เรื่องเล่าข้างถนน เสียมเรียบ...จินตนาการที่เกินมาในกะลาใบนั้น

[นพพล]

ขออนุญาตเล่าเรื่องการเดินทางของผมในรูปแบบที่ผมถนัดนะครับ

มันอาจไม่เหมือนที่คนอืนเขาเล่ากันมา

และมันอาจจะใช้เป็นข้อมูลในการเดินทางไม่ค่อยได้

ผมต้องขอโทษล่วงหน้า

และอีกอย่างคือภาพประกอบอาจจะไม่ตรงกันกับเนื้อหาแบบเป๊ะๆ

เพราะผมเขียนเรื่องราวทั้งหมดขึ้นมาก่อนแล้วจึงเอาภาพมาประกอบ

อันนี้ก็ขออภัยอีกเช่นกันครับ

ส่วนกระทู้ก่อนหน้านี้ของผม ซาปา...บางอย่างหล่นหายที่ชายแดน

http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... &t=1144832

IMG_89022.JPG (357.97 KiB) เข้าดูแล้ว 2773 ครั้ง

[นพพล]

ทุกที่มีเรื่องเล่า

ทุกหลักไมล์มีตำนาน

เรื่องของผมมาจากข้างทาง

เรื่องเล่าข้างถนน

[นพพล]

1.สิ่งแปลกปลอม

แสงยามเช้าสาดส่องไปทั่วบริเวณนั้น รถราริมถนนส่งเสียงเครื่องยนต์แว่วผ่านเข้ามา

พร้อมๆกับเสียงร้องแรกของวันที่ส่งออกมาจากป่าละเมาะใกล้ๆ เขานอนฟังเสียงนกอย่างมีความสุข ยังไม่อยากลุกออกจากเต็นท์

คงเป็นเพราะอากาศที่เย็นสบายช่วงต้นฝนที่เป็นสาเหตุของความขี้เซานั้น พลิกตัวไปมานอนฟังเสียงนกร้องตอนเช้าเพลินๆ

เขาอยากนอนต่อไปอีกสักพัก เสียงรถกระบะคันหนึ่งมาจอดข้างเต็นท์ของเขา

ไม่นานเสียงมากมายของคนพูดมากมายดังเข้ามา เสียงเหล่านั้นมีทั้งเด็กผู้หญิงและผู้ชาย แต่ทั้งหมดนั้นเขาฟังไม่รู้เรื่อง

มีเสียงหนึ่งแทรกเข้ามา

“อ้าวทั้งหมดนั่นนั่งเรียงแถวกันดีๆ อย่าเดินไปไหนมาไหน นั่งอยู่แถวนี้แหละ”

[นพพล]

หลังเสียงพูดนั้น เมื่อมองจากหน้าต่างเต็นท์ที่ถูกเปิดออก เขาเห็นกลุ่มคนก็เหมือนถูกกวาดต้อนเข้ามารวมกัน
ท่าทางของพวกเขายืนอย่างเก้ๆกังๆ เหมือนเพิ่งหลุดมาจากชายป่านอกเมืองที่ไหนสักแห่ง
ก่อนจะนั่งจับกลุ่มเป็นกลุ่มก้อนบริเวณนั้น

หลังมุดตัวออกจากเต็นท์ สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับสายตาหลายคู่ที่จ้องมองตรงมายังเต็นท์
คนเหล่านั้นมองตรงมาอย่างอยากรู้อยากเห็น เขารู้สึกถึงความเป็นส่วนตัวเริ่มหายไป เมื่อรวมกับที่ต้องตื่นเช้าเร็วเกินไป
ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นมาในใจอย่างเงียบๆ
“จะมองอะไรกันนักหนา”เขาคิดในใจ รำคาญกับสายตาอยากรู้อยากเห็นเหล่านั้น คนเหล่านี้เหมือนจะมาไล่ที่ของเขา
เหมือนสิ่งแปลกปลอมที่ส่งสายตารุกล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว พวกหลบหนีเข้าเมืองจากต่างแดน เขาคิด

[นพพล]

ไม่นานจากนั้น
เต็นท์ถูกจัดเก็บ ข้าวของเครื่องใช้ถูกจัดเข้ากระเป๋า ยกจักรยานลงจากกระบะรถ จัดวางสัมภาระลงบนจักรยาน
ใช้เวลาไม่นานทุกอย่างก็ถูกจัดวางบนจักรยาน สายตาหลายคู่ยังคงเฝ้ามองดูอย่างไม่ละสายตา
ราวกับว่าสิ่งที่เขาทำเป็นสิ่งแปลกที่ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนในชีวิต
ในระหว่างที่กำลังเก็บสัมภาระอยู่นั้น กลุ่มคนอีกกลุ่มใหม่ก็ถูกกวาดต้อนเข้ามาสมทบกลางลานกว้างอีก
เสียงพูดคุยที่จับความหมายไม่ได้คลาคล่ำอยู่ทั่วไป เหมือนพวกเขาสองคนจะถูกห้อมล้อมเอาไว้
เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวประหลาด
เหมือนเป็นสิ่งแปลกปลอมชนิดหนึ่งท่ามกลางสายตาที่อยากรู้อยากเห็นของคนกลุ่มใหญ่เหล่านั้น
คนจากอีกฟากของชายแดนที่หลบหนีข้ามชายแดนเข้ามา

