอพยายามชวนคุยชวนเล่น
พวกเธอไม่กลัวคนหน้าแปลกและพวกเธอชอบเล่นกับกล้องของพวกเขา

ดูเหมือนการล่อหลอกเขาให้ถ่ายรูปเป็นความสุขของพวกเธอ

IMG_8529.JPG (226.58 KiB) เข้าดูแล้ว 193 ครั้ง

[นพพล]

...รอยยิ้มและแววตาของเด็กเหล่านี้ทำให้เขานึกถึงเด็กอีกคนก่อนหน้านั้น
บ้านของเด็กคนนั้นอยู่ริมทางหลวง เขานั่งเล่นอยู่แถวหลักกิโลหน้าบ้านขณะที่คนแปลกหน้าปั่นผ่าน
เด็กน้อยมองตามก่อนที่จะเห็นคนแปลกหน้าจอดจักรยานและควักกล้องออกมา
เด็กน้อยนั่งตัวแข็งทื่อพิงอยู่กับหลักกิโลในระหว่างที่คนแปลกหน้าเหล่านั้นรุมกันถ่ายรูป
ไม่พูดและไม่ยิ้มเลยในระหว่างนั้น
กระทั่งคนแปลกหน้าถ่ายรูปเสร็จ เด็กน้อยจึงส่งยิ้ม คนแปลกหน้าเห็น

“ซัวสะได” เด็กน้อยคนนั้นตะโกนตามหลัง
และ(อดีต)เด็กน้อยริมทางรถไฟสงขลาคนนั้นได้ยิน

IMG_8513.JPG (175.44 KiB) เข้าดูแล้ว 193 ครั้ง