[นพพล]

.
“คิดดีๆนะพี่ จะไปจริงเหรอระวังโดนปล้นนะ ขนาดมาทำงานในบ้านเรายังเชือดคอนายจ้างตายเลย” เพื่อนร่วมงานเคยพูดเล่นๆหลังรู้ว่าเขาจะออกเดินทาง

“เตรียมเสื้อเกราะไปด้วยนะ อาวุธสงครามท่าจะเพียบ ยิ่งช่วงที่ผ่านมาทะเลาะกันเรื่องเขาพระวิหารเสียด้วยนะ” บางคนก็เตือนด้วยความเป็นห่วง

“ระวังกับระเบิดนะครับพี่ พี่อย่าปั่นออกนอกเส้นทางนะ ตอนกางเต็นท์นอนก็ระวังๆหน่อยละกัน”

แม้จะเป็นเพียงคำหยอกล้อของเพื่อนร่วมงาน แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในคำพูดเหล่านั้น
เพราะจริงๆแล้วตัวเขาก็ไม่ได้รู้อะไรมากมายเกี่ยวกับประเทศนี้
นอกจากสถานที่ท่องเที่ยวอันเป็นมรดกโลกเท่านั้น

[นพพล]

ในวันเดินทางก่อนหน้านั้น
เขาและเพื่อนออกเดินทางด้วยรถกระบะตั้งแต่เช้า
จนมาถึงตัวจังหวัดสระแก้วก็ล่วงเข้าตอนเย็น
ตระเวนหาที่พักรวมถึงที่ซึ่งสามารถฝากรถได้แถวโรงเกลือ
แต่ก็ไม่พบที่ไหนที่ถูกใจและถูกเงินอย่างสมเหตุสมผลได้เลย

[นพพล]

“เข้าไปฝากในค่ายทหารเลยดีไหม” เพื่อนเขาพูดเล่นๆขณะขับผ่านค่ายทหารของกองกำลังบูรพาก่อนถึงชายแดน
แต่หลังจากหาอยู่นาน ในที่สุดเราก็ตกลงใจจะพักกางเต็นท์ที่จุดตรวจของทหารริมทาง
ทหารอนุญาตให้พวกเขากางเต็นท์ในบริเวณนั้นได้ ที่นั้นมีทั้งห้องน้ำและที่อาบน้ำ
ทหารที่จุดตรวจทำงานตรวจรารถที่วิ่งผ่านไปมาทั้งสองฟากของถนนอย่างเข้มแข็งทั้งคืน
โดยเฉพาะรถที่มาจากฟากชายแดน อากาศเย็นโรยตัวห่มคลุมผืนป่ารอบบริเวณกางเต็นท์แห่งนั้นตั้งแต่หัวค่ำ
พวกเขาหลับไปท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายตลอดทั้งคืน
กระทั่งการมาถึงของคนแปลกหน้าเหล่านั้นในยามเช้า

IMG_8481.JPG (272.62 KiB) เข้าดูแล้ว 2765 ครั้ง

[นพพล]

เช้านั้น
หลังจัดเก็บทุกอย่างเรียบร้อย เขาและเพื่อนเดินไปกล่าวลาทหารในเต็นท์ผ้าใบริมถนนนั่น
แจ้งวันเวลาในการกลับมาเมืองไทยแก่หัวหน้าหน่วยเพื่อเป็นข้อมูลสำหรับการติดต่อขอรับรถที่ฝากเอาไว้
ถ่ายรูปเป็นที่ระลึกกับทหารที่หน่วยคนละสองสามรูป
กล่าวขอบคุณที่เอื้อเฟื้อพื้นที่สำหรับกางเต็นท์เมื่อคืน
เขารีบเข็นจักรยานผ่านหน้ากลุ่มคนเหล่านั้น
สายตาของเขามองตรงไปยังถนนตรงหน้า ไม่แม้แต่จะชำเลืองมองผู้คนรอบข้าง
ไม่นานจักรยานสองคันก็หายไปบนถนนที่มุ่งสู่ชายแดน
ทิ้งความรู้สึกแปลกแยกเอาไว้เบื้องหลังกับกลุ่มคนที่ลานกว้างนั่น

IMG_8482.JPG (304.34 KiB) เข้าดูแล้ว 2764 ครั้ง

[นพพล]

ตลาดโรงเกลือเช้านั้นคึกคักไปด้วยผู้คน
เขาและเพื่อนเดินเข็นจักรยานผ่านเหล่าบรรดารถเข็นมากมายที่ใช้ขนสินค้าเข้าออกตรงชายแดน
ใช้เวลาไม่นานก็ผ่านไปสู่ฝั่งปอยเปตของเขมร
การค้าขายสร้างให้ปอยเปตกลายเป็นเมืองชายแดนที่คึกคัก
ปริมาณรถเข็นสินค้าที่ผ่านไปมาบนถนนมีมากพอๆกับรถมอเตอร์ไซด์
ที่นั้นมีโรงแรมชั้นหนึ่งและบ่อนคาสิโนตัวสูงตระหง่านอ้าแขนรับนักท่องเที่ยวจากไทยโดยเฉพาะ
เขาเห็นพนักงานต้อนรับสาวๆสองสามคนยืนอยู่หน้าคาสิโนเหล่านั้น

“นุ่งกระโปรงสั้นเสียด้วย แต่แหม!! ขาแต่ละคนโต๊โต”

IMG_8484.JPG (317 KiB) เข้าดูแล้ว 2763 ครั้ง

[นพพล]

พวกเขาปั่นผ่านย่านการค้ากลางเมืองที่ขนาบด้วยตึกแถวสองข้างทาง

ไม่นานเขาก็เอ่ยปากชักขวนเพื่อนเพื่อหาอะไรกินกันในมื้อเช้า

IMG_8486.JPG (375.7 KiB) เข้าดูแล้ว 2763 ครั้ง

[นพพล]

“รอออกนอกเมืองไปดีกว่าพี่ แถวนี้ฝุ่นทั้งนั้นเลยดูซิเขลอะเลย เข้าไปนั่งกินคงอิ่มฝุ่นก่อนแน่ๆ”

เขามองดูฝุ่นมากมายที่จับอยู่ตามริมถนนและลามไปจนถึงหน้าตึกแถวเหล่านั้นแล้วเห็นด้วยตามความคิดของเพื่อน

พาลให้นึกไปถึงคราบฝุ่นที่อาจจับหนาเตอะอยู่ตามโต๊ะจานช้อนและที่อาจจะลามไปถึงอาหารในร้านเหล่านั้น

IMG_8485.JPG (321.99 KiB) เข้าดูแล้ว 2763 ครั้ง

[นพพล]

“ใช่ ฝุ่นทั้งนั้น” เขาบอกอย่างเห็นด้วยเพราะไม่อยากเสี่ยงกับการท้องเสีย

ก่อนปั่นผ่านตึกแถวเหล่านั้นไป ไม่นานทั้งคู่ก็หลุดออกจากเมือง

ข้างทางก็เปลี่ยนเป็นต้นไม้น้อยใหญ่และท้องนาที่ผ่านเข้ามาแทนตึก

โลกสองข้างทางเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวแทนที่ผงฝุ่นสีน้ำตาลแดงของตัวเมือง

IMG_8487.JPG (324.97 KiB) เข้าดูแล้ว 2763 ครั้ง

[นพพล]

ราวเก้าโมงกว่า ทั้งคู่ปั่นมาถึงย่านชุมชนกลางเมืองแห่งหนึ่ง
บรรยากาศของเมืองๆนี้มองไปก็เหมือนบ้านนอกตามต่างจังหวัดแถวบ้านเขาย้อนหลังไปสักยี่สิบกว่าปีที่แล้ว
พวกเขาจอดจักรยานหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง ท่ามกลางสายตาของผู้คนในร้านที่มองมายังคนแปลกหน้าสองคน
บางคนถึงกับเดินไปดูจักรยานของพวกเขาที่จอดหน้าร้าน
ที่นั่นมีอาหารหลายอย่าง ส่วนใหญ่ก็เป็นอาหารจำพวกแกงและผัดหน้าตาคล้ายคลึงกับที่มีขายในเมืองไทย
แต่ที่หนักใจคือสื่อสารกับการคนขายไม่รู้เรื่อง มองดูโต๊ะข้างๆแล้วก็ทำไม้ทำมือชี้เอาว่าจะกินอะไร
ที่สุดพวกเขาสั่งข้าวหมูผัดขิงมาคนละจาน

[นพพล]

ระหว่างนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน เธอคุยโขมงโฉงเฉงกับเจ้าของร้าน

ในขณะเดียวกันก็มองมาทางพวกเขาบ่อยครั้ง

ที่สุดเธอก็หันมาพูดคุยด้วยภาษาไทย

“จะไปไหนพี่ชาย” เธอถามด้วยภาษาไทยชัดเจน

“ผมจะปั่นจักรยานไปเสียมเรียบครับ